Brief over borstkanker

31 berichten / 0 nieuw
afbeelding van Anoniem123
Offline
Berichten: 4302
Brief over borstkanker

Toen ik ongewenst kinderloos was en mijn verdriet deelde met lotgenotes, kreeg ik op een gegeven moment een brief in bezit. Deze brief was een vertaling van een engelse brief, maar was wel heel bruikbaar om, in aangepaste versie, aan vrienden en kennissen te geven. Ik moet vandaag ineens aan die brief denken en ik bedacht me dat die voor borstkanker ook wel handig zou kunnen zijn. Willen jullie mij helpen om van deze brief een echt goede brief te maken? Discussier, kopieer en vervang. Ik hoop dat we een mooie standaard brief kunnen maken, die iedereen vervolgens, aangepast aan haar eigen situatie kan gebruiken.

Voor mij past deze brief het beste bij de tijd, na alle behandelingen, toen iedereen dacht dat het over was, omdat ik weer haar had....

]Een brief om aan je familie en vrienden te sturen, als je zelf niet onder woorden kan brengen wat je hen wilt vertellen.

Ik wil mijn gevoelens over mijn borstkanker met je delen, want ik wil graag dat je mijn strijd begrijpt. Ik weet dat het moeilijk is om te begrijpen wat borstkanker nu werkelijk betekent, er zijn momenten waarop ik het zelf ook niet begrijp. Deze strijd heeft intense en ongewone gevoelens bij mij losgewoeld en ik ben soms bang dat mijn reacties hierover door jou verkeerd begrepen worden. Ik hoop dat mijn vermogen om dit te dragen en jouw vermogen om dit te begrijpen zullen toenemen omdat ik mijn gevoelens met je deel. Ik wil graag dat je me begrijpt.

Jij zult me misschien zien als: geobsedeerd, humeurig, depressief, jaloers, te serieus, onaangenaam, agressief, vijandig en cynisch. Dit zijn geen bewonderenswaardige karaktertrekken, geen wonder dat je mijn borstkanker moeilijk te begrijpen vindt. Ik beschrijf me zelf liever als: verward, bang, geïsoleerd en alleen, schuldig en beschaamd, boos, verdrietig, moedeloos en van streek.

Borstkanker maakt dat ik me verward voel omdat deze ziekte in de pers wordt afgeschilderd als een heroïsche ziekte met een zweem van glamour, die je kunt overwinnen als je maar optimistisch genoeg bent. Ik voel me verward omdat ik dacht dat als ik maar graag genoeg wilde, als ik maar hard genoeg vocht, als ik maar optimistisch genoeg zou zijn, dan het dan wel beter met me zou gaan. Niets bleek minder waar.

Borstkanker maakt me bang. De diagnose borstkanker krijgen geeft veel onzekerheden en ik heb toch definitieve antwoorden op mijn vragen nodig. Zal ik deze ziekte overleven of niet? Hoelang duurt mijn verdriet? Wat moet ik met mijn leven? Hoelang moet deze vernedering nog duren? Hoeveel pijn moet ik nog verdragen? Waarom heeft mijn lijf mij in de steek gelaten? Waarom doet het zoveel pijn? Ik ben bang voor mijn emoties, bang voor mijn onbetrouwbare lijf en bang voor mijn toekomst.

Door borstkanker voel ik me geïsoleerd en alleen. Overal word ik herinnerd aan gezondheid. Het lijkt wel of ik de enige ben die aan deze onzichtbare vloek lijdt. Ik neem afstand van gezonde mensen omdat het pijn doet met hen te communiceren. Niemand weet hoe afschuwelijk mijn verdriet is. Alhoewel ik normaal verstandig kan denken, ben ik nu achterdochtig. Verlies ik mijn vermogen te relativeren? Ik voel me zo alleen en ik vraag me af of ik dit zal overleven.

Borstkanker maakt me boos. Alles maakt me boos, en ik weet dat ik mijn boosheid bij de verkeerde mensen neerleg. Ik ben boos op mijn lijf, omdat het me in de steek liet, ondanks dat ik altijd goed voor mijn lijf heb gezorgd. Ik ben boos op mijn partner, omdat we het verdriet niet kunnen delen, omdat we elk op een eigen manier met dit verdriet omgaan. En elkaar niet willen lastig vallen met nog meer verdriet. Ik wou dat er iemand was die me kon helpen. Ik ben boos op mijn familie, omdat zij doorgaan met hun leven. Eigenlijk ben ik boos op iedereen. Iedereen heeft wel een simpele oplossing voor mijn probleem. Iedereen denkt zo veel te weten over borstkanker. Iedereen zegt te veel en luistert te weinig.

