dubbele gevoelens

15 berichten / 0 nieuw
Offline
Berichten: 66
dubbele gevoelens

Volgende week moet ik naar de arts van het uwv. Wat houd zo'n gesrek eigenlijk in?

Ik ben al sinds enige jaren werkzaam bij een hovenier als seizoenswerker. Dit omdat er in de wintermaanden meestal niet genoeg werk voor handen is. In de winter zoek ik dus tijdelijk iets anders. Het is lichamelijk dus zwaar werk. Ik pak(te) alles aan, probeerde dus ook niet onder te doen aan mijn mannelijke collega's. Dat lukte aardig.Nu na een jaar heb ik nog steeds contact met mijn toenmalige werkgever en collega's. Hij wil me ook graag weer terug hebben. Maar ik weet het niet.
Klinkt misschien wel vreemd, maar dan neemt ie me niet zo aan en moet ik via een uitzendburo gaan handelen. En ik betrap me er nu ook steeds vaker op dat ik begin te twijfelen of ik dit werk nog wel wil (buiten beschouwing gelaten of dat ik het lichamelijk nog wel kan).

Ik heb nog steeds van die irritante klachten. Die domme vermoeidheid. Zomaar in een keer ben je doodmoe en dan moet ik ook echt even gaan liggen. Die domme pijn in mijn benen en mijn arm als het weer omslaat.
Het onbegrip van mensen als je iets domweg niet kunt of dat ze denken dat nu het toch weg is en al de behandelingen achter de rug zijn dat de kanker dan ook weg is. Misschien wel uit mijn lichaam, maar nog lang niet uit mijn hoofd. Herkent iemand dit?
Ik heb soms het gevoel dat ik hulp moet zoeken om in mijn hoofd ook even alles op een rijtje te krijgen.
En op de valreep zijn ze ook nog begonnen met het gen onderzoek.

afbeelding van Niekje
Offline
Berichten: 169

Hoi Linda, eerst heb je een gesprek met de verzekeringsarts. Die gaat kijken naar je klachten. Ik vond het een vervelend gesprek, maar dat was omdat de verzekeringsarts die ik had zo ongeveer al mijn klachten (lymfeoedeem, vermoeidheid, hartklachten) af deed met "Dat kan niet". Heb hem ook uitgelegd dat ik niet echt kon zeggen wanneer ik moe was en dat dat heel plotseling is. Uiteindelijk kreeg ik een brief thuis dat hij me toch (ondanks dat ik dacht dat hij me 100% goed zou keuren) een urenbeperking van 20 uur had gegeven.

Daarna heb je nog een gesprek met de arbeidsdeskundige. In mijn geval een hele fijne vrouw. Aangezien ik nog werk had heeft ze heel weinig voor mij hoeven doen, maar zij kan bv gaan bemiddelen voor werk/opleiding.

Over een half jaar (nu nog een maand of twee) heb ik weer een herkeuring..

Pop
Offline
Berichten: 332

Hoi Linda,

Ik begrijp je posting. Je posting roept m.i. op een 4-tal zaken om antwoord. (Jaja, ik heb ff een gestructureerd moment).

1. Je zegt dat je, als je weer terug gaat naar je oude werkgever, je via een uitzendbureau moet gaan 'handelen'. Ik heb 17 jaar bij een van de grootste uitzenders ter wereld gewerkt (in vaste dienst, dus niet als uitzendkracht). Uitzenders zijn geen 'sjoemelaars' (bij hoge uitzondering dan). Er is de laatste jaren heel veel verbeterd. Zeker na de invoering van de wet 'Flex en Zekerheid'. Dat betekent onder meer dat er een CAO is voor uitzendkrachten, waarin je rechten en plichten zijn vastgelegd. Als de CAO van de branche waarin jij werkt (tuinbouw? hoveniersbedrijven? weet ik niet) bij de SMU (= Stichting Melding Uitzendbranche of zoiets) gemeld is, dan moet het uitzendbureau DIE gemelde CAO volgen. (Let op: soms worden delen van de CAO gemeld, bijvoorbeeld de salarisstructuur en niet de vakantierechten ofzo). Met een beetje 'googelen' vind je vast meer info over de SMU en jouw CAO.
Verder heb je in de wet Flex en Zekerheid te maken met 'opvolgend werkgeverschap'. Best ingewikkeld, maar komt er kort gezegd op neer dat je iemand opeenvolgende contracten kunt aanbieden, maar dan op enig moment aan een vast dienstverband vastzit.
Als je van je eigen vaste werkgever vanuit een vast dienstverband overgaat naar een uitzendbureau, maar wel bij hetzelfde bedrijf blijft werken, dan is er sprake van 'opvolgend werkgeverschap' en telt de termijn van je 'contracten' dus door (als er geen te lange periode tussenzit). Je hebt dan bij het uitzendbureau ook recht op een vast contract (in dienst van het uitzendbureau dus). Het is een ingewikkelde materie, en ik weet er ook niet alles van. Maar.........wel goed voor je om te weten denk ik.

