Vroeger of later?

82 berichten / 0 nieuw
afbeelding van Esmuis
Berichten: 945
Vroeger of later?

Ik loop al een tijd rond met een vraag, ik ga hem toch maar eens de wereld in gooien.

Men zegt dat het niet uitmaakt voor je levensduur wanneer je uitzaaiingen ontdekt, maar als er dan toch uitzaaiingen zouden komen, wanneer zou je het dan willen weten?
1. Zo vroeg mogelijk
2. Zo laat mogelijk

Voor beide mogelijkheden is wat te zeggen he? Doorleven alsof er niets aan de hand is of ga je nog extra genieten? Nu weet je nooit hoelang je na een ontdekking van uitzaaiingen mag leven, maar goed....in mijn geval (tripple negatief) zijn er maar beperkte behandelmogelijkheden.

Zelf ben ik iemand die behoorlijk de kop in het zand steekt en erg lang wacht totdat kwaaltjes vanzelf weggaan. (Tot nu toe altijd aardig gelukt) Ik denk dat als ik hoor dat ik uitzaaiingen heb ik direct mijn werk in de wilgen hang. Maar of dat zo daadwerkelijk gaat? Geen idee.

Hebben jullie er wel eens over nagedacht (ook voor de dames bij wie helaas al uitzaaiingen zijn ontdekt)

Esmuis

Offline
Berichten: 616

Zo vroeg mogelijk, ik ben er een die direct naar de dokter ga, als ik iets voel. En dan heb ik het natuurlijk niet over eengriepje ofzo, maar toen ik begin december een nieuw knobbeltje ontdekte, heb ik direct het ziekenhuis gebeld. Nog wel even gedacht om misschien eerst naar de huisarts te gaan, maar toch maar niet. Gevolg: 7 weken onderzoek. Het is littekenweefsel, maar vanmiddag wordt het wel weggehaald, omdat ik zekerheid wil hebben. Als het fout is, wil ik direct onder behandeling komen. Ik heb nog veel te veel om voor te leven. 3 Kinderen thuis, leuk werk, toch wel een fijn leven, ondanks dat er (natuurlijk) geen dag voorbij gaat dat ik er (heel veel) aan denk....

Offline
Berichten: 4201

IK vind het een goede vraag!
De ene dag wil ik het graag vroeg weten: zodat ik nog álles kan doen wat ik wil doen (maar eigenlijk doe ik dat al....) en andere dagen denk ik: zo laat mogelijk dat ik nog zo lang mogelijk zonder de acute zorg kan leven dat het leven eindig is. Dus eerlijk gezegd: tis net hoe mijn dag is. Ik wissel voortdurend.

son
afbeelding van son
Berichten: 306

esmuis: Je schrijft in mijn geval tripple negatief... Ik ben vrij nieuw hier, dus dat zegt me niet zoveel, wat betekent dat?
Ik denk nu trouwens dat ik alles zo snel mogelijk zou willen weten, maar ik zit nog in mijn genezingstraject en kan er nog niet echt over meepraten, natuurlijk.

Offline
Berichten: 304

Erover nagedacht heb ik wel maar dan overvalt me zo'n angst dat ik niet meer helder kan denken en druk ik die gedachten snel weg.
Ik zou het wel zo vroeg mogelijk willen weten, als bij mij pijntjes niet overgaan binnen een maand trek ik aan bel. Of ik mijn leven zou veranderen weet ik niet, ik denk het niet.

afbeelding van Ariane
Berichten: 620

ellenk schreef:
IK vind het een goede vraag!
De ene dag wil ik het graag vroeg weten: zodat ik nog álles kan doen wat ik wil doen (maar eigenlijk doe ik dat al....) en andere dagen denk ik: zo laat mogelijk dat ik nog zo lang mogelijk zonder de acute zorg kan leven dat het leven eindig is. Dus eerlijk gezegd: tis net hoe mijn dag is. Ik wissel voortdurend.

Dit dus.

afbeelding van Maisa
Berichten: 3771

Esmuis, goede vraag, waarop ik graag later nog wil reageren.

Son, over triple negatief kun je :arrow: op het algemene deel van deze site meer lezen. Het gaat om tumoren die hormoonnegatief en her2-negatief zijn.

Offline
Berichten: 207

Hier nog zo één die twijfelt...
Aan de ene kant soms de ongerustheid als er weer iets aan de hand is..
Aan de andere kant liever de kop in het zand steken, met de wetenschap dat het bij mij normaliter zo is, dat ik slecht tegen onzekerheden kan.
Als het ooit zo ver mocht komen, misschien dat de zekerheid wat er aan de hand is, dan ook wel wat rust geeft ?
Onzekerheid heb ik altijd erg vervelend gevonden, vreet vaak aan mij, kost bergen energie.
Maar ja, de zekerheid dat je uitzaaiingen hebt ?? Zoiets heb ik natuurlijk nog nooit meegemaakt.

Nu denk ik dat ik dan toch liever de zekerheid heb, weten wat er aan de hand is.
Misschien denk ik, als het zover komt, wel 'had ik het nog maar niet geweten...' .

Uiteindelijk is er volgens mij nooit een goed moment om te horen dat je uitzaaiingen hebt. :(

Offline
Berichten: 365

Het is een vraag die ik mezelf de laatste tijd ook wel gesteld heb.
En ik heb geen eenduidig antwoord hierop.

Aan de ene (nuchtere) kant denk ik: Als het toch niet uitmaakt hoe lang je nog te leven hebt of uitzaaiingen in een vroeg of laat stadium ontdekt worden, waarom zou je het dan in een vroeg stadium willen weten?
Met, en dat vind ik dus een afgrijselijke gedachte, wéér al dat gehannes en geprik aan je lijf.
Ben juist zo blij dat dàt achter de rug is en kan me weer blij en comfortabel voelen met mijn hernieuwde patchworklichaam waaraan het "gesleutel" achter de rug is.
Ik neig hierdoor zelf naar het niet willen weten...

De andere zijde is het wel vroeg willen weten omdat je je dan kan "voorbereiden" (kán dat überhaupt??) op het feit dat je -waarschijnlijk- gaat sterven aan borstkanker.
En verder? Wat heeft dit verder voor voordelen?

Extra genieten van je leven? Hoe dan? Geloof dat ik dat nu ook wel doe, en zeker wetende dat ik niet oud zal worden zou dat bij mij een extra lading geven. En weet niet of dat een echt positieve lading zou zijn..
Ik betrap mezelf er nu al weleens op dat ik een soort van "haast" van leven heb.
Ondanks het feit dat er bij mij geen uitzaaiingen geconstateerd zijn.

