Ken je deze al ?

185 berichten / 0 nieuw
Offline
Berichten: 178

ja hoor... daar is ze weer:
Schoonmoeder: Ons voorstel is om kerstavond bij ons (200 km. verderop) te vieren.
Ik: nou.. wel onder voorbehoud graag. Ik weet niet of ik dan al 4 uur in de auto kan zitten en kerst kan vieren.
Schoonmoeder: Ik ga er wel vanuit bij ons, we zijn dan al twee maanden verder....

DUHUH.....
Ik: Zo stellig als jij er vanuit gaan kan ik niet zijn. Ik ga dus geen verwachtingen scheppen, niet bij jou en niet bij mezelf.
Dag "mam".

Offline
Berichten: 160

Oeh....die sociale conventies gecombineerd met gebrek aan inlevingsvermogen en een flinke scheut dominantie. Heerlijke mix....

Offline
Berichten: 21

Had een bijzonder sensitieve bedrijfsarts:
Ik kon u niet bereiken: ik zat de afgelopen dagen in het ziekenhuis, in de mri scanner, gesprekken met de arts. Ja maar mevrouw u moet bereikbaar zijn. Laat dan een nummer achter dat ik kan terugbellen ***
Wat hebt u eigenlijk : ehhhh nou borstkanker
Wanneer denkt u weer beter te zijn: ehhhh geen idee.

Waar ik echt een punthoofd van krijg is de melding : maar je ziet er wel goed uit. Hey dat hebben we dan weer mee.

M'n moeder had dr oncoloog onder de tafel van t lachen toen ze na de boodschap dat ze hormoonbehandeling kreeg de komende 10 jaar zei: oh mijn hemel dan zie ik er straks uit als een furby met al dat gezichtshaar

Offline
Berichten: 178

AnneTjula schreef:
Oeh....die sociale conventies gecombineerd met gebrek aan inlevingsvermogen en een flinke scheut dominantie. Heerlijke mix....

haha... mooie formulering

Offline
Berichten: 178

Ik in gesprek met mijn directeur:
"nou door de fysieke beperking en de pijn is het gewoon lastig dingen te doen. Ik heb nog een zere schouder, en mijn oksel doet pijn en op mijn rug zitten nog wondjes van de bestraling. Het is allemaal niet heel heftig, maar het houdt me tegen om te bewegen. En dat is wat mijn hoofd zou willen... schoenen aan en rennen... Dat is mijn uitlaatklep. In de stilte komen de emoties naar voren en allerlei flashbacks van het afgelopen jaar. De piep in mijn hoofd is zo irritant. Wat ik doe? nou ja.. voor school van mijn zoon, kaft ik de nieuwe biblitheek boeken (2 per dag of zo)... Dacht zelfs laatst om Erika (= collega) te bellen of ze iets voor me te doen had.. hahaha... maar het gaat allemaal niet zoals ik wil en ik ben zo boos op de hele wereld. Als iemand maar iets verkeerds zegt dan spring ik er al bovenop. Ik voel me genezen maar niet beter, nog niet hersteld, en ben ook soms bang dat ik niet meer de oude wordt....

Reactie:
"zei je nou dat je Erika wilde vragen om iets te gaan doen?"

Stoere Leeuw hostess
afbeelding van Stoere Leeuw hostess

Hahaha een directeur met flink empathisch vermogen.

AnneTjula schreef:
Oeh....die sociale conventies gecombineerd met gebrek aan inlevingsvermogen en een flinke scheut dominantie. Heerlijke mix....

Doet me erg aan mijn schoonmoeder denken, die dreef me tot het uiterste gedurende de chemo-periode. Het woordje "moet" deed me regelmatig vuurspuwen als ze belde. Ik hield me echter altijd in met haar aan de lijn, ja - nee - amen. En dan kreeg mijn arme echtgenoot daarna de volle laag.......

Offline
Berichten: 178

Stoere Leeuw schreef:
Doet me erg aan mijn schoonmoeder denken, die dreef me tot het uiterste gedurende de chemo-periode. Het woordje "moet" deed me regelmatig vuurspuwen als ze belde. Ik hield me echter altijd in met haar aan de lijn, ja - nee - amen. En dan kreeg mijn arme echtgenoot daarna de volle laag.......

haha.. ja daar hebben we onze mannen voor toch? Om die schoonloeders in toom te houden

Offline
Berichten: 23

Oh dan heb ik ook nog een achterlijke opmerking. Vorige week zei iemand die dus niet spoort. " Borstkanker is een schimmel. Zoek maar eens op...".. nou een schimmel is wel met een kuur pillen weg. Dit niet hoor!!!! Toch te idioot dit.

