Nadenken over het einde

49 berichten / 0 nieuw
Offline
Berichten: 565
Nadenken over het einde

Toen ik hoorde dat ik uitzaaiingen had, ben ik een tijdlang erg bang geweest om te sterven. Het is denk ik een angst die we allemaal wel ervaren als we het woord kanker horen vallen, doodsangst. Je kunt het niet tegenhouden en het heeft je helemaal in zijn macht, zo sterk voelt het.

Hoe meer ik aan de toekomst en aan het verloop van deze ziekte dacht, hoe banger ik werd. Tot ik op een gegeven moment merkte dat ik niet teveel aandacht aan mijn angst moest besteden. Door in het nu te blijven en met de dingen die nu aandacht vragen bezig te zijn. Dat lukt me de ene keer beter dan de andere.

Het gekke is dat ik diep in mezelf het gevoel heb dat de dood niet iets is waar je bang voor hoeft te zijn. Als ik mediteer ervaar ik vaak zo´n rust en stilte, zo´n liefde en verbondenheid met alles. Ik denk dat dat het einde het meest benadert en dat dat je oorspronkelijke zijn is. Het geeft me een goed gevoel en ook vertrouwen.

Waarom dan toch zo bang? De reden is dat ik nog te gehecht ben aan alles hier op aarde en zo graag mijn kindjes wil zien opgroeien en steunen. Voor dat laatste heb ik echt alles over. In de tussentijd heb ik mijn wensen op papier gezet en probeer ik te vertrouwen...

afbeelding van nachtvlinder
Berichten: 302

:wink: linnie wil je effe laten weten dat ik je heb gelezen en beloof je er snel op terug te komen. het is wel heel herkenbaar :wink: [kiss]

afbeelding van Karin
Berichten: 394

Lieve Linnie,

Ik ontloop vaak het hoekje uitzaaiingen. Niet om een struisvogel te zijn, maar bang om te veel geconfronteerd te worden. Ik ben uit een diep dal gekrabbeld toen het vorig jaar augustus niet goed met me ging en daarnaast het verdriet had om het overlijden van Amazone Lautje vermengd met ander leed binnen mijn familie. Te veel op mijn bordje. Maar ... een mens is sterker dan zij/hij zelf denkt en de veerkracht is er weer. Een soort zelfbescherming dus.

Ik werd echter toch getrokken.

Wat jij omschtijft kunnen mijn woorden zijn. Ik ben niet bang om dood te gaan, maar wel om 'ontluisterend' dood te gaan. Daar heb ik voor mezelf een keuze in gemaakt.

Mijn grootste zorg waren mijn kind en man, maar ik weet nu dat ik los moet en kan laten (ik ben al een eind gevorderd door psychologische ondersteuning :wink: ). 'Loslaten' kreeg voor mij een andere context.

Ik vertrouw met je mee ...

afbeelding van Phineke
Berichten: 208

Lieve Linnie,
Je hebt het zo treffend omschreven. Het loslaten....., en ook toch weer het vertrouwen in het leven terug te krijgen en er voor te gaan. Weer te durven genieten. Ja dat kan ik gelukkig weer.

Zoals als Karin zegt:"ik vertrouw met je mee".
Liefs Phineke [kiss]

afbeelding van Anoniem123
Offline
Berichten: 4231

Ik hoor niet in dit hoekje, ik heb geen uitzaaiingen, maar,.... omdat ik een enorme tumor had en positieve okselklieren (en een tamelijk slechte prognose), ben ik wel een hele tijd met de dood bezig geweest. Ik heb een tijd de weblogs gelezen van vrouwen die uitzaaiingen hadden en ook moeder waren met jonge kinderen. Het viel mij op dat hun leven niet drastisch verschilt van dat van mij, namelijk iedereen vecht tegen de dood, alleen,.... als je weet dat je uizaaiingen hebt, dan weet je dat de dood 'eerder' komt, al is dat een relatief begrip, want niemand weet of dat binnen een jaar of binnen tien jaar is. Mij is opgevallen dat de laatste fase, waarin je echt bent opgegeven en waarin je weet dat je echt gaat sterven, relatief kort is. Soms duurt dat maar een dag en soms een paar weken, maar geen jaaaaren. Mij gaf die ontdekking rust, waardoor ik mijn angst kon parkeren.

Ik ben afgelopen dinsdag bij de begrafenis geweest van een lotgenootje met een jong kind, een dochtertje van zes (die overigens ook geen papa meer had). Ik vond het bijzonder bewonderenswaardig hoe ze de dienst, samen met haar vriend en de dominee, vormgegeven had. Ze had er echt over nagedacht hoe ze haar nabestaanden zo goed mogelijk kon helpen om weer verder te gaan met het leven. Blijkbaar heeft ze haar eigen verdriet en angst op een bepaald moment kunnen parkeren en heeft ze er echt een project van gemaakt. Dat vond ik heel bijzonder. Mocht ik in die situatie terecht komen (en ik smeek god op mijn knieeen dat dat niet gebeurt), dan zou ik het op eenzelfde manier willen doen.