Wel ben ik van mening dat als er pijn bij komt kijken, of een mindere kwaliteit van leven op welke manier dan ook. Dat er dan alles uit de kast gehaald mag worden om die kwaliteit direct op te krikken naar een voor mij aanvaardbaar niveau.

Jeetje Esmuis, lastig dit, merk dat ik wat heen en weer fladder maar kom voor mezelf tot de -voorlopige- conclusie dat ik het niet zou willen weten totdat ik er last van krijg.
Maar ook ik ben in november weer door de mri scan gegaan omdat ik zo'n last van arm en nek had.. Gelukkig een hernia, maar het hadden ook uitzaaiingen kunnen zijn, dan had ik het dus wél geweten.

Het is iets dat totaal buiten mijn controlegebied omgaat, heb er niets over te zeggen en probeer het daarom wat los te laten.

Echt een heel goede vraag! Al wil ik er na dit neergetypt te hebben er weer niet al te lang bij stil blijven staan.. :wink:

Offline
Berichten: 565

Zelf vind ik dat je het maar beter vroeg kunt weten. Al ben ik niet gelijk naar het ziekenhuis gestapt met mijn klachten (eerst naar de huisarts en fysio).

Maar toen bleek dat ik uitzaaiingen had in mijn bekken en wervelkolom (één grote plek) ben ik daarvoor bestraald. Tijdens het wachten op de bestralingen, sprak ik een vrouw die met haar zus mee was. Die zus werd op zeven plekken bestraald en zag zo ontzettend bleek. En toen was ik wel blij dat het bij mij maar om één plek ging. Ook al hadden we allebei de diagnose 'ongeneeslijk ziek' gekregen, één plek was voor mij geestelijk beter te handelen dan het idee dat het door mijn hele lichaam heen zat.

Verder heb ik APD en hormoontherapie gekregen en is het tot nog toe bij één plek gebleven. Als ik soms lees hoe het ook kan gaan, dank ik God op mijn blote knieen daarvoor.

Ik ga dus voor vroeger. Niet voor later. Hoe moeilijk het ook is om te erkennen dat je uitzaaiingen hebt.

afbeelding van Anoniem123
Offline
Berichten: 4231

Helma schreef:
Als het fout is, wil ik direct onder behandeling komen. Ik heb nog veel te veel om voor te leven. 3 Kinderen thuis, leuk werk, toch wel een fijn leven, ondanks dat er (natuurlijk) geen dag voorbij gaat dat ik er (heel veel) aan denk....

Als het gaat om iets dat ter plekke terugkomt, heb je helemaal gelijk, maar uit onderzoek blijkt dat uitzaaiingen op afstand (hersenen, longen, lever, botten...) bij borstkanker sowieso niet te genezen zijn en dat het dus vroeg genoeg is om te gaan behandelen als je er last van hebt. Eerder ontdekken en eerder behandelen betekent niet dat je dan dus langer leeft.

afbeelding van Anoniem123
Offline
Berichten: 4231

Instinctief roep ik dat ik het zo laat mogelijk wil weten, omdat ik dan zo lang mogelijk kan leven zonder de zware wetenschap dat ik dood ga en mijn man en kind achter moet laten. Nu heeft die gedachte mij de afgelopen vier jaar geholpen om niet met elk pijntje direct een MRI te willen, om rustig vier weken af te kunnen wachten, waarna eigenlijk alle pijntjes waren verdwenen.

En als ik er dan voor ga zitten en bedenk wat ik nou echt vind, dan denk ik aan Coller, die zo weinig tijd had, vanaf het moment dat ze wist dat ze uitzaaiingen had, dat ze niet eens een echt afscheid voor heeft kunnen bereiden. Ze had vast nog briefjes voor de kinderen willen schrijven, een foto-album willen maken of wat dan ook....... Ik heb veel gezien en gelezen bij de Amazones en daar zaten veel gemene en onrechtvaardige dingen tussen, maar dát heb ik altijd afgrijselijk gevonden.

Als het noodlot zich dan moet voltrekken, dan gun ik het iedereen dat ze tijd hebben om over de eerste shock heen te komen, zodat ze echt afscheid kunnen nemen. Daar heb je tijd voor nodig en in dat opzicht zou ik het vroeg genoeg willen weten om te kunnen maken wat ik nog maken wilde, om te kunnen zeggen wat ik nog zeggen wilde. Ik denk daarbij vooral aan mijn Isis en aan Robert (en ouders, zus, broer etc), want als ik doodga, moeten zij verder en ik denk dat écht afscheid nemen, helpt om daarna het leven weer op te kunnen pakken. Ik wil dat Isis haar hele leven zal voelen dat ik van haar houd en in haar geloof (los van het feit of ik er fysiek nog ben of niet-....... alhoewel ik natuurlijk enorm hoop haar dat ik dat als oud besje nog tegen haar kan blijven zeggen :D :D :D ).

Nu denk ik dat het eigenlijk een abstracte vraag is, vroeg of laat willen weten. Ik heb hier zo vaak gezien dat het een proces is en dat veel vrouwen een hele tijd in de ontkenning blijven hangen, klachten aan andere zaken blijven toeschrijven.

Ik wéét dat dat geen onwil is, maar dat sommige gedachten gewoon niet passen in je systeem en dan valt het kwartje dus niet, terwijl buitenstaanders eigenlijk al duizend alarmbellen horen (ik was nl zelf die vrouw, werkzaam in de oncologie, die met een enorme tumor- bleek later- naar de MRI ging met de gedachte dat dat 'bijzonder interessant was voor haar werk' :shock: :shock: :shock: , terwijl ik toch een echte realist ben, maar dat maakte blijkbaar ook niks uit).

Het is een delicate balans, tussen je klachten serieus nemen, maar ook weer niet zo serieus dat je er elke week mee naar een dokter moet, tussen rekening houden met uitzaaiingen en geloven dat je het kunt overleven.....

(knap he, een heel stuk schrijven en dan niet eens een conclusie hebben)

afbeelding van Sasja
Berichten: 145

Esmuis, wat goed dat je dit aankaart!

Ik ben hier erg mee bezig. Ik vind het een heel verschil of het om lokale verdachte plekken gaan of dingen op afstand. Omdat lokaal in principe nog geneesbaar is als je er snel bij bent.

