Re-integratie/Keuringen/Arbo Arts/UWV

32 berichten / 0 nieuw
Offline
Berichten: 30
Re-integratie/Keuringen/Arbo Arts/UWV

In 2014 diagnose borstkanker, tot maart 2015 behandelingen gehad.

Vanaf maart 2015 tot september 2015 mijn uren uitgebouwd naar 20 uren per week, dit was ook het doel, en ook weer volledig beter gemeld. Dit heb ik volgehouden tot de reconstructie operatie. In die periode was ik nog volledig in ontkenning en deed gewoon alsof er niet gebeurt was en dat alles goed ging, maar achteraf kan ik alleen maar concluderen dat dit te veel was. Naast werken en 2x per week fysio/oedeemtherapie was dit zo'n beetje het enige wat ik deed. Huishoudelijke taken werden door mijn hulp en man gedaan en sociaal leven was heel minimaal. En hobby's, die ben ik pas nu opnieuw aan het ontdekken.

In Juli 2017 reconstructie operatie gehad, zes weken herstel, 1 week vakantie aansluitend, en daarna weer re-integreren. Dit is dus finaal mislukt. Tot op heden werk ik niet meer dan 10 uur per week, verdeeld over 4 dagen. Het afgelopen half jaar, driekwart jaar veel gesprekken met psycholoog gehad en 2x per week small group training om mijn conditie en spierkracht te verbeteren. Dit was heel positief en eigenlijk was alles net weer op de rit. Ik zat weer goed in mijn vel en had een goede balans gevonden.

Vanuit arbo-arts nu een intake gehad voor een multidisciplinaire interventie. Wat inhoud sporten, psycholoog en ergo-therapeut (gericht op pijnklachten?) Ja ik ben hier sceptisch over. Ik weet niet zo goed wat nog toevoegd aan wat ik zelf heb gedaan de afgelopen maanden.

Mijn vraag is denk ik eigenlijk wat is jullie ervaring als re-integreren niet lukt. Voor mijn gevoel heb ik mijn uiterste best gedaan om meer te gaan werken, maar prioriteit was wel om de balans terug te vinden en te houden. Ik begrijp heel goed dat reintegreren wel de doelstellling is, maar ik wil niet uitbreiden omdat op dit moment de energie om meer te werken er niet is, tenzij dat het enige is dat ik doe op een dag.

Nu is zowel door de bedrijfsarts, als bij het reintegratie traject al meermaals de vraag gesteld waarom ik dan niet minder ga werken, oftewel, waarom ik dan geen ontslag neem als ik niet meer wil/kan werken? Ik vind dat niet fair en voel me daar ook best vel door onder druk gezet en ga aan mezelf twijfelen.

Ik wil de 2 jaar reintegreren vol maken, 2e spoor wordt ook gestart, dat vind ik alleen maar positief. Eerlijk gezegd verwacht ik niet dat het gaat lukken om mijn oude uren te gaan werken op korte termijn. Wat is jullie ervaring in zo'n traject? Zijn jullie (deels) afgekeurd, hebben jullie zelf ontslag genomen? Ik wordt er zo verdrietig en boos van dat het een beetje afgedaan wordt alsof ik niet wil werken. Of hebben zij gelijk en moet ik zelf ontslag nemen voor de uren dat ik niet meer kan werken?

Offline
Berichten: 267

Hoi Ginger

Zeker (nog) geen ontslag nemen voor de uren die je niet meer kan werken. Er is namelijk een verschil tussen niet willen en niet kunnen.  Niet kunnen moet vastgesteld worden door de keuringsarts na die 2 jaar. En dat is waarschijnlijk ook de reden waarom je nu dat traject van die interventie in moet. Het is een moeilijke afweging zowel voor jezelf als voor de arts wat haalbaar is. Uiteindelijk bepaalt de keuringsarts met de arbeidsdeskundige voor hoeveel uur je belastbaar bent. En dan moet je er alles aan gedaan hebben om te proberen op je oude werkniveau te komen. Gedeeltelijk afkeuren kan heel taai zijn maar kan ook zomaar geregeld zijn. En kan ook tijdelijk als je langer de tijd nodig hebt om te reïntegreren. Realiseer je wel dat je werkgever je na 2 jaar gedeeltelijk mag ontslaan voor de uren die je afgekeurd wordt.  Maar als het perspectief is dat je op wat langere termijn wel je oude uren weer gaat halen dan moet je daar dus goede afspraken over maken en zwart op wit laten zetten. 

