uitzaaiingen in de botten

74 berichten / 0 nieuw
Offline
Berichten: 3
uitzaaiingen in de botten

Beste mensen,

Weet niet zo goed hoe ik moet beginnen, maar het zijn wel dingen die door mee heen gaan.
Ik heb uitgezaaiide bk, de uitzaaiingen zitten in mijn ruggewervel.
Nu weet ik dat het veel erger kan zijn, maar eerlijk gezegd moet ik voor mezelf wel zeggen dat ik het wel ff erg genoeg vind.

Mijn oncoloog zegt dat ik nog wel even mee kan, omdat de herceptin is aangeslagen, dat neemt niet weg dat dit ding, deze ziekte toch wel redelijk lekker in mijn lichaam ingenesteld zit.

Misschien komt het ook dat ik in mijn omgeving wel dames ken zonder uitzaaiingen maar niemand echt met, moet ik me niet zo druk maken, of is de angst die ik heb echt wel reeel.

Ach zomaar wat gedachtens die door mee heen gaan, niet echt een vraag, maar als er iemand wil reageren , lees ik wel.

gr Boompie

Offline
Berichten: 4201

Nog veel erger :shock:
Nou Boompie, hier gaan vast nog meer mensen reageren maar te horen krijgen dat je uitgezaaide kanker hebt en niet meer te genezen bent lijkt me echt wel heftig genoeg om er van van je stuk te raken.

afbeelding van Marimke
Berichten: 266

Hai boompie,
ik heb ook uitzaaiïngen in mijn rug, lendewervel en rugwervel.
Ik krijg geen herceptin, want ik was her2neu negatief.
Wel krijg ik maandelijks APD, dat is een botversterkend infuus.
Nog niet zo lang, vanaf juli, sinds de uitzaaïingen officieel zijn vast gesteld.
Ik heb wel van onco en huisarts gehoord, dat ik een beperkte levensverwachting heb. Met andere woorden, het gaat niet meer weg, ik word niet meer beter wel slechter.
Als je nog wat wilt weten, vraag het maar, als ik kan zal ik zeker antwoorden.
groetjes, Marimke

Offline
Berichten: 3

Thnx voor je berichtje,
Dat vond ik persoonlijk 1 van de moeilijkste dingen , dat ze inderdaad tegen je zeggen dat het beperkt is en dat het niet meer over gaat.

ik heb 1 infuus apd gehad , nu zit ik aan de ostac en dat gaat redelijk.

Wel enorm veel last van botpijn en spierpijn, vooral in de ochtenden en in de avond.

Over het algemeen probeer ik niet teveel stil te staan bij het niet meer beter kunnen worden, en gewoon het meeste te maken van de tijd die ik nog heb, ( laten we wel zijn niemand weet hoelang hij of zij nog heeft ) maar soms vliegt het me wel naar de keel.

Heb jij dat ook? hoe ga jij daar dan mee om?

afbeelding van Marimke
Berichten: 266

Hai Boompie,
ik weet sinds verleden jaar juli nu dus ruim een jaar, dat ik uitzaaïingen heb.
Ik heb voor mijzelf de stelling, niemand weet hoe lang of kort hij te leven heb, dus dat is voor mij niet relevant. Wat ik wel heel belangrijk vind, dat ik geen lange lijdensweg wil. Ik wil kwaliteit van leven en gelukkig zijn mijn onco en huisarts het helemaal met mij eens. Ik merk wel een geleidelijke achteruitgang, sinds vorig jaar.
Ik heb mijn vrijwilligerswerk op moeten geven, heb een keer per week hulp en mijn man doet wat meer in het huis.
Al met al heb ik nu nog een heel fijn leven en ik hoop voor jou, dat jou dat ook gegeven is.
Misschien kan je met een psycholoog praten over je angst.
Dat zou je kunnen helpen bij de heftige diagnose, die je hebt gekregen.

afbeelding van admin
Offline
Berichten: 4388

Dit roept toch de vraag bij mij op: hoe kom je er nou achter dat je uitzaaiingen hebt? Ik heb al 2 jaar lang last van mijn heupgewrichten en soms denk ik ook wel eens: het zal toch niet...?? :shock:

afbeelding van Diana_6765
Offline
Berichten: 43

Dat was ik...

