Waar staan we?

12 berichten / 0 nieuw
Offline
Berichten: 7
Waar staan we?

Mama heeft in 2011 borstkanker gehad. Chemo, bestraling en amputatie. Altijd pijn gehouden. Diagnose eerst fybromyalgie. Vorig jaar april bleek uitgezaaide borstkanker in skelet.
Alles behalve onderbenen zijn aangetast. Ruggenwervel het ergst. Daar bestraling en dat hormooontabletje tot afgelopen februari weer zoveel pijn. Lever ook aangetast. Anderhalve kuur chemo tabletten maar ging al rap weer slechter met haar

Zijn alweer zo lang verder. Dankbaar heel dankbaar. Februari is er ook uitzaaiingen in lever gevonden. Chemo tabletten anderhalve kuur want toen werd ze er ziek van. Bloedplaatjes dalen, tumor markers stijgen. Lever schommelt.
Ze is in 2 weken tijd 6 kg afgevallen
Vandaag oncoloog. Deze zag er niet hoopvol meer uit. Mama heeft heel erge pijn aafvallen achter haar oog. Voor iemand herkenbaar?
Morgen mri, donderdag ct scan vrijdag weer oncoloog voor de uitslag
Ik ben bang. Oncoloog heeft nog wel uitgelegd dat mama Chemo kan krijgen wekelijks 1x aan infuus.
Als de uitslagen het toe laten vrijdag.
Enige dat door mijn hoofd speelt is hoe lang nog? En hoe moet ik het gaan doen allemaal? Wat is ok? Ook mijn zoon roept alleen maar kut kanker. Zo boos manneke van 11. Vorige week 11 geworden. Mama dat was wel mijn allermooiste cadeautje oma op mijn verjaardag

Offline
Berichten: 452

Hoi Kimberley,
Heb net gereageerd bij je verhaal. Heftig hoor wat jullie nu meemaken. Veel sterkte en een dikke knuffel. De rest kun je lezen bij je profiel.

Offline
Berichten: 178

pfffff... heftig om te lezen.
Dankbaar om de jaren tussen toen en nu. Maar wat een onzekerheid en angst, maar ook verdriet over het nu en de toekomst.
Heel veel sterkte en je zoon heeft gelijk dat ie boos is.... grrrr

Offline
Berichten: 4226

Op een gegeven moment is de vraag niet alleen meer of je nog wel kunt behandelen, maar ook of je het wilt. Want het klinkt alsof de levenskwaliteit van je moeder erg achteruit gaat.

Jullie hebben gisteren de uitslagen gehad, hoop dat de arts jullie een plan heeft kunnen aanbieden. Sterkte.

Offline
Berichten: 7

Goedemorgen allemaal. Het is fijn om jullie reacties te lezen. Want mensen om je heen ze bedoelen het allemaal zo lief. Maar snappen er geen reet van. Je moet dankbaar zijn voor die 14 maanden en je wist toch dat dit komen zou. Dus met andere woorden komt dat dan op mij over zo van wat zeur je nou?
Ik moest het even laten bezinken allemaal
Mama wilt door. Dus dat gaan we ook doen. 12 juni afspraak met Chemo zus. 13 juni starten met Chemo. Elke week 1x en elke week ook gelijk zien wat en of het wat doet. Het zit nu ook in haar oog. Waar die helse pijn dus vandaan komt. En gaat als het nog kan bestraald worden. Anders meer pijnbestrijding. En ook in haar longen. De oncoloog heeft haar op het hart gedrukt dat als ze nog iets doen wilt. Het snel moet doen. Mama wilt heel graag een paar dagen naar haar zus in Den helder. Ze is daar geboren en wultieme een soort memorie Lane.
Mama is in hallelujah sferen omdat ze het gevoel heeft dat ze het beest nog aan kan. Wij als kinderen zijn iets minder positief erin. Mama houdt zich vast aan 2011 dat ze toen Chemo had en de tumor gehalveerd was. Toen 90 kg en nog heel vitaal. Voetballen en stoeien met kleinzoon bv.
Nu er is niks meer van over maar we zullen haar blijven steunen.
Het idee dat de behandel kast leeg is verder. En het ondanks de chemotabletten toch verder gemanifesteerd heeft. Maakt mij verdrietig. De weg naar afscheid is begonnen. Denk ik

Offline
Berichten: 251

Hallo Kimberley.... Ja de weg naar het afscheid is begonnen. Dat is heel verdrietig, voor hen die achterblijven.

Been there, done that: mijn vader overleed toen ik 16 was (longkanker, na 2 jaar ziek te zijn geweest, uitzaaiingen door hele lichaam), mijn moeder overleed toen ik 27 jaar was (longkanker, 4 jaar ziek geweest, uitzaaiingen naar de hersenen). Daar waar mijn vader echt tot het einde een lijdensweg heeft doorstaan (actieve euthanasie in de aller-allerlaatste fase), is mijn moeder uiteindelijk gestorven aan een maagbloeding (verslaafd aan asperine, dat kan een lichaam echt niet aan). Toch heeft mijn moeder een waardiger einde gehad dan mijn vader.

Daarbij is het de vraag, een vraag die voor iedereen moeilijk is en blijft: wat wil de patiënt, tot hoever wil hij/zijn gaan? Wanneer is het voor die persoon genoeg geweest? Dat is de vraag die Bergamot hierboven al adresseert, en die ik onderschrijf.
Ik hoop dat als de tijd is gekomen, jij en je familie het accepteren en je moeder het einde gunnen dat overeenkomstig haar wens is.

Dikke, dikke knuffel voor jou!

Offline
Berichten: 7

Het is waar. De patiënte kiest. En daar staan wij achter
Wat mama wilt dat gebeur't. Ze heeft zelf bepaald dat ze door gaat tot het end. Alles van de begrafenis is klaar. De kaarten en bedank kaarten zijn klaar. Alles voor het thuis opbaren is geregeld. En haar wil is wet
En wij willen alleen maar dat ze in alle rust kan gaan.
Toch is zij de enige die weet hoe mijn bevallingen waren. Hoe de waren alleen waren met mijn kiddos. Hoe het leven voor mij is geweest. Alles sluit ik dalijk af.
En ik weet dat het allemaal heel egoïstisch is. Want dat lees ik ook... ik...ik... ik... weet je als patiënt dan heb je 200 mensen om je heen die je troosten. En je word heel de tijd afgeleid. Het verdriet hier in mijn hart moet ik alleen doen. Mag mijn kinderen er niet mee belasten. En de mensen om mij heen
Daar was het antwoord van
Je wist toch dat dit komen zou
Sorry klaagmiep vandaag.

Offline
Berichten: 7

Het is waar. De patiënte kiest. En daar staan wij achter
Wat mama wilt dat gebeur't. Ze heeft zelf bepaald dat ze door gaat tot het end. Alles van de begrafenis is klaar. De kaarten en bedank kaarten zijn klaar. Alles voor het thuis opbaren is geregeld. En haar wil is wet
En wij willen alleen maar dat ze in alle rust kan gaan.
Toch is zij de enige die weet hoe mijn bevallingen waren. Hoe de waren alleen waren met mijn kiddos. Hoe het leven voor mij is geweest. Alles sluit ik dalijk af.
En ik weet dat het allemaal heel egoïstisch is. Want dat lees ik ook... ik...ik... ik... weet je als patiënt dan heb je 200 mensen om je heen die je troosten. En je word heel de tijd afgeleid. Het verdriet hier in mijn hart moet ik alleen doen. Mag mijn kinderen er niet mee belasten. En de mensen om mij heen
Daar was het antwoord van
Je wist toch dat dit komen zou
Sorry klaagmiep vandaag.

Offline
Berichten: 7

Jeetje op zo'n jonge leeftijd je ouders al verliezen dat is niet niks. Pffff heavy
Als mije moeder 12 jaar geleden di't gehad had. Dan was ik wss nog niet eens op haar begrafenis geweest
Mijn vader geen idee waar die is.

Toch is het fijn te babbelen met mensen die hier al voor gestaan hebben. Als familie zijnde. En ieder verdriet is anders en word anders verwerkt. Ik als oudste uit gezin van 4.

Offline
Berichten: 251

Hey Kimberley, je bent geen klaagmiep. Gewoon een vrouw die van haar moeder houdt en die opziet tegen het onvermijdelijke naderende einde.

Veel kracht en sterkte voor jou en je familie, verdriet mag er zijn. Geloof me, uiteindelijk gaat de rauwe kant eraf en blijven de mooie herinneringen over. Daar heb je nu niets aan, ik weet het. Gelukkig heb je "ons" om je gevoel mee te delen.

Offline
Berichten: 4238

Veel sterkte in deze moeilijke periode. Het is zo'n worsteling: wanneer stop je, wanneer ga je door? Zo fijn als je liefsten je dan steunen in de keuze die je maakt. Lief!

Offline
Berichten: 7

Ik heb mijn verhaal aangepast