Welke hulpverlening tijdens / na het hele chemo proces

44 berichten / 0 nieuw
afbeelding van Anoniem123
Offline
Berichten: 4231
Welke hulpverlening tijdens / na het hele chemo proces

De laatste dagen denk ik veel na over mijn kansen om deze ziekte te overleven. 25% leeft na 10 jaar nog, zeggen de statistieken. "Het ligt tegenwoordig wel ietsje hoger", zegt de chirurg. Nouja, laat dat 35% zijn, dat vind ik nog steeds bar weinig en ik word er ontzettend bang van. Nu weet ik wel dat de statistieken gebaseerd zijn op mensen die 10 jaar geleden ziek werden en niet de behandelingen kregen die er vandaag de dag zijn. Ik weet ook dat er momenteel grote ontdekkingen worden gedaan als het gaat om nieuwe geneesmiddelen tegen kanker. Bovendien, los van dat alles, weet ik ook wel dat niemand me kan zeggen of ik bij die 25% hoor of toch bij de 75%. Maarja,... ondertussen heb ik wel het gevoel dat ik een spelletje Russisch Roulette aan het spelen ben, waarbij de revolver 4 kamers heeft met in drie daarvan een kogel. Ik weet alleen niet wanneer er geschoten wordt en als er geschoten wordt, is het de vraag of ik pech heb of toch mazzel.

Ik wil best sterk en optimistisch zijn, maar het zou naief zijn om te denken dat ik deze ziekte zeker ga overleven. Ik weet het niet, ik kan alleen maar hopen. Ik ben overgeleverd aan die rottige cellen. Ik wil niet continue denken dat ik misschien dood ga, maar het zit wel de hele dag in mijn hoofd. Ik kijk naar mijn man, ik kijk naar mijn dochtertje en ik hoop zo dat ik nog heel lang bij ze mag zijn. Ik hoop dat ik mijn meisje 18 zie worden, uit huis zie gaan, zie trouwen, kinderen zie krijgen en dat we samen heeeeel oud kunnen worden...... Ik wil dat ze een mama houdt, die er onvoorwaardelijk voor haar is, die een pleister op haar knie plakt, die haar traantjes droogt en haar geluk deelt. En ik wil oud worden met mijn mannetje, mijn maatje, ik wil nog heel lang met hem genieten van alle gave dingen, ik wil nog heel lang lol met hem hebben.

We mogen niet op de zaken vooruit lopen, we moeten elk moment koesteren. Ik doe mijn best, maar soms krijg ik mijn altijd werkende hersenpan niet onder controle en dringen allerlei gedachten zich aan mij op. Ik ben sceptisch, om de één of andere reden, lijkt de shit altijd op ons dak te flikkeren.

(Dit stukje heb ik van de week op mijn weblog geplaatst).

In aanvulling daarop, vandaag gesprek gehad met oncoloog, chirurg, radiotherapeut en chirurg in opleiding. Iedereen is tevreden over de behaalde resultaten na 3 chemokuren. De MRI laat een duidelijke afname zien van de kleuring. De plek voelt ook duidelijk anders aan (twee van de vier voelden het niet eens meer).

Ik weet wel dat ik blij moet zijn, dit resultaat is er toch maar mooi, maar ik kan helemaal niet blij zijn. Ik ben boos, bang, verdrietig, alles door elkaar. Ik heb er bijna 3 maanden opzitten en ik moet er nog zo'n 5, 3 chemokuren, operatie, radiotherapie (en daarna Herceptin en hormonen, tel ik voor het gemak niet bij die 5 maanden....).

Ik ben eigenlijk op zoek naar een manier om hier mee om te gaan. Ik kan zo sterk zijn, maar nu echt even niet. Ik zag op tv van de week iemand die het had over het boek 'Als je wereld instort' van Dema Chodron. Dat vond ik erg interessant en ik wil het graag lezen, maar het boek is in herdruk.

Herkenning? Suggesties? Of gewoon iets waardoor ik er weer even tegen kan?

Morgen mag ik weer Dexamethason gaan slikken en overmorgen ga ik voor kuur 4.