afbeelding van Marimke
Berichten: 266

Bij mij was het te zien op een botscan, die gemaakt werd en mijn tumormarkers, die van 19 naar 63 gingen.
Ik had al langere tijd toenemende pijn in mijn rug, maar dat werd eerst gezegd, dat het slijtage was.
Dat was ook zo, maar boven de slijtageplek was een grote plek met uitlopers zichtbaar.
Ik heb toen nog een ct scan gehad en die liet een kleine uitzaaïing in mijn lever zien.
Daar heb ik (nog)geen klachten van, gelukkig.
Ik heb even teruggelezen, maar je hebt geen anti-hormoontherapie, dus daar kan het niet aan liggen.
Ik zou toch bij de oncoloog vragen om nader onderzoek.

Offline
Berichten: 762

Anonymous schreef:
Dit roept toch de vraag bij mij op: hoe kom je er nou achter dat je uitzaaiingen hebt? Ik heb al 2 jaar lang last van mijn heupgewrichten en soms denk ik ook wel eens: het zal toch niet...?? :shock:

De overgang kan dat soort klachten ook veroorzaken, doordat er minder "smering" is. Ongeacht of je hormoontherapie krijgt of niet. Máár: het beste is je zorg uitspreken tegenover je oncoloog, of huisarts desnoods. Dat is géén zeuren in ons geval. Ze kunnen je simpel geruststellen of wat onderzoek laten doen, ik denk dat in een ziekenhuis als bijv. het AvL, veel onderzoeken gebeuren juist "ter geruststelling van de patient". En met onze achtergrond, verwacht ik eigenlijk niet anders als dat de arts je klachten serieus zal nemen, en verder onderzoek zal laten doen als hij dat nodig vindt. Of je gerust zal stellen ;)

afbeelding van Kellly
Berichten: 1418

nu heb ik al een aantal weken last van 1 specifieke plek in mn ruggenwervel.... kan het met 1 vinger aanwijzen maar om het nou pijn te noemen, nee absoluut niet. is het zo dat uitzaaiingen altijd pijn geven?

afbeelding van Maisa
Berichten: 3771

Ach lieve Kellly, ik kan je niet geruststellen, helaas. Mijn botuitzaaiingen doen geen pijn en hebben dat ook nooit gedaan. Het hangt volgens mij ook van de plek af en of er een zenuw bekneld zit. Bij twijfel en aanhoudende klachten: foto laten maken in het ziekenhuis... Knuffel van mij.

Offline
Berichten: 565

Kellly, ik heb zes jaar geen pijn gehad in mijn rug. Nooit wat gevoeld ook en ik deed destijds allerlei yogaoefeningen. Dus je zou denken dat ik dan al last had moeten hebben.

Zes jaar later echter deed het wel veel pijn. Maar toen was het ook wel al een grote plek geworden en in het weefsel eromheen aan het groeien.

Ik zeg het niet om je bang te maken. Maar laat er wel even naar kijken hè. Gewoon voor de zekerheid.

afbeelding van Kellly
Berichten: 1418

pffff,nou ik heb er echt ff geen zin in, zo voor de kerstdagen
ik kijk het nog wel aan, als het erger wordt, trek ik wel aan de bel,
voor nu laat ik het ff zo...
maar thanx, ik weet nu iig dat het dus wél kanker zou kunnen zijn, dus het heeft mijn aandacht

afbeelding van Anoniem123
Offline
Berichten: 4231

Ah, Kel..... Hoor je de hond weer blaffen?
Ik heb ook zo'n plek, zeg maar 10 cm onder mijn nekwervel (of leg ik dit totaal onlogisch uit?). Ik zei tegen mijn fysio: "Ik denk natuurlijk weer aan uitzaaiingen....." En toen zei ze:"Ja, dat dacht ik al, maar volgens mij zit het in je spieren...."

Misschien kun je een keer goed gemasseerd worden en gaat het daarna beter....?