Twijfels "op afstand" wacht ik nu wat langer mee. Ik heb nu een paar weken pijn in m'n heup en een rib en heb daar natuurlijk m'n twijfels over. Ik denk dat ik het bij m'n controle in februari wel noem, maar heb niet het gevoel dat ik mezelf er een plezier mee doe om eerder te gaan. Natuurlijk achteraf wel, als het goed zou zijn. Dan had ik het liever eerder geweten, maarja wat nou als het wel een uitzaaiing zou zijn. Dan steek ik toch liever nog even m'n kop in het zand. Ik kan het overdag best goed van me af zetten en zo lang dat lukt is het voor mij goed zo. Elke avond in bed bedenk ik me dat ik toch maar eerder voor controle moet, en elke ochtend ben ik het dan weer een beetje vergeten ;-)

Offline
Berichten: 514

Ik wacht altijd even als ik mankementjes heb. Omdat ik bang ben, en hoop dat t over gaat brrrrr. Maar t spookt altijd wel door mijn hoofd......t zou toch niet?? Moeilijke vraag eigenlijk ja. Wampie

Offline
Berichten: 1446

Pffff, ik denk dat het bij mij afhangt van klachten of niet.

Ik moest tijdens de arimidex een dexascan laten maken voor de botdichtheid en dat heb ik maanden weten te rekken. Ik dacht namelijk dat je eventuele botuitzaaiingen ook op zo'n scan zou kunnen zien. Dat lijkt me echt vreselijk, dat je geen klachten hebt, maar door een onderzoek naar iets anders er toch wat wordt ontdekt (op een dexascan zijn uitzaaiingen overigens niet te zien). Ook een schouderfoto (ivm slijmbeursontstekingen) heb ik maanden weten te rekken, omdat ik bang was dat m'n longen te zien zouden zijn (met uitzaaiingen waar ik nog geen last van had...) (waar zijn trouwens de smilies gebleven?)

afbeelding van Maisa
Berichten: 3771

Voordat de uitzaaiingen ontdekt werd dacht ik altijd dat 'late ontdekking' beter was. Want genezing is toch niet meer mogelijk, dus dat kun je maar beter kort weten. Dacht ik toen.

Sinds ik weet dat ik uitzaaiingen heb (en op het moment van vaststelling was het kantje-boord of ik wel chemo kon krijgen omdat mijn lever nauwelijks meer functioneerde) ben ik blij met de 'extra tijd' die mij gegeven is, mede omdat ik inmiddels ook een kind heb.

Net wat Dees hierboven al schrijft, tijd (en energie) om afscheid te kunnen nemen van mensen om je heen is ook heel erg veel waard. Het gebeurt maar al te vaak dat die tijd er niet blijkt te zijn.

afbeelding van Marimke
Berichten: 266

Ik weet concreet, ander half jaar, dat ik uitzaaiïngen heb. Ik heb die tijd niet anders doorgebracht dan ik daarvoor deed. behalve mijn vrjwilligerswerk opgeven, omdat dat echt te zwaar werd. Daar ben ik heel verdrietig over geweest. Nu is dat minder en ik probeer mijn leven zo goed mogelijk te leven. Wel heb ik een scenarium ingevuld, begeleiding aangevraagd voor zoon met autistische stoornis en probeer ik los te laten in huis en huishouden. Zonder mij gaat het gelukkig ook door en dat geeft rust. Goede dagen geniet ik ten volle en slechte verdwijnen snel in het archief. Ik ben blij, dat ik nog zoveel tijd heb, om te zien, dat het goed gaat met man en zoon. Ook zonder mij.

afbeelding van Sasja
Berichten: 145

Dank jullie wel, dames met uitzaaiingen. Het zet me aan het denken!

afbeelding van annie_2
Berichten: 855

Dees schreef:
....... maar uit onderzoek blijkt dat uitzaaiingen op afstand (hersenen, longen, lever, botten...) bij borstkanker sowieso niet te genezen zijn en dat het dus vroeg genoeg is om te gaan behandelen als je er last van hebt. Eerder ontdekken en eerder behandelen betekent niet dat je dan dus langer leeft.

Dit is nu wat ik zo moeilijk vind.
Bij mij is ' BIJ TOEVAL ' ontdekt dat ik uitzaaiingen in de longen heb. ( lees bij mijn profiel 'MIJN VERHAAL').
Om wat Dees hierboven schrijft en wat ik natuurlijk ook al vaak hier en elders gelezen had zei ik dus tegen mijn oncoloog:

' Mijn kwaliteit van leven is nu bijzonder goed want ik heb nog helemaal geen klachten. Bovendien , vroeg of laat uitzaaiingen ontdekken en gaan behandelen maakt niks uit voor mijn overlevingstijd, dat is wat ik altijd gehoord heb. Dan kunnen we nu dus wachten tot ik klachten heb voor we gaan behandelen. Want door te gaan behandelen ga ik me nu slechter voelen '.

Waarop hij antwoordde: 'Wachten met behandelen lijkt me echt geen goed idee'.
En ik vergat te vragen waarom het geen goed idee was.
( moet ik toch nog eens doen)

Ondertussen heb ik de combibehandeling taxotere/herceptine achter de rug en die is aangeslagen.
En nu alleen nog herceptine, wat ik net zo lang mag hebben dat het me stabiel houdt. Stabiel blijven betekent voor mij: langer leven.

Ik wil altijd alles weten, zo snel mogelijk, dus ook als ik uitzaaiingen heb.
Nu ik het zo vroeg weet heb ik nog alle tijd om mijn weg ermee te gaan vinden. Ook heb ik nog voldoende tijd om me voor te kunnen bereiden op afscheid nemen. Samen met mijn geliefden, mijn familie, mijn vrienden. We hebben het hier met elkaar al regelmatig al over. Dat is voor iedereen belangrijk en voelt als iets heel zinvols.
Ik moet er echt niet aan denken dat ik bv vorig jaar plotseling tijdens mijn hartinfarct ( 1 sept. 2009) was overleden, zomaar ineens uit het leven weggerukt was, zonder afscheid te hebben kunnen nemen. Ik had ook toen nooit (hart) klachten, dus daar hadden we ons niet op voor kunnen bereiden.