Offline
Berichten: 215

Herkenning zeker , al ben ik volgens mij nou niet echt de persoon voor het goede voorbeeld... :oops:

Ik vind het niet meer als logisch dat je zo nu en dan ff je koppie laat hangen, maar dan zijn er altijd nog je man, je dochter en de amazones die je wel weer het gareel in schoppen... [bigsmile]

Statistieken zijn cijfertjes en jij bent geen cijfer dus doe mij een lol en vergeet die grappen, ja okee er zal geen arts ter wereld zijn die kan zeggen hoe de ziekte zich bij jou zal gedragen maar je zegt het zelf al, de ontwikkelingen gaan hard zat.

ookal heb je nog een lange weg te gaan kan ik je alleen maar de goede raad geven die ik ook al een aantal keer voor mijn kiezen heb gekregen van de dames hier....bekijk het dag voor dag en kijk niet te ver vooruit, geniet van iedere dag hoe moeilijk het af en toe zal zijn en vergeet niet te leven en met je gezin bezig te zijn in plaats van alleen maar tegen de draak te vechten.

kijk naar je dochter en je man en haal je kracht uit hun liefde

zij en wij zijn er voor je onvoorwaardelijk..!!!

denk aan je

[kiss]

rots

afbeelding van Maisa
Berichten: 3771

Hoi Dees,

misschien helpt het je om te weten dat ik, als een van de initiatiefnemers van deze site, alle ervaringsverhalen en alle profielen heb gelezen. Vanaf het begin. En ik kan je uit de grond van mijn hart zeggen dat je niet vooraf weet hoe het afloopt. Ik heb Amazones gekend met een 'gunstige' prognose, die inmiddels helaas zijn overleden. Omgekeerd zijn er meerderen met een 'slechte' prognose, die jaren verder zijn (ik noem **Elly** en Gogo), en dan Teresie, die al 10 jaar verder is met uitzaaiingen.

Je echt opbeuren kan ik niet, maar hoe dan ook: je kansen zijn nooit 0. Geniet van wat je hebt (je man, je dochter), vecht voor wat er nog bij kan komen.

Geef nooit op!

Offline
Berichten: 158

Ik heb ook geen pasklare oplossing voor je.
Als ik jouw stukje lees en de cijfers zo zwart op wit zie, keert mijn maag om, daarom loop ik ervoor weg, voor de statistieken en alle wijsheden die beangstigend zijn.
Want zoals Misha zegt, we zijn geen cijfertjes en ook al hebben we de diagnose BK gehad, we moeten verder en proberen dat op zo'n leuk mogelijke manier te doen.
Wat mij helpt, er niet mee bezig zijn, de angst geen ruimte te geven en mezelf vast te houden aan het lot, daar geloof ik in en daar loop je niet voor weg.
Maar ik ben klaar met de behandelingen op de Tamoxifen na, en dat is toch anders. Jij moet nog zoveel en dan helpt het echt om stapje voor stapje te gaan en daarbij horen de zware dagen en de angst.
Het kost tijd maar het gaat jou ook zeker lukken om een balans te vinden en de angst ergens te parkeren, zodat het je leven niet zo zal beinvloeden.

Liefs Marjo

Offline
Berichten: 204

hallo Dees, ook ik begrijp je verdrietig boos en bang bent,maar heb ook geen pas klare oplossing voor jou!

wilde je alleen een dikke knuffel geven [kiss] [kiss]
geef de moed niet op!
liefs van kimberly en sterkte [kiss]

Offline
Berichten: 990

Dees, ik heb ook geen oplossing maar mijn moeder is nu bijna 32 jaar na de diagnose. Klamp je niet vast aan deze berichten maar geniet gewoon van iedere minuut en leg zoveel mogelijk vast.

afbeelding van Phineke
Berichten: 208

Dees,
Meis, niemand kan in de toekomst kijken al willen we dit NU zo graag, en natuurlijk heb je je dromen. Die heb ik ook en daar vecht ik ook voor. Maar kijk naar het nu, kijk naar wat je om je heen hebt. Probeer wat minder naar prognoses te kijken.
Al die cijfers kunnen je behoorlijk van streek maken. En de angst die probeer ik zover mogelijk van me af te gooien door in het nu te leven.
'N pas klare oplossing heb ik ook niet voor je maar kan je wel vertellen dat met vallen en opstaan 't vaak lukt, maar ook niet altijd. Ben ook 'n mens die ook wel eens ten prooi valt aan de onzekerheid. Houd Moed, weet je nog, en Hoop, twee vrienden!.
Ik denk aan je en 'n dikke knuffel voor je [kiss] .
Phineke.