Offline
Berichten: 4201

Kellly ik begrijp je zorg maar ik begrijp ook je besluit om het nog even aan te kijken.
Even de kop in het zand en na de feestdagen weer verder zien.
en verder hoop ik natuurlijk dat het een spiertje is ;)

Offline
Berichten: 1163

Kelly, als je het kunt parkeren is dat natuurlijk prima. [kiss]

Offline
Berichten: 50

Hey Kelll,

ik voel ook bijna niets van mijn botuitzaaingen. Maar ik geloof niet dat je daar een conclusie aan kan verbinden. Kijk het nog even aan. Zo'n 3 weken zeggen ze toch? Dus dan zit je na de kerst prima. Mijn duimen draaien intussen al turbo.....

Offline
Berichten: 149

@ Kelly, mijn lymdraineut in Amersfoort gaf, toen ik me eens heel erg zorgen maakte, een flinke klap met de stompe vuist precies op de door mij aangewezen plek. Omdat ik niet meteen omhoog schoot en het uitkermde van de pijn vond hij dat er geen reden was aan te nemen dat het een uitzaaiing in mijn botten was. Dit was minstens twee jaar geleden en de botscan die ik vanwege mijn BK2 heb gekregen heeft niks laten zien, dus....
maar dat er geblaft wordt en onrustig gegromd door de hond, dat geloof ik meteen !!

Offline
Berichten: 351

Kelly
Hier een zelfde verhaal als Dees,en ook idd bang het zou toch niet...
pijn aan mijn ribben van de geamputeerde kant,huisarts geweest,die zei het zijn je ribben en spieren.Zit nu bij een fysio en die concludeerde idd spieren en irritatie,al mijn spieren zitten aan die kant zo af en toe vast.Gewoon naar de huisarts gaan,je zorg uitspreken en ev een foto oid laten maken.Begrijp dat je tot na kerst wilt wachten met ev stappen,vind ik ook wel logisch.

Offline
Berichten: 1

Bij mij zitten de uitzaaiingen in borstbeen en heup. Ik had daar niet veel last van, maar na het eerste botversterker-infuus kan ik de uitzaaiingen precies aanwijzen. Nu voel ik ook lichte paniek iedere keer als er een bot in mijn rug pijn doet...

Offline
Berichten: 37

Ik denk dat in principe de uitzaaiingen geen pijn doen.... mits er geen wervel inzakt, of een zenuw bekneld raakt of je iets breekt
Gelukkig heb ik het niet in mijn wervels, maar breek helaas met niets mijn ribben. En soms heb ik ook pijn en zijn het alleen mijn spieren. Ik voel dan niet het verschil, totdat ik weer een rib breek.
Bij twijfel gewoon naar de arts, soms kunnen ze er niets aan doen( bij gebroken ribben) maar dan heb je wel zekerheid!

Offline
Berichten: 27

Lieve lezers, ik heb behoefte om even met jullie te "praten"...ik hoop dat jullie even willen "luisteren" , lees lezen...even ongeremd van me af praten aan mensen die me misschien wel begrijpen!
In oktober jl kreeg ik te horen dat ik uitzaaiingen in mijn botten heb, vier jaar na de diagnose. In mijn rugwervel, lendewervel en in het bekken. Ik heb iedere dag behoorlijke pijn in mijn lendewervel. Ik slik daar paracetamol/diclofenac voor en sinds kort gebruik ik ook medicinale cannabis. Ik kan hierdoor de pijn redelijk goed onderdrukken. Verder heb ik heel wat andere klachten, mede door het gebruik van de Femara en Zometa. Ik kan hier wel een hele lijst neerzetten, maar jullie weten vast (helaas) wel waar ik op doel. Tot zo ver de lichamelijke klachten. Ik merk dat ik steeds meer moeite ga krijgen om alles mentaal op een rijtje te houden. Ik ben vaak boos, geïrriteerd, angstig en depressief. Soms vraag ik me af hoe het verder moet. Veel mensen zeggen tegen me:" genieten, hoor! " Dan denk ik waarvan dan? Ik kan bijna niks meer, ik heb bij heel veel dingen hulp nodig. Is dit kwaliteit van leven? Nee, maar wil ik al dood? Ook daar is het antwoord Nee op. Ik vind het moeilijk dat ik geen partner heb waar ik eens helemaal in kan wegkruipen, even een arm om me heen dat we samen dit proces ingaan en bij me zal blijven als ik dood ga. Pff...terwijl ik dit schrijf lopen de tranen over mijn wangen. Ik heb al heel wat meegemaakt in mijn leven en het is zo anders gelopen dan dat ik had gewild. Ik heb mijn dochter verloren, mijn man ging drie weken daarna bij me weg en nu die klere-kanker...het had zo anders moeten zijn. Toen ik in oktober het slechte nieuws te horen kreeg was ik enigszins gelaten. Ik had er al die vier jaar rekening mee gehouden. Nu enkele weken later dringt het nieuws zo vreselijk hard bij me binnen. Ik ben zo moe, uitgeput dat ik nergens zin in heb. Ik heb erg de behoefte om alleen te zijn met mijn gedachten. Ik verwacht van jullie geen oplossingen, hoor. Ik wilde dit gewoon even met jullie delen. Mijn lieve dinnetje D heeft vandaag ook weer slecht nieuws gekregen! Daar loop ik ook heel de dag aan te denken....het is zo oneerlijk allemaal. Maar ik ga mezelf maar weer eens een schop onder mijn hol geven! Hoewel dat steeds moeilijker word, ik begin een beetje de moed te verliezen, geloof ik.
Dank jullie wel voor het lezen...