Ik voel me verdrietig en moedeloos door mijn borstkanker. Ik heb mijn toekomst verloren, en niemand kent de intensie van mijn verdriet. Borstkanker ontneemt me mijn energie. Ik ben verdrietig omdat kanker me dwingt om egoïstisch te zijn. Ik ben verdrietig omdat ik veel vriendschappen en contacten met anderen heb verloren omdat deze strijd zoveel energie van mij vergt. Gezonde vrienden prefereren het gezelschap van andere gezonde mensen. Ik ben omringd door gezonde mensen, door mensen die schijnbaar zorgeloos leven, met vrouwen die zwanger zijn en babies krijgen. Ik heb geen zin om hiermee geconfronteerd te worden. Ik voel me verdrietig en moedeloos.

Mijn kanker maakt me wankel. Het heeft een bom onder mijn bestaan gelegd. Borstkanker gaat niet over borsten en ook niet over het verliezen van je haar. Anders dan het in de pers wordt gepresenteerd, is borstkanker geen heroïsche ziekte met glamour, die je overwint als je maar positief genoeg bent. Dat is de sprookjesversie.

Borstkanker gaat over de dood die in je nek hijgt, over een lijf dat na alle behandelingen niet meer wil, over het verliezen van je baan omdat je werkgever vindt dat het allemaal lang genoeg geduurd heeft, over een ziekte die doodsoorzaak nummer één is bij vrouwen onder de 50, over eenzaamheid omdat niemand snapt hoeveel pijn en last je hebt, ook na jaren, over het verlies van sexualiteit, over massa's bijwerkingen door de geneesmiddelen.

Soms voel ik de paniek wegglijden en leer ik stukje bij beetje met deze diagnose om te gaan. Ik leer te luisteren naar mezelf en ik leer assertief te vragen wat ik nodig heb, in plaats van agressief te zijn. Ik probeer meer te zijn dan een door kanker getroffen mens, door al worstelend het plezier in het leven weer terug te vinden. Dat valt soms niet mee.

Jij kunt me helpen. Ik weet dat je om me geeft en ik weet dat mijn ziekte onze relatie beïnvloedt. Jij hebt verdriet omdat ik verdriet heb, wat mij pijn doet, doet jou ook pijn. Ik geloof dat we elkaar kunnen helpen, want samen zijn we sterk. Misschien kunnen de onderstaande hints jou helpen mijn borstkanker te begrijpen.

Je hoeft alleen maar naar me te luisteren. Laat me weten dat ik met mijn verhaal bij je terecht kan. Doordat ik over mijn verdriet kan praten, worden dingen duidelijk voor me. Ik krijg inzicht in mijn eigen verdriet. Praten is voor mij moeilijk als ik voel dat jij eigenlijk geen tijd hebt om te luisteren. Dus zeg het me als je geen tijd hebt. Vertel me geen succesverhalen van anderen die te kampen hadden met borstkanker en hoe zij de ziekte overwonnen hebben. Ieder geval is weer anders en je helpt me er beslist niet mee. Geef me geen advies, maar stel me belangstellende vragen. Vertel me dat je in vertrouwen naar mijn verhaal zult luisteren, zo win je ook mijn vertrouwen.

Ik heb je steun nodig. Begrijp dat mijn beslissingen niet zomaar zijn genomen, ik heb er nachten over wakker gelegen. Zeg me dat je mijn beslissingen respecteert, ook al ben je het er zelf niet mee eens, want je weet dat ik ze weloverwogen heb genomen. Vraag me niet: "Weet je het wel zeker?", maar zeg me dat je begrijpt dat omgaan met borstkanker hard werken is.

Voel je niet ongemakkelijk in mijn aanwezigheid. Door te praten over borstkanker kun je je ongemakkelijk gaan voelen. Ben je bang de verkeerde dingen te zeggen? Vertel me als je bang bent dat je me zult kwetsen met wat je zegt. Vraag me of ik over mijn verdriet wil praten. Soms wil ik er namelijk helemaal niet over praten en op andere momenten lijkt het wel of ik niet kan stoppen met vertellen over mijn verdriet. Door te vragen laat je ook weten dat je nog steeds met me meeleeft.