Moeilijk hè, met name die vermoeidheid.  Ik merkte dat ook mijn hele sociale leven op zijn gat lag en was ook alleen maar bezig met werken en slapen ongeveer. Het blijft nog steeds balanceren.  Bij alles wat je doet een overweging maken. Als ik dit nu doe dan kan ik straks dat niet. Steeds keuzes maken. Maar laat je niet onder druk zetten hoor.  Je hebt gewoon tijd nodig! Sterkte.

Stoere Leeuw hostess
afbeelding van Stoere Leeuw hostess

Ik kreeg mijn diagnose eind 2013. Ik ben de gehele behandeling 1 ochtend in de week blijven werken. Met het idee dat ik de draad dan makkelijker weer op kon pakken na die 2 jaar.

Maar het liep anders. Meer dan die ochtend zat er gewoon niet in. Na een UWV - traject van 5 maanden ben ik volledig afgekeurd. Eindgesprek was ruim een uur in Almere - met een arbeidsdeskundige van mijn werk en een arbeidsdeskundige van UWV en ik dus. Ik werkte full time en ben nu dus full time thuis.

Wat mij betreft - het is goed zo. Meer zit er gewoon niet in. Ik heb er vrede mee. Voel me ook niet schuldig of zo. Zoals Atalanta ook zegt - er zit verschil tussen niet willen en niet kunnen. Ik heb chemo-schade aan de hersenen opgelopen.

Ik moest van UWV een keuring ondergaan bij een onpartijdig bureau. Ik heb duidelijk aangegeven dat ik de dingen "anders" zie. Maar die keuring hield o.a. in het herkennen van figuren. Ik zag het verschil tussen rond en vierkant niet eens. Mijn IQ werd daarna op 70 gesteld - wat onzin is, ik ben niet zwak begaafd, ik heb alleen een mankement aan de hersenen.

Ik kan b.v. geen boek meer lezen. Maar ook de samenwerking tussen hersenen en handen en voeten hapert nog al eens. Ik laat dingen daardoor opeens los zonder te willen. En breek daardoor veel. Ik drink (thuis) altijd uit plastic flesjes. Als dat over de vloer gaat zit er tenminste een dop op.

Ik vermaak me prima thuis. Mis ik mijn werk - soms bij vlagen. Maar in grote lijnen niet - niet in deze staat.

Stoere Leeuw hostess
afbeelding van Stoere Leeuw hostess

Nog even ter aanvulling. Ik had wel die ene ochtend in de week willen blijven werken, maar daar had het bedrijf geen interesse in. En dat snap ik heel goed. ik was plat gezegd niet interessant meer voor de werkgever. Ik heb er 15 jaar gewerkt.

Ik was vooral opgelucht - geen verplichtingen meer. die ochten vrat heel veel energie en ik moest er 2 dagen van bijkomen. Mijn vriendin heeft het mede mogelijk voor me gemaakt, zij haalde me na afloop altijd op. Ik was dan totaal opgebrand. Geestelijke inspanning en de drukte om me heen braken me enorm op.

Offline
Berichten: 4238

Niet accepteren hoor! Zelf ontslag nemen! Echt belachelijk. Je hebt er toch niet om gevraagd! Gewoon wel het traject ingaan wat ze aanbieden en bij twijfel overleggen met UWV en/of een advocaat aan welke verplichtingen je moet voldoen.

Offline
Berichten: 187

Ik zit middenin het UWV traject, mijn 2e jaar loopt in oktober af. Ik moet a.s. maandag naar de verzekeringsarts. Ik vind het hele traject slopend. Ook ik wilde heel graag blijven werken, maar helaas is me dat niet gelukt. Na mijn eerste diagnose in 2015 ben ik wel weer volledig teruggekeerd in mijn oude functie, na mijn 2e diagnose in 2016 niet, ook niet in aangepaste vorm. Ik heb toen na de laatste behandelingen na 9 maanden weer een reïntegratiepoging gedaan van 6 maanden maar ik moest hier helaas mee stoppen want het ging gewoon echt niet meer. Ik vind het hele reïntegratiegeburen zowel fysiek als mentaal/emotioneel zeer belastend. Ik vind dat ook heel lastig, willen versus kunnen.

Offline
Berichten: 30

Bedankt voor jullie reacties. Ik ben er weer iets rustiger in.

Ik ga wel zien wat het wordt. Kikki verwoord eht goed. Het is fysyk en mentaal/emotioneel heel belastend. Ik wil eigenlijk gewoon duidelijkheid. Dat geeft rust. Maar ik kan het proces niet versnellen.

Stoere Leeuw hostess
afbeelding van Stoere Leeuw hostess

kiki26 schreef:

Ik zit middenin het UWV traject, Ik vind het hele traject slopend. Ik vind het hele reïntegratiegeburen zowel fysiek als mentaal/emotioneel zeer belastend. Ik vind dat ook heel lastig, willen versus kunnen.

 

Ik vond het hele gebeuren ook slopend ja. Toen ik gebeld werd door UWV met het eindoordeel kon ik alleen nog maar janken (met die arme mevrouw aan de lijn) - van pure opluchting en ontstressing. Ik kon niet meer ophouden.

Offline
Berichten: 452

Lieve Ginger,

Hoewel het verloop een beetje anders is gegaan, zie ik veel dingen in jouw verhaal die ik herken. Mijn diagnose is van oktober 2016. Ongeveer een jaar later waren de fysieke 'werkzaamheden' wel zo'n beetje afgerond. Mijn bestralingslongontsteking was weg, en de enige behandeling was nog de Tamoxifen. In mei van dat eerste jaar deed ik een mislukte re-integratiepoging. Ik was nog best wel ziek en ben mezelf finaal voorbij gelopen. Pas in januari 2018 heb ik een nieuwe start gemaakt met re-integreren.

Inmiddels had ik hard bijgeleerd en met hele kleine stapjes, traag maar gestaag zeg maar, heb ik mezelf weer teruggevochten op de werkvloer. Met mijn voet bij het rempedaal. In plaats van met mijn voet op het gaspedaal, zoals de eerste ronde. Dit vergt enorme standvastigheid en beheersing van mijn kant, want oe wat ben ik gevoelig voor eventuele 'bumperklevers' die opduiken in mijn achteruitkijkspiegel. Schiet es op! Dat is de boodschap die ik snel oppik. En die er ook best vaak echt is in de omgeving.

Van de week nog zei mijn HRM-dame tijdens een evaluatie: 'Ik ben heel blij dat het zo goed gaat, en dat je zo opgebouwd hebt. Ik vind het wel erg lang duren.' Het was niet kwaad bedoeld, en ja, zij ervaart het zo. Maar och, wat hakt dat er in bij mij. Zo'n zinnetje zingt nog een paar dagen door mijn hoofd. Het grappige is dat het gedeelte van 'lang duren' bij mij juist de sleutel is geweest tot het succes-gedeelte van de feedback. Haastige spoed is zelden goed, een alledaags, prachtig gezegde en zo raak als het maar kan in dit geval. Ik ben heel trots dat ik me, ondanks de druk die ik ervaar om snel te gaan, heb weten te beheersen en zonder al te grote dips mijn uren heb kunnen uitbreiden naar 20.

Het doel is 24 uur, en ik denk dat ik die grens net met mijn hakken over de sloot binnen de twee jaar ga halen. Maar ik merk dat het wel moeite kost om steeds verder uit te bouwen. Ik gaf van de week aan dat ik tot de vakantie over drie weken pas op de plaats wil maken, en dat vind men dan toch wel moeilijk, ook met het oog op de naderende UWV-tweejaren-rompslomp. Als compromis heb ik afgesproken dat ik dan toch maar de laatste week voor de vakantie 22 uur ga draaien.

Wat mijn grootste houvast is geweest tijdens de re-integratie is de ergotherapeut. Ergotherapeuten zijn niet alleen voor fysieke hulpmiddelen, maar hebben ook expertise op bijvoorbeeld het gebied van cognitieve revalidatie. Ik had bijvoorbeeld veel moeite met concentreren en overzicht houden in die periode. Ik snapte gewoon veel minder dan ik gewend was en kon niet adequaat reageren.

Ik heb het traject Niet rennen maar plannen  met de ergo gedaan. Dat is ontwikkeld voor mensen met niet-aangeboren hersenletsel, maar ook heel bruikbaar voor andere doelgroepen zoals borstkankerpatiënten en burnouters (of een combinatie van die twee :-)). Het gaat onder andere over het omgaan met vermoeidheid, het goed omgaan met je beschikbare (verminderde) energie en het verdelen ervan over de dag en over de week, allemaal totaal praktisch en voor mij zette dat meer zoden aan de dijk dan psychologische hulp. Ik neem aan dat de ergotherapie die jou wordt aangeboden in het multidisciplinaire interventietraject ook van dien aard is. Daar zou je wel eens veel plezier van kunnen hebben!