Offline
Berichten: 4201

Lieve Blima [troost]

afbeelding van annie_2
Berichten: 855

Dag Blima,

Goed dat je hier even van je afschrijft. Je hebt het ook begrijpelijk zwaar. Zeker nu je, naast je geworstel met je eigen proces, ook nog het slechte nieuws van je vriendin te horen kreeg. Het kan echt wel eens TE VEEL zijn bij elkaar. Gun jezelf je verdriet, je woede, het hoort er zo bij. Daarna komen er ook weer lichtpuntjes, misschien zijn ze er tussendoor toch al wel. Maak maar gauw je profiel aan, dan kunnen we daar op je persoonlijke pagina lezen en schijven, je volgen. Hier verdwijn je weer 'in de grote hoop'. Veel sterkte en blijf schrijven hier.

afbeelding van Marimke
Berichten: 266

Hoi Blima,
het kon mijn verhaal zijn, althans wat betreft de uitzaaiïngen. Wat is het oneerlijk, dat je je dochter moest verliezen. Juist nu had je zoveel aan haar kunnen hebben. Net wat Annie adviseert, maak maar gauw een eigen pagina aan, kan je van je afschrijven en kunnen wij ook op je reageren. Sterkte meis.

afbeelding van Kellly
Berichten: 1418

lieve blima, waarom krijgen sommige mensen zo veel en anderen zo weinig...? tis zo oneerlijk. ook al is mijn situatie anders -ik heb bij mijn weten geen uitzaaiingen- herken ik wel je verdriet en frustratie over dat het leven anders loopt dan wat je enigzins gehoopt had.
En weten dat je toekomst nog maar beperkt is, hoe moet je daar mee leven... en hoe moet je daarbij ook nog genieten........ik heb geen antwoorden voor je. Tis zo kl@te he, een leven waarin je continue door de omstandigheden bepaald wordt en zo weinig rust... ik kan alleen een arm om je heen slaan...

afbeelding van Kellly
Berichten: 1418

oja, dat lieve fotootje spreekt boekdelen, dat wilde ik nog even zeggen

Offline
Berichten: 281

Lieve lieve Blima, geef jezelf GEEN schop onder je hol maar heb er begrip voor dat je wereld op zijn kop staat. Logisch toch dat je zo veel gevoelens hebt en de moed af en toe verliest? En dat je treurt om wat er nu is en om wat er geweest had kunnen zijn? Ik sluit me bij de vorige Amazones aan: maak svp een eigen pagina, ik wil je graag volgen en een klein steentje bijdragen.

Offline
Berichten: 1163

Blima, ik ben blij dat je hier weer van je af komt schrijven en ik hoop dat dat je een klein steuntje in de rug geeft.
Anders dan 2 virtuele armen om je heen heb ik niet.

Offline
Berichten: 304

Hallo Blima,

Wat verdrietig om te lezen, het is ook te moeilijk om je angsten alleen te doorstaan, als je hier je angst van je afschrijft kunnen wij misschien klein beetje troost bieden.

