bang

55 berichten / 0 nieuw
afbeelding van admin
Offline
Berichten: 4387
bang

Soms ben ik zo bang..mijn schoonzus haar moeder is gisteren gestorven aan borstkanker..ze was 53 jaar!!!
We kregen vlak na elkaar deze vreselijke ziekte en nu is zij overleden,omdat het bij haar terugkwam.....
Sorry had liever een leuker bericht maar moest dit echt even kwijt :cry:

Offline
Berichten: 191

Oh Mirjam... Dat kan ik me zo goed voorstellen. Tuurlijk ben je bang. Elke confrontatie sleurt je omlaag en zeker als je het zo dichtbij meemaakt.
Ik maak het momenteel ook mee. Bij een ex-collega van mij werd plotseling alvleesklierkanker ontdekt. Zij gaat heel hard achteruit nu en voor mij was het een tijdje heel moeilijk om positief te blijven over mezelf.

Maar wat belangrijk is: jij bent niet zíj! Dat je aan kanker dood kunt gaan, dat wist je al. Maar de meeste vrouwen overleven. Je schoonmoeder had het slechte lootje. En jij? Jij leeft door. Haar leven en dood zijn niet de jouwe. Jij hebt je eigen weg.

Dat je bang bent is logisch en dat mag ook. Maar je bent nú gezond. Niet achteruit kijken, niet vooruit kijken. Maar nú.

Heel veel sterkte met je verlies... [kiss]

Offline
Berichten: 182

Mirjam, wat confronterend he? Elke keer weer bij zulke berichten. Ik heb me er bijna drie jaar voor afgesloten...wilde het niet horen...niet weten. Toch kan ik het nu beter relativeren, maar echt meeleven vind ik nog steeds moeilijk.
Probeer wel de baas te blijven van je angst hoor. Angst tast je ik zo aan.
Lekker kletsen..., maar ik wilde je toch vertellen hoe herkenbaar je angst is .Veel sterkte mirjam.

afbeelding van admin
Offline
Berichten: 4387

Bedankt voor jullie reacties..het is gewoon fijn om dit even te delen en kwijt te kunnen.....

Offline
Berichten: 766

Hoi Mirjam, ik vind het ook niet vreemd dat je zo bang bent nu. Het is hier boven al geschreven, ieder geval staat op zich. Dus wat bij de moeder van je schoonzus gebeurde, hoeft niet bij jou te gebeuren.

Maar ik moet je eerlijk zeggen dat ik zo nu en dan nog steeds word overvallen door angst. Vooral als ik pijn heb. (De laatste tijd regelmatig zenuwpijn in het geamputeerde gebied.) Ik vrees dat we dat voorlopig wel blijven houden. Als de angst maar niet je leven gaat beheersen.

Gab61

Offline
Berichten: 990

Mirjam, mijn moeder heeft borstkanker al 30 jaar overleefd :lol: .

Offline
Berichten: 37

Die angst is voor mij ook zeer herkenbaar. Ik zit nog midden in mijn behandeling en wil vechten, maar wanneer ik mensen in mijn omgeving ovelijden aan kanker of lees dat het bij veel vrouwen toch mis gaat na een aantal jaar, dan komt die angst weer boven. Toch probeer ik me dan ook vast te houden aan het feit dat het bij heel veel vrouwen wel goed gaat. Mijn moeder heeft ook borstkanker gehad en dat is nu bijna 9 jaar geleden. Bij haar is het nog steeds goed en ik hoop dat het bij mij ook zo mag gaan. Mijn verdriet is nog steeds erg groot, maar wil me ergens aan op kunnen trekken en probeer dat ook.
Mirjam het is vreselijk dat je moeder van je schoonzus is overleden, maar probeer je vast te houden aan al die berichten van vrouwen waar het nog steeds goed mee gaat.

groeten KarinP

Offline
Berichten: 90

Kan me heel goed voorstellen dat je bang bent.
Soms denk ik wel eens als mensen praten over als we oud zijn, met een rolatertje lopen.
Hm, die rolater zal wel niet besteed zijn aan mij.
Die leeftijd haal ik niet :(
Ik weet dat dit heel negatief klinkt, maar soms spookt het wel door mijn hoofd.