Dus voor mij was het geen punt dat het vroeg, 'bij toeval' ontdekt is.
Bovendien geloof ik niet meer dat het niet uitmaakt of je het vroeg of laat weet.
Hoe vroeger je het weet hoe eerder er behandeld kan worden.
En een behandeling die aanslaat geeft toch overlevingswinst.
Je leeft dan toch langer, al is het maar een maand.
Waarom anders behandelen?

( ook al kun je je afvragen of een maand langer leven nou echt zo belangrijk is dat je er zulke nare behandelingen voor over moet willen hebben. Maar dat is een andere kwestie)

Offline
Berichten: 362

Daar denk ik ook vaker over na. Moelijk thema. Ik weet wel dat er in Duitsland heel anders over het vroegtijdig opsporen van metastasen wordt gedacht. Ik lees wel vaker op het duitse borstkanker forum en daar schreef een forum bezoektster die zelf op het Augsburger Brustkrebskongress (bron) was geweest het volgende:

Früherkennung v.Metas: auf jeden Fall, alles andere gilt als überholt! Die Aussage, wenns weh tut, ist es früh genug, ist Blödsinn! Eine früh entdeckte Meta kann man ganz anders angehen, evtl.sogar vernichten, als eine spät entdeckte, die wiederum Unsinn gemacht hat. Ferner auch die frühe Bestrahlung von Knochenmetas, nicht erst wenn Schmerzen da sind. Frühe Bestrahlung kann Knochenmetas eindämmen und sogar evtl. eliminieren.

Ik weet ook dat je in Duitsland als borstkanker patiënte altijd een twee jaarlijks Zometa infuus krijgt voorgeschreven. Preventief om botmetastasen te voorkomen.Mijn familie was verbaasd dat ik het hier in Nederland niet krijg. Mijn oncoloog zegt onzin. De profs in Duitsland zeggen:

Bisphosphonate: ja,ja,ja,alle Profs sprachen sich deutlich!!!! dafür aus.
Sie können wohl ins Knochenmark abgewanderte Tumorzellen vernichten. Für Zometa gilt: 3Jahre lang und im Abstand von 6 Monaten.
Vreemd hé dat verschil in opvattingen. Ik denk hier wel eens aan als ik weer een gesprek met mijn oncoloog heb gehad. Hoe gaat het? En dan wordt mijn eerste antwoord snel in het dossier geschreven en dat is het :?
Maar ik weet het dus niet wat ik zou willen: vaker een mri of scan is ook maar schijnzekerheid en ik wil geloof ik liever langer leven met het idee nog als heelbaar wordt aangemerkt...

afbeelding van Anoniem123
Offline
Berichten: 4231

annie schreef:
Bij mij is ' BIJ TOEVAL ' ontdekt dat ik uitzaaiingen in de longen heb. ( lees bij mijn profiel 'MIJN VERHAAL'). Om wat Dees hierboven schrijft en wat ik natuurlijk ook al vaak hier en elders gelezen had zei ik dus tegen mijn oncoloog:

' Mijn kwaliteit van leven is nu bijzonder goed want ik heb nog helemaal geen klachten. Bovendien , vroeg of laat uitzaaiingen ontdekken en gaan behandelen maakt niks uit voor mijn overlevingstijd, dat is wat ik altijd gehoord heb. Dan kunnen we nu dus wachten tot ik klachten heb voor we gaan behandelen. Want door te gaan behandelen ga ik me nu slechter voelen '.

Waarop hij antwoordde: 'Wachten met behandelen lijkt me echt geen goed idee'.
En ik vergat te vragen waarom het geen goed idee was.
( moet ik toch nog eens doen)

Nou, ik denk dat je dan op een dag je wel serieus beroerd had gevoeld en tja, als je het toch al weet, kun je eerder ingrijpen en dan kun je dat voorkomen. Het punt is dat je bij mensen, van wie je niet weet of ze uitzaaiingen hebben, niet steeds allerlei checks kunt doen, als er geen klachten zijn, want hoevaak moet je dan wat controleren? En als de kans dat er iets uitkomt héél klein is, belast je dan niet een heel groot deel van de vrouwen met de stress van die checks? Als je er aanzienlijk langer door zou leven, zou dát nog een argument kunnen zijn om daar iets op te bedenken, maar als je er dan ook nog eens niet langer door leeft...., dan slaat de balans toch door naar niet actief naar speuren....

afbeelding van Maisa
Berichten: 3771

Fozzybear, wat een vreemde gedachtengang op dat Duitse forum. Als je enkelvoudige uitzaaiingen zou kunnen bestrijden, bv met bestraling, pak je nog steeds niet de micrometastasen aan, die die uitzaaiingen veroorzaakt hebben. Ga je de patiënt dan jarenlang Herceptin of hormoontherapie geven 'uit voorzorg'?

Offline
Berichten: 362

Maisa zo zien ze dat nu ook weer niet. Zoals ik het heb begrepen vinden de oncologen in Duitsland dat je eerder de uitzaaiingen moet behandelen en niet wachten tot iemand veel pijn heeft. En er worden ook veel meer onderzoeken gedaan. Zo kun je daar een meting aanvragen om te checken of je "slapende kankercellen" in je beenmerg hebt. Alles met doel te voorkomen dat het komt tot uitzaaiingen. Of dit vreemde gedachten zijn? Vanuit onze nederlandse optiek vast en zeker...maar hebben dan al die oncologen in Duitsland het zo mis?
De waarheid zal ergens in het midden liggen denk ik. Ik denk wel eens waarom in Nederland altijd zo afwachtend? Ik ging in Duitsland ieder jaar naar een gynaecoloog, daar werd ongeacht mijn leeftijd ieder jaar een uitstrijkje gemaakt en werden ook mijn borsten gecheckt. Noem het overdreven ik was er altijd erg blij mee. Ik denk dat mijn tumor daar veel eerder aan het licht was gekomen helaas...

afbeelding van Anoniem123
Offline
Berichten: 4231

fozzybear schreef:
op het Augsburger Brustkrebskongress (bron)

Ik heb nog nooit van dat congres gehoord. Ik weet dat wereldwijd alle oncologen dezelfde grote congressen bezoeken, als het gaat om borstkanker, namelijk de San Antonio Breast Cancer Symposium (SABCS), de European CanCer Organisation (ECCO), European Society for Medical Oncology (ESMO), de European Breast Cancer Conference (EBCC) en American Society of Clinical Oncology - ASCO zijn de voornaamste. De informatie die daar verstrekt wordt, is voor alle oncologen toegankelijk. Alle oncologen wereldwijd hebben ook toegang tot dezelfde literatuur en ze zullen die ook min of meer allemaal lezen.