MiB
afbeelding van MiB
Offline
Berichten: 130

Lieve Blima ik kan me niet in je verplaatsen maar jouw verdriet doet ook aan deze kant pijn.

Tis oneerlijk verdeeld in deze wereld met wie wat aan ellende krijgt!!

Dus ik doe je ff zachtjes knuffelen.
[kiss]

Gr. Miranda

Offline
Berichten: 565

Hallo Blima,

Het lijkt me inderdaad ontzettend moeilijk om dit allemaal alleen te moeten doorstaan. Ik kan me heel goed voorstellen dat je het af en toe niet meer ziet zitten. Maar wat de dames voorstellen is waar. Blijf vooral van je afschrijven. Je zult merken hoe fijn dat is.

Ik wens je veel sterkte

Offline
Berichten: 27

Lieve meiden, bedankt voor jullie lieve berichtjes! Het is zo lekker om van je af te schrijven aan mensen die het begrijpen. Ik moet me nog verdiepen in de nieuwe site, hoe maak ik zo'n eigen pagina aan dan? Die heb ik toch al, of niet? Begrijp het nog niet....

afbeelding van Anoniem123
Offline
Berichten: 4231

Lief dinnetje..... vandaag druk met het verjaardagsfeest van Isis en dan lees ik hier jouw bericht. Potjandorie..... Ik snap zo goed dat er niet zoveel te genieten valt. Ik wou dat ik dichterbij woonde.... Kan ik effe een pannetje soep komen brengen.... Konden we samen even naar The Dogwhisperer kijken.... We kruipen allebei een beetje in onszelf als het minder goed gaat... Als het nou eens ophoudt met sneeuwen, kom ik snel naar je toe....

Offline
Berichten: 1163

blima schreef:
Lieve meiden, bedankt voor jullie lieve berichtjes! Het is zo lekker om van je af te schrijven aan mensen die het begrijpen. Ik moet me nog verdiepen in de nieuwe site, hoe maak ik zo'n eigen pagina aan dan? Die heb ik toch al, of niet? Begrijp het nog niet....

Blima, als je naar je "avatorpostzegel" gaat rechtsboven in het scherm dan kun je naar "mijn profiel" en daar kun je naast je profiel invullen wat je inmiddels hebt gedaan ook je verhaal starten.

Offline
Berichten: 2277

En inmiddels heeft Blima die gevonden, zag ik.

Offline
Berichten: 27

Ja, gevonden. Ik wilde mijn weblog koppelen aan mijn verhaal, maar dat kan niet. Er word maar een beperkt aantal weblogs hier geplaatst. Da's jammer...
Thx voor de berichtjes....
En Dees, ik kijk er naar uit je snel weer eens te zien. Het is inderdaad zo slecht op de weg! Gefeliciteerd met je kleine meid! Dat je nog vele jaren plezier van haar mag hebben.

afbeelding van Monica
Berichten: 34

@Boompie. Hoi, ben je al bij de arets geweest voor je pijnlijke plek?
Ik zelf heb ook uitzaaiingen in de botten en had erg veel pijn. Botpijn doet erg veel pijn, pijnstillers helpen maar met moeite. Dankzij chemo en apd is bij mij de pijn over, behalve als het erg koud is. Mijn oncoloog vertelde dat die pijn komt van het feit dat je spieraanhechting geen houvast meer heeft aan je botten. (zoiets begreep ik) Bij mij ging de pijn van een beetje naar heel erg in een hele korte tijd. Ik weet niet of dit standaard is, maar als het bij jou nog steeds redelijk hetzelfde is, zou het zomaar alleen een spietje kunnen zijn.
Als je nog niet bij de arts geweest zou ik daar niet te lang mee wachten. Beter uit sluiten en gerustgesteld zijn. het blijft vast aan je knagen.

afbeelding van Rita
Berichten: 64

Misschien kan iemand mij hier helpen betreft uitzaaiingen in de botten. Ik zit met de vraag of je na een bepaalde tijd nog trappen kan lopen, in de tuin kan werken. De angst is me afgelopen woensdag weer naar de keel gegrepen dat nu een hoge dosering Tamoxifen van vier maanden ook al niet de tumormarkers heeft doen dalen, ze staan nu al op 258. Ben nu afgelopen donderdag gestart met Faslodex, dit tot eind maart en maar hopen dat dit wel werkt..Krijg totaal acht prikken en steeds twee prikken per keer. De uitzaaiingen zitten al op diverse plekken en voel gelukkig nog nergens pijn.