Offline
Berichten: 1446

Dees, natuurlijk kun je niet blij zijn, ook al ziet het er nu 'positief' uit, omdat de plek goed op de chemo reageert. Waar ik heel veel aan heb gehad zijn gesprekken en een training om met dit soort dingen om te gaan, bij het Helen Dowling instituut in Utrecht. Toevallig heb ik er net een stukje over geschreven voor de volgende nieuwsbrief. Die training heb ik wel pas na de behandelingen gedaan, want tijdens is dat haast niet te doen. Maar individuele gesprekken wel, en alleen al het begrip dat je daar krijgt kan zo waardevol zijn.

Als je er zelf niet meer uitkomt, dan is psychosociale begeleiding een hele goede oplossing. Als je kijkt op http://www.ipso.nl , dan zie je waar in Nederland de instituten zijn die zijn gespecialiseerd in psychosociale begeleiding bij kanker.

Veel sterkte Dees!

Offline
Berichten: 1446

En dat boek, even in de bieb proberen?

Offline
Berichten: 586

Ik sluit me helemaal bij Roosje aan. Ik heb dezelfde training gedaan als zij en ik vond het ook uitzonderlijk waardevol. Ik hoop dat je door de site, een adres kan vinden waar je misschien, als je daarvoor kiest, terecht zou kunnen.

Ik kan verder alleen me maar aansluiten bij de rest. Cijfers zeggen lang niet alles. Een vriendin had een oom met longkanker, die nog 2 maanden als prognose had (na de diagnose). Hij leefde nog 10 jaar (!).

Ik leef met je mee, vind je dapper, stuur je veel powerstraaltjes en steek een kaarsje aan voor je vanavond. Voor de positieve energie.

veel liefs [kiss] [kiss] [kiss]

afbeelding van starfleet
Berichten: 38

De statistieken zijn statistieken. Voor jou als individu geldt een kans van 50 % Of je redt het of je redt het niet. Als je nou probeert ervan uit te gaan dat tot nader bericht jij hoort tot die 50% die het prima overleven, kun je na de chemo, de operatie en de radiotherapie gewoon opknappen en door met je leven.

Klinkt gemakkelijk, maar zo bedoel ik het niet. Het blijft altijd toch wel knagen ergens op de achtergrond, maar naarmate de behandelingen verder weg zijn, krijg je gelukkig ook wel meer vertrouwen. Je zit er nu middenin en denkt dagelijks aan je ziekte, dat wordt straks wel weer anders gelukkig.

Anne

Offline
Berichten: 50

Kom je ff een dikke knuffel geven

Offline
Berichten: 653

Dees, ook van mij een knuffel............... [troost]

(Ik ben momenteel met de groep bezig bij het HDI, na eerst persoonlijke gesprekken gehad te hebben. Het begrip, de steun, de tips........het deed en doet me heel goed)

Offline
Berichten: 639

Dees,

Ik herken jouw gevoel wel heel erg. Ook bij mij sloeg na de 3e (TAC)kuur de angst toe. Voor het eerst heb ik toen een hele middag lopen janken..en die angst is gebleven tot de laatste kuur. Ik was bang dat ik na de kuren (dat was voor mij einde van de behandeling) in een groot gat zou vallen en dat de angst dan helemaal groot zou worden. Maar nu, bijna 6 weken na de laatste kuur, gaat het eigenlijk nog steeds heel goed. Ik kan de angst 'parkeren' zoals ze hier zo mooi zeggen en werk er hard aan om weer lichamelijk sterk te worden. Mijn uitgangspunt is toch dat een sterk lichaam gelijk gaat met een sterkte geest.
Jij bent bezig met een loodzwaar traject en de onzekerheid is groot.
Ik begrijp je angst daarom zeer goed.
Aan de andere kant kom je op mij over als een sterke, intelligente vrouw. In je leven zul je de touwtjes vaak in handen hebben gehad en dat kan nu niet. Dat zal ook wel een gevoel van onmacht geven. Mocht dit zo zijn, dan kan ik je alleen aanraden om je over te geven en proberen positief te blijven. Je zult zien, dat wanneer je lichamelijk weer sterker wordt, je zelfvertrouwen ook groeit.