Blijf correct in je opmerkingen. Ik maak wel eens grapjes over kanker, dat is een manier om met dit verdriet om te gaan. Maar het is absoluut niet grappig als anderen hierover grapjes maken.

Blijf eerlijk tegen mij. Zeg me als je tijd nodig heb om te wennen aan de beslissingen die ik heb genomen. Als je iets niet begrijpt, vraag het me dan. Verzwijg geen zorgen of geluk in je eigen leven. Ook al word ik verdrietig als je me dit vertelt, het maakt me verdrietiger als je het verzwijgt.

Ik wil graag dat je goed geïnformeerd bent over borstkanker. Laat niemand je wijs maken dat het verdriet van borstkanker wel over gaat als je weer haar hebt of een borstreconstructie hebt ondergaan. Zeg nooit dat het Gods wil is. Bekritiseer niet mijn keuzes, of hoe ik mijn leven invul. Wees er van verzekerd dat ik zelf meer dan voldoende informatie heb verzameld om de keuzes te kunnen maken die ik heb gemaakt.

Wees geduldig. Onthoud dat het leven na borstkanker een rouwproces is. Het heeft tijd nodig, veel tijd. Er zijn geen garanties, geen juiste antwoorden, geen handige gereedschapjes, over hoe te rouwen. Elk rouwt op z'n eigen manier. Mijn behoeftes kunnen wisselen. Terwijl ik gisteren privacy nodig had, kan het zijn dat ik vandaag jou steun zeer nodig heb. Jij hebt ook emoties over borstkanker en ik ook. Sta me toe boos, verdrietig, blij of hoopvol te zijn. Bagatelliseer mijn emoties niet, geef me de ruimte om deze emoties te voelen, en geef me tijd.

Moedig me aan om mijn gevoel voor humor te gebruiken. Wijs me op dingen waar ik blij van word. Herinner me er aan dat ik meer ben dan een ziek mens. Help door jouw kracht met mij te delen.

Weet dat mijn verdriet over mijn borstkanker nooit helemaal over zal zijn, omdat het mijn hele leven heeft beïnvloed. Ik word nooit meer de persoon die ik was, door de strijd die ik heb gevoerd.

Als je mij en mijn lotgenoten wilt helpen, vertel dan geen sprookjes, zeg ons niet positief te zijn en zeg ons niet dat we het wel zullen overwinnen. Ga dan naast ons staan en probeer te begrijpen hoe het voor ons is. Dank je wel dat je dat voor me wilt doen.

afbeelding van Esmuis
Berichten: 953

Jemig Dees, wat een lap tekst. Ik zou hem echt een stuk korter maken en zelf zou ik nooit zo'n 'standaard' brief als basis gebruiken om mijn eigen gevoelens te beschrijven. Ik heb niet zoveel met standaard teksten. Maar met zo'n lap tekst maak je in ieder geval wel duidelijk (zonder dat ze de brief hoeven te lezen) dat het je nog dwars zit, dat is zeker. Ik heb hem nu ook niet helemaal gelezen, sorry.

afbeelding van Anoniem123
Offline
Berichten: 4302

Het kan een leidraad zijn als je het zelf niet zo goed onder woorden kunt brengen en wel veel onbegrip ervaart. Hij hoeft niet zo lang te zijn, maar ik denk dat dat met een standaardbrief misschien wel handig is omdat je dan kunt gaan strepen....

Offline
Berichten: 555

Phoe Dees, inderdaad wat een lap tekst....het is voor de lezer beter dat deze ingekort wordt en wat meer samen te vatten,anders raak je helaas gedemotiveerd om het helemaal te lezen, zoals Esmuis aangeeft.
Als ik dit zo lees komt dat erg heftig over, natuurlijk zijn er dingen die ik herken, maar ik ervaar al die puntjes niet allemaal zoals beschreven.
Ik voel me weer krachtig op dit moment en ben weer blij met alle normale dingen in het leven.
Maar voor iedereen zal deze aandoening toch weer anders beleefd worden.
Fijn als het voor jou de woorden zijn hoe je dingen kan omschrijven die je bezig houden.