Ze had een liedje uitgekozen, speciaal voor haar dochter, een blij liedje, met als boodschap dat ze best mocht huilen maar ook weer van het leven moest proberen te genieten. Ze had een briefje geschreven aan haar dochtertje, dat ze altijd haar dochter's sterretje zal zijn aan de hemel... Dit is in een advertentie gezet tussen de andere familieberichten. Haar vriend had de speech die hij voor haar gemaakt had, nog aan haar voorgelezen. Er werden op de begraafplaats 36 ballonnen opgelaten voor de 36 jaar dat ze geleefd had. Ze had muziek uitgekozen met een bepaalde boodschap. De dominee gaf ook aan dat ze geworsteld had met haar geloof maar uiteindelijk het geloof toch niet verloren was, ondanks het grote leed dat haar in haar leven was overkomen.

Ik heb hier eens over gesproken met een psycholoog en samen kwamen we tot de conclusie dat je het in die fase hartstikke druk hebt met het organiseren van je afscheid. Dat geeft deze fase weer zin en betekenis.

Natuurlijk begint het niet zo, natuurlijk overheerst eerst het verdriet, maar ik geloof wel dat er bij de meeste mensen op een gegeven moment een soort berusting komt. Je kunt het lot niet ontlopen en dan maar er het beste van maken.....

Begrijp me goed, ik wil hier niet de wijsneus gaan uithangen. Ik zit niet in jullie situatie dus echt voelen en begrijpen kan ik het gewoon niet, maar dit zijn zomaar wat gedachtespinsels waar je misschien wel wat mee kunt.....

afbeelding van Nainen_7610
Offline
Berichten: 183

Vroeger was ik heel bang om te sterven, mijn vader viel op een zondagavond opeens dood neer, hij kreeg een infarct, hij was 52, hij kwam nog heel even bij, er waren 2 huisartsen, de ambulance met personeel was er ook...... maar hij stierf, ik kon alleen maar kijken en gillen dat hij niet dood moest gaan.
Na dit alles was ik bang voor de dood, ik zag de dood als mijn grote vijand die zomaar toe kon slaan, ben 1 jaar lang bang geweest, maar kwam erachter dat mijn angst was om geen controle te hebben over het gegeven"dood".
Ik geloof nu in een leven na de dood, nu ik kanker heb(zover ik weet geen uitzaaingen in organen), ben ik niet angstig, we weten allemaal dat we aan kanker dood kunnen gaan, maar als ons hart stopt gaan we ook dood.

Lieve Linnie, ik denk dat loslaten een van de moeilijkste dingen in ons leven is.
Loslaten is onthechten, ik heb geen kinderen, ik kan verstandelijk begrijpen hoe het "moet" voelen om kindjes achter te laten, maar ik kan nooit voelen wat jij en andere vrouwen voelen omdat ik geen kinderen heb.
Ik denk wel dat alles in het leven een reden heeft en dat dingen niet zomaar gebeuren.
En wonderen bestaan.
Dikke kus van Petra

afbeelding van Anoniem123
Offline
Berichten: 4231

Ik las ook nog ergens in de berichten van een van onze overleden lotgenootjes, dat ze op het laatst het boek "Mam, vertel 's" ingevuld heeft. Vind ik ook erg mooi.

afbeelding van nachtvlinder
Berichten: 302

Quote:
Natuurlijk begint het niet zo, natuurlijk overheerst eerst het verdriet, maar ik geloof wel dat er bij de meeste mensen op een gegeven moment een soort berusting komt. Je kunt het lot niet ontlopen en dan maar er het beste van maken.....

deze woorden zijn o zo waar 8-[

afbeelding van Karin
Berichten: 394

Quote:
Ik las ook nog ergens in de berichten van een van onze overleden lotgenootjes, dat ze op het laatst het boek "Mam, vertel 's" ingevuld heeft. Vind ik ook erg mooi.

:(

Ik werd er op attent gemaakt door Amazone Lautje.
Toen ik ziek werd ben ik foto's gaan inplakken voor onze Nikki.
Tien roze ordners vol met foto's, begeleidende verhalen, plakwerkjes, kaartjes van musea e.d. van onze moeder/dochterdagen etc.

'Mam vertel eens' is al lang klaar en vertelt iets over mijn leven en dat vond ik een waardevolle aanvulling. Ik heb om de inhoud nog gelachen met Lautje. Tja ... zucht.