Verhuizen naar een appartement is natuurlijk een optie,maar wil niet te snel een verkeerde beslissing nemen.

afbeelding van Maisa
Berichten: 3771

Lieve Rita, wat jammer dat ook de tamoxifen niet heeft gewerkt. Hopelijk doet Faslodex meer voor je. Ik vind het lastig om je vraag te beantwoorden. Wij hebben ook een trap in huis. Met een tumormarker van 1800 kon ik de trap nog op. Maar liever niet en ook niet vaak achter elkaar. Maar ik werd meer beperkt door vermoeidheid (door slechte lever) en hoesten/kortademig (door longuitzaaiingen) dan door de uitzaaiingen in de botten. Een tuin heb ik niet, dus dat kan ik je niet zeggen. Ik heb gemerkt dat het inrichten van het kamertje van Amazoon (vaak bukken, niet zwaar tillen) niet goed was voor mijn rug. Maar een paar keer per dag Amazoon (8,5 kilo) de trap op dragen kan wel. Het is zo afhankelijk van waar de uitzaaiingen zitten, het is heel lastig om er iets algemeens over te zeggen.

Ik ken je huis niet, maar op een gewone trap kan ook een traplift worden gemonteerd. Niet op een hele steile (Amsterdamse) trap, niet op een spiltrap, maar wel op een trap van normale breedte, ook als er een bocht in zit. Misschien kun je daar eens naar informeren. Mij gaf het rust om te weten dat op onze trap een lift kan. We hadden ook al naar appartementen gekeken, maar die waren duurder dan waar we nu wonen en ik hikte ook aan tegen inrichtingskosten (nieuwe vloer, gordijnen enz.).

afbeelding van Monica
Berichten: 34

@Rita, wat ontzettend naar dat de tamoxifen niets doet. Ik vraag me af waarom je geen chemo krijgt als de markers stijgen, of wil je dat zelf niet? Ik hoop in elk geval dat je nieuwe medicijn wel gaat werken.
Ik kon met erge botpijn nog wel de trap opkomen in huis. Het ging niet van harte, maar met wilskracht en op handen en voeten kom je een heel eind. Ik weet niet hoe hoog mijn markers toen waren, ik heb daar nooit naar gevraagd. Ik wil het voor mijn gemoedsrust niet weten en zou van de cijfers alleen maar nerveus worden.

Offline
Berichten: 565

Het hangt er denk ik vanaf waar de uitzaaiingen zitten en wat de behandeling is. Ik kende iemand die bijna in haar hele lichaam uitzaaiingen had en die liep nog tien keer verder dan ik en werkte ook gewoon door. (hoe het nu gaat weet ik niet, we hebben helaas geen contact meer)

Zelf heb ik uitzaaiingen in mijn bekken en wervelkolom en ben daarvoor bestraald en ik vond vooral de trap in het begin vreselijk. Nu gaat het beter, ik heb steunen aan beide zijden laten zetten en dat helpt om sneller omhoog te komen. Bukken en tuinwerk is wel zwaar, net als je bed opmaken, maar met hulp van mijn moeder gaat het allemaal toch.

Mijn tumormarker stond bij de ontdekking op 160 (nu op 30). Gewoon even om je een beeld te geven. Maar het is bij iedereen anders, dus eigenlijk zegt het ook weer niet zoveel.

Ik hoop dat de nieuwe hormoontherapie je goed zal helpen.

afbeelding van Rita
Berichten: 64

Bedankt voor het reageren....

Ben ondertussen ook gemaild door Maisa met de vraag of ik op HER2 ben getest en net gebeld door het ziekenhuis dat dat nooit is gebeurd.Nu gaan ze het onderzoeken.

Mijn oncoloog zei woensdag dat ik maar twee keer chemo mag, zat ook met mijn oren te klapperen hoor...Heb in 2002 4 AC-kuren gehad.