Offline
Berichten: 846

Juist omdat Dees op mij altijd als een enorm sterke persoonlijkheid overkomt vind ik deze brief juist super goed. Of begrijp ik hem verkeerd Dees? En is dit simpelweg een vertaling van een brief die jij ooit ontvangen hebt?
Ik lees hem als jouw brief. En dat steunt mij enorm. Ik geef altijd mezelf de schuld. Vind altijd dat ik meer moet geven..... Deze brief maakt mij duidelijk wat ik allemaal mág voelen. Of moet ik zeggen dat wat ik voel normaal is, in deze omstandigheden....

Ik zal zeker stukken gaan plakken en knippen naar mijn blog. Want zelfs dáár, merk ik, reageer ik niet meer "eerlijk" probeer me toch flinker voor te doen dan ik me voel.

Offline
Berichten: 846

Ik zou hem in willen korten tot een soort 10 geboden lijst.

afbeelding van Anoniem123
Offline
Berichten: 4302

Papillon62 schreef:
Juist omdat Dees op mij altijd als een enorm sterke persoonlijkheid overkomt vind ik deze brief juist super goed. Of begrijp ik hem verkeerd Dees? En is dit simpelweg een vertaling van een brief die jij ooit ontvangen hebt?
Ik lees hem als jouw brief. En dat steunt mij enorm. Ik geef altijd mezelf de schuld. Vind altijd dat ik meer moet geven..... Deze brief maakt mij duidelijk wat ik allemaal mág voelen. Of moet ik zeggen dat wat ik voel normaal is, in deze omstandigheden....

Ik zal zeker stukken gaan plakken en knippen naar mijn blog. Want zelfs dáár, merk ik, reageer ik niet meer "eerlijk" probeer me toch flinker voor te doen dan ik me voel.

Klopt, het is niet mijn brief. Het is een brief over ongewenste kinderloosheid die ik enigszins aangepast heb aan borstkanker. Ik wil hem nog verder aanpassen, want ik denk, net als jij Papillon dat ie voor mensen veel duidelijkheid kan geven.

En speciaal tegen jou, lieve Papillon, wil ik zeggen je gevoelens serieus te nemen en niet zo streng voor jezelf te zijn. Jij mag voelen wat jij voelt en of mensen dat nou begrijpen of niet, zo voelt het voor jou....

Hij is wel lang, maar ik denk dat mensen hem echt wel helemaal lezen als je hem aan ze geeft en ze jou belangrijk vinden....

Offline
Berichten: 846

Dank je wel. Ik moet er van huilen.

afbeelding van Anoniem123
Offline
Berichten: 4302

Papillon62 schreef:
Dank je wel. Ik moet er van huilen.

[troost] [troost] [troost]

Offline
Berichten: 138

het is inderdaad een hele lap heftige tekst, zelf zou ik misschien een paar zaken eruit halen om aan anderen te laten lezen, maar er staat teveel in wat ik echt niet herken. Ik ben niet boos geweest, heb geen paniek gekend, niet moedeloos, wel verdrietig.
Ook hoe aangegeven staat hoe de ander kan reageren is niet helemaal mijn ding. Laat anderen zichzelf zijn en laat ze fouten maken, ik maak er zelf ook zo veel.
Ik hoop dat het voor anderen een mooie kapstok kan zijn om iets aan te geven of duidelijk te maken, persoonlijk heb ik het (nu) niet nodig.
Toch bedankt Dees dat je het met ons wilt delen.

Offline
Berichten: 555

Hert, ik begrijp wat je bedoeld.......

Offline
Berichten: 616

Ik vind het op zich best een goed idee, zo'n voorbeeld brief. Niet iedereen kan zich heel goed uitdrukken op 'papier'. En als je een voorbeeld hebt, kun je hem natuurlijk altijd aanpassen naar jouw situatie....

Offline
Berichten: 343

Dees, ik kan me niet vinden in de tekst van de brief, het komt op mij over als smeken om begrip. Is het niet zo dat je je gevoelens, je verdriet, je onmacht alleen maar kunt delen met mensen die je begrijpen en dan vooral de mensen die je ook al begrepen voordat je borstkanker had.

afbeelding van Anoniem123
Offline
Berichten: 4302

Ollie schreef:
Dees, ik kan me niet vinden in de tekst van de brief, het komt op mij over als smeken om begrip. Is het niet zo dat je je gevoelens, je verdriet, je onmacht alleen maar kunt delen met mensen die je begrijpen en dan vooral de mensen die je ook al begrepen voordat je borstkanker had.