Ik vind ook dat het traject van re-integratie af en toe erg belastend kan zijn. Het is allemaal zo kwetsbaar, zo hard werken en best veel onbegrip dat je af en toe voor je kiezen krijgt. Gelukkig is mijn arboarts een superkerel. Ik heb echt veel aan hem gehad.

De optie om zelf (deel)ontslag te nemen vind ik bizar. Nooit doen. Je hebt al genoeg problemen op je bordje gekregen, daar hoeft onnodig inkomen inleveren niet ook nog bij.

Veel succes Ginger, blijf achter jezelf staan, dat is uiteindelijk ook voor je werkgever de beste optie en de kortste klap naar herstel! x

Offline
Berichten: 30

Dag Jolien,

Jouw verhaal is inderdaad zo herkenbaar. 

borstkankerpatiënten en burnouters (of een combinatie van die twee :-))

Dit is zo waar. Ik heb het lang ontkent, maar realiseer me nu dat ik inderdaad in een beste burnout ben beland. 

Gelukkig heb jij het juiste revalidatie traject gehad. Ik had er al eerder over gelezen en dacht toen al dat dit voor mij zinvol traject zou zijn, maar ben dat toen weer vergeten. Maar ja ik vergeet wel meer dingen wink

Ik ga zeker informatie hierover opvragen. Sterker nog, ik heb net al gebeld, maar helaas was de betreffende afdeling niet meer bereikbaar, dus dat wordt na het weekend. Dit is iets wat ik zeker ga meenemen bij het gesprek met de arbeidsdeskundige.

Ik heb net mijn energie weer een beetje terug, maar reserverses zijn nog minimaal, en ik ben zó bang dat ik weer terugval. Ik neem mezelf niet genoeg in acht en ga daardoor nog steeds te snel over mijn grengen heen, met als gevolg dat ik nu helemaal op de rem sta in plaats van mijn voet bij de rem te houden en er alleen op te trappen als dat nodig is.

De ergotherapie bij het revalidatietraject is gericht op pijnklachten, bureauinstellingen, hoe doe je dingen, bijvoorbeeld in de keuken. Dus totaal niet op energie en vermoeidheid gericht. Dit bevestigd alleen maar weer dat het aangeboden revalidatietraject niet voor mij geschikt is.

Lieve Jolien, bedankt voor het delen van jouw verhaal. Het heeft mij weer een zetje in, hopelijk, de goede richting gegeven. x

Offline
Berichten: 452

laughlaughlaugh Zet 'm op! Benieuwd hoe het verder gaat. Fijn weekend!

Offline
Berichten: 4238

En Jolien, een traject mag langer duren dan twee jaar hoor: als er het vertrouwen is dat er nog meer verbetering haalbaar is. Ze moeten niet zo op die twee jaar gaan zitten. Laat je goed informeren.

 

Offline
Berichten: 30

Even een kleine update. Een paar positieve ontwikkelingen. Revalidatie moet nog steeds opgestart worden, door allerlei redenen is dit vertraagt, maar het zit er aan te komen. Het is niet "Geen rennen maar plannen" geworden, maar wel echt gericht op energie. 

Goed gesprek gehad met de bedrijfsarts. Hij geeft aan dat wanneer het revalidatietraject niet het gewenste effect geeft hij een structurele urenbeperking gaat afgeven. Dan is het uiteraard aan het UWV wat die er mee gaat doen.

En ook nog eens een nieuwe werkgever gevonden, met minder werkdruk, leuke baan, veel vrijheid, waarbij ik alle ruimte krijg om verder te reintegreren. En als het niet meer uren worden dan is het ook goed. Ik ben zo blij dat zulke werkgevers nog bestaan. Dit loopt overigen via een 2e spoor traject, maar al voordat ze wist dat het 2e spoor was wilde ze met me in zee terwijl ze wel op de hoogte was van mijn ziektegeschiedenis.

 

Offline
Berichten: 4238

Zo dat klinkt echt wel heel goed zeg. super fijn.

 

Offline
Berichten: 251

@Ginger73: ja zulke werkgevers bestaan.

Ik heb zelf een werkgever die mij echt alle ruimte bood tijdens reintegratie, zelfs mbv een door hen betaalde reintegratie coach. Dat maakt dat ik nu, 3,5 jaar na diagnose, nog steeds in eigen job meedraai op eigen niveau. Zou me zonder hulp nooit zijn gelukt. En nog steeds wordt meegedacht/meegekeken: hoe is balans werk/prive, enz.