2. Je vermoeidheid en concentratie-stoornissen enzo. Ja, daar heb ik -nu bijna een jaar na de diagnose -en het behandeltraject- ook erg veel last van. Mijn lichaam wil niet altijd wat IK wil en mijn geest is een 'wanorde'. Vooral 'moeten' en dus 'stress' dan knijpt mijn keel dicht. Zelfs als ik 'moet' gaan sporten, of bezoek krijg omdat ik het afgesproken heb en dus bij de les 'moet' zijn.

3. Het UWV. Ik heb onlangs een gesprek gehad met een verzekeringssarts van het UWV. Ik zag daar erg tegenop. Zeker vanwege wat ik onder punt 2 schreef. Ik trof een hele begripvolle arts. Gelukkig! Want als men aan mij vraagt hoe het met me gaat, dan zag ik al snel 'GOED'. Terwijl het eigenlijk nog helemaal niet zo goed gaat. Deze arts stelde de juiste vraag (weet niet meer welke precies) en de tranen kwamen spontaan. We hebben nog een tijdje doorgepraat en hij zei: "Eerst moet de locomotief op gang komen, en die locomotief is zowel je lichaam als je geest. En pas daarna kunnen we de de wagonnetjes aan vast gaan hangen. Daarvoor hebben we hier ook wel wat hulp in huis".
Ik weet niet welke hulp ze hebben, maar het gaf me wel rust. Ik heb het getroffen met mijn UWV-arts. Volgens mij kun je op de webiste van het UWV nadere info vinden over wat zo'n gesprek inhoudt (er is een soort van checklist).

4. Professionele hulp inroepen. Ja dat zou je zeker aanraden (hoor de twijfelkont die het zegt). Ik kom er ook niet uit in mijn uppie. Ik overweeg ook heel sterk om het te doen. Mijn mamacare-verpleegkundige heeft me al gewezen op de mogelijkheid om dat 'gewoon' via een klinisch psycholoog te doen. Via je behandelend arts kun je een verwijzing vragen/krijgen. Natuurlijk kan dat ook via de huisarts, maar misschien geeft het je 'rust' als je niet alles hoeft uit te leggen en het via je behandelend arts gaat. Vaak heeft die persoon inzage in je medisch dossier en dat praat dan misschien wat makkelijker. Je moet je natuurlijk WEL goed voelen bij zo'n persoon. Zo wil ik bijvoorbeeld heel graag dat het een VROUW is.

Tis een heel verhaal geworden, en toch heb ik geprobeerd het zo kort mogelijk te verwoorden. Niet alles is voor iedereen relevant. Dus heb je meer vragen (die ik misschien kan beantwoorden) PB me dan even.

Liefs en sterkte met alles,
Pop

Offline
Berichten: 66

Nou, vanmorgen dus dat gesprek gehad.

Vond de goede man erg begripvol. Ik had tenminste sterk het idee dat hij mijn klachten echt serieus nam. Hij vertelde dat er in zijn familie ook een vorm van kanker voorkwam en het dus min of meer herkende. Toch wel net zo prettig.

De uitslag, voorlopig ben ik arbeidsongeschikt bevonden voor mijn werk (kan ik bij inkomen, had ook niet echt verwacht dat ik het werk nog op mijn oude niveau zou kunnen uitvoeren. Lichamelijk best wel zwaar) waarna ik dus ook vermelde dat ik het jaar voor mijn diagnose ook al een stapje terug gedaan had.Het werd lichamelijk een te zware inspanning en dat stapje terug was geen probleem.

Over 2 a 3 weken een keer een gesprek met een persoon om te kijken welk werk ik nog wel kan (ik weet zo niet meer welke functie deze persoon heeft) en als daar iets uitkomt naar een reintegratie persoon :?
(waarom hebben ze daar toch allemaal van die moeilijke woorden voor :?: )

En hij gaf me ook advies om toch maar professionele hulp te zoeken, want ik geloof dat ie binnen 5 minuten door had dat ik het nog geen 'plekje' had gegeven. Ik moet zeggen dat dat ook wel klopt, maar mijn hemel, hoe krijg je in hemelsnaam een afspraak bij zo iemand? Ik wil het niet via het ziekenhuis doen, want daar werken te veel mensen die ik ken en dat wil ik niet (de oncologie verpleegkundigen en zo en ik heb geen behoefte aan een groepsgesprek), (heb ik hem ook verteld en daar kon ie zich helemaal in vinden), dus ik dacht ik doe het via de huisarts. Nou mooi niet. Ze is met zwangerschapsverlof. Goed dat kan, of ik dan naar de waarnemend arts wilde. Nou nee, maar zei heeft toendertijd samen met nog iemand de praktijk overgenomen en de patienten dus onderverdeeld. Ik heb met beide artsen contact gehad, het hele jaar (beetje om en om) dus ik vroeg of ik naar haar toe kon. Nee, dat kon niet. Ik was met stomheid geslagen en dus geen afspraak gemaakt :oops: Stom achteraf, maar ja. Dus nu moet ik even kijken hoe ik het ga doen. Iemand nog goede tips?

Offline
Berichten: 12

Hai Linda,

Meestal is er in het ziekenhuis ook een afdeling 'medische psychologie'.
Afhankelijk van hun vakgebied helpen zij mensen met psychische klachten die ontstaan zijn door of na een ziekte!
Die zou je eens kunnen benaderen? Ik begrijp dat het best een stap is:
maar psycholgen zijn nu eenmaal voor dit soort problemen,
en ze kijken niet gauw ergens van op!

Succes!

afbeelding van goudblok
Berichten: 3539

Is dit bij jou in de buurt Linda?

:arrow: inloophuis de eik

daar zal je in ieder geval een luisterend oor vinden en misschien ook wel gewoon dat steuntje in de rug wat je nodig hebt. En het is niet in het ziekenhuis.

Offline
Berichten: 66

goudblok schreef:
Is dit bij jou in de buurt Linda?

:arrow: inloophuis de eik

daar zal je in ieder geval een luisterend oor vinden en misschien ook wel gewoon dat steuntje in de rug wat je nodig hebt. En het is niet in het ziekenhuis.

Niet echt, toch wel een uurtje rijden met de auto :(

afbeelding van goudblok
Berichten: 3539

oké het was te proberen (op hun site staat voor Brabant en Noord-Limburg vandaar).

Misschien zit er dichterbij een inloophuis? En anders misschien toch overwegen er eens een gesprek aan te gaan. Je hoeft niet persé iedere week, maar een keer praten met iemand die het vaker aan de hand heeft gehad geeft misschien een frisse blik op de zaak.

Ik weet dat Karin af en toe zo'n stuk rijdt omdat ze bij een inloophuis (voor haar echt niet de dichtsbijzijnde) iemand heeft gevonden met wie het klikt.

Offline
Berichten: 4226

Hi Linda,

Je regionale IKC heeft een lijst met gespecialiseerde psychs.
IKZ 040 - 297 16 16 (Eindhoven)
IKL 043 - 325 40 59 (Maastricht)

Ik heb er zelf een gevonden wel via mijn huisarts, met verwijzing en via de AWBZ. Schijnt voordeliger te zijn dan via de aanvullende verzekering (als je die al hebt), vandaag toevallig de 1e rekening: 15.92 voor een heel uur.

Sterkte!
Bergamot

afbeelding van Lousie
Berichten: 274

Mijn ziekenhuis heeft mij doorverwezen naar een psycholoog van een kankerstichting en ik hoef daar helemaal niet voor te betalen,ben ik gewoon voor verzekerd.Het prettige van die psycholoog (een vrouw) is dat zij omdat ze gespecialiseerd is alles van het ziektebeeld af weet en de behandelingen en de reacties daarop.Dus dat hoef je dan niet weer helemaal uit te leggen.In het ziekenhuis hadden ze ook iemand maar die was zwaar onderbezet dus vandaar dat ze een alternatief voor mij gezocht hebben.Maar als ze er in jou ziekenhuis 1 hebben kan je dat gerust doen.Succes!

Offline
Berichten: 66

Morgen een afspraak met de arbeidsdeskundige... Ben benieuwd wat die gaat zeggen...

Laats een gesprek gehad met de mamacare verpleegundige...maar heb het idee dat dit niet iets voor mij is. Misschien toch maar even verder zoeken. Ik kan de problemen die ik op dit moment heb niet bij elkaar pakken en in de prullenbak gooien! Er is niemand die die prullenbak komt leegmaken. Komt er allemaal vanzelf weer uit. En wat moet ik in hemelsnaam met haar problemen? Ze willen je weer zo snel mogelijk aan het werk hebben. Leuk. Staat mijn hoofd op dit moment echt niet naar. Maar daar kijken ze weer niet naar. Wat moet ik nu toch. Ben blij dat ik het hier in huis allemaal rond kan krijgen. En de tuin.
Pas is mijn oude baas nog langs geweest en we hebben het gehad over werk. Mijn oude werk dat gaat niet. Hij had zich in allerlei bochten gewrongen om te kijken of er niet toch iets is wat ik kan doen. Dat is ook best moeilijk om te accepteren. Daar heb je dan zoveel jaar voor op school gezeten. 5 jaar gedaan en dan ineens kun je het niet meer. :evil: :evil: :evil: Het is gewoon niet eerlijk.

ik las net ook iets dat de vriend haar niet meer aanraakte, maar dat ze wel praten. Nou, dat is al meer dat wat er hier gebeurd. hij praat niet en toont helemaal geen initiatief meer. Hij is degenen die zich omdraait. Ligt de hele dag in bed, krijg hem er niet uit. Als iemand belt voor hulp of net wat dan ook, staat ie er meteen naast en is weg. Maar owee als ik iets wil. Dan is ie er niet uit branden. Ik weet wat je denkt, praat er met hem over. Een muur zegt nog meer terug. Dus ik heb het opgegeven, evenals ons sex leven. Alsof hij me niet meer wil. Daar zit je dan, bijna 3 jaar getrouwd. Soms bekruipt me het gevoel dat ik niet meer verder wil op deze manier. Het ene moment heb je vrienden in overvloed en dan gebeurd er iets en dan keren ze je allemaal de rug toe. Ik heb zin om al mijn dierbare spullen te pakken en te vertrekken. Naar daar waar niemand me kent... Ik heb er geen zin meer in op deze manier...

Offline
Berichten: 4226

Oh lieve Linda,

Wat moeilijk. Je weet dat hij eigenlijk net zo bang is als jij, alleen komen jullie er nu samen even niet uit. Ik hoop dat jullie allebei de steun vinden die je nodig hebt, via een psycholoog, arbeids deskundige of gewoon iemand bij wie je op je gemak bent en waar je even kunt uithuilen.

Het beste advies dat ik ooit heb gekregen is "klein houden", probeer alles uit te pluizen en terug te brengen tot de essentie: wat is er precies en 1 ding tegelijk en wie/wat kun je gebruiken om het beheersbaar te maken. Het woordje "maar" bestaat niet! Alsjeblieft steek niet je kop in het zand, dan komt het drie keer zo hard terug.

Sterkte meis,
Bergamot

Offline
Berichten: 4238

Ja, linda, zoek samen hulp. Als het jullie nu niet lukt vraag dan een 'deskundige' om jullie samen te helpen. Als dat goed loopt kun je vast de wereld ook weer wat beter aan.
Succes [kiss] Ellen

Offline
Berichten: 924

Hulp zoeken linda [troost]

Heel veel sterkte [kiss]

afbeelding van Lousie
Berichten: 274

Lousie schreef:
Mijn ziekenhuis heeft mij doorverwezen naar een psycholoog van een kankerstichting en ik hoef daar helemaal niet voor te betalen,ben ik gewoon voor verzekerd.Het prettige van die psycholoog (een vrouw) is dat zij omdat ze gespecialiseerd is alles van het ziektebeeld af weet en de behandelingen en de reacties daarop.Dus dat hoef je dan niet weer helemaal uit te leggen.In het ziekenhuis hadden ze ook iemand maar die was zwaar onderbezet dus vandaar dat ze een alternatief voor mij gezocht hebben.Maar als ze er in jou ziekenhuis 1 hebben kan je dat gerust doen.Succes!

Bij deze psycholoog is trouwens ook de partner welkom.Zoek hulp,het lucht echt op,laat alsjeblieft je hoofd niet hangen.Je bent sterker dan dat toch?Zet hem op!!! [troost]