Nu is wetenschap een aparte tak van sport. Er zijn altijd onderzoeken die iets bewijzen, anderen die het tegendeel bewijzen. En van alle interventies zijn altijd nadelen onderzocht. Het is dus maar net welke afweging er wordt gemaakt. Ik weet niet of alle Duitse vrouwen standaard Zometa krijgen en ik weet ook niet of je dat moet willen.

Het blijft zo, voor alle type preventieve behandelingen dat het grootste deel van de vrouwen de behandeling voor niks krijgt, want ze zouden sowieso géén uitzaaiingen hebben gekregen. Een percentage zou sowieso wel uitzaaiingen hebben gekregen en profiteert dus ook niet van die preventieve behandeling. Chemo, bestraling, Herceptin, hormoontherapie wordt dus allemaal gegeven omdat ze niet kunnen bepalen wie die ene vrouw is die er wel van gaat profiteren, voor wie die behandeling het verschil maakt tussen wel of geen uitzaaiingen krijgen.

Het mag logisch lijken om maar zoveel mogelijk alle preventieve behandelingen aan te grijpen om elk procent risico op uitzaaiingen te verkleinen, maar....... die behandelingen hebben nadelen en zijn in een aantal gevallen zelfs kankerverwekkend. Beetje jammer als je 1% wint tegen de borstkanker, maar je risico op Non-Hodgkin met 10% vergroot....

Het is niet simpel, helemaal niet simpel. Ik weet wel dat de oncologen in Nederland een goede, bruikbare richtlijn opstellen als het gaat om de behandeling van borstkanker. Hij staat hier, op oncoline: http://www.oncoline.nl/richtlijn/item/pagina.php?richtlijn_id=593. Nu is die richtlijn bruikbaar voor het merendeel van de vrouwen, maar voor individuele gevallen past ie soms niet, of niet helemaal. Een goede oncoloog volgt niet alleen de richtlijn, maar kan echt individuele, weloverwogen keuzes maken, die passen bij de patiënt die tegenover hem/haar zit. Dat talent is een aantal artsen meer gegeven dan anderen en het is ook zo dat het altijd ook nog afhangt van de match....

afbeelding van Anoniem123
Offline
Berichten: 4231

fozzybear schreef:
Zo kun je daar een meting aanvragen om te checken of je "slapende kankercellen" in je beenmerg hebt. Alles met doel te voorkomen dat het komt tot uitzaaiingen. Of dit vreemde gedachten zijn? Vanuit onze nederlandse optiek vast en zeker...maar hebben dan al die oncologen in Duitsland het zo mis?
De waarheid zal ergens in het midden liggen denk ik.

De wetenschap met betrekking tot het opsporen van circulerende micrometastasen staat echt nog in de kinderschoenen. Als er slapende kankercellen in je beenmerg zouden zitten, kun je niet voorkomen dat ze tot uitzaaiingen komen. Slapende kankercellen delen zich niet en zijn dús niet gevoelig voor chemo. (nog los van de vraag of je dan standaard beenmergbiopten moet nemen, wat een pijnlijk en vervelend onderzoek is én hoevaak je dat dan moet doen, want dat ze er vandaag niet zitten, zegt immers niks over morgen).

Offline
Berichten: 362

Ik zou dat ook niet laten meten hoor. Net wat je schrijft ze slapen dus lekker laten slapen. Ben alleen vaak nieuwsgierig waarom buurlanden soms zo verschillen qua gezondheidszorg. Ik heb zelf een oncoloog in mijn familie dus ik hoor veel, soms teveel... Zometa wordt aangeraden of je het neemt moet je zelf weten. Ik heb mijn behandelplan natuurlijk ook eerst even intern voorgelegd :) werd goedgekeurd.
Omdat ik er nu zelf om gevraagd heb krijg ik binnenkort eindelijk het PA rapport, als je er niet om vraagt krijg je het dan gewoon niet? En zoals ik al eerder heb geschreven die APK stelt ook niet veel voor, maar ik wordt er toch weer steeds nerveus van. Maar geen controle is ook niet fijn...Vertrauen ist gut Kontrolle ist besser :mrgreen: lastig als je het niet goed los kunt laten soms merk ik.

afbeelding van Anoniem123
Offline
Berichten: 4231

Ik ken heel veel oncologen en hoor en lees ook veel. Er zijn wel vermoedens dat Zometa antitumoreffecten heeft. Dat heeft al meerdere keren bij De Amazones gestaan. Op dit moment is het bewijs daarvan niet zo dik dat alle artsen in Nederland meteen over zijn gegaan.

Wat lastig is, is dat elke patiënt zijn/haar eigen behoeften heeft. Ik wil alles weten. Mij moet je inderdaad het PA-verslag geven en het liefst een afspraak geven met de patholoog. Nu geldt dat voor heel veel patiënten niet. Voor mij is kennis mijn manier om controle te houden, maar veel patiënten worden heel onzeker van kennis, omdat ze het toch niet helemaal kunnen plaatsen. Weet je, je moet er gewoon voor zorgen dat je assertief bent.

Oncologen zijn in de regel sympathieke artsen die echt een luisterend oor hebben voor hun patiënten. Het is nl een keuze om oncoloog te worden en de 'contactgestoorde' artsen kiezen toch vaak voor een ander specialisme, omdat ze zich daar beter bij voelen. Als je iets wilt, moet je het gewoon bespreken. Als hij geen aandacht heeft voor jouw behoeften en belangen, dan moet je een andere arts zoeken, met wie je een betere match hebt.

Ik herken je stress hoor mbt de APKs. Het wordt beter met de tijd (kan ik inmiddels, bijna 4 jaar na diagnose, zeggen)...

(maar we gaan nu wel erg 'off-topic' :oops: , dus terug naar de vraag.... vroeg of laat willen weten)

afbeelding van admin
Offline
Berichten: 4388

Dees helemaal waar.
Ook ik kan me niet voorstellen dat Coller niet iets tastbaar had gemaakt voor de kleintjes.
Als ze wat meer tijd had gekregen.
Zo was ze niet. Het ging te vlug. Daar was ze nog niet mee bezig. Wie wel op die leefdtijd!!!
Gelukkig heeft ze toen ze nog niet ziek was heel veel gefilmd van de kleintjes.

