hoe gaan mensen om met kankerpatienten?

5 berichten / 0 nieuw
afbeelding van nachtvlinder
Berichten: 302
hoe gaan mensen om met kankerpatienten?

ik heb dus zitten spitten en dit niet gevonden, maar vraag het me wel af.
omdat je er niet ziek uitziet, probeert gewoon te functioneren dus je leventje leidt.
de mensen om me heen, familie bekenden etc, ze zwijgen de kanker dood. sorry dat ik dit weer zo oneerbiedig neerzet, maar zo voelt het.
zijn ze bang voor het onbekende, bang voor mij? voor wat de toekomst brengt? waar zijn ze nu bang voor?
de enige plaats waar ik een beetje mijn vragen kan stellen is hier.
binnen de familiekring moet ik me dus steeds al kranige meid voordoen en dat wordt steeds moeilijker. ik weet niet meer hoe ik dit moet handelen.

nachtvlinder

afbeelding van admin
Offline
Berichten: 4387

Beste Nachtvlinder.

Teneerste moet je altijd jezelf blijven. Waarom altijd groot houden voor de buitenwereld. Ze mogen soms ook best zien dat het je een keer niet goed gaat met je. Hoe ze dan daar weer mee om gaan dat is hun probleem en niet het jouwe.

Juist door over "Kanker" te zwijgen blijft het een soort van taboe (wat helaas nog steeds geldt voor een hoop mensen). Er zijn een heleboel mensen die er niet over willen praten. Angst? Onwetendheid? Het is meer struisvogel politiek. En men weet zich vaak geen houding te geven aan het feit dat je kanker hebt.

Ik zou zeggen, praat er gewoon over binnen je familiekring. Als het niet goed met je gaat, geef dat dan ook aan. En als ze daar geen begrip voor op kunnen brengen, dan nogmaals is dat een probleem van hun en niet van jou. Je hebt al genoeg aan je hoofd. Je zult zien dat als je je zo 'open' opsteld, dat de mensen vanzelf (zij het schoorvoetend) naar je toekomen.

Op dit moment leer je je ware vrienden, kennissen en familie kennen.

Ik wens je veel sterkte en wijsheid toe.

Offline
Berichten: 2045

Nachtvlinder, ik --> DIT TOPIC wordt er ook veel over hetzelfde onderwerp geschreven.
Misschien vind je daar herkenning en tips.

Ik heb je posting even verplaatst naar werk en sociaal omdat ik denk dat ie hier beter op z'n plaats is...

Offline
Berichten: 205

ikzelf ben geen kankerpatient, maar merk het eerlijk gezegd ook in mijn houding naar schoonvader (hij heeft maagkanker). Hij herstelt nu eindelijk redelijk van de operatie en kan steeds meer.

Ik weet gewoon niet of ik nu kan vragen hoe het gaat of dat hij dat zat is. Dat zeg ik er dan ook maar bij, dus"hoe gaat het nu, of ben je deze vraag zo langzamerhand zat".... :oops:
Soms denk ik dat hij gewoon als gezond wilt functioneren en niet telkens herinnert wil worden aan de kanker. Ik weet dat ik niets in moet vullen voor hem, en dat ik gewoon moet vragen. Maar dat ook daadwerkelijk doen.... daar heb ik niet altijd de moed voor ofzo... Uiteraard zie ik hem wel bijna iedere dag of spreken we elkaar telefonisch, gewoon door de hulp die verleufde en ik bieden. Maar toch, merk ik het wel bij mezelf, de moeite ermee.

Misschien heb je hier wat aan... :oops:

Offline
Berichten: 1446

nachtvlinder schreef:
zijn ze bang voor het onbekende, bang voor mij? voor wat de toekomst brengt? waar zijn ze nu bang voor?

Mensen die je erg na staan, zijn bang om jou te verliezen. Bang voor de pijn en het verdriet die daarbij komen kijken. Iedereen gaat op een andere manier met die angst om. Veel mensen zwijgen het maar dood, zoals je zegt, om hun eigen angst niet onder ogen te hoeven zien. Het is erg jammer dat het vaak zo gaat, maar wel realiteit......

Er is een boekje dat gaat over wat je (als familie/vrienden/collega) kunt doen als iemand in je nabije omgeving een ongeneeslijke ziekte heeft. Ik weet niet meer hoe het heet, maar ik ga even voor je zoeken. Wat in ieder geval belangrijk is, is dat jij aangeeft wat je graag wilt en wat niet. De mensen om je heen kunnen je gedachten niet lezen. En als jij altijd 'stoer' doet en zegt dat het allemaal wel gaat, ja, hoe weten ze dan dat het niet zo is? Laat je kwetsbare kant zien, en als iemand daar niet mee om kan gaan, dan is het zijn of haar probleem, zoals Atlas ook al schreef.