Offline
Berichten: 627

Heb je Sinterklaas al eens op je borst zien zitten? :-)

Offline
Berichten: 23

zou hij wel willen de ouwe snoepert ;) whahahahahahahahah

Offline
Berichten: 19

Ik heb er ook een paar.

Mn nichtje werkt bij mij in huis en hoopt vlg jaar te trouwen. Toen ik de uitslag kreeg was ik alleen gegaan. Dus belde dat Mn zus moest komen. Mn nichtje bleef dus achter in de wetenschap dat er iets niet goed was. Na uren in het zh gezeten te hebben, kwamen we moe en emotioneel thuis. Zegt mn nichtje; oooh, ik ben er zenuwachtig van, ik belde Mn vriend en zei; over een jaar zijn we misschien in de rouw..

Auwww

Offline
Berichten: 19

Ik wilde er in de tijd van de amputatie zo goed mogelijk uitzien. Dat helpt vind ik. Ik liep stad en land af voor een paar vlotte prooperatieve sportbhs. Eindelijk had ik wat, nou ja nog niet wat ik graag wilde maar was er toch best blij mee. Zegt hetzelfde nichtje: sorry hoor, ik vind het maar ouwemensendingen.

Offline
Berichten: 23

Het is bizar dat mensen hun eigen mening niet even voor hun kunnen houden, als ze zien dat de ander er gewoon heel erg blij mee is.

Stoere Leeuw hostess
afbeelding van Stoere Leeuw hostess

lekker nichtje wel.......er is iets mis gegaan bij haar verwekking denk ik.......

Offline
Berichten: 19

=D> leeuwtje, denk ik ook

truus
afbeelding van Stoere Leeuw hostess

Ach ja, ik kreeg in 2005 mijn eerste diagnose en heb nu uitzaaiingen, dat je ook daar gelaten in wordt en moet er zelfs soms om lachen. Maar wat ik wel heel erg vond:
Ik heb poging gedaan om iets op te zetten voor lotjes met uitzaaiingen. Dus benaderde een inloophuis daarover. Ze waren toevallig ook met iets bezig, maar dan voor alle lotjes......dus ik heb deze dames aangeschreven....fijn dat jullie dat doen..maar lotjes met uitzaaiingen is toch een hele andere situatie en kan ik daar niet iets in betekenen.....kreeg ik een brief terug, bedankt voor u sollicitatie maar we zijn voorzien, misschien in de latere toekomst.
Nou ja zeg, ik heb helemaal niet gesolliciteerd, het was een spontane actie van mij, omdat ik nog iets wil betekenen en welke toekomst, tjee.
Kom ik na een tijdje in het inloophuis, zie ik één van de dames lopen, dus sprak haar daarover aan, hoe ik dat ervaren heb, toen zei ze, nou één van de drie dames heeft nu gelukkig uitzaaiingen, dus ze waren voorzien. Toen viel mijn bek helemaal open. Wat zeg je nu GELUKKIG.....Nou zal ik even naar je collega gaan en dit vermelden?
Het is zo jammer, op facebook een groep opgericht, voor dames met uitzaaiingen en het werkt wel, met een lach en een traan.
We kunnen er wel een boek over schrijven.
Ook iemand, o, daar ga je tegenwoordig niet dood aan, nou dan zal ik de eerste zijn.

Stoere Leeuw hostess
afbeelding van Stoere Leeuw hostess

Ja dat hoor ik regelmatig, gelukkig is borstkanker niet dodelijk. Poehee volgens mij gaan er in Nederland 3200 per jaar aan dood.

Kinderen kunnen verrassend eerlijk en open zijn en daar kan ik goed mee omgaan. En wel om lachen. Ik heb een periode met stok gelopen, kwam ik langs speelplein van een school. Zegt een meisje tegen een ander meisje: "kijk een oud omaatje". Hahahaha - en bedankt!

Sta ik een keer bij AH in de rij. Zegt een meisje van een jaar of drie tegen haar oma: "oma waarom heeft die mevrouw een hamer"? Oma kijkt verschrikt, krijgt een rode kop en trekt het kind achter zich. Tot ze ziet dat ik er hartelijk om moet lachen. Dan legt ze het meisje uit dat het een wandelstok is.