 

Echt heel fijn dat jij ook een dergelijk bedrijf hebt getroffen!

afbeelding van Veer
Offline
Berichten: 31

Lieve Amazones,

Uit de vele reacties op andere posts blijkt, dat er veel slimme amazones op dit forum zitten. Ik heb jullie raad nodig. Hieronder even een schets van mijn situatie.

  • Ziektewet: vanaf maart 2018
  • Branche werkzaam: basisonderwijs (ondersteunend personeel)
  • Heb inmiddels mijn 2e jaarcontract gekregen (loopt augustus 2018 af). 
  • Huidige stand van zaken: infuuschemo's afgesloten, september 2018 borstamputatie (inmiddels heel goed hersteld), t/m maart 2019 capecitabine, daarna nog 3 weken bestralingen in april '19.
  • 21 november 2018 gesprek met de bedrijfsarts
  • Last but not least: ik heb de leukste baan van de wereld en ook de leukste werkgever (-; waar ik heeeeeeeel graag naar terug wil.

Waar zit ik mee

Momenteel voel ik me goed en zit eraan te denken om vanaf januari/februari '19 te gaan re-integreren in het werk. Ik zit nu aan mijn 2e kuur van de capecitabine en ik voel me dus heel erg goed. 

De reden dat ik aan re-integratie zit te denken is tweeledig: a) ik voel met erg goed b) ik wil mijn baan niet verliezen en dus graag per augustus een 'vast' contract krijgen. Hiervoor moet de werkgever wel vertrouwen in mij hebben natuurlijk dat ik het werk weer aankan.

Ik kan niet goed inschatten wat de bestralingen (en de verdere capecitabinekuren) met me gaan doen, maar ik ga maar even uit van het feit dat ik me goed blijf voelen. Tijdens de infuuschemo's voelde ik me ook best oké.

Ik wil graag z.s.m. re-integreren omdat ik mijn baan niet wil verliezen.

Graag jullie advies

Wat zouden jullie doen?

  • In het gesprek met de bedrijfsarts op 21-11 aangeven dat ik per jan/febr '19 wil re-integreren ?
     
  • Pas herintegreren vanaf mei'19 (dus na de bestralingen). Ik maak me dan wel zorgen over het het feit dat ik dan ongeveer 2 maanden kan re-integreren en dan is het zomervakantie en dan houdt mijn jaarcontract op. Ik ben dan bang dat de werkgever geen vertrouwen in mij heeft en mij dan dus geen 'vast' contract geeft.

Ik loop al tijden met mijn ziel onder mijn arm, omdat ik mijn baan superleuk vind en ik het al zo kut vind dat ik ziek ben. Om dan ook nog me druk te moeten maken om mijn baan vind ik een extra verdrietig effect van hebben van borstkanker.

Graag jullie input, want ik weet dat er hele slimme vrouwen op dit forum zitten. Alle tips zijn welkom. 

Liefs, Veer

Stoere Leeuw hostess
afbeelding van Stoere Leeuw hostess

Topic gekoppeld voor overzicht.

Offline
Berichten: 4238

Goede vraag.

Ik zou willen weten hoe groot de kans is dat je überhaupt een vaste aanstelling krijgt. Als die heel klein is, dan zou ik totaal mijn eigen traject willen lopen.

Daarnaast begrijp ik je twijfel over een zo kort lopende re-integratie als je pas per mei weer zou beginnen.

Als je je nu goed voelt, waarom begin je dan niet nu al met dat reïntegreren. Met capecitabine kan ik me heel goed voorstellen dat dat gewoon lukt, zeker als je de kans krijgt om er iedere paar weken een paar uurtjes bij te gaan zetten. Daarvoor zou je met je bedrijfsarts een goed plan kunnen maken.

Maak daarbij het voorbehoud dat er mogelijk nog een vermoeidheidsgolf komt t.g.v. de bestraling (bij mij duurde dat maar heel kort, maar dat kan ook anders uitpakken).

Ben je al wel aan het sporten/bewegen?  Anders zou je in ieder geval daar nu al mee kunnen starten.

Er zijn ook Amazones die 'gewoon' door blijven werken tijdens de behandelingen, dus als je je goed voelt? Lekker aan de slag.

 

Zo lang je nog geen vaste aanstelling hebt kan je werkgever beslissen wat die wil volgende zomer.

Echter: als het dan onduidelijk mocht zijn dan hóeven ze je niet de WIA in te sturen maar kunnen ze, omdat ze vertrouwen in je volledige herstel hebben je ook wat langer de tijd gunnen.

Ik ben in mijn eerste borstkankerperiodes zo'n twee maanden na voor mij heel zware chemo's weer aan de slag gegaan. De tweede keer was er zo'n goede antimisselijkheidsmedicatie dat ik bleef werken tijdens te chemo. Weliswaar op een lager niveau maar ik stond niet op nul. De laatste keer met AC kuren ging ik weer totaal onderuit, dus tja: kijk goed naar jezelf, voel of je echt fit bent of dat dat alleen maar lijkt omdat je nu niks hoeft te doen, en maak een goed plan.

Offline
Berichten: 476

Hoi Veer,

Wat een frustratie hè als je gewoon weer aan de slag wil. Ik zit in een ander schuitje, ben al die tijd op een laag pitje blijven werken, omdat ik ook zelfstandige ben zonder verzekering. Ik zou er wel rekening mee houden dat je nog meer last kan krijgen van de capecitabine. Hele dagen werken is voor mij niet haalbaar nu (zit in kuur 6). Van de bestralingen was ik persoonlijk niet heel moe maar heb wel een periode veel last van de huid gehad. Reintegreren kan toch voor een aantal uur per dag? Dat is wellicht wel haalbaar. En goed voor je. Je bent even met iets heel anders bezig en rusten kan je 's middags wellicht ook. Ik moet wel blijven werken maar heb ook het idee dat het me op de been houdt, ik voel me nuttiger. 

Succes gewenst met het traject! 

 

Offline
Berichten: 867

Je herhaalt een paar keer dat je je baan niet wil verliezen, maar wat ik ook hoor is dat je zin hebt om te werken. Dat laatste is belangrijk. En ik denk dat het voor de werkgever goed is om dat te zien. De *wil* om te werken. 

Ik denk dat je het nu nog niet 'reïntegreren' hoeft te noemen. Het doel hoeft nog niet te zijn om de uren op te bouwen. Maar denk wel dat het goed is voor jou en je werkgever als je elke week je neus laat zien. Werkt op therapeutische basis.

Ik heb ook doorgewerkt tijdens mijn chemo's en bestralingen. Ook op een lager pitje. Had het geluk dat de 2 weken dose dense chemo's midden in de vakantie vielen. Toen heb ik wel erg weinig gedaan. Wat ik merkte is dat ik bij de tweede helft van de chemo's dacht 'ik moet hier de tijd voor nemen want ik was haast een beetje depressief', maar then life happened en hadden klanten vragen (ik heb ook eigen bedrijf) en ging ik toch gedeeltelijk aan de slag. En wonder boven wonder was dat precies wat ik nodig had. Dat het leven weer normaal werd.

Wil natuurlijk niet zeggen dat dat ook voor jou geldt. Ik zou gewoon nu al beginnen met wekelijks koffiedrinken op je werk. Met bedrijfsarts overleggen en als hij het ook een goed idee vindt 4 uur per week werken ofzo om binding te houden. En dan goed op jezelf letten of het jou echt goed doet of niet.

My 2 cents :). Veel sterkte en succes!

Offline
Berichten: 187

Mijn leidinggevende belde mij vorige week met de vraag of ik het zie zitten/aankan om vanuit huis weer wat uurtjes te gaan werken. Haar verzoek overviel me nogal, maar ik mocht erover nadenken. Ik voel me sinds mijn laatste ziekmelding niet echt gesteund door mijn werk. Mijn baas heeft het afgelopen half jaar nog maar 2x eerder contact met me gezocht en is nog niet bij me op bezoek geweest, naar eigen zeggen om me de ruimte te geven. Ik heb haar per Whatsapp wel op de hoogte gehouden van alle ontwikkelingen - ik zie dat ook als mijn plicht - en heb haar ook direct gemeld dat ik in het ziekenhuis lag na de epileptische aanval van 2 weken geleden. Haar verzoek zo kort hierna verrast me daarom des te meer.