Een omhelzing van mij [kiss] [kiss]

Offline
Berichten: 163

Gek ik schrik weer van je bericht :shock:

Ik loop ook bij het Helen Dowling Instituut, zij hebben mij geholpen de chaos in mijn hoofd te ontrafelen. Dat was hard nodig, ik ging er net zoals jij beschrijft gewoon aan onderdoor.

Mijn dochters wilde ik dingen door de strot duwen die ze emotioneel nog lang niet aan konden, wilde 24 uur in 12 uur stoppen!!! Gevolg continue MOE MOE MOE ......en ik durfde ook niet meer te genieten, want het zou mij toch worden afgenomen na twee keer BK.

Ik ben er nu een half jaar verder zoveel beter onder. Je mag daar laten zien dat je echt bang ben, je schaadt je vrienden, man, familie niet, je zadelt ze niet op met je angsten....

Lieverd neem die stap, deze horde is zo hoog, letterlijk en figuurlijk zo moeilijk te nemen.

En wat iedereen al zegt, LEEF, statistieken zijn er om verslagen te worden!
Leef nu, je bent al weer zoveel stappen verder..

Ik stuur je moed, kracht en heel veel liefs,
Gail

afbeelding van Anoniem123
Offline
Berichten: 4231

Oh, mensen, ik heb zo zitten huilen na de eerste reacties en het doet me zo goed jullie verhalen te lezen. Ik zit er zeker aan te denken om me aan te melden bij een instituut als het Helen Downing. Ik woon alleen in Arnhem en moet voor het Taborhuis naar Nijmegen. Dat is momenteel logistiek niet zo handig. Morgen krijg ik mijn 4e kuur en ik ga wel eens informeren wat er mogelijk is. Dank jullie wel, wat een warm bad hier !!!

Offline
Berichten: 4238

[kiss] [troost] [kiss]
Lieve Dees, ik voelde je angst groeien de laatste dagen en heb veel aan je gedacht. Toen je schreef over je kleintje. Zelf kreeg ik geen prognoses. Mijn oncoloog was van de oude stempel en riept en roept steeds: we gaan voor 100%!!!!!
wat een ()*()_ hé ? Want ja, wat is dat ?
Het zijn vragen die je hebt, onzekerheden, die je nergens mee weg kunt redeneren. Ze zijn reeel je angsten maar toch ook weer niet want nu heb je geen uitzaaiingen, voor zover je weet. Ik wil je laten weten dat ik aan je denk en stuur je rust toe. En helderheid. En de hoop dat je je angsten weer los zult kunnen laten. En een dikke zoen.
Ellen

Offline
Berichten: 4226

Dees, ik heb een 'gewone' psycholoog, trouwens wel eentje gespecialiseerd in kankerpatienten. Bij haar kan ik van alles 'parkeren'. Ik heb er al een keer uitgeraasd :oops: en hardop mijn angsten uitgesproken na de 1e diagnose (toen dachten ze nog dat 'ie bijna 3 cm was met aangetaste lymfeklier bovenin mijn oksel). Het uitspreken van je angsten lucht op, ik weet dat je het schrijft op je log, maar het naar een echt mens uitspreken was voor mij heel belangrijk en kon ik toch echt mijn familie niet aandoen.