Offline
Berichten: 37

De gedachten van ik word niet oud heb ik ook geregeld Flower. Ook al probeer ik me vast te houden aan de succesverhalen, zit ik op dit moment in een behoorlijke dip. Kan niet overweg met mijn lichaam, en zie overal vrouwen met twee borsten. Mijn hoofdhuid begint te jeuken en te werken door de chemo (1e FEC kuur gehad). Voor weken terug kon ik het verlies van mijn haar nog relativeren, maar nu het heel dichtbij komt zie ik er vreselijk tegenop. Kan er niet tegen als mensen tegen je zeggen 'wat zie je er goed uit'. Onzin zie er helemaal niet goed uit. Het is kl*te en wat als het straks nog niet goed is? Sorry voor dit gemopper, maar moest er even uit.

groeten KarinP

afbeelding van goudblok
Berichten: 3539

Dames ik heb het topic "de fases van verwerking" voor jullie omhoog gehaald.
Je zult zien dat je er heel veel in herkent. Het is een fase waar je helaas door moet.

afbeelding van admin
Offline
Berichten: 4387

Karin heeel veel sterkte met je behandeling en je mag mopperen hoor...
Ik wilde alles voor mezelf houden ..niemand tot last zijn ,want ze hadden het toch al zo zwaar met mij,maar dan komt de klap toch wel alleen later,als mensen denken dat je het ergste nu wel gehad hebt...dus uh mopper maar!!!

Offline
Berichten: 90

Angst.
Ja bang ben ik, bang dat het weer terug komt.
Moet naar de huisarts, voor een uitstrijkje, ben 45 geworden in januari.
Nu is het al maart en ik ben nog steeds niet geweest.
Ik ben zo vreselijk bang, dat het misschien niet goed zal zijn.
Ben dus nu lekker struisvogel aan het spelen.
Weet dat het niet goed is, maar ik heb gewoon de lef niet :cry:

Offline
Berichten: 377

Die angst is heel erg herkenbaar, Flower.
Toch moet je proberen je erover heen te zetten, en die afspraak voor je uitstrijkje gaan maken.
Kom op meid, je kan het :!:
Ga ik voor je duimen. [-o Monie.

Offline
Berichten: 4201

omhoog voor Inke

Offline
Berichten: 1446

Inke schreef:
Eind September heb ik een borstsparende operatie ondergaan.
invasief ductaal carninoom 10mm (milde vorm,volgens de chirurg) met rondom 4 cm ductaal carcinoom in situ.13 lymfklieren schoon. Bestralingen volgden en ben nu voor zover uitbehandeld.

Eigenlijk moet ik redelijk gerust zijn,omdat de klieren schoon waren,maar nu komt de angst opzetten.Het lijkt wel of ik alle ellende aan het opzoeken ben en lees regelmatig dat er ook cellen ontsnappen via de bloedbaan enz.Ieder pijntje wordt gecombineerd met uitzaaiigen en het gaat mijn leven zo'n beetje beheersen. Ik sta op met kanker en ga ermee naar bed. Ik weet dat dit zonde is van de tijd,maar krijg het niet onder controle.

Hoort dit nog bij de verwerking? en mischien toch herkenbaar voor velen met mij?

Groeten,

Inke

Offline
Berichten: 1446

ellenk schreef:
Iedereen verwerkt het op zijn manier Inke maar 'angst' hoort er bij. Bij de een is het op de achtergrond. Bij de ander is het zo op de voorgrond dat een gewoon leven niet meer kan. Ik denk dat het heel verstandig is als je hierbij hulp gaat zoeken. Je hoeft het niet allemaal alleen te doen.
In Utrecht heb je het Helen Downing instituut : http://www.hdi.nl/home/home.php en als je daar te ver vandaan woont kunnen zij jou ongetwijfeld helpen bij het vinden van passende hulp bij jou in de buurt. Blijf er niet in je eentje mee rondlopen. Ik ga nog even voor je kijken of ik elders op deze site hier mee over kan vinden.
Ellenk

ellenk schreef:
Onder 'vraag verder' bij 'fasen van verwerking', 'angst' en 'in de put, uit de put' zul je het een en ander kunnen vinden.
Offline
Berichten: 90

Misschien is ook wel Herstel&Balans een optie voor je.
Ik heb me hier ook aangemeld.

Offline
Berichten: 163

Ik herken je angst en zoals je las we hebben het bijna allemaal. De ene keer wat vaker dan de andere keer. Gek genoeg kan het mij ook zomaar overvallen, een liedje, een zonsondergang, bloemen, mijn meiden, gewoon zomaar. Probeer het om te buigen in iets positiefs, ik hoop dat je weer kan leren genieten van het feit dat je er nog bent, dat je staat in het leven met de mensen om je heen die je dierbaar zijn.

Praat, zie je angst onder ogen, en zoals al werd gezegd als je het niet lukt alleen of met je vrienden/familie etc. ajb zoek externe hulp. Je bent het waard om het geluk weer te vinden.

Succes meid, Arja

Offline
Berichten: 581

Zo, en nu ben ik dus bang.....ik lees hier zoveel verhalen en gelukkig zijn de meesten positief. Ik kom niet meer zo vaak op dit forum, heel af en toe kom ik eens kijken en dan zie ik vrouwen die ongeveer tegelijk met mij kanker kregen (geloof ik) waarbij dus uitzaaiingen geconstateerd zijn. Ik word daar helemaal eng van.

Komt er nu dus bij dat ik behoorllijk last van m'n rug heb en ja, ik kan 1000 redenen bedenken hoe dat kan komen. Zittend beroep, pas een keer flink op m'n knieen gevallen (1 tree te weinig op de trap genomen,stom), ik sport veel en vorig jaar maart heb ik toch al een scan gehad? Als toen alles goed was kan het niet nu al zo erg terug zijn dat ik er last van heb...toch?

7 mei loopt m'n halfjaarcontract af op het werk en daar weet men nog van niets en als het even kan wil ik het ook zo houden, het is mijn plek om gewoon suzanne te zijn..heerlijk.

Ik twijfel enorm wat ik moet doen......ik ben bang voor de uitslag als er nog een scan gemaakt wordt en weer door die hele molen moet.

Groetjes,
Suzanne

Offline
Berichten: 377

Hoi Suzanne.
Had je voor je diagnose mogelijk ook al wel eens rugklachten?
Zo niet, maak het dan bespreekbaar bij je behandelend arts.
Bij twijfel altijd overleggen.
Ik begrijp je angst, maar het mag niet je leven gaan bepalen.
Het is soms ook erg moeilijk, vind ik ook.
Ik heb ook regelmatig pijntjes/klachtjes, maar ik maak alles bespreekbaar bij mijn arts, en dat helpt echt.
Ik wens je suc6.
Monie.

Offline
Berichten: 447

hoi Inke, mijn verhaal lijkt op de jouwe, alleen heb ik een amputatie ondergaan waardoor ik niet bestraald hoefde te worden. Ik was zo sterk, energiek en vast van plan me niet te laten kisten, dat het leek of ik vloog. Ik zou wel eens even laten zien hoe je dit aanpakte. Nu na 3 maanden voel ik zo #@%$%, zo ongelukkig en zit ik in een dip. Ik moest natuurlijk laten zien dat ik ook weer snel kon werken, maar ook daar loop ik nu vast. Er komt niets uit mijn handen, ik hang alleen maar op de bank, huil om een reclame en zie er gewoon niet uit. Ik ben bang dat ze me niet goed behandelt hebben, dat ze dingen over het hoofd hebben gezien. Iedereen zegt dat ik blij moet zijn omdat ik er zo goed vanaf ben gekomen, maar ik voel me niet blij. Integendeel. Nou stelde de Arbo-arts voor om Hertel en Balans te gaan doen, maar volgens mij ben ik hier "te licht"voor. Sorry, het is een mopper-verhaal geworden, normaal ben ik niet zo maar ik zit er even doorheen. Sterkte met verwerken, Groeten Marjon

Offline
Berichten: 44

Marion,
ik neem aan dat ze dat allemaal goed bedoelen, met dat je blij moet zijn dat je er zo goed van af bent gekomen. Maar het is heel normaal dat je bang bent, en dat je mischien klaar bent met behandeling, maar dat er nog een heel traject volgt. Gun jezelf de tijd! Ik denk dat het daarna pas echt begint wat betreft de verwerking, en het besef wat er allemaal gebeurt is en natuurlijk die kl.... angst.

Natuurlijk wil iedereen je helpen, maar jij bent diegene die er doorheen moet en dat valt soms echt niet mee!!!!

Ik zelf vond mezelf erg flink en dacht ook daarna, ik ben er nog en we hebben het gehad, totdat ik bij een maatschappelijk werkster van mijn werk kwam, nou dat was 1 grote emotionele uitbarsting en toen voelde ik pas, wat een emotie er van binnen zat. Ik heb daarna een paar weken heel fijn met haar kunnen praten.
Weet je wat zo fijn was. Ik had daar een plek, waar ik mezelf de ruimte gaf om de emoties eruit te gooien. Dan kwam ik fris weer buiten en was ik opgelucht, zonder dat ik zelf het gevoel had, een naaste van mij weer te belasten.

heel veel sterkte en echt denk aan jezelf!!!!!!

Karin Leertouwer

Offline
Berichten: 37

bang pff ben van mijn leven nog nooit zo bang geweest als nu..ik zit nu alweer te huilen voor de angst die in mij leeft...ik zit nog middenin de behandelingen moet nog aan de chemokuren beginnen..ik kan maar niet over het plaatje heenkomen dat ik mijn jochie van 12 niet groot zie worden..terwijl dit tot nu toe gelukkig helemaal niet te sprake is want op uitzaaiingen in de oksel na ( okseltop is schoon) heb ik geen uitzaaiingen..en toch kan ik het niet positief bekijken.. elke dag bid ik dat ik positiever ga denken, maar het lukt me gewoon niet

Jol
Offline
Berichten: 131

Lieve Sylvia,

Geef het even tijd. Je krijgt vanzelf weer vertrouwen in je lichaam en de toekomst. Sterkte!

Liefs, Jol

Offline
Berichten: 54

Ik herken het Sylvia, ik ben net begonnnen met de bestralingen, krijg daarna chemo en bij mij slaat de angst ook regelmatig toe. Vrijdag hebben we mijn schoonvader begraven en toen had ik het zo moeilijk.....ik voelde eigenlijk meer mijn eigen angst dan het verdriet om mijn schoonvader....
Toch lukt het me steeds weer om mn koppie omhoog te richten, ik ga er voor, ik grijp elke kans aan om beter te worden, er is nog zoveel wat ik wil doen. En ik weet niet hoe het met jou is, maar bij mij komt de angst met vlagen, ik weet dat het daarna weer beter met me gaat, dat ik me weer rustiger voel. Ik hoop dat jij ook de nare gedachten uit je hoofd kunt krijgen. Wens je veel sterkte en power toe!
Liefs Riet

Offline
Berichten: 41

Hoi hoi,

Ik ben nu een jaar verder en lijk nog steeds de klap niet te boven maar laat koppie niet hangen...huil, lach, schreeuw, bid.....het helpt......

En na een stevige onweersbui....komt altijd de warme zomerzon weer terug...

Liefs Jojo

afbeelding van Maisa
Berichten: 3771

Omhoog voor Stephanie!

Offline
Berichten: 924

Quote:
--------------------------------------------------------------------------------

Hoi,

Tuurlijk, elke kankerpatient is bang voor uitzaaiingen. Zo ook ik...
Maar wat te doen als je echt iets voelt. Iets wat je niet goed kunt thuisbrengen. Wanneer stap je naar de dokter en laat je het onderzoeken?

Ik heb al een paar weken pijn onderin mijn rug.
In diezelfde periode ben ik weer begonnen met sporten.
Het kan ook stress zijn.
Of misschien is mijn matras aan vervanging toe.
Dat zeg ik allemaal tegen mezelf.

Maar toch...

Kennen jullie dat?

Offline
Berichten: 924

Ja stephanie,ik herken de angst....
Voor ieder pijntje dat je voelt,pijn in je rib,pijn in mijn ander borst,pijn in mijn oksel etc. etc. zucht... :x

Mijn moeder heeft toen ze ziek was en ik nu ook vast gehouden aan 1 ding: Bij een pijnlijk plekje wacht ik een week of misschien 2 weken af: als het er dan nog zit bel ik de huisarts...maar meestal is het dan al weg :wink:

als je echt veel pijn aan je rug hebt zou ik toch even informeren bij je arts, misschien stress???

Sterkte liefs Twin [kiss]

Offline
Berichten: 406

twin schreef:
Quote:
--------------------------------------------------------------------------------

Ik heb al een paar weken pijn onderin mijn rug.
In diezelfde periode ben ik weer begonnen met sporten.

Maar toch...

Kennen jullie dat?

ik ken de angst...heb 6 maand enorme last gehad van de onderrug...volgens mijn oncoloog is dit omwille van de chemo en het lange liggen daarbij..spieren takelen namelijk sneller af dan ze terug 'op te bouwen'..
ik mocht toen een botscan laten doen,maar toen ging het stilaan beter..soms komt het weer op en heb ik dagen last(maar niet continue hele dag)en dan gaat het weer een tijd weg..
heb tot op heden toch nog geen botscan laten doen omdat het gevoel zegt dat het gewoon een bijwerking is van al het ongemak dat ik hed gehad..
maar als je er niet gerust in bent...vraag gewoon effe om een onderzoek dan..sterkte auke

Offline
Berichten: 200

Heel herkenbaar, ik ben momenteel ook zo verschikkelijk onzeker. Pijn in mijn hoofd, pijn in mijn klieren :? en nu dan weer heel veel pijn in het beruchte ontstekings gebied en mijn wonden en dit is dan weer mijn eigen schuld want ik ben gestopt met de pijn medicatie omdat ik mijn hoofdpijn niet vertrouwde en ja als je dan morfine slikt kan je dan nog wel het verschil voelen tussen gewone hoofdpijn of uitzaaiingen:? Ik weet het ook ff niet wat ik nou het beste kan doen. Misschien toch maar de huisarts bellen voor advies.

afbeelding van admin
Offline
Berichten: 4387

Tja misschien inderdaad om een onderzoek vragen....

Maar dat vind ik nu tegelijkertijd ook zo lastig... wil ik het wel weten...?
Volgens mijn internist maakt het niet uit of een uitzaaiing vroeg of laat wordt ontdekt. Dat vergroot je overlevingsduur niet.
En ook... ik voel me een aansteller bij de gedachte dat het misschien helemaal niks is, maar gewoon overbelasting van de rugspieren doordat ik wat erg fanatiek aan het aerobikken geslagen ben... Of stress ja, niet echt onlogisch na afgelopen jaar (het is precies een jaar geleden dat de diagnose werd gesteld, daarna volgden chemo, amputatie en start hormoonkuur). Dan denk ik: die arts ziet me aankomen...

Ben in ieder geval blij dat jullie de angst herkennen...

Die kan je behoorlijk in de greep houden!

Offline
Berichten: 11

Bovenstaand bericht was geen gast
dit was stephanie

excuus, kwas niet ingelogd!

afbeelding van Maisa
Berichten: 3771

Stephanie schreef:
Dan denk ik: die arts ziet me aankomen...

Niks mee te maken, Stephanie :wink: . Bij iemand met jouw ziektegeschiedenis moeten klachten serieus onderzocht worden.

Zelf wacht ik altijd een week met klachten voordat ik naar de dokter ga. En tot nu toe was alles binnen een week over :roll: . Maar ik weet dat ik uitgebreide onderzoeken krijg als er iets is.

Heb je wel goede schoenen voor aerobics??? Van slechte/oude schoenen (slechte vering) kun je erge last van rug en knieën krijgen.

Offline
Berichten: 11

dank voor de schoenentip!!!

(ze zijn inderdaad al enorm oud)

Offline
Berichten: 447

En dan lees ik dit topic en heb ik mijn hart in mijn keel kloppen. Als ik lees dat jullie 1 a 2 weken wachten krijg ik de bibbers. Ik heb nl al een week of 6 een zere plek in/op mijn schouder zitten.
Ik ben er mee bij mijn HA geweest en die dacht dat het een ontstoken/geirriteerd kliertje oid was.
Het zou vanzelf overgaan maar dat gebeurt dus niet. Nu moet ik over 2 weken voor controle naar mijn chirurg en dan hoop ik dat hij een simpele verklaring heeft.
Het is aan mijn geamputeerde kant dus misshien is het wel een zenuw die weer gaat werken ofzo. Ook ik bedenk allerlei oorzaken maar het komt erop neer dat ik bang ben. En nu snap ik ook wat het is om die angst te pas en te onpas te voelen. En het is geen fijn gevoel.............

Offline
Berichten: 119

Heej Marjon,
Herkenbaar hoor dat je meteen een plaatje in je hoofd hebt van wat het allemaal kan zijn. En dan denken we niet meteen aan de simpelste dingen :evil: Maar als iets blijft duren is er maar 1 ding dat je angst ECHT weg kan nemen... da's dan weer dat zelfde onderzoek wat je de stuipen op het lijf jaagt. Ik ga ontzettend voor je duimen [ok]

Jol
Offline
Berichten: 131

Getverdarrie Marjon, meteen mee naar de dokter! Je moet niet met je angst door blijven lopen, is nergens goed voor.
Ik duim voor je!

Liefs, Jol

Offline
Berichten: 1175

Hoi Marjon

Weer 2 weken wachten op de controle van de chirurg is weer 2 weken onzekerheid
Misschien optie huisarts?

Dikke knuffelT

Offline
Berichten: 916

He Marjon,

Je gaat toch nog niet nog eens 2 weken wachten! [jamaar]
Morgen gelijk bellen, de situatie uitleggen en eisen dat je z.s.m. mag komen. En laat het dan maar een zenuw zijn die weer gaat werken. Dan weet je in ieder geval wat het is en ben jij van je angst af. Hier mag je echt niet nog 2 weken mee bijven lopen :evil:

Sterkte meis

Offline
Berichten: 1004

[jamaar] Psies....niet nóg twee weken wachten.....morgenochtend die telefoon pakken en bellen.....doen hoor! [kiss] [kiss]

Offline
Berichten: 205

Morgen gelijk bellen. Nog 2 weken stress is niet goed voor je bloeddruk. En dat moet natuurlijk niet. Bellen en zo spoedig mogelijk (direct) laten onderzoeken.
Veel sterkte k hoop dat je snel terecht kunt en een goede uitslag krijgt
Liefs Moppