Ten einde raad

6 berichten / 0 nieuw
afbeelding van Marit
Offline
Berichten: 12
Ten einde raad

Korte samengevat: 3,5 jaar geleden heeft mijn moeder van 57 borstkanker gekregen. Vijf maanden geleden gehoord dat het uitgezaaid is naar de botten en lymfen in de buik. Gestart met hormoontabletten, hielpen niet. Nu bezig met chemopillen....lijken weer niet aan te slaan..

Kanker heb je niet alleen zeggen ze...heel het gezin heeft er mee te maken...wij als gezin proberen mijn moeder bij te staan en te steunen waar wij kunnen. We doen ons best maar kunnen natuurlijk niet voelen waar zij doorheen gaat. Waar ik het nu ontzettend moeilijk mee heb is mijn moeder haar psychische gesteldheid en de manier waarop zij met alles omgaat. 

Zij is al 5 maanden lang intens somber, huilt iedere dag, niks kan haar meer blij maken. Ze eet bijna niks, heeft hierdoor nog minder energie, gaat de deur niet meer uit, kijkt geen televisie, heeft geen bezigheid maar ligt eigenlijk de hele dag voor zich uit te staren en tussendoor te huilen. Haar kleinkinderen geven haar geen vreugde meer. Ze kan niet eens een gesprek van 10 minuten voeren zonder dat het haar te veel word en ze de kamer verlaat. Over haar ziekte mogen wij het niet hebben. Over de dood al helemaal niet.

Dit is zo zwaar! Dat ze kanker heeft probeer ik te accepteren en een plekje te geven maar mijn moeder zo moedeloos en verslagen zien maakt mij en mijn zusje helemaal kapot! Als dit de laatste periode is met haar dan willen wij ‘genieten’ van de tijd die we nog samen hebben maar mijn moeder sluit zich volledig af.

op aandringen van ons is ze 2x naar een psycholoog geweest, kreeg anti depressiva maar na 1 dag gebruiken wilde ze dit niet meer, vond dat ze er suf van werd daarna gestopt met naar psycholoog gaan .... dat wil ze absoluut niet meer. 

Ik probeer zo meegaand mogelijk te zijn maar eigenlijk ben ik ontzettend boos! Niet alleen op de situatie maar ook op mijn moeder...zij heeft hier niet voor gekozen en tuurlijk is het moeilijk maar dit....dit ... dit maakt mij zo ontzettend boos en intens verdrietig. Dan voel ik me weer schuldig omdat ik boos word op iemand die ernstig ziek is.

Hoe gaan anderen hiermee om?? Hoe zorg je dat je positief blijft. Hoe kunnen wij haar helpen? Hoe zorgen we ervoor dat we als gezin niet allemaal kapot gaan hieraan? Als mijn moeder hier anders in zou staan zou alles zo anders zijn...

Mijn man vind dat wij haar ‘helpen om dit gedrag te blijven vertonen’ omdat we dit tolereren. Hij zegt dat wij ons harder moeten opstellen en hoge verwachtingen van haar moeten hebben...is dit een rare gedachte of zou dit kunnen helpen? 

Ze heeft trouwens gelukkig geen pijn ik maak mij nu vooral zorgen over het psychologische aspect

Sorry voor het lange verhaal 

Offline
Berichten: 4267

Wat een enorm dilemma staat er voor jou en je zus. Nu de behandelingen niet goed aanslaan, weet je ook dat ze minder lang te leven heeft, dan wanneer ze wel aan slaan. Dus een stoere opstelling van "je zoekt het maar uit" lijkt dan ook niet echt mogelijk. Mocht ze snel komen te overlijden, dan wil je haar die laatste tijd echt niet in de steek laten. Je schrijft dat je moeder naar een psycholoog is gegaan, maar dat ze die hulp al zó verschrikkelijk snel afwees. Eerlijk gezegd denk ik - nu zij die hulp niet wil - dat psychologische hulp voor jou en je zus eerder de route is die je zou kunnen kiezen. Misschien opent dat de weg uiteindelijk naar gezinstherapie waaraan ook je moeder mee zou kunnen doen. Dan is de opening niet: wij gaan jou helpen, maar de vraagstelling aan haar: moeder wij lopen vast in onze wanhoop: wil jij ons helpen? Ik zou dat dan wel zoeken bij een gespecialiseerd instituut zoals het Helen Downlinginstituut. Gezien de urgentie zou je dan wel om de wachtlijsten heen moeten manoeuvreren, die er op de meeste plaatsen zijn. Je huisarts kan je hier wellicht mee helpen?

Heel veel  sterkte, want het lijkt me extreem moeilijk om je eigen moeder al kanker te zien hebben, maar daarnaast ook nog zo ermee te zien worstelen.

afbeelding van Marit
Offline
Berichten: 12

Bedankt voor je berichtje Ellenk. Hellen downlinginstituut ken ik niet, ga er even naar kijken. Het voelt haast egoistisch om psychologische hulp te zoeken voor mezelf want hoe moeilijk ik het ook heb mijn moeder heeft het veel zwaarder.  Ik wil niet tegen mijj moeder zeggen van: ‘zoek het maar uit’ maar ik wil zeggen van: ‘kom op mam, jij bent een sterke vrouw, we willen dat weer terug zien, raap jezelf op, probeerr alsjeblieft weer te genieten van kleine dingen. Ik weet het ook niet meer...ik probeer er gewoon voor haar te zijn meer kan ik niet doen als ze zelf niks wil

afbeelding van Charlie77
Offline
Berichten: 26

Hoi Marit,

wat moet dat zwaar zijn voor jullie allemaal. Ik sluit me aan bij Ellen; denk aan jezelf. Helen Dowling instituut hoor ik goede dingen over. Heel veel sterkte, het is super moeilijk je moeder zo te zien. Ik herken het wel een beetje omdat mijn vader ook kanker heeft gehad en tijdens zijn terminale fase en na zijn dood is mijn moeder ook echt doorgedraaid en niet meer voor rede vatbaar geweest. 

Ik ben zelf bij het Ingeborg Douwes Instituut (ook omdat ik inmiddels zelf kanker heb gehad), dat is hetzelfde idee als Helen Dowling maar dan regio amsterdam, ik weet niet welke regio je woont. Mijn eigen oncoloog is hier ook voorstander van. Misschien helpt het als je moeders arts dit aanraadt?

Offline
Berichten: 892

Mijn man is tijdens mijn behandelingen ook bij het Helen Dowling instituut geweest. Hij heeft maar een paar gesprekken gehad, maar er veel aan gehad. Ik vond het helemaal niet raar dat hij naar een psycholoog ging en ik niet. Ik had m'n handen vol aan alle andere dingen die moesten en mijn hoofd stond niet naar nog meer gesprekken. En ik kon toen ook niet zoveel met zijn emoties als die niet in lijn waren met de mijne. Dat was misschien egoïstisch, maar zo voelt dat dan.

Misschien gekke vraag maar heb je aan je moeder gevraagd wat je kan doen om haar te helpen? En of ze zelf behoefte voelt om zich sterker te voelen? Misschien opent dat het gesprek. Misschien is de oplossing om niet zozeer te praten, maar meer dingen samen te ondernemen? Ook al zijn het kleine dingen zoals uit lunchen gaan? Mooie herinneringen maken?

Het is in ieder geval een enorm verdrietige situatie. Veel sterkte.

Offline
Berichten: 500

Hoi Marit,

Ik sluit mij aan bij de anderen: zoek hulp voor jezelf in eerste instantie. Je moeder heeft haar eigen proces, en hoewel het klinkt alsof ze daar in vastloopt, het is háár proces, waar zij doorheen moet. Voor jullie ontzettend moeilijk, dat snap ik maar al te goed. Het geeft zoveel meer lucht als dingen bespreekbaar zijn...... 

Veel mensen zijn verbazend sterk en opgeruimd aan het einde van hun leven maar niet iedereen. Voor sommige mensen doet het los moeten laten zo'n pijn. Meer dan er voor haar zijn kun je niet doen denk ik. 

Heel veel sterkte,

Linda