Vandaag heb je weer je kuur gehad, hoop dat ie goed valt. Toitoitoi!

afbeelding van Anoniem123
Offline
Berichten: 4231

Ik kan het met mijn man gelukkig goed bespreken. Ook hem luchtte het wel op, want ook hij zit met dezelfde angsten. Toch heb ik nu ook geinformeerd naar psychologische hulp. Ik kan het altijd proberen. Mijn dokters kennen me goed, temeer omdat ze eerst mijn klant waren en nu ik die van hen, dus ik hoop dat ze met suggesties komen waarvan ik ook een match kan verwachten....

afbeelding van admin
Offline
Berichten: 4387

Lieve Dees,

Je linkte naar deze site op je eigen weblog, en ik heb veel reacties hier gelezen, hartverwarmend. Veel HDI! Daar heb ik ook een tijd gesprekken gehad die me heel goed hebben gedaan. Het is voor jou heel jammer dat 't een eind weg is, maar wel dicht bij mij in de buurt.... always welcome!
Groepstrainingen heb ik niet aan deelgenomen, maar de individuele gesprekken waren erg waardevol en een goeie manier om de chaos in het hoofd wat op een rijtje te krijgen. Heel wat traantjes gelaten daar.
Ik had 't op je log moeten schrijven, maar zo kunnen er hier misschien anderen ook baat bij hebben. Ook mijn zwager is er heel blij mee om daar z'n hart en hoofd te kunnen luchten.

Nummer vier zit erin meis, om met jezelf te spreken, die kreet ben ik nooit vergeten toen ik zelf in de molen zat: keep up the spirit!!

Liefs.
Ellen

Het emailadres is ingekort vanwege privacy door moderator Bergamot

afbeelding van admin
Offline
Berichten: 4387

Deez, mijn "oma" kreeg bk in 1 borst en lymfeklieren toen ze rond de 60 was. paar jaar later kreeg ze bk in borst en lymfeklieren in haar andere borst en klieren. Ze is januari dit jaar overleden op 83 jarige leeftijd, 23 jaar na de diagnose.

Offline
Berichten: 34

Hoi Dees, houd de moed erin meid! Probeer positief te blijven (ik weet het, makkelijk gezegd) het is moeilijk, je moet het verwerken, van de andere kant word je niet beter van al te veel piekeren. [troost] [kiss]

afbeelding van Anoniem123
Offline
Berichten: 4231

Ik heb net kuur 4 achter de rug en lichamelijk slapper worden leidt af van geestelijk gepieker. Ik geloof er in dat je angst en piekeren beter toe kunt laten, omdat je het dan kunt verwerken en een plek kunt geven. Ik ga komende week even bellen voor een afspraak met 1 van de klinisch psychologen uit het ziekenhuis en ik ben wel van plan om, als ik eenmaal klaar ben met behandelen, nog naar het Taborhuis te gaan. Het gaat nu wel beter met me. Dank jullie wel.

Offline
Berichten: 4238

[kiss] Ellen

Offline
Berichten: 4226

Wat een rare tijd is dit toch he. Laat je gevoel maar toe, fijn dat je kunt bellen voor een psych. Parkeren die handel!!

[kiss]

Offline
Berichten: 45

Dees, van mij ook nog een verlate knuffel [kiss] , succes met inparkeren!

afbeelding van Daisy39
Offline
Berichten: 15

Hallo,
Misschien ben ik een beetje voorbarig. Maar over 7 weken ben ik klaar met de chemo (nog 7 taxols). Daarna nog wel hormoon en herceptine maar ik heb wel het idee tot je met die middelen wel gewoon wel verder kan met je leven.
Ik heb namelijk besloten dat ik na mijn chemo mijn geestelijke toestand op een rijtje wil zetten. Nu ben ik alleen bezig met het lichamelijke en heb mijn geestelijke gedachtens vaak opzij gezet. Na de chemo wil ik daaraan werken.
Ik weet alleen niet hoe en waar.
Ik ben bang dat mijn huisarts aankomt met een psycholoog en eerlijk gezegd heb ik daar niet zo veel behoefte aan. Ik wil iets intensiever, ik zit namelijk met veel gevoel waar ik geen kant uit kan komen.
Ook de "balans en ..."wat je via het ziekenfonds/ziekenhuis kan volgen lijkt mij niks want ik ben geen groep mens.
Misschien wel een erg persoonlijke vraag maar ik ben benieuwd hoe andere hulp zoeken en welke.
Alvast enorm bedankt!!!!