Helaas is ze aan haar eigen boeken niet toegekomen ... :(
Het ging ook allemaal zo snel en heb ik haar beloofd de boeken samen met de familie in te vullen. Daar ben ik nu mee bezig.

afbeelding van bikkel
Offline
Berichten: -35

Hoi ik zou graag weten of je dat boek gewoon in de boekhandel kunt kopen. Lijkt me ook wel iets voor mij en mijn dochter.En ja wat Linnie schrijft kan ik hekemaal in komen. Ben bang hoe het zal gaan als ik er niet meer ben. En wil eigenlijk ook nog mijn dochter zien opgroeien en oma worden.Maar dat zal wel een wens blijven.Hoop natuurlijk dat ik nog wel langere tijd heb.Phoe moeilijk hoor om het zo geschreven te zien nou ga zo maar proberen een beetje te slapen.Hoop dat ik nog te horen krijg waar dat boek te koop is.
Bikkel

Offline
Berichten: 215

Dees schreef:
Ik las ook nog ergens in de berichten van een van onze overleden lotgenootjes, dat ze op het laatst het boek "Mam, vertel 's" ingevuld heeft. Vind ik ook erg mooi.

mooi boek, die heb ik hier ook nog liggen voor kim... :(

Offline
Berichten: 1113

We zijn wel wat afgedwaald maar toch nog even een antwoord.

bikkel schreef:
Hoop dat ik nog te horen krijg waar dat boek te koop is.

Als je even googled op de titel kom je al wat sites tegen. Die bolle mannetjes onder andere :wink:

afbeelding van Maisa
Berichten: 3771

bikkel schreef:
Hoi ik zou graag weten of je dat boek gewoon in de boekhandel kunt kopen.

De boeken van Elma van Vliet zijn gewoon in de boekhandel te koop en ook online te bestellen. Het ISBN-nummer van 'Mam vertel's' is 9789049970437

Ik heb het boek deze week nog ergens in een etalage gezien als 'Sinterklaassuggestie'. Weet niet meer of dat in Den Haag of in Utrecht was. Over de schrijfster en over haar redenen om de boeken te schrijven lees je meer op haar website, klik hierl.

afbeelding van mirenstijn
Berichten: 143

Ik heb hem dus ook gekocht.... Ik wilde er nu al mee gaan beginnen. Maar op de een of andere manier kan ik me er niet toezetten. Alsof ik, als ik er in begin, toegeef aan het feit dat ik met een afscheid bezig ben. En ik ga er nog steeds vanuit dat mijn powerbestraling gewerkt heeft op die ene meta en die andere door de arimidex op z'n sodemieter krijgt en ik dus nog jaren rondloop hier. Niks geen afscheid dus de komende jaren. Dus waarom zou ik dan al in het boek gaan beginnen....? Terwijl dat eigenlijk belachelijk is, want ik kan morgen wel onder de bus terecht komen. En dan is er niks voor de jongens om terug te lezen. Ik blijf het lastig vinden.... Accepteren dat je uitzaaiingen hebt maar er verder niks mee doen. Geldt ook voor m'n testament. Het nummer van de notaris ligt klaar, ik weet wat ik wil en niet wil en dat ik het vast wil leggen. Maar het komt er maar niet van om een afspraak te maken.

Offline
Berichten: 788

Ik heb twee boeken van mam, vertel eens in huis.
Eentje gedeeltelijk door mezelf ingevuld voor pubert. Mee begonnen na de operatie.
En het andere is van mijn moeder. Ze was zelf niet meer in staat erin te schrijven, dus toen heb ik haar antwoorden opgeschreven.
Er staat helaas niet zoveel in, maar het is toch een heel kostbaar iets voor mij.

Doordat ik de laatste tijd meerdere begrafenissen heb gehad (mijn moeder en twee zussen van haar) ben ik weer meer gaan nadenken over de dood en de laatste momenten van je leven. Hoe dat zal gaan enzo.
Het blijft een heel mysterieus iets.
Verder pik ik elke keer iets uit een dienst wat ik mooi vindt voor mezelf.
Ik heb al het één en ander opgeschreven en dat is toch een prettig idee.

Maar goed, voorlopig hoop ik dat het alleen maar opgeschreven blijft staan.

Offline
Berichten: 924

Maisa schreef:
bikkel schreef:
Hoi ik zou graag weten of je dat boek gewoon in de boekhandel kunt kopen.

De boeken van Elma van Vliet zijn gewoon in de boekhandel te koop en ook online te bestellen. Het ISBN-nummer van 'Mam vertel's' is 9789049970437

Ik heb het boek deze week nog ergens in een etalage gezien als 'Sinterklaassuggestie'. Weet niet meer of dat in Den Haag of in Utrecht was. Over de schrijfster en over haar redenen om de boeken te schrijven lees je meer op haar website, klik hierl.

Maisa je miste de L van .nl ik hoop dat ie het zo wel doet.

afbeelding van admin
Offline
Berichten: 4388

Toen mijn moeder 25 jaar geleden aan borstkanker overleed was ik 15, wat had ik nu graag zo'n boekje willen hebben.... In de afgelopen jaren heb ik me veel afgevraagd, van hele simpele dingen, zoals lievelingseten, hoe ze was toen ze klein was en nog veel meer.....
Lieve Amazones, schrijf alles erin wat je bezighoudt en hebt meegemaakt, het is later van onschatbare waarde voor je kinderen.
Ik vind jullie toppers, allemaal.... Een dikke virtuele knuf van mij en ongelooflijk veel kracht en sterkte toegewenst.

afbeelding van nachtvlinder
Berichten: 302

:? :? effe kort ik heb het gevoel dat dit nu ongeveer een dagtaak is geworden om hierover na te denken :?

Offline
Berichten: 4246

nachtvlinder schreef:
:? :? effe kort ik heb het gevoel dat dit nu ongeveer een dagtaak is geworden om hierover na te denken :?

He vlinder, dat klinkt niet fijn. Vind je dat je erover moet nadenken, of wil je het? Zoals je het schrijft klinkt het alsof je het eigenlijk niet wilt. (ik snap wel gezien de laatste berichten, maar je hebt toch al van alles in de kast liggen en vlinderman & -zoon weten toch wat je wilt?)

afbeelding van nachtvlinder
Berichten: 302

:oops: klopt sorry het het denken over effe verkeerd geinterpreteert :oops:

Offline
Berichten: 565

Als je met deze ziekte geconfronteerd wordt, kun je er bijna niet aan ontkomen om hierover na te denken. Hoe vervelend het ook is. Toch kan het soms ook troostend zijn.

Tijdens mijn yoga-opleiding vertelde onze leraar het volgende verhaal:
Het ging over een moeder waarvan haar dochtertje ernstig ziek was. De pest heerstte in het dorp en het meisje overleed eraan. De moeder kon het niet verkroppen. Ze wilde/kon het meisje niet laten gaan en ging naar de wijze man van het dorp.

Helpt u me alstublieft, vroeg ze, mijn dochter weer tot leven te wekken. Hij gaf haar een witte zakdoek en gaf haar de opdracht in het dorp bij de huizen langs te gaan. Waar geen ziekte heerstte en nog nooit iemand was overleden, moest ze de zakdoek ophangen. Dan kon hij haar helpen.

Ze ging langs alle huizen en kwam uitgeput bij de wijze man terug. Mèt de witte zakdoek. Bij geen enkel huis had ze hem kunnen ophangen. Nu begreep ze dat ook de dood onderdeel was van het leven en kon ze eindelijk haar dochter loslaten.

Offline
Berichten: 788

Linnie, wat een mooi verhaal.

afbeelding van Chipolata
Berichten: -41

Ik heb af en toe echt van die angstgevoelens richting dood, maar meer nog richting PIJN...

Ik heb meer moeite met het aftakelingsproces dat op je afkomt dan met de dood op zich

Ik lees wel eens wat anderen zoal aan behandelingen moeten ondergaan en heb ook begrepen dat na chemo soms juist versneld uitzaaiingen ontstaan/terugkomen, dus ik twijfel aan het nut

Als het uitstellen van de dood gepaard gaat met een lange lijdensweg, dan ga ik liever op een 'normale' manier dood

Ik ben eigenlijk niks anders aan het doen als voortdurend trachten alles heel erg intens te beleven, voor mijn gevoel ben ik afscheid aan het nemen en ik wil ook van alles op papier geregeld hebben/gezegd hebben tegen degenen die ik achterlaat

Ik denk dat als ik de pijn/het lijden beu ben, ik de dood verwelkom :shock:

afbeelding van Phineke
Berichten: 208

Moeilijk dit alles......veel denk ik na de laatste tijd over dit onderwerp. Dat komt ook door het niet aanslaan van verschillende behandelingen en dan wordt je toch of je nu wilt of niet hier mee geconfronteerd. Ik ben een week of drie geleden met manlief bij de huisarts geweest en we hebben daar een open gesprek gehad over wat er aan pijn medicatie allemaal kan.
Ik vond dit erg moeilijk maar iets in mij zei me dat het wijs was dit te gaan doen. Het heeft mij en manlief veel duidelijkheid gegeven. Het thuis willen blijven als het einde naderd.....dat is een groot goed voor mijzelf. Maar het moet wel allemaal te realiseren zijn natuurlijk en manlief moet dit ook wel aankunnen.
Gelukkig is daar dan ook de oncopleeg die dan ook de hulp die dan nodig is goed opkan starten.
Het is één gesprek geweest wat erg moeilijk was voor mij en manlief. Maar weet je het heeft mij toch erg veel rust gebracht in de mist waarin ik me toch een beetje terecht voel komen de laatste tijd.
En hoe het zal gaan....ik probeer maar mee te buigen met de bamboe in de wind....
Moeilijk dit alles.....maar ja, de dood is nu onlosmakelijk verbonden met het leven.