Dat zal maar helemaal aan je leeftijd en je omgeving liggen. Ik heb met mijn ongewenste kinderloosheid wel ervaren dat mensen er geen hol van snapten en me daardoor niet konden steunen. Ik was 30 en om me heen was iedereen gewoon gelukkig en alles ging van een leien dakje. Een dergelijke brief hielp toen wel, al was het maar dat ik het voor mezelf op een rijtje kreeg en wist dat ik niet gek was, maar dat ik me in een hele moeilijke situatie bevond. Toen ik borstkanker kreeg, had ik dus al een leerschool gehad en was ik minder verrast en ook mijn omgeving wist beter hoe om te gaan met dit soort moeilijke dingen.

Ik denk dat het voor sommige vrouwen de eerste keer is dat er zoiets heftigs in hun leven gebeurt en dat het ook voor het eerst is dat de omgeving zoiets meemaakt. Mensen weten dan echt niet hoe ze je moeten steunen en dan kan het wel prettig zijn als je ze wat tips kunt geven en een inkijkje in je ziel.

Je kunt begrip niet afdwingen maar soms hebben mensen echt wat handvatten nodig om je te kunnen begrijpen. In mijn ogen is dat geen smeken....

afbeelding van Esmuis
Berichten: 953

Dit is een stukje uit een e-mail update die ik afgelopen week aan mijn collega's heb gestuurd. ik dacht te merken dat sommige mensen moeite hadden om contact met mij op te nemen. Ook voor mij is het lastig om met deze mensen contact op te nemen. Vandaar deze eerste aanzet (en ik heb inmiddels alweer reactie gehad van een aantal mensen die ik zo in gedachte had):

"Ik kan mij heel goed voorstellen dat het ook voor jullie lastig is om met mijn situatie om te gaan. Misschien hebben jullie hier wat aan? Wat ik tot nu toe heb gemerkt is dat ik het meeste geniet van gewone dingen, zoals verhalen van anderen over alledaagse dingen en bijvoorbeeld vakantiefoto's bekijken (ik volg ook een aantal van jullie via Facebook, dat hebben jullie vast al gemerkt). Ik ben blij met een mailtje/kaartje of een bezoekje en dan gewoon over leuke dingen schrijven/praten. Ik vind het niet erg om over mijn ziekte te praten, maar ik word er wel bijna altijd erg emotioneel van, dus het is ook wel eens lekker om het er niet over te hebben. Verder heb ik geen wensen op materialistisch vlak. Tot nu toe vond ik ook praktische hulp niet echt noodzakelijk, maar sinds kort vraag ik bezoek wel eens om een klusje (samen) te doen als het er ligt op dat moment. Anyway, voel je vooral niet verplicht om te reageren, maar aarzel niet als je dat tot nu toe misschien wel deed."

Offline
Berichten: 555

Goeie mail Esmuis, zo wordt de drempel voor aarzelaars wat minder denk ik.
Het is alleen maar goed om hier open over te zijn, als je dat kunt.

afbeelding van negrita
Berichten: 91

ook ik loop vast met familie en kennissen,
Vooral de laatste maanden ben ik erg boos op mensen
vaak heb ik het idee dat ik genegeerd word.
Laatst op de begrafenis (van mijn schoonzus die ook aan borstkanker stierf na een jaar van vechten)
merkte ik het zo goed, niemand die iets zei, ..
en ik bewust ook niet, tot opeens mijn schoonbroer over tafel gooide, je bent toch stabiel he,
(mijn laatste contact was in januari)
nee, gooide ik er uit ik ben labiel.....
ja en dan schrikken ze...
en zeggen sorry ...we hebben je vergeten..
en toch ben je de leukste schoonzus..
(voor mijn gevoel niet dus..wil ik ook niet meer zijn)
En dan komen ze met advies.. ga eens naar een psycholoog, daar kan je veel aan hebben.
tja het is familie en je komt ze weer tegen.
voor mij misschien handig om stukken uit deze brief te halen
om ooit echt eens een gesprek te kunnen hebben
over uitgezaaide borstkanker.