Offline
Berichten: 4226

Daisy, woon jij in NL of BE? (Ik vraag het omdat je herceptine schrijft, dat zeggen ze meestal in BE)

In NL zijn er de IPSO: http://www.ipso.nl Onder deze koepel vallen zowel inloophuizen (ontmoetingsplekken voor mensen met kanker) als therapeuthische centra (voor psychosociale hulp speciaal voor mensen met kanker). Als je intensiever begeleid wilt worden, dan kun je denk ik het beste kijken of er in jouw omgeving een therapeutisch centrum zit.

Ik heb zelf veel baat gehad bij een vrijgevestigde psych, eentje gespecialiseerd in onco-psychologie (mijn huisarts raadde haar aan, van een lijst met gespecialiseerde psychs die ze had). Als je specifiek je geestelijke toestand tijdens/na behandeling wilt aanpakken is het wel aan te raden om een gespecialiseerde psych uit te zoeken en geen, met alle respect, huis-tuin-en-keuken psych.

Offline
Berichten: 4226

Er staan trouwens ook wat tips in dit topic: :arrow: psychisch.

afbeelding van Herfstblad
Offline
Berichten: 56

Daisy, wat bedoel je met dat je wat intensiever wil dan een psycholoog? Wil je meer dan 1 gesprek per zoveel weken (de frequentie kun je ongetwijfeld bespreken met een hulpverlener/psycholoog), of wil je hulpverlening van iemand die meer dan psycholoog is? Bedoel je dan een psychiater of psychotherapeut/ klinisch psycholoog? Da's niet persee beter dan een (GZ)psycholoog (even voor de helderheid, een psychiater is arts en mag ook medicatie voorschrijven, wordt vaak ingezet bij ingewikkelde psychiatrische ziekebeelden, klinkt niet alsof je dat nodig hebt, een GZ psycholoog is een psycholoog met een 2 jarige aanvullende opleiding, een psychotherapeut is een psycholoog met daarbovenop nog een aanvullende opleiding, evenals een klinisch psycholoog). Een GZ-psycholoog die zich heeft gespecialiseerd in de begeleiding van mensen die kanker hebben (gehad), die een eigen parktijk heeft of bij een IPSO instelling werkt, lijkt me jou heel goed te kunnen helpen.

Het eerste waar ik dus aan denk is je aanmelden bij een van de IPSO instellingen, zoals bergamot al schrijft.

Succes!!

Offline
Berichten: 454

- daarnaast heb ik ook baat gehad bij begeleiding door de haptonoom om uit de 'overleef'stand te komen, althans werd ik bewust van deze overleefstand en hoe dat voelt.

afbeelding van Daisy39
Offline
Berichten: 15

Bedankt voor alle antwoorden. Ik las ook over ee oncoloog psycholoog. Leek mij super alleen hier in Noord Holland had mijn verpleegkundige er nog nooit over gehoord. Helaas ben ik echt geen groepmens dus ook geen inloophuis en samen zingen ofzo.
haptonoom spreekt mij wel aan. Bedankt!

afbeelding van Lydia63
Berichten: 183

@daisy, zou het een klinisch psycholoog kunnen zijn? Die kan als specialiteit o.a. Oncologie hebben. Misschien kun je er zo wel mee weg? Zijn verbonden aan ziekenhuizen voor zover ik weet. Ik hoor ook vaak het HDI noemen, HelenDowningInstituut. Zelf heb ik met deze dingen geen ervaring. Maar blijf zoeken naar wat bij jou past!
Niet ingelogde Lydia63

Offline
Berichten: 4226

Wat Lydia zegt: psycho-oncologische begeleiding. Oftewel psychologische begeleiding voor kankerpatienten, het staat er alleen een beetje chiquer ;-)

HDI is in Utrecht, in Noord Holland is er Ingeborg Douwes Centrum (Amsterdam). Kijk anders eens op hun :arrow: website.

Offline
Berichten: 149

Wat je ook zou kunnen doen is op zoek gaan naar een creatief therapeut. Niet teveel kletsen maar dingen uitbeelden met behulp van allerlei teken- en schildermaterialen en opdrachten.
mijn eerste opdracht was om een dier te boetseren, dat mij voorstelde. Ik maakte een egel. stekels aan de boven- en buitenkant, maar een zachte buik en heel bang om zich bloot te geven. dit klinkt heel zweef maar is het niet.
het is juist erg concreet, het is altijd goed wat je hebt gemaakt, je bent zelf je jury, het geeft je onderbewuste/onbewuste een stem, omdat je soms niet weet waarom je iets hebt gemaakt en dan later ( ik heb alles bewaard ) kun je dat moment weer terug vinden, maar het dan wel daar bij dat gemaakte ding laten. en je hoeft geen creabea te zijn.

o ja, het is wel zo dat de psyche zelf wel beslist wanneer het tijd wordt voor geestelijke ondersteuning. dus je kunt er nu aan beginnen, maar wellicht is over 6 maanden een beter idee.

Offline
Berichten: 181

Daisy het HDI is dan wellicht een goede optie, in Amsterdam heb je de Douwesstichting, dat staat daar ongeveer gelijk aan. Wanneer je je daar zou aaelden krijg je een intakegesprek en bekijken ze daarna welke vorm van hulp op jou van
toepassing is (maatwerk) ook creatieve therapie behoort tot de mogelijkheden. Verder is er recent een nieuw inloophuis geopend in Amsterdam, nu begrijp ik dat je niet van de groepsgesprekken bent maar je zou daar wel eens naar binnen kunnen
lopen/bellen en vragen of zij binnen hun netwerk een goede therapeut kennen. Ik weet dat diverse inloophuizen ook samenwerken met zelfstandige therapeuten waardoor je individuele therapie kunt volgen. Succes en sterkte met de laatste kuren. Groetjes CarpeDiem

Offline
Berichten: 1113

Ik wist ook niet waar ik naar toe moest. Mijn huisarts verwees me naar een psych verpleegkundige (geloof ik) daar kon ik een orienterend gesprek mee hebben en aan de hand van dat gesprek zou hij een advies uitbrengen m.b.t. welke hulpverlening het best bij me paste. Hij vond dat ik de perfecte kandidaat was voor haptonoom en daar ben ik toen ook (succesvol) mee aan de gang gegaan.
Dus eerst ergens een intake met een persoon die kan adviseren wat er bij past lijkt me een goed idee.

afbeelding van Daisy39
Offline
Berichten: 15

dat klinkt goed Ikkes, dank je wel.

afbeelding van dobber
Offline
Berichten: 142

Er is in amstelveen niet eens een inloophuis??????!!! ga sowieso woensdag naar huisarts om te vragen. ik had vast verkeerde haptonoom qua geen contact, maar dat creatieve lijkt me wel wat. ik ga op zoek. ben eerste keer bij douwes instituut geweest, heel prettig moet ik zeggen.
dank je bergamot voor je snelle hulp en reactie

afbeelding van Daisy39
Offline
Berichten: 15

Hoi, ik heb mij toch aangemeld bij Herstel in Balans die in sept begint. daarvoor mag ik al beginnen met fysiotherapie voor mijn houdin gmaar ook zeker voor mijn conditie.
Ben ook nog aan het kijken voor een psychotherapeut.

maar mijn vraag is aan julie wat doet een haptonomie nu, ik ben daar ooit geweest toen ik last had van mijn lichamelijk houding. ik ben erg benieuwd wat hij dan doet in deze situatie geestelijk of lichAMELIJK.

Offline
Berichten: 2277

Deze vraag weer even `in the picture`voor Daisy39.

Jac
Offline
Berichten: 41

Ik doe een cursus mindfulness, met name om mijn niet stoppende ronddraaiende gedachtes en het piekeren over wat nog gaat komen te stoppen. Leven met bewuste aandacht in dit moment! Voor mij werkt het...
En voor mensen in Zuid Holland, ik kreeg de tip van een lotje bij de chemo om naar de Vruchtenburg te gaan (weet niet of ik hier website mag noemen, dus Google het). Een GGZ instelling met oa psychologen, haptonomen maar ook creatieve therapie en mindfulness, speciaal gericht op oncologische patiënten.

Offline
Berichten: 4226

omhoog

Offline
Berichten: 4226

Deze even omhoog nav campagne 'wat doet kanker met jou?'