Offline
Berichten: 113

Chipolata en phineke, ik vind het zo moeilijk om jullie overdenkingen te lezen. Weet ook eigenlijk niet goed te verwoorden wat er dan bij me binnenkomt :cry: Het enigste wat ik wil en kan zeggen is dat ik hoop dat het einde nog heel ver weg is en als de tijd dan toch daar is dat het kan gaan zoals jullie zouden willen en dat een lijdensweg jullie bespaard blijft!!!

Heel veel liefs Live _is [kiss]

Offline
Berichten: 788

Pfieuw ... ook bij mij een brok in mijn keel.
Phineke en Chipolata [troost]

Offline
Berichten: 565

Soms denk ik stiekem weleens dat doodgaan makkelijker is, dan de weg die wij (en dan bedoel ik in dit geval de dames met uitzaaiingen) te gaan hebben.

Want met pijn leven is ook niet niks en je wordt steeds zo met je beperkingen geconfronteerd en met je angsten. Maar eigenlijk vind ik dat ik dat niet moet/mag denken. Dat ik positiever moet zijn of zoiets.

Dan wacht ik maar tot die gedachtes weer overdrijven en ga ik weer verder. Want er valt nog zoveel te genieten, te doen, van te houden. Dat wil je toch zolang mogelijk vasthouden, ja toch...

afbeelding van Chairy
Berichten: 102

Nu ik, een jaar na de diagnose van uitzaaiingen, weer bijna terug ben bij af en opnieuw het hele chemo-traject in moet met alle angsten en onzekerheden, komt het nadenken over het einde weer heel dichtbij. Maar waar er vorig jaar paniek was, over alles waar ik nog nooit over nagedacht had, en over alles wat ik nog wilde doen/regelen/afspreken/vastleggen....overheerst nu vooral verdriet en verslagenheid. Voelde het vorig jaar luguber om al over begrafenismuziek na te denken, op dit moment geeft het me rust om al een beetje een plaatje te maken van hoe ik het zou willen. Ik ben niet bang voor de pijn, wel voor wat het met mijn kinderen moet doen om mij zo te zien. Wil aan de ene kant dat het niet te lang hoeft te duren, aan de andere kant geef ik er alles voor om koste wat kost in de buurt van mijn kinderen te zijn.

En nu begin ik er langzaam ook met anderen over te praten. Vorig jaar keken ze me vertwijfeld aan als ik erover begon, nu is iedereen er wel van doordrongen dat het 'menens' is... en ergens diep van binnen geeft me dat toch ook een soort van rust.

Ben zoooo lang bang geweest voor slecht nieuws. En nu ik het heb gekregen hoef ik er niet meer bang voor te zijn. Hoe gek is dat??

Offline
Berichten: 4201

Chairy, hoe hard het ook is, ik vind het toch fijn om te lezen dat je het nu aan kunt om na te denken over hoe het verder moet nu en straks.
Ik wens je alle liefde en wijsheid toe en hoop dat je de berusting kunt vasthouden maar óók de kracht nog hebt om het gevecht aan te gaan, zolang de chemo nog iets voor je kan doen. [kiss]

Offline
Berichten: 113

Chairy, gewoon even een dikke vette warme knufffffffffffffffffffff en ik hoop dat je het nog heel lang op een waardige )voor jou) en acceptabele manier voor je kids vol kan houden !!!!!!

Knufffffffffffff Live/is [kiss]

Offline
Berichten: 565

Ik herken het wel hoor, Chairy, die angst voor slecht nieuws. En als het dan zo is, valt er toch een stuk onzekerheid van je af. Want dan weet je tenminste waar je aan toe bent. Hoe moeilijk dat ook is.

Sterkte meis [kiss]

Linnie

afbeelding van Phineke
Berichten: 208

Lieve Chairy,

Slecht nieuws. We willen het geen van allen horen. En als je het dan toch krijgt dan zijn er ineens weer die dingen die we weggestopt hebben.
Ineens komen ze in volle vaart weer je leven binnen denderen.
En nu kun je toch over deze dingen moeilijke dingen praten met anderen. Het is een heel proces wat je doormaakt, en dan op het punt komt dat het bespreekbaar is.
Over muziek en al die dingen die met een begrafenis te maken hebben. Ik doe dit ook. Het geeft inderdaad, hoe gek het ook klinkt een stuk rust.
En nu ga je het gevecht wéér aan. Dappere moedige Chairy. Het is nog niet gedaan voor je meis. Je vecht door. Mijn petje af voor jou.

Liefs Phien [kiss]

Offline
Berichten: 142

Meiden wat heb ik een diep, diep respect voor jullie!! als ik een pet op had nam ik hem met een grote buiging voor jullie af!

Wij staan nu als familie ook in een moeilijke fase van afscheid doordat mijn schoonmoeder haar strijd tegen een andere draak aan het verliezen is.

In december is ze nog geopereerd maar helaas bleek aan het einde van de dag dat het niet allemaal weg te nemen was. Chemo en bestralingen zouden dus volgen om haar nog wat meer tijd te geven.

Helaas kreeg ze op oude jaarsdag 2 hersenbloedingen en was ze dus te slecht voor palliatieve behandelingen en is alleen pijnbestrijding nog maar mogelijk.

Mijn schoonmoeder weigerde over haar mogelijke dood te praten want ze was nog niet klaar op deze wereld.. had nog 2 kinderen om voor te zorgen en een man die het nooit alleen zou redden...... Nu heeft ze dus in februari een masale hersenbloeding gehad en zit ze dus halfzijdig verlamd in een revalidatie centrum en KAn er niet meer over praten doordat ze vreselijk ind e war is en ook nogeens spraakproblemen heeft door de hersenbloedingen...

Wij zijn nu bezig om haar laatste wensen in te vullen terwijl we feitelijk zo graag zouden willen dat ze het zelf had kunnen doen..

Ik denk dat ook dat het zo vreselijk belangrijk is om het te doen op het moment dat je er klaar voor bent.. klaar voor zijn om te praten is gelukkig niet gelijk om klaar te zijn met je strijd...

Dikke knuffel voor al die dappere amazones en hun medestrijders!!

Offline
Berichten: 565

Ik wil je heel veel sterkte wensen, Spangen, met je schoonmoeder. En zeggen dat ik juist een buiging voor jou maak. Het lijkt me inderdaad heel moeilijk om de laatste wensen voor een ander te regelen. Maar wie weet geeft het jullie toch ook meer rust, te weten dat dat stukje in ieder geval in de orde is. Ik hoop het maar.

Liefs van Linnie

Offline
Berichten: 142

Dank je Linnie,

Het klinkt ws heel stom (alhoewel..hier kan alles gezegt worden) maar het geeft inderdaad wel een bepaald goed gevoel, bezig te zijn met iets wat je hoofd een beetje afhoud van het onvermijdelijke... en er tegelijkertijd zo bewust mee bezig zijn met het einde.. Toch een geval van handelen en niet nadenken denk ik..

Doordat mijn schoonmoeder nooit over de dood na wilde denken en we het er dus ook nooit met haar over hebben gehad (he ze was niet ziek en waarom iemand dan pushen) sta je nu wel voor moeilijke hordes, maar het haalt je als familie wel dichter naar elkaar!
Mijn hele schoonfamilie is zo gesloten als een oester en nu moeten ze opeens praten over dit soort zaken met elkaar. Mijn partner is nu zelfs zover dat hij heel duidelijk heeft aangegeven wat hij zelf allemaal belangrijk vind mocht het ooit zover zijn!

Maar nogmaals het staat niet in vergelijk waar de dames hier doorgaan dus mijn petje blijft af voor jullie

Offline
Berichten: 1113

up ivm vragen

Offline
Berichten: 3

Ik herken veel van de verhalen in dit deel van het forum
Mop overleed 27 februari aan de gevolgen van uitzaaïingen
het vreemdste in de laatste fase vond ik dat ze zo rustig was en niet bezorgd om haar eigen lot, maar om dat van mij en onze kinderen
Het was alsof ze erin berustte dat ze aan haar einde zou komen
terwijl ik zo bezorgd om haar was en haar probeerde te helpen, was zij juist bezorgd om ons en probeerde ze ons te helpen zo goed ze kon
Ik heb haar levensverhaal nog deels opgeschreven,
ben erg blij dat dat nog kon
toen ze nog kon praten
Onze huisarts heeft ons al in een vroeg stadium gewezen op mogelijkheden van palliatieve behandeling en gevraagd hoe zij haar einde wilde beleven
heel dapper van hem en goed dat hij dit ter sprake bracht
al was het op dat moment heel confronterend
Mede doord e goede zorg kan ik nu met een wat positever gevoel terugkijken op die laatste periode
al blijft dat lastig
je weet dat het einde eraan komt, maar wil daar niet aan denken
of het denken daaraan zo lang mogelijk uitstellen

Offline
Berichten: 565

mopman schreef:
Ik herken veel van de verhalen in dit deel van het forum
Mop overleed 27 februari aan de gevolgen van uitzaaïingen
het vreemdste in de laatste fase vond ik dat ze zo rustig was en niet bezorgd om haar eigen lot, maar om dat van mij en onze kinderen
Het was alsof ze erin berustte dat ze aan haar einde zou komen
terwijl ik zo bezorgd om haar was en haar probeerde te helpen, was zij juist bezorgd om ons en probeerde ze ons te helpen zo goed ze kon

Lieve Mopman,

Jullie wilden allebei het beste voor elkaar en jullie kinderen. Dat is heel mooi. Het is fijn om je dat te kunnen herinneren denk ik.

En berusten is iets anders dan opgeven voor mijn gevoel. Ik denk als je er in berust je toch op een andere manier afscheid kunt nemen, dan als je het gevoel hebt het op te moeten geven.