Ik ben in april 2009 bestraald, ik had nooit pijn op die plek, toen was ontdekt dat er een tumor in mijn rechterschouder zat. Nu zit het ondertussen op mijn onderste ribben, heupen, rechterarm en wervelkolom,rechterschouderblad. Ook vage plekjes op mijn schedel..Gatver, maar niet aan denken... Voel me echt verder goed en alles werkt nog ;-).

Heb niet veel last gehad van de injecties.

( zal later mijn verhaal eens maken op deze site)

afbeelding van Maisa
Berichten: 3771

Rita, we gaan hier off-topic, maar heeft de oncoloog echt gezegd dat je maar twee keer chemo mag? Of NOG twee keer de chemo die je al hebt gehad (en daarna nog een hoop andere: taxanen, CMF, xeloda). Zoals je weet heb ik na de 4xAC in 2002 ook nog 3xAC gehad in 2009/2010. Daarmee zat ik nog net onder de maximale dosering van de A (=antracyclines). Ook Ladydaan heeft eerder FEC gehad en krijgt nu (paar jaar later) weer FEC tegen uitzaaiingen. De A en de E zijn een vergelijkbaar stofje.

afbeelding van Rita
Berichten: 64

Tja, ik zat erbij en keek ernaar wil ik nu bijna zeggen, kan best zijn dat we het verkeerd begrepen hebben..Mijn man zat naast me...Vraag dat de volgende keer ook nog wel keertje...Moet wel denken nu aan iets in het Daniel Den Hoed toen ik daarvoor mijn bestralingen was in 2009, wat ik te horen kreeg van een vrouw van een patient die net werd bestraald, die zei, oh mijn man heeft al 35 x chemo gehad en die leeft nog steeds.

afbeelding van Rita
Berichten: 64

Ook off-topic, maar de klok loopt hier een uur voor! bedtijd...smile.

Offline
Berichten: 2277

Als het goed is staat jou tijd nu goed.
Mag je vanaf nu een uur langer opblijven [grinnik]

Offline
Berichten: 63

3 jaar terug 38 keer bestraald en nu tijdens een botscan is er een afwijking geconstateerd. De botscan is uitgevoerd omdat ik sinds de bestraling last heb van mijn schouderblad. Nu is de afwijking geconstateerd in mijn 5e rib, die in verbinding staat met mijn schouderblad. Het zijn of kleine fractuurtjes die nog niet geheeld zijn, of een uitzaaiing. (die ik verder niet heb...)
Gisteren een ctscan gehad en overmorgen de uitslag......

iemand die dit herkend?

afbeelding van Anoniem123
Offline
Berichten: 4231

hasse schreef:
3 jaar terug 38 keer bestraald en nu tijdens een botscan is er een afwijking geconstateerd. De botscan is uitgevoerd omdat ik sinds de bestraling last heb van mijn schouderblad. Nu is de afwijking geconstateerd in mijn 5e rib, die in verbinding staat met mijn schouderblad. Het zijn of kleine fractuurtjes die nog niet geheeld zijn, of een uitzaaiing. (die ik verder niet heb...)
Gisteren een ctscan gehad en overmorgen de uitslag......

iemand die dit herkend?

He Hasse, wat een spanning en narigheid. Ik herken het niet direct nee, maar ik leef wel met je mee. Ik duim zo hard dat je overmorgen te horen krijgt dat het 'gewoon' kleine fractuurtjes zijn....

Offline
Berichten: 63

hoi Dees, wat heb je me snel gevonden.... ik kom niet zo vaak hier, en ben de afgelopen week een aantal keren geweest maar snel weer weggeklikt.....
toch volg ik jullie met ijn hart hoor!

afbeelding van Anoniem123
Offline
Berichten: 4231

hasse schreef:
hoi Dees, wat heb je me snel gevonden.... ik kom niet zo vaak hier, en ben de afgelopen week een aantal keren geweest maar snel weer weggeklikt.....
toch volg ik jullie met mijn hart hoor!

Ik dacht, hé Hasse..... bij dat topic ging ik me ook meteen zorgen maken. Ik duim voor je, heeeeel hard....

Pagina's