Veel pijnlijker was op zondagochtend een volwassen mevrouw die met open mond bleef staan om me aan te staren. Ik was vergeten na het dochten mijn muts op te zetten en ging even naar buiten om wat in de vuilcontainer te gooien...........Toen ik weer binnen was ook daar hartelijk om staan lachen. Mooi kaal is niet lelijk toch?!?

Offline
Berichten: 37

Ik heb een galblaaspoliep (toevallig ontdekt). Hij is erg klein en er is geen enkele aanwijzing dat 'ie kwaadaardig is.
Toen ik het aan een collega vertelde zei ze: O dus nu zit het daar ook.

Offline
Berichten: 6

Stond in de supermarkt in de rij voor de kassa zei iemand borstkanker hé, ach een beetje chemo erin en klaar ben je!

afbeelding van wenneke77
Offline
Berichten: 11

Mijn moeder werd onlangs 70, maar had het daar heel moeilijk mee.
Toen ik zei dat het maar 1 dag ouder was dan gisteren en ik het niet begrijp...zei ze: "Wacht maar, we zullen eens zien hoe jij je voelt als je 70 wordt"...Nu ja, kleine kans dat we dat allebei nog gaan meemaken ;-)

Offline
Berichten: 160

Oeh....typisch gevalletje snel gepraat kort gedacht. Mijn moeder doet dat ook geregeld. Hebben we het over de dozen met stoffen die ik in plastic dozen op planken boven de bank bewaar, zegt ze: Doe die toch weg, daar ga je toch nooit meer wat mee doen.....Maar daar heeft ze zich later wel voor verontschuldigd, zonder dat ik haar zelf attent moest maken op het ongepaste van zo'n voorspelling in het licht van mijn situatie. En een andere keer. We speculeren over hoe lang ik minimaal nog wil leven in verband met de leeftijd van jongste zoon (oudste kind is inmiddels 18 en daar maak ik me minder zorgen over, jongste kind is 14), en ik opper dat ik tegen de tijd dat zoon 20 wordt wel weg mag, als het dan moet. Eerder zeker liever niet. En mijn moeder beaamt: ja, nog zes jaar, dat moet lukken. En in haar woorden, haar toon, haar overtuiging hoor ik dat ze verwacht dat ik inderdaad niet meer heel lang zal leven. Heftig. Heel heftig.

Offline
Berichten: 156

Toen mijn man en ik de uitslag gingen halen in het ziekenhuis (uitzaaiingen), waren de kinderen bij mijn schoonmoeder. Weer thuis, vraag ik de jongste (7) of hij een knuffel komt brengen. Voor hij op schoot kruipt vraagt hij: 'Is het besmettelijk?".

Hahaha heerlijk kind 

Stoere Leeuw hostess
afbeelding van Stoere Leeuw hostess

Wat mij tot op de dag van vandaag verbaast is een keer bij de bedrijfsarts. Ik zat aan mijn tweede serie kuren Taxol en Herceptin elke week. Ik droeg in die tijd petjes, had alleen wat haar aan de achterkant - een zgn ouwe-mannen-coupe hahaha). Ben ik bij de bedrijfsarts - ik werkte in die tijd 1 ochtend in de week op therapeutische basis. Vraag hij me op een gegeven moment mijn pet even af te zetten. Na wat hapering en vertwijfeling voldoe ik braaf aan zijn verzoek. Buigt hij zich voorover over de tafel tussen ons in. Bekijkt mijn hoofd intensief. Als hij terug gaat zitten zegt hij - ja inderdaad behoorlijk kaal.

Mwah waar mocht dat goed voor zijn.......dat deden ze zelfs bij het UWV niet. Dat heeft weinig te maken met mijn mogelijkheden om te werken. Ook helemaal kaal, met mutsjes geneerde ik me niet en ging ermee naar mijn werk. Ik kan het alleen beoordelen als nieuwsgierigheid van hemzelf.........

Offline
Berichten: 479

Shayenn schreef:

 

Toen mijn man en ik de uitslag gingen halen in het ziekenhuis (uitzaaiingen), waren de kinderen bij mijn schoonmoeder. Weer thuis, vraag ik de jongste (7) of hij een knuffel komt brengen. Voor hij op schoot kruipt vraagt hij: 'Is het besmettelijk?".