Als kankerpatient met uitzaaiingen kan ik me heel goed voorstellen dat het op een gegeven moment genoeg is. Vechten houdt een keer op, dan kun je gewoon niet meer. Met mijzelf gaat het bijvoorbeeld best goed en toch ben ik ook klaar met deze (jarenlange) strijd tegen kanker. Vechten wil ik niet meer, niet met mijn lichaam maar ook niet met iemand anders. Maar ik weet niet of ik wel iets te willen heb. Het gaat zoals het gaat.

Goed dat je Mop's levensverhaal nog voor een deel hebt opgeschreven. Ik hoop dat je er naast je herinneringen ook troost uit kunt halen.

Liefs, Linnie

Offline
Berichten: 3

Hallo
ik vind het wel fijn die verhalen nog te hebben
en de goede herinneringen

ik kan me ook voorstellen dat je op bent
berusten is dan inderdaad iets anders dan opgeven

fijn dat het naar omstandigheden goed met je gaat
ik hoop dat je daarvan kunt genieten en de zorgen van je af kan zetten
ik heb gemerkt dat dat erg belangrijk is:
bij de dag leven, niet teveel vooruit denken
dat geeft zeker rust

groetjes

afbeelding van Marimke
Berichten: 266

Dit is bij mij net zo, ik berust erin, dat ik zoals mijn huisarts het zo mooi omschrijft een beperkte levensverwachting heb.
Ik heb hier ook over gesproken met een amazone, die dat gevoel niet heeft en er niet aan wilt denken, dat haar leven eindig is.
Ik vind het voor mijzelf een voordeel, dat ik dat wel kan. Ik kan nu alles nog zelf regelen en dat geeft mij een goed gevoel.
Het geeft rust, omdat beslissingen niet op het laatst overhaast genomen moeten worden.
Vandaag een gesprek gehad met Zorgklik over persoonlijke begeleiding voor onze zoon.
Bij Dimence een aanvraag ingediend voor begeleiding op het emotionele vlak.
Ik heb b.v. volgende week een gesprek met de huisarts over euthanasie, of palliatieve sedatie.
Nog lang niet aan de orde, maar stel dat het ineens heel veel slechter met me gaat, is dat alvast geregeld.
En dat is voor mij ook een manier van ermee omgaan, zonder dat het te zwaar word.

afbeelding van anita-u2
Berichten: 212

Ik voel nog niet echt berusting in het feit dat ik weet dat ik niet heel oud zal worden..
Ik blijf hopen dat er weer van alles op de markt komt waardoor de "boel"verlengd kan worden.
Wel herken ik een heleboel wat er geschreven is...
Als ik weg ga dan weet ik dat niet meer maar ik heb een groot verdriet om wie ik achter moet laten ,en bezorgdheid om mijn 2 meiden en mijn man..maar ook om mijn broers..ik ben hun "kleine"zusje en ze hebben zoveel verdriet nu...
Ik ben Maandag bij mijn huisarts geweest en heb ook e.e.a besproken over palliatieve sedatie..Hij heeft me gerust gesteld door alle medewerking te zullen verlenen en heeft er ook notitie's van gemaakt.
Het geeft me wel rust ,aangezien ik zo snel zoveel uitzaaiingen heb ben ik gewoon wel bang dat het ook zomaar ineens heel snel kan gaan(al ga ik er wel vanuit dat ik nog even heb hoor :? )

afbeelding van annie_2
Berichten: 855

Lieve Anita,

je hebt een PB.
Dat ik al je eerdere berichtjes gemist heb. Hoe kan dat nou toch?

En ik heb nu via je profiel al je berichtjes die je over je botuitzaaiingen schreef al gevonden. Meid toch, wat een naar bericht heb jij na ook bijna 8 jaar na dato toch gekregen. We varen weer in het zelfde schuitje van uitzaaiingen. We varen samen he, houden elkaar vast en gaan voor nog zo lang mogelijke mooie LEEF-TIIJD.

een Kennis van mij leeft al 12 jaar met botuitzaaiingen. Die wetenschap geeft je misschien wat hoop voor jou op lange stabilisatie. En de wetenschap staat ook niet stil.

Nadenken over het einde, het komt onherroepelijk mee met de boodschap van uitzaaiingen. En berusting voelen, dat kan toch ook nog helemaal niet. Eerst nog maar er tegen in gaan, behandelen. Berusten hoeft nu nog niet. Dat is pas iets voor de toekomst, niet voor NU.

IVM die toekomst is het wel nodig af en toe met de artsen er over te praten. Wij hebben ook al wel orienterend met de huisarts en oncoloog gesproken. Ik ga dat allemaal nog eens in mijn dagboek van me afschrijven. Maar eerst nu deze combi-behandeling, dan komt er weer ruimte voor meer thema's van me afschrijven over orienteren op de toekomst.