Ik heb a.s. donderdag een belafspraak met de bedrijfsarts, en ik vraag me serieus af wat ze nu van mij verwachten. Kan ik nee zeggen op het verzoek van mijn leidinggevende? Wat zou dit voor gevolgen hebben? Op de een of andere manier lijkt het op mijn werk maar niet door te willen dringen dat ik niet meer beter word, en dat ik toch een behoorlijke knauw heb gekregen van de laatste diagnose, zowel psychisch als fysiek. Ik probeer alles positief te blijven zien, maar vermoeidheid en concentratieproblemen zijn aan de orde van de dag.

Eerlijk gezegd heb ik niet de illusie dat ik op korte termijn aan het werk kan, misschien wel helemaal niet meer. Ik ben nu net een half jaar ziek. Na mijn vorige ziekmelding kon ik na een half jaar niet wachten om weer aan het werk te gaan. Maar ik merk dat ik er nu heel anders in sta. Hoe zit dat nu eigenlijk precies met ziekmelding, keuring, uitkering e.d.?

Offline
Berichten: 251

Volgens Wet Poortwachter ben je dit verplicht. Om in ieder geval te proberen te reintegreren. En ja ik was op eigen initiatief veel te vroeg begonnen met reintegreren (binnen 2,5 maand na mijn operatie), ja het is mij ondanks dat gelukt om mijn volledige uren weer te werken (=40 uur per week, op eigen initiatief zonder enige druk van werkgever, 1 jaar en 1 week na operatie).

Doe wat je kan, het is ook goed voor jezelf, je eigen waarde....

Offline
Berichten: 178

Wat ik lees, is het een vraag of je het ziet zitten. Daar kan dus een "nee" op komen lijkt me. Maar wellicht voelt het niet als een "vrije" vraag.

Weigeren is niet handig... Zeker niet een keiharde nee geven. Hoe naar ook: reageer met verstand. Je kunt zeggen "ik zou wel willen kijken hoe het is om met werk bezig te zijn, maar stel voor om een keer te komen koffie drinken. Op dit moment ben ik nog veel bezig met ziek zijn, en ik kan nog niet eens een hele dag normaal sociaal functioneren".

Ik ben direct na de diagnose ziekgemeld en dat was in 6 januari 2016. Ik ben nu pas 3 ochtenden van 2 uur aan het werk.
Leg voor aan je bedrijfsarts wat je beperkingen zijn. Als je zegt "ik denk dat ik misschien helemaal niet aan het werk kom"... klinkt het anders als "ik ben zo bang dat het allemaal niet meer goed komt zoals het was", "ik voel me moe, zwak, kan mijn gedachten helemaal niet bij b.v. een boek lezen houden, vergeet dingen".

Wees helder, eerlijk en duidelijk hoe het gaat... niet wat je denkt of vanuit een wantrouwen naar de werkgever.
En ik kan me voorstellen dat ze weinig contact had om je ruimte te geven; het is juist wat ik aan mijn werkgever vroeg.

Bespreek b.v. ook met je leidinggevende wat jij prettig zou vinden qua contact. Spreek af dat je b.v. iedere vrijdag met haar belt of koffie komt drinken.
Zij weten niet hoe het is, hoe het voelt.

Er bestaan mensen die het beste met je voor hebben.
Ik zit nu in mijn tweede ziektejaar en heb sinds januari 70% van mijn salaris (auw). Er zijn regels dat ik, wanneer ik 50% naar loonwaarde werk, ik met terugwerkende kracht nog weer 20% over de voorgaande maanden terugkrijg. Allemaal wettelijk geregeld.

Als ik in september nog niet volledig werk (36 uur) gaan we een WIA-uitkering aanvragen. Ik heb eerlijk gezegd nog geen idee hoever ik kom. Voel me goed zolang ik "in de pas" blijf. Maar ik besef ook dat 3 x 2 uur... pfffff.. nog 30 uur erbij??? En dit benoem ik dus.
En die uurtjes op het werk zijn goed te doen en doen mij ook goed. Ik laat zien dat ik wil. Maar voor mij was dat pas na een jaar dus.

Stoere Leeuw hostess
afbeelding van Stoere Leeuw hostess

Kiki26 wat niet gaat - gaat niet. Ik vind het moeilijk/pijlijk hier op te reageren. Zelf ben ik na 2 jaar ziektewet 100% afgekeurd, na 5 maanden UWV traject. Ik heb geen uitzaaiingen, ik heb hersenschade opgelopen door de behandeling.

Jouw situatie is anders, eigenlijk heftiger. Dan snap ik niet zo goed dat je zou moeten werken in dit stadium. Ik denk dat het belangrijk is dat je een open gesprek aangaat met je leidinggevende. En dat je aangeeft waar je tegen aanloopt.

Offline
Berichten: 16

Kiki26 ik sluit me aan bij wat er boven staat.
Ga een eerlijk gesprek, wat niet gaat, moet je niet forceren.
In het gesprek komen dan de onmogelijkheden maar ook de mogellijkheden op tafel.
En dat kan voor nu mischien alleen maar regelmatig contact zijn of dat kopje koffie.

Heel belangrijk is die eigen grens aangeven.

Zelf ben ik net weer mijn werk aan het oppakken, 2x2 uur.
Andere situatie als bij jouw natuurlijk, maar het is allemaal niet zo vanzelfsprekend als het was voor mijn BK.
Als verpleegkundige loop ik er vooral tegen problemem aan als concentratie, conditie en het schakelen.
Na die 2 uurtjes is dan ook echt klaar.

Liefs Gies

Offline
Berichten: 4238

De bedrijfsarts die mij belde na de laatste agressieve ontwikkeling van mijn uitzaaiingen, kaartte zelf de mogelijkheden aan van vervroegde WIA. Dit omdat ik niet meer beter wordt en er uitzaaiingen in lever en botten zitten die snel gegroeid waren.
Is over die mogelijkheid van vervroegde WIA met jou nog nooit gesproken? Dan zou ik me via internet daar eens in verdiepen.
Overigens denk ik dat als jou leidinggevende je maar twee keer benaderd heeft in het laatste half jaar ze op mogelijk helemaal niet aan de eisen die vanuit de wet Poortwachter aan een werkgever gesteld worden voldoen. Als ze daar niet aan voldoen dan bestaat dan de mogelijkheid dat je werkgever nog langer (dan de gebruikelijke twee jaar voor je in de WAO komt) je ziektewetuitkering moet betalen.
Als jouw ziekte niet toelaat dat je al gaat werken, (twee weken na een epileptische aanval die nieuw voor je was lijkt me een goede reden) dan hoeft dat ook niet. Daarvoor zul je wel met de bedrijfsarts moeten overleggen en die kan alles navragen bij de verschillende artsen die jou behandelen.
Heb je een rechtsbijstandsverzekering? Dan zou ik die nu gaan inschakelen.

Offline
Berichten: 4238

kijk hier eens naar en bezie dan of de werkgever zich hieraan gehouden heeft: https://www.uwv.nl/particulieren/ziek/ziek-met-werkgever/re-integreren-tijdens-ziekte/detail/stappenplan-bij-ziekte

Offline
Berichten: 187

Ellenk, dank je voor de informatie. Er is met mij nooit gesproken over een eventueel vervroegde WIA. Ik ga me daar eens op inlezen. Morgen heb ik een belafspraak met de bedrijfsarts. Ik heb eerder goede gesprekken met hem gehad dus ik hoop dat dat morgen ook positief uitpakt. Ik ben altijd heel eerlijk en open geweest over mijn ziekte, heb nooit dingen verzwegen voor mijn werk. Ik zie dan ook niet op tegen een eventuele keuring. We zullen zien hoe het loopt.

Offline
Berichten: 187

Wat een opluchting. Het gesprek viel me alles mee. De bedrijfsarts snapte heel goed dat het nu nog te vroeg is om te denken aan arbeidstherapeutische reïntegratie. Hij gunt me alle tijd om bij te komen van de laatste ziekenhuisopname en om te wennen aan de nieuwe medicatie. Hij kwam zelf met de mogelijkheid om vrijgesteld te worden van reïntegratie en voortijdige keuring te ondergaan. Hij zag voldoende grond om me volledig af te laten keuren en gaf aan zich daar ook hard voor te willen en kunnen maken. Ik heb over een week of 6 weer een afspraak met hem en heb tot die tijd om over alles na te denken. Ben erg blij met deze uitkomst. Dit geeft me zoveel rust.

Offline
Berichten: 526

Wat fijn, Kiki26, dat het gesprek goed liep en in jouw situatie lijkt me dat ook de beste keuze. Een goede bedrijfsarts, zeg!

Offline
Berichten: 251

Hoi Kiki, wat een opluchting. Bewijst gelukkig weer dat een bedrijfsarts er niet is om je als medewerker in een hoek te drukken maar echt gaat voor jouw welzijn!

Stoere Leeuw hostess
afbeelding van Stoere Leeuw hostess

Wat fijn Kiki! Zo ging het bij mij ook. De bedrijfsarts zorgde voor de hele papiermassa voor UWV.