 

Hahaha heerlijk kind 

 

laughlaughlaugh Slim ook, je kunt het maar beter even checken toch? wink

Offline
Berichten: 479

Stoere Leeuw schreef:

Wat mij tot op de dag van vandaag verbaast is een keer bij de bedrijfsarts. Ik zat aan mijn tweede serie kuren Taxol en Herceptin elke week. Ik droeg in die tijd petjes, had alleen wat haar aan de achterkant - een zgn ouwe-mannen-coupe hahaha). Ben ik bij de bedrijfsarts - ik werkte in die tijd 1 ochtend in de week op therapeutische basis. Vraag hij me op een gegeven moment mijn pet even af te zetten. Na wat hapering en vertwijfeling voldoe ik braaf aan zijn verzoek. Buigt hij zich voorover over de tafel tussen ons in. Bekijkt mijn hoofd intensief. Als hij terug gaat zitten zegt hij - ja inderdaad behoorlijk kaal.

surprisesurprisesurprise Huh?! Nee, die kende ik nog niet! Och erreme, en dat voor een bedrijfsarts!

 

Offline
Berichten: 156

Jolien71 schreef:

 

Shayenn schreef:

 

 

 

Toen mijn man en ik de uitslag gingen halen in het ziekenhuis (uitzaaiingen), waren de kinderen bij mijn schoonmoeder. Weer thuis, vraag ik de jongste (7) of hij een knuffel komt brengen. Voor hij op schoot kruipt vraagt hij: 'Is het besmettelijk?".

 

 

 

Hahaha heerlijk kind 

 

 

 

 

laughlaughlaugh Slim ook, je kunt het maar beter even checken toch? wink

Better safe than sorry inderdaad laugh

Offline
Berichten: 63

Begin dit jaar verloor ik mijn baan dankzij een zogenoemde reorganisatie. Achteraf blijkt het een ordinaire manier om afscheid te nemen van je personeel. Vervolgens hoor ik 2 maanden later dat de borstkanker zich heeft uigezaaid naar de botten.

Eind juli krijg ik een oproep om me te melden bij de bedrijfsarts. Hij verteld me dat het na de behandelingen twee kanten op kan gaan. De goede kant en de niet goede kant. 

Wat een inzicht heeft zo'n man toch. Merk je toch dat hij goed gesturdeerd heeft. indecision

Verder wordt ik erg moe van de opmerking " Ze kunnen er tegenwoordig heel veel mee hoor".  met andere woorden, het stelt allemaal niet meer zoveel voor.. Vaak gevolgd door het "maar positief blijven hoor".  Zucht....

Stoere Leeuw hostess
afbeelding van Stoere Leeuw hostess

Ja die ken ik, die heb ik ook tot vervelens toe gehoord. Dat ze er tegenwoordig zoveel mee kunnen.

Offline
Berichten: 627

Maar we weten toch allemaal dat kanker tegenwoordig een groningse ziekte is? angry

Offline
Berichten: 873

Ik kom oorspronkelijk wel uit Groningen, heb ik het daarom dan?

En erg he, Jadey... Nou mijn bedrijfsarts (van een reïntegratiebureau), zei inderdaad ook dat 'ze in haar vakbladen had gelezen dat kanker steeds meer een chronische ziekte werd'. ARGH!!! Dat zei ze dus nadat ik mijn hele verhaal aan haar had verteld. *zucht*  [Overigens werd door haar mijn mening over bedrijfsartsen weer keurig bevestigd!!!]

Uiteindelijk schudde ze mijn hand en zei: "Nou, beterschap!"
"Nou, dat is dus juist het hele probleem," zei ik, "ik kan niet meer beter worden."

Stoere Leeuw hostess
afbeelding van Stoere Leeuw hostess

Poeh een erg "handige" bedrijfsarts. 

Ik kom uit Friesland - dus het zal wel een Gronings/Friese griepsoort zijn.

Offline
Berichten: 63

 

Uiteindelijk schudde ze mijn hand en zei: "Nou, beterschap!"
"Nou, dat is dus juist het hele probleem," zei ik, "ik kan niet meer beter worden."

Dat was mijn antwoord ook "ik kan niet meer beter worden".  Daarop zei de bedrijfsarts, maar dat wil niet zeggen dat als je weer wat opknapt dat je dan in tussentijd niet kan werken....Tja, als ik mijn baan nog had, ging ik er gewoon naar toe. Maar ik kon al geen werk vinden toen ik gezond dacht te zijn. Ik denk dat mijn "kaarten"er niet beter op zijn geworden. 

Offline
Berichten: 34

Wat eem heerlijk topic dit...

Ik kan er inmiddels ook nog wel een paar uit mijn mouw schudden.

1. Mijn soon to be ex huisarts.

Na drie maanden na diagnose niets van de man vernomen te hebben. (En hij wist het, hij heeft me zelf doorgestuurd voor de mammografie.) Moest ik er toch ff, voor iets anders langs. Hij: ja, hoe gaat het nu met je eigenlijk. Ik, klein beetje rebels mijn hoed op zijn bureau droppend: nou vrij kort kapsel tegenwoordig hè. Hij: ja ik heb het een en ander wel gelezen maar dacht ik laat r even met rust. 

Euh sorry,... 3 maanden? Niet in je opgekomen om ff te checken of je iets voor me betekenen kan. Heb daarna trouwens ook niks meer van de man vernomen. Laten we zeggen dat het uit is. Na de operatie kies ik een nieuwe..... flapdrol!

2. Schoonvader bellende met zijn zoon, mijn man.

Ja jong ik was bij de begrafenis van de poetsvrouw geweest, zo'n mooie dienst. Had Roosje echt heel leuk gevonden met allemaal mooie muziek enzo.

Ja, pap, dat had Roosje echt heul leuk gevonden! Om naar een begrafenis te gaan, uberhaupt.... wie vindt dat leuk, maar dan ook gezellig van een kankerpatient die het niet gehaald heeft. Eeeeeeeeeeeeeeenig lijkt me dat!

3.mijn bloedeigen nicht.

Vader van nicht, mijn oom dus, tegen mijn moeder: tja linda zou best wat vaker met Roosje af willen spreken maar ja met die voeten kun je niks hè.

Jullie moeten weten dat ik de afgelopen jaren veel voetklachten heb gehad.af en aan speelt dat vreselijk op, staat los van de kanker trouwens. Nu ongelukkig als zijn kan speelt het vreselijk op en hang ik aan een rolstoel vast. Tja daar kun je natuurlijk niks mee, zeker niet als je in de zorg werkt.... tja.

4. Heul erg gelachen samen met mijn  moeke.

Vlak na diagnose ff de stad in. Ik ben graag voorbereid, dus ff kankersjoppen. Leuk hoedje gescoord. Wilde geen pruik of mutjes. Hoedje heb ik met veel plezier gedragen buitenshuis en binnen ben ik lekker mezelf, ook bij anderen, geen moeite met mn niet haar. Maar dat terzijde...

Wilde ik ook nog wat oorbellen scoren ter compensatie van mijn niet meer lange lokken. Leuk winkeltje aan de rand van de stad verkoop losse bellen. Mix and match zeg maar. Vond ik wel grappig. Zegt mams op een gegeven moment: ik zou toch voor twee dezeldfe gaan, je man houdt niet zo van ongelijk.waarop ik prompt schaterlachend antwoord: nou ik denk dat hij daar toch een beetje aan wennen moet. (Mijn rechterborst moet worden geamputeerd) Mijn moeder krijgt meteen een knalrood hoofd... sorry, wat een stomme opmerking van mij. Dat bedoelde ik niet. We hebben er smakelijk om gelachen!

5. Mijn schoonmoedertje zonnder na te denken...

Laat je niet kisten..... euh dat was niet de bedoeling. Hebben we heel smakelijk om gelachen.

6. De vriendin van mijn schoonvader.

Blijft er heilig van overtuigd dat het niet tot amputatie komt en ik mijn borst gewoon mag houden. Ze weet het zeker en verteld me dat ook keer op keer. Heel vermoeiend. Ik lijk er voor nu vrede mee gesloten te hebben en zij moet getroost. Hoe dik is die plank?

Nou ja,.. ik kan nog wel even doorgaan.

Op het dingetje met mijn huisarts na, dat vind ik echt dik om je te schamen. Kan ik wel lachen met de dommigheid van mensen. Soms is het een onschuldige verspreking, no harm done. Soms kwets het me wel een beetje, maar dan bedenk ik me dat mensen echt geen idee hebben en dan lach ik er maar mee. Ik vind dat ik tot nu toe heel goed heb geleerd aan wie ik iets heb en aan wie niet.die laatste groep laat ik gewoon voor wat het is. Het raakt me niet meer...

Mijn tip: vooral lachen om dit soort onnozelheden. En je vasthouden aan mensen die het wel snappen. Meer heb je niet nodig! Maar leuk initiatief voor een topic!

Groetjes Roosje!

 

Offline
Berichten: 255

Toch zijn het niet alleen de "anderen" die onnozele opmerkingen maken, ik heb een collega-lotgenote die er ook weg mee kan.

 

Zoals bij de meesten van ons, is mijn mindset veranderd sinds de diagnose. Waar ik mij vroeger rete-druk kon maken om allerlei futiliteiten, zo haal ik daar nu mijn schouders voor op. En daar waar ik mijn werk (teamleider in de automatisering) voorheen als het toppunt van waardevol beschouwde, denk ik nu: automatiseren, het zijn maar eentjes en nullen. En klanten zijn een noodzakelijk kwaad.

Je voelt hem aankomen, ik wil iets anders maar ja wat, na > 30 jaar automatisering is er niet veel anders dat er voor je is weggelegd. Daar had ik het deze week over met mijn collega-lotgenote. Zegt ze: je mindset is veranderd, die moet dus gereset worden (=naar voor de diagnose).

Tja beste K, HOE doe ik dat dan? HOE word ik ooit weer degene die ik was voor de diagnose? Dat is toch voor niemand van ons mogelijk?

Stoere Leeuw hostess
afbeelding van Stoere Leeuw hostess

Jee Roosje, jouw omgeving kan er ook wat van poehee. Jammer zeg die huisarts. Ik heb wat dat betreft daar mee mee geboft. Mijn huisarts stond meteen op de stoep toen ik na de amputatie thuis kwam. En gedurende de hele behandeling belde hij uit zichzelf zo eens per twee weken.

Nadira ja erg kortzichtig dat je je mindset zomaar terug zou kunnen zetten zoals voor de diagnose. Het wordt nooit meer hetzelfde.

""Dat was mijn antwoord ook "ik kan niet meer beter worden".  Daarop zei de bedrijfsarts, maar dat wil niet zeggen dat als je weer wat opknapt dat je dan in tussentijd niet kan werken....​"" - dat vind ik een onmenselijk bikkerhard uitspraak.......

Offline
Berichten: 34

Stoere Leeuw schreef:

Jee Roosje, jouw omgeving kan er ook wat van poehee. Jammer zeg die huisarts. Ik heb wat dat betreft daar mee mee geboft. Mijn huisarts stond meteen op de stoep toen ik na de amputatie thuis kwam. En gedurende de hele behandeling belde hij uit zichzelf zo eens per twee 

Klopt Stoere Leeuw,

Ik denk dat het in de meeste gevallen onmacht is en denk er dan maar niet teveel van.ik kan wel lachen om de onnozelheid. Maar dat van mijn eigen huisarts, dat vind ik echt een probleem. Vertrouwen is compleet weg. Door alle afspraken heb ik nu de energie niet om een ander te zoeken en dat begrijpen ze in het ziekenhuis maar al te goed, dus deze taak hebben zij voor nu ff op zich genomen, echt top!

Zodra ik in wat rustiger vaarwater ben zoek ik meteen een neiuwe en daar ga ik dan ff hele duidelijke afspraken mee maken!

En dan vraagt Nederland zich af hoe mensen zorgmijders worden....

Zo dus onder andere! Jeetje.

 

Offline
Berichten: 479

Haha, dit is inderdaad een heerlijk topic. Omdat ik door mijn profiel niet erg anoniem ben kan ik helaas niet ongebreideld mee spuien. Maar het is af en toe werkelijk verschrikkelijk wat mensen uitkramen. Hoewel het soms ontzettend kwetsend is en echt zo zeer kan doen (tot tranen aan toe), kan ik het kennissen, buurvrouwen, vrienden, familie en collega's allemaal wel vergeven. Ik weet dat ze het eigenlijk nooit kwaad bedoelen. Het is ontzettend moeilijk om je in iemand anders te verplaatsen zonder dat je iets over het hoofd ziet. En omdat ik in zo'n gevoelige situatie zit, komen dingen best snel hard aan. Zoals Nadira vertelt, het gaat soms zelfs mis onder lotgenoten. Laatst zelf nog gehad op het forum (waarbij ik de 'lomperik' was en ik ben meestal nog wel zo tactvol! smiley). Je kunt nou eenmaal niet naadloos aansluiten op alles wat er bij de ander speelt. We zijn allemaal verschillend en hoe het echt is om in de schoenen van de ander te staan weet je nooit helemaal. Je legt er toch je eigen filter overheen, gaat altijd deels van jezelf uit.

Vaak is het ook dat mensen hun eigen wereldbeeld en houvast een beetje stabiel proberen te houden. Dus tips gaan geven over hoe je kan zorgen dat je geen kanker krijgt, of tegen je zeggen dat het allemaal wel meevalt. Ik denk dat dit vaak gebeurt in het kader van hun eigen angstreductie. Als ik weet waarom jij kanker hebt gekregen, krijg ik het niet als ik maar goed oplet. En als jij niet zo ziek bent, is het een minder eng idee dat ik het ook krijgen kan. En dan is er nog het gevoel van onmacht: dat mensen het moeilijk vinden om te zien dat ik worstel en lijdt. Dus gaan ze dan soms voor mij bedenken waarom het niet zo erg is, of nog vervelender, zeggen dat als ik maar zus of zo doe, het vast wel beter zal gaan. En soms gaan ze daarmee heel kort door de bocht. Zo van: wat zeur je nou, ga eens genieten van het mooie weer (overdreven gesteld dan hè, dit heeft natuurlijk nog nooit iemand echt zo tegen me gezegd).

Dat ik de mensen vergeven kan, betekent niet dat ik er geen last van heb. Ik vind het ontzettend pijnlijk om niet begrepen te worden. Het maakt me boos en verdrietig. Ben bang dat mensen niet zien dat ik mijn uiterste best doe, en dat het echt niet zo simpel ligt als zij soms denken. Ergo: dat het aan mij ligt of aan mijn zwakke karakter dat het af en toe niet gaat. Dat ik minder ben dan zij. Ik ben dus onzeker. Als dit te gortig wordt, dan zeg ik er wel iets van. Het kan niet zo zijn dat iemand steeds op mijn kop gaat staan omdat hij zijn eigen wereldbeeld overeind wil houden. Inmiddels is iedereen om me heen doodsbenauwd om iets verkeerds te zeggen en lopen ze allemaal op eieren, haha. Ook weer overdreven gezegd hoor. Maar ik merk wel dat mensen erg opletten wat ze tegen me zeggen.

Voor professionals hanteer ik andere maatstaven. Wat ik hier lees over bedrijfsartsen en arboartsen vind ik grote, dikke, vette missers. Mijn eigen huisarts en arboarts zijn gelukkig top. Het kan dus ook anders. Maar mijn arbeidsdeskundige heeft ook een aantal dingen gezegd die ik hem kwalijk neem en me naar mijn idee enorm het bos in gestuurd. Ik ben bang dat ik dit uiteindelijk toch nog eens met hem moet bespreken. Dat soort gesprekken kost zoveel energie. Maar ja, we moeten nog een tijdje verder samen, dus voor het proces is het wel beter dat ik de lucht klaar.

Maar ik zeg: keep 'm coming, de verhalen, want ik geniet erg van de herkenning en mijn plaatsvervangende verontwaardiging!

Offline
Berichten: 63

Jolien71 schreef:

Maar ik zeg: keep 'm coming, de verhalen, want ik geniet erg van de herkenning en mijn plaatsvervangende verontwaardiging!

Ja dat is best lekker he. En ergens moet ik er soms ook wel om lachen. Maar soms kan je het er minder goed bij hebben. Hoewel ik soms zelf ook heel sarcastisch uit de hoek kan komen. Dat is dan weer mijn manier om er mee te dealen.

 

Offline
Berichten: 6

Nog eentje van de bedrijfsarts: ik vertel hem dat het goed gaat, behandelingen afgerond , ik ga starten met de reïntegratie op mijn werk.  Bedrijfsarts: mooi! En nu maar hopen dat het niet meer terugkomt ... 

Eh ja! Dat hoop ik ook hè .. die zin bleef op de terugweg in de auto wel even in mijn hoofd hangen ...

 

 

 

Offline
Berichten: 85

Zo blijven de woorden van een vriendin bij mij al acht jaar hangen ( acht jaar na diagnose en nog steeds 'gezond') 

Ze komt op bezoek en vraagt wat de artsen voor prognoses hadden, nou zeg ik kleine tumor en geen uitzaaiïngen in lymfe dus goede vooruitzichten. Wel de hele rataplan, operatie, bestraling en chemo. Nou zegt ze ik ken er genoeg die eruiteindelijk toch aan zijn gestorven. Pfffff die kwam binnen en soms hoor ik het haar weer zeggen. Ook zoveel jaar later nog.

Stoere Leeuw hostess
afbeelding van Stoere Leeuw hostess

Zo zeg Witte niet een erg fijne opmerking van die vriendin.

Bij mij heeft 1 vriendschap de (MIJN) kanker niet overleefd. Voor de rest zijn vriendschappen versterkt. Ze regelden fijne uitjes, alles werd voor me geregeld, opgehaald en teruggebracht. Zo fijn even eruit. Echte vriendschap is om te koesteren. Tussendoor veel cadeautjes en attenties.

Zo was het geen eenzame strijd voor mij. We deden het samen. Samen lachen en soms ook samen janken.

Maar vriendin G. die liet het afweten. Misschien was ik wel teveel verwend door de andere vriendinnen.......

Ik had G. een bericht gestuurd borstkanker, dubbele amputatie, chemo. Ze reageerde - goh wat rot voor je. Dus ze heeft het bericht echt wel gehad. Belt ze me op terwijl ik middenin de kuren zat - evenwichtsstoornis. Lopen kleine stukjes met een rollator.

Of ik naar Almere kom. Uh nou als je me komt halen en weer thuis brengt, want ik ben ziek. Oh zegt ze, ik wist niet dat je ziek was. Nou zegt ze - dan spreken we wel wat af als je uitbehandeld bent. Is goed zei ik - maar ik dacht erbij.........

Dit voelde zo fout - misschien ben ik wel teveel verwend door de andere vriendinnen maar voor mij hoeft het niet meer. Dit heet bij mij een mooi-weer-vriendin.

Offline
Berichten: 544

Afgelopen week kom ik de moeder van een kindje uit klas oudste dochter tegen. Ik heb haar ruim drie jaar niet gezien. Ze zegt: Ja, ik wist wel dat je ziek was, hoor, maar hoe gaat het nu? Ik zeg dat het veel beter gaat. Ze vraagt: oké, dus je bent weer beter? Dan kom ik snel ff koffietje doen! Toen zei ik: ( zou ik vroeger nooit hebben gezegd of gedurfd) Nou, nee, dank je, daar heb ik geen behoefte meer aan.

Offline
Berichten: 479

Whoopie Zangeres, dat is nog eens lekker duidelijk smileysmileysmiley. Verfrissend!

Nou, nee, dank je, daar heb ik geen behoefte meer aan.

Offline
Berichten: 255

Na 3 jaar een bakkie doen? Opzouten die handel. Goed van je hoor Zangeres!

Offline
Berichten: 140

Ha ha, je leert idd. prioriteiten stellen en sommige mensen zijn je energie gewoon niet waard! Heerlijk dat je nu gewoon zoiets durft te zeggen

Stoere Leeuw hostess
afbeelding van Stoere Leeuw hostess

Beetje vergelijkbaar Zangeres! Ook een mooi-weer-kennis - net als "vriendin" G. heel goed en duidelijk van je. Ik begrijp zulke mensen niet - wat denken ze daar nou bij? Of denken ze helemaal niet.......

Offline
Berichten: 627

Oké, deze is een beetje andersom. Zit namelijk te denken om mijn nabestaanden op te zadelen met een 'oorworm', een liedje dat je voorlopig niet meer uit je hoofd krijgt.

Stel je voor dat je bij de afsluiting van de ceremonie, het verlaten van het pand, een monter 'don't worry, be happy' te horen krijgt? Dat heeft een aantal aparte gevolgen:

A. horen ze dat nog dagenlang door hun hoofd zingen.

B. Als ze aan mijn overlijden denken, komt dat deuntje ook weer terug

C. Als dat liedje horen denken ze weer aan mij.

Het is gewoon een gedachte die mezelf heel erg amuseert. Maar toch ook erg valt onder dit kopje.

Offline
Berichten: 4001

OgDopey, kijk goed uit wat je kiest dan. Mijn nichtje heeft dat dus gedaan: Fly me to the moon. Het werkt echt zo. Als ik aan haar denk, dan hoor ik dat lied en als ik dat lied hoor, dan denk ik aan haar. Heel weird. Het werd tijdens het weglopen wel zes keer gedraaid denk ik. Ze wilde geen te somber afscheid. Het liedje paste wel bij haar.

afbeelding van inkyaquamama
Berichten: 210

Oh dan ben je straks een jongetje of deze Ik ben jaloers op je want als het heet is hoef jij geen bh meer aan.Dankjewel Mam

Stoere Leeuw hostess
afbeelding van Stoere Leeuw hostess

Hahaha altijd van de zonnige kant bekijken. Ik dacht al, wat hou ik sinds 2013 een geld over nu ik geen bh-s meer hoef te kopen.

Pagina's