Lieve Anita, hou elkaar thuis vast, je hebt zo'n pracht gezin.
En Fleuri heeft nog lang bakkies koffie en lekkere lunches.
Daar gaan we elkaar vast zien.
Tot gauw en veel veel sterkte en liefde voor jou.

Kom je ook in ons hoekje?
Blijven je berichtjes wat bij elkaar!
En de steuntjes ook.

kus
annie

afbeelding van shoushou
Offline
Berichten: 1

mijn moeder heeft in 2008 borstkanker ontdekt,er volgde amputatie bestraling en chemo,6 keer een tac kuur.ze had uitzaaiingen in haar lymfenklieren,werden dus verwijderd.
nog geen 1,5 jaar later uitzaaiingen in lever en botten.
ze heeft 9keer paclitaxel gehad,en die zorgde ervoor dat het enorm was geslonken,we kinden weer even ademhalen.
nu 4maanden later zit het weer in lever en botten alleen erger als de eerste keer.
ze heeft nu weer chemo,de fec kuren.ze is weer ziek en word een deze dagen wederom kaal.
we zijn bang,bang voor wat komen gaat,hoe lang heeft ze nog,niemand die het weet.het is moeilijk maar daar weten jullie alles van..
we blijven knokken en vechten,al staan we er aan de zijlijn naast,alles wat we kunnen om te helpen doen we.
het is een groot gevecht die we helaas niet mogen winnen,maar we hopen dat het nog een tyd gerekt kan worden.
liefs san..en verdrietige dochter van een strijdende moeder

Offline
Berichten: 4201

Hoi Shoushou,
wat een verdrietig bericht. Praten jullie er wel samen over? Over wat er komen gaat? Nu en ook later. Wat jullie willen, wat zij wil?

afbeelding van admin
Offline
Berichten: 4388

San wat ontzettend moeilijk voor je moeder, jou en je familie. Kunnen jullie er samen over praten? Zijn er onbesproken zaken? Alleen al het feit dat je moet gaan accepteren dat het einde er aan komt (accepteer je dat überhaupt ooit) is moeilijk. Geniet zou ik zeggen van elkaar, van het leven van samenzijn van alles om jullie heen en probeer die ziekte zo min als mogelijk de kans te geven jullie leven te beheersen (hetgeen het wel doet, dat weet ik, maar toch.......). Sterkte gewenst, ik hoop dat jullie nog een hele lange mooie tijd samen hebben.

Offline
Berichten: 29

Lieve ShouShou, wat ongelooflijk moeilijk moet het zijn je moeder zo te zien strijden en lijden en dat alles vanaf de zijlijn. Ik kan me je machteloosheid goed voorstellen. Ik hoop zo dat de FEC kuren jullie wat kwali(tijd) zullen bieden om als gezin nog heel wat mooie momenten samen te hebben.
Pas je ook goed op jezelf? ik weet uit ervaring hoe uitputtend dit kan zijn. Je moeder los laten is zó moeilijk. Veel sterkte!

afbeelding van annie_2
Berichten: 855

Ontroerd heb ik dit topic gelezen.
In een bijdrage in MIJN VERHAAL van vandaag schreef ik dat , nu ik bezig ben met na te denken over mijn wilsverklaringen, samen met iemand van de nvve , dit topic voor mij belangrijk geworden is. Toen ik nog niet wist dat ik uitzaaiingen had, ging dit topic aan mij voorbij. Maar nu niet meer.

Phineke schreef:
........ik probeer maar mee te buigen met de bamboe in de wind....

Deze woorden raken me zo.
Ze zijn zo wijs,
zo TAO.

Dank jullie allen voor jullie mooie bijdragen hier.
Ik voel me gesteund.

afbeelding van Ariane
Berichten: 620

Pfffff, voor het eerst klik ik dit topic aan.
Nu ik zo veel uitzaaiingen heb denk ik ook na over het naderende einde.
Het enige dat ik tot nu toe bewust gedaan heb is dinsdag met mijn huisarts een gesprek over euthanasie hebben. Ik hoop dat zij mij ook kan zeggen wat ik verder nog allemaal moet regelen.

Wat zijn er al veel lotjes die hier schreven niet meer :cry:

Offline
Berichten: 0

Wat een akelig onderwerp....nooit gedacht dat je daaraan moest denken, voor je 80ste in ieder geval.

Ik heb uitzaaiing op afstand, heb er verrouwen in dat de behandeling (bstraling) aanslaat en peins er niet over op korte termijn dood te gaan...maar toch, uitzaaiing in de hersens is toch weer een stap dichter bij het vroege graf dat me te wachten staat......

Zo onwerkelijk allemaal......wat een vreselijke, oneerlijke ziekte en zo machteloos als je staat!

Dikke knuf voor al mijn lotgenoten! Jullie zijn allemaal kanjers!