Tineke

afbeelding van Anoniem123
Offline
Berichten: 4231

Tinekeb schreef:
Dees helemaal waar.
Ook ik kan me niet voorstellen dat Coller niet iets tastbaar had gemaakt voor de kleintjes.
Als ze wat meer tijd had gekregen.
Zo was ze niet. Het ging te vlug. Daar was ze nog niet mee bezig. Wie wel op die leefdtijd!!!
Gelukkig heeft ze toen ze nog niet ziek was heel veel gefilmd van de kleintjes.

Tineke

Lieve Tineke, je bericht maakt me aan het huilen..... Ik kan me nog herinneren dat er een nacht was, waarin ze als een gek was gaan regelen, wat ze wilde regelen. Ze was een realist. Op die ene nacht werd de omvang van de ramp ineens gladhelder voor haar.... Als ik eraan terug denk, krijg ik wéér rillingen. Ze had geen schijn van kans...

MiB
afbeelding van MiB
Offline
Berichten: 130

Zo vroeg mogelijk....

Ik heb hier ook al "vet ruzie" met de mc over gehad.
Hun standpunt is zo lang je het niet weet voel je het niet en heb je een prettiger leven.
Zal bij velen zo werken maar niet bij mij.
Ik ben heel eerlijk. Op het moment dat ze tegen mij zeggen je hebt uitzaaiingen je bent uitbehandeld is de kans dat ik blijf werken nihil.
Dan ga ik dingen doen die ik echt leuk vind. (Vindt mijn werk ook leuk maar niet zo leuk dat ik tot het end door zou gaan)

Ik ga dan echt voor een kwalitatief goed leven. En ik denk niet dat daar mijn baan voor 100% in past.
Dus nee ga niet kniezen thuis, want daar zul je me niet veel vinden.

En inderdaad iets tastbaars voor de kids maken. Daarnaast zijn der nog een hoop (orchideeën) conferenties die ik wil bezoeken en die zijn allemaal in van die mooie (vaak tropische) verre bestemmingen....

Maar ik hoop dat ik hier noooooooooooit over hoef na te denken!!!

Gr. Miranda

afbeelding van Anoniem123
Offline
Berichten: 4231

MiB schreef:
Maar ik hoop dat ik hier noooooooooooit over hoef na te denken!!! Gr. Miranda

Mij hielp het om andersom te gaan redeneren en er juist wél over na te gaan denken. Waarom zou je een heleboel uitstellen tot het moment dat je geconfronteerd wordt met uitzaaiingen? Vaak heb je dan klachten of behandelingen waardoor een deel van je dromen niet meer te realiseren zijn. Stel nou dat je in de toekomst inderdaad uitzaaiingen krijgt, dan is dit je beste tijd, want nu heb je geen klachten. Kortom, de ideale tijd om je dromen te gaan verwezenlijken.

Het doet mij goed om op een rij te zetten wat ik nodig heb voor een gelukkig leven. Ik heb geen grote wensen. Ik hoef niet naar verre oorden. Ik word blij van mijn kind en man en van mijn huis en dat wil ik dus zo goed mogelijk hebben....

MiB
afbeelding van MiB
Offline
Berichten: 130

Dees daarom ben ik in november naar Ecuador geweest.

Met mijn vader 2 weken een orchideeëntour gedaan. Was helemaal super geweldig.
Zoveel gezien daar.

Dus don't worrie ik denk heeeeeeeeeeeeel goed aan me zelf :wink:

Overigens dat huisje/boompje/beestje gevoel herken ik wel. Maar tja daarnaast wil ik er echt af en toe echt helemaal uit. En als het kan waarom niet. (Net weer 2 orchideeën ontdekt die voor het eerst gaan bloeien dus mijn dag is weer goed :mrgreen: )

Gr. Miranda

Offline
Berichten: 1767

Ik heb altijd gezegd dat ik het zo laat mogelijk zou willen weten en dat is nu nog steeds het geval. Ik laat dus nooit mri's maken, en toen ik in het najaar erg hoestte en de huisarts een longscan voorstelde heb ik dat afgewezen. Ik zie geen meerwaarde in het vroeg weten. Als mijn gezondheidstoestand het toelaat, zou ik ook gewoon willen blijven werken. In ieder geval niet mijn leven omgooien: ik ben tevreden met hoe het nu loopt.

afbeelding van Esmuis
Berichten: 945

Tot nu toe stopte ik mijn kop in het zand. Nu loop ik zo te rammelen van allerlei klachten, dat ik er toch maar eens aan ga: Ik heb morgenmiddag een afspraak bij de huisarts en dat is mijn beginpunt voor een 'keer mij eens binnenstebuiten sessie'. Ik hoop natuurlijk geen uitzaaiingen tegen te komen onderweg, maar wel geruststelling. Mochten er toch uitzaaiingen zijn.....geen idee eigenlijk wat ik dan ga doen. Go with the flow denk ik maar. Ik wil niet zo blijven rammelen, dus moet er wat gedaan worden niet waar?

Offline
Berichten: 162

Hoi Esmuis,
Dat gerammel herken ik. Doen! zo'n onderzoek. Ergens in je achterhoofd ben je er toch niet gerust op. Als er niets is, kan je weer verder en anders....ja daar willen we eerst niet aan denken. Ik denk wel dat, hoewel genezing onmogelijk is, je er beter vroeg bij kunt zijn om te proberen het proces af te remmen.

Offline
Berichten: 362

Hallo Esmuis, en heeft je huisarts je klachten serieus genomen? Ik hoop voor je dat je snel geruststelling krijgt en natuurlijk dat je geen klachten meer hebt.

Offline
Berichten: 212

goede vraag. Ik denk dat ik het toch wel graag zou willen weten. Dit om inderdaad nog de dingen te doen die ik wil doen op kortere termijn. Nu schuif je dat nog naar voren zo van ach dat komt met de tijd wel. Maar dan wil ik dat soort dingen naar voren schuiven en gewoon doen. Alhoewel ik dat nu ook kan doen, maar toch!
Ook denk ik dat ik inderdaad de tijd nodig heb om afscheid te nemen en dingen te regelen zoals ik ze zou willen.
Dus mijn antwoord op jouw vraag is dat ik het vroeg wil weten.

Offline
Berichten: 1165

Ik zou zoiets het liefst zo laat mogelijk willen weten, maar ik zou nog wel tijd willen hebben om afscheid te nemen.

Ik vind nu al dat het leven NU is en dat je dingen die je graag wilt doen niet moet uitstellen tot een tijd die je mogelijk niet hebt. Iedereen kan tenslotte een grote boom tegen komen, dus heb ik deze houding altijd gehad.

afbeelding van Esmuis
Berichten: 945

Ja de huisarts (zelfs een arts in opleiding) neemt het heel serieus. Ze had eerst gebeld met het ziekenhuis over de uitslag van de longembolie foto of daar niet meer op te zien is. niet dus...dus nu een mri. Ze moest nog even checken bij de huisarts of dit een goede beslssing was. Verder ook pijnstilling gekregen en de plekken waarover ik twijfelde (hobbeltje op borstbeen en een bobbel in mijn buik) bevoeld en daar hoef ik mij geen zorgen om te maken. Wel begon ze over emotionele steun.....omdat ik begon te huilen....maar ik heb nu vooral behoefte aan duidelijkheid op lichamelijk vlak. Dat snapte ze daarna ook wel, maar wordt vervolgd dus.

Offline
Berichten: 162

Ach lieve schat
Het laat ons ook nooit meer los he? die @""+**# ziekte!!!!! Even een hele dikke hug van mij.......het komt vast goed.

Offline
Berichten: 1109

Esmuis schreef:
Zelf ben ik iemand die behoorlijk de kop in het zand steekt en erg lang wacht totdat kwaaltjes vanzelf weggaan.
Esmuis

haha zo ben ik ook Esmuis. Ben geloof ik ook een van de weinige patienten (oh wat haat ik dat woord) die niets ziet in die controles. Ik ga erheen omdat het rust geeft voor mijn omgeving. Voor mij geeft het zo veel stress dat ik vaak denk ik ga gewoon niet. Soms is niet weten beter dan wel weten. Na mijn diagnose ben ik een stukje onbezorgdheid kwijtgeraakt en ik zou er heel wat voor over hebben om dat terug te krijgen. Helaas wanneer je het weet kun je nooit meer terug.

Offline
Berichten: 565

Dees schreef:
Uit onderzoek is gebleken dat het niet uitmaakt of je uitzaaiingen van borstkanker in een vroeg of in een laat stadium ontdekt, omdat het je levensverwachting niet zal verlengen. Dat betekent dat er niet actief naar gezocht wordt (want het heeft geen zin) en dus is het vroeg genoeg om aan de bel te trekken als je klachten hebt of iets raars voelt. Dat voelt heel raar, maarja,..... behalve door het slikken van hormoontherapie kun je je kansen zelf niet echt beïnvloeden....

Sorry hoor Dees, maar ik wil ondanks je prima uitleg toch graag even reageren. Want ik heb steeds weer moeite met de resultaten van dat onderzoek.

Ik, als Amazone met uitzaaiingen en toch een soort ervaringsdeskundige, vind het namelijk wel degelijk uitmaken in welk stadium je de uitzaaiingen ontdekt. Misschien niet eens zozeer qua prognose, je moet inderdaad toch afwachten of de behandelingen aanslaan. Maar ik ben o.a. bestraald en dat hoefde nu maar op één plek (al was het een grote) ipv op meerdere plekken, wat betekent dat er geen vitale organen in mijn lichaam door de bestralingen beschadigd zijn.

Verder ken ik iemand met uitzaaiingen in botten door haar hele lichaam die gewoon niet meer wist hoe ze moest liggen. Ik weet dat het in mijn rug zit en kan daar rekening mee houden, anders liggen, aangepast zitten, maar als je op meerdere plekken pijn hebt wordt dat toch steeds moeilijker.

En niet alleen lichamelijk vind ik het verschil maken, maar ook zeker geestelijk. Hoeveel moeilijker is het nog om te vechten tegen een ongeneeslijke ziekte die door je héle lichaam zit. Dat gaat vreselijk in je koppie zitten.

Ik vind het een grote fout dat er niet actief gezocht wordt naar uitzaaiingen. Als ik het eerder had geweten, als er bloed was geprikt en ze de tumormarker hadden zien stijgen dan had de plek in mijn lichaam lang niet zo groot geweest, had ik misschien lang niet zo'n pijn gehad en had ik wellicht gewoon nog lekker kunnen werken, rennen, noem maar op.

Maar ja dat is dus niet gebeurd, dus dat zullen we nooit weten....

Offline
Berichten: 4201

Linnie wat jij schrijft houdt me al tijden bezig want het klinkt zó logisch! Ik ben zo benieuwd wat de onderzoekers met dit soort logica doen.

Offline
Berichten: 281

Ja, mij houdt het óók bezig. ALS het zo is dat ingrijpen alleen nodig is bij KLACHTEN, waarom wordt er dan toch meteen een therapie (hormoon, chemo) gegeven als er iets bij 'toeval' wordt ontdekt?
En dat hele kankergebeuren is zo zwart-wit! Het draait om leven-dood en de bijbehorende percentages en jaren.
Ik redeneer: eerder ontdekken = eerder een therapie = minder klachten én betere monitoring/begeleiding. Inderdaad meer kwaliteit van leven. Maar ja, dat staat niet in die tabellen........
Linnie, ik ben het helemaal met je eens!

Offline
Berichten: 138

Linnie, ik sluit me bij je aan, tabellen zeggen niet zoveel, net zoals prognoses. Het gaat om het zijn hier en nu en daar wil je kwaliteit. Bij een kennisje is na de chemo een vlekje op de lever ontdekt, eerst nog verder onderzoek wat het nu precies is, maar operatie is nog mogelijk.
ik denk dan ook, het onderzoek naar operaties en gevolgen etc gaat steeds door, we moeten oppassen dat we niet blijven hangen in onderzoeken van een paar jaar geleden, ze zien steeds meer, ze weten steeds meer (en daardoor ook weer minder, een eiland van kennis en een oceaan van ontwetendheid :)
Misschien wordt je leven niet langer, maar wel prettiger.

Offline
Berichten: 1109

Is heel dubbel denk ik....van de ene kant ja eerder weten is eerder behandelen en met meer kwaliteit van leven....aan de andere kant lijkt het me heel moeilijk om te leven met die wetenschap (psychisch dan) en daarom zou ik het liever niet heel snel willen weten denk ik. Maar ja ik ben dan ook wel een super struisvogel hoor. Houdt mij ook zeker bezig.

son
afbeelding van son
Berichten: 306

nou, dit zijn o.a. de dingen die ik ook dacht en waarom ik de vraag stelde! Nog even een vraagje, ik lees overal over tumormarkers. Dat is bij mij denk ik nog nooit geprikt? Of weet ik dat gewoon niet? Onder welke medische naam staat het op het bloedafname formulier?

afbeelding van Anoniem123
Offline
Berichten: 4231

son schreef:
nou, dit zijn o.a. de dingen die ik ook dacht en waarom ik de vraag stelde! Nog even een vraagje, ik lees overal over tumormarkers. Dat is bij mij denk ik nog nooit geprikt? Of weet ik dat gewoon niet? Onder welke medische naam staat het op het bloedafname formulier?

Tumormarkers voor borstkanker zijn niet specifiek. Dat betekent dat je er niet aan af kunt lezen of je borstkankercellen in je lijf hebt. Ze kunnen door een andere reden verhoogd zijn en ze kunnen, ondanks de aanwezigheid van kanker, normaal zijn. Je hebt er dus niet zoveel aan.

Als er uitzaaiingen geconstateerd zijn, wordt het vaak wel gebruikt als manier om te monitoren hoe actief die kankercellen nu zijn of dat ze zich weer even koest houden.

CA125 hoort eigenlijk meer bij eierstokkanker. Verder heb je CA15.3 en soms wordt er ook gekeken naar CEA.

Offline
Berichten: 565

Mijn schoonmoeder heeft ook borstkanker gehad en die heeft na alle therapien gevraagd - nav mijn situatie - of bij haar ook op een tumormarker geprikt kan worden. De arts wilde er niet aan. Waarschijnlijk om de redenen die Dees hier noemt.

Bij mij echter stond de tumormarker CA 15.3 bij de diagnose:
voorstadium op 39
uitzaaiingen op 160
en op dit moment op 30

De laatste stand na bestralingen, hormoontherapie en APD. En ik ben al een aantal jaar stabiel te noemen. In mijn geval was het dus wel degelijk te zien. En daarom was ik ook zo van de rel. Ze hadden het gewoon kunnen zien in mijn bloed :roll: . En mij werd verteld dat het weg was, we zijn op tijd zeiden ze. Ik ben niet eens meer geprikt in de jaren erna :evil: . Alleen mijn borsten zijn onderzocht. Zelf wist ik niet van het bestaan van een tumormarker af 10 jaar terug, anders had ik er om kunnen vragen #-o . Maar omdat ik het niet wist en na verloop van tijd verder ging met mijn leven, heeft het lekker kunnen groeien in mijn bekken, beschadigingen aangebracht en is daar pijn ontstaan. Mijn hele linkerbekken, niet een stukje of een plekje, nee helemaal, met uitgroei naar de wervelkolom. En dat had volgens mij niet gehoeven. Als er bloed was geprikt. Ik kan er nog kwaad van worden.

Deze specifieke tumormarker hoort normaliter onder de 35 te zijn.

afbeelding van Anoniem123
Offline
Berichten: 4231

Zie je dat echt zo, Linnie?

Die uitzaaiingen zijn nu een realiteit die je niet meer weg kunt denken. Achteraf gaat alles in dat teken staan. Maar stel nou dat die 160 (die nu in verband worden gebracht met de uitzaaiingen) met iets anders te maken had gehad en dat je geen uitzaaiingen had gehad? Die waarde kan nl ook verhoogd zijn door andere oorzaken? Dan hadden ze je binnenstebuiten gekeerd maar niks gevonden maar jou ten onrechte wel een enorme berg angst bezorgd..... Dat is namelijk de afweging die artsen moeten maken....

Achteraf is alles simpel, maar op het moment dat dit speelde, waren er met jou 98 'vergelijkbare' vrouwen bij wie er dus geen uitzaaiingen waren. Hadden ze die allemaal routinematig moeten prikken op die tumormarkers? En hoe vaak dan? En als er een verhoogde waarde was aangetoond, hadden die dan allemaal MRIs, botscans, PETscans etc moeten krijgen? En als daar dan niks bij gevonden werd, hadden ze die vrouwen dan allemaal met de angst moeten opschepen?

Om bij één vrouw de diagnose eerder te kunnen stellen????

Je hebt wel eens eerder geschreven dat je eigenlijk al heel lang klachten had. Je hebt daar toen, om begrijpelijke redenen, niks mee gedaan. Is het niet zo dat het vooral jammer is dat je die pijnklachten niet eerder hebt laten onderzoeken? Dat was (achteraf gezien) een duidelijke aanwijzing dat er iets was...... Dat was een duidelijker signaal dat helderder in verband te brengen was met uitzaaiingen, helderder dan alleen die verhoogde CA15.3-waard.....

Nu is dat 'ontkennen' blijkbaar een heel krachtig middel om door te kunnen leven. Ik heb hier al bij zo ontzettend veel vrouwen gezien dat die allerlei klachten hadden, zoveel klachten dat bij mij (als buitenstaander op een afstand) de alarmbellen gingen rinkelen, maar de vrouw in kwestie dacht wat anders, geloofde wat anders, wilde wat anders geloven, wie zal het zeggen, maar in elk geval hoorde zij de alarmbellen niet. (en bij mij ging dat ook zo, met mijn tumor van 10 bij 6 bij 7 cm en bruin vocht uit mijn tepel. Ik ging naar de MRI met de gedachte dat dat hartstikke interessant was voor mijn werk.....)

Dit is een rationeel verhaal, he, Linnie..... Ik snap heel goed dat het zo niet werkt, maar ik vind het ook zo rot voor je dat je na zoveel tijd nog zoveel woede voelt.....

afbeelding van Nelies
Berichten: 111

Ha Linnie,
O, ik kan me je boosheid zo voorstellen!!! :evil:
Mijn oncologe is ook niet zo onder de indruk van mijn tumormarker, het klopt te vaak niet volgens haar. Ik ben nu 2,5 jaar na mijn diagnose en hobbel van scan naar scan. (om de 3 maanden een CT san of MRI en soms een botscan) Nu ik pas een leveroperatie heb gehad, willen ze met de scans minderen, omdat die ook niet gezond zijn... Maar eng dat dat is.... de scans zijn mijn 'zekerheid'. En natuurlijk weet ik dat er vandaag een scan gemaakt kan worden en dat er volgende week iets kan groeien, maartoch. Ik ben bang om te lang tussen de scans te laten zitten. Hoelang laten jullie tussen de scans zitten? Of laat de oncoloog die keuze niet aan jullie?
Lieve groeten,
Annelies

Pagina's