afbeelding van Kate
Berichten: 412

Ik laat het liever aan de mensen zelf over of, en hoe ze reageren. Ik denk dat het juist afschrikt als je mensen via zo'n brief gaat voorschrijven hoe ze ermee 'moeten' omgaan, dat ze dan bang worden om iets fout te doen. Mijn ervaring is dat iedereen op zijn of haar eigen manier reageert. De één biedt praktische hulp, de ander een luisterend oor, weer een ander gaat boeken zoeken over voeding bij kanker. Persoonlijk vind ik het ook niet erg als mensen een grapje maken over de situatie, hoe erg die ook is. Ik hoef geen geforceerd positieve sfeer, zeker niet, maar het helpt niet als we hier met z'n allen gaan zitten grienen. Wat ik doe ik om de paar weken een mail sturen om mensen op de hoogte te houden. Dat maakt de drempel om contact op te nemen vanzelf wat lager, denk ik. Mensen weten dan of het (naar omstandigheden) slecht of goed gaat.

afbeelding van Esmuis
Berichten: 953

Ha Kate, daarom heb ik mijn weblog.........heel vervelend nu die er al een hele tijd (2 weken bijna) uit ligt door een mislukkende verhuizing vanuit het weblog bedrijf. Daarom stuur ik nu sommige mensen een e-mail. Anders deed ik dat niet. Een weblog bijhouden is ook heel drempelverlagend (hoor ik vanuit mijn omgeving).

afbeelding van Anoniem123
Offline
Berichten: 4302

Weet je, als er voor jou geen issue is, dan heeft zo'n brief geen zin. Deze brief is bedoeld voor mensen die wél last hebben, niet zo open een blog bijhouden en erover praten, en die er toch iets mee willen. Ik wéét uit ervaring dat zo'n brief niet afschikt en dat mensen het juist fijn vinden om een handvat te krijgen. En nee, dat geldt niet voor iedereen....

afbeelding van Kate
Berichten: 412

Een weblog vind ik voor mijzelf te 'openbaar', ook al is het onder pseudoniem, op een gegeven moment weet je toch niet meer wie daar allemaal komen en ik houd daar graag een beetje controle over. Ik merk al dat mijn e-mails ook worden doorgestuurd naar derden, ik zou de ontvangers natuurlijk kunnen vragen om dat niet te doen, maar ik kies ervoor om gewoon niet al te persoonlijk te worden in die mails. Ik schrijf wel op wat er allemaal met me gebeurt, maar niet wat ik daar allemaal bij voel. Als mensen dat willen weten moeten ze maar contact met mij opnemen. Ik heb ook nog geen reacties of opmerkingen gehad die me kwetsten, maar misschien heb ik een dikke huid.
Ach, zo doen we het allemaal op de manier die bij ons past.

afbeelding van Anoniem123
Offline
Berichten: 4302

negrita schreef:
voor mij misschien handig om stukken uit deze brief te halen om ooit echt eens een gesprek te kunnen hebben over uitgezaaide borstkanker.

Fijn !! Dat was precies mijn gedachte !!!

afbeelding van negrita
Berichten: 91

heb het overgenomen en ga er zeker voor zitten, alleen voor mezelf is het al goed,
hoef ik het nog niet op te sturen, maar veel wat er in staat raakt me
Mijn ervaring is dat ik voel dat ik geen begrip mag verwachten
en dat ik zelf zo een oude bittere zeur ga worden
die contacten liever uit de weg gaat.
(bang voor een geforceerde positieve sfeer)

Dat komt bovenop de kankerperikelen
en dat mag ik eigenlijk niet laten gebeuren.

Offline
Berichten: 4001

Esmuis, wat een lief bericht.
En Dees, wat een enorme lap tekst ;) en nee ik heb hem niet helemaal gelezen want eerlijk is eerlijk, ik heb die behoefte nooit gehad naar mijn omgeving. Mensen die er niet voor mij waren, dat was ok en die er wel waren hoefde ik niks uit te leggen. Ik vond heel erg dat ieder maar moest doen wat hij/zij wilde in de manier waarop ze met mij omgingen. Ik was eerlijk gezegd ook helemaal niet zo bezig met andere mensen. Wat is dat toch bijzonder dat iedereen het zo op haar eigen manier doet. Jouw brief zal voor sommige Amazones een handvat zijn en voor anderen juist helemaal niet maar dat is ook niet zo belangrijk: als er maar één Amazone iets heeft aan de tip van een ander dan is dat toch al mooi?

Offline
Berichten: 162

De gevoelens die beschreven staan herken ik wel, maar gelukkig niet allemaal. En ik ervaar het ook als moeilijk om het uit te leggen. Niet tegen iedereen, want wat 'iedereen' denkt interesseert me niet zo. Maar zelfs goede vrienden begrijpen het soms niet zo goed. Toch het idee, dat als je haar weer groeit ben je beter, als de chemo's voorbij zijn is het goed. ''Je staat nu toch onder controle!?'' Dat komt volgens mij inderdaad door de berichten in de pers van ''die en die heeft de ziekte overwonnen''

Quote:
Mijn kanker maakt me wankel. Het heeft een bom onder mijn bestaan gelegd. Borstkanker gaat niet over borsten en ook niet over het verliezen van je haar. Anders dan het in de pers wordt gepresenteerd, is borstkanker geen heroïsche ziekte met glamour, die je overwint als je maar positief genoeg bent. Dat is de sprookjesversie.

Quote:
Het gaat over de dood die in je nek hijgt, over een lijf dat na alle behandelingen niet meer wil.

Deze zinnen zou ik wel overnemen, maar hoe men moet reageren, dat zal ieder voor zich zelf uit moeten maken. Eerlijk gezegd zou ik het zelf ook niet goed weten. Vandaag kan ik tegen een zware grap(ik hou wel van zwarte humor) en morgen schiet ie in het verkeerde keelgat. Hoe kan een ander weten wanneer welke aanpak vereist is?
Maar die zin van Esmuis vind ik ook heel geschikt!

Quote:
voel je vooral niet verplicht om te reageren, maar aarzel niet als je dat tot nu toe misschien wel deed
afbeelding van Anoniem123
Offline
Berichten: 4302

zeepaard schreef:
Quote:
Mijn kanker maakt me wankel. Het heeft een bom onder mijn bestaan gelegd. Borstkanker gaat niet over borsten en ook niet over het verliezen van je haar. Anders dan het in de pers wordt gepresenteerd, is borstkanker geen heroïsche ziekte met glamour, die je overwint als je maar positief genoeg bent. Dat is de sprookjesversie.

Quote:
Het gaat over de dood die in je nek hijgt, over een lijf dat na alle behandelingen niet meer wil.

Deze zinnen zou ik wel overnemen

Hihi, dat zijn echt mijn eigen zinnen, 100% Dees, haha......

Offline
Berichten: 162

haha, er zit toch geen zwaar copyright op hè :wink:

afbeelding van Anoniem123
Offline
Berichten: 4302

zeepaard schreef:
haha, er zit toch geen zwaar copyright op hè :wink:

Als je er wat aan hebt, mag je ze altijd gebruiken.

(ik heb eerder op een forum geschreven voor ongewenst kinderlozen en ik word daar nog steeds wel eens geciteerd. Hahaha..... en mijn dochter wordt 7 in december !!!!)

Offline
Berichten: 362

Ha Dees als ik je zo lees op het forum dat biedt toch perspectief? En dat je 7 jr later nog steeds geciteerd wordt =D> Nieuwe wegen wat betreft werk?

afbeelding van Anoniem123
Offline
Berichten: 4302

fozzybear schreef:
Ha Dees als ik je zo lees op het forum dat biedt toch perspectief? En dat je 7 jr later nog steeds geciteerd wordt =D> Nieuwe wegen wat betreft werk?

Hahaha....... ja en dat ik daar dan VET voor laat betalen om mij te mogen citeren !!!! Té komisch !!

Offline
Berichten: 362

Nou alle gekheid op een stokje maar ik zie je wel iets in de patiënten voorlichting doen, colum in een gezondheidsblad...nou gaat mijn fantasie wel wat met mij op de loop maar snap je? Je kunt zo goed je gevoelens verwoorden maar ook de vinger op de zere plek leggen. Tsja en VET betaald worden tuurlijk onder de Balkenende norm komen we ons bed toch niet uit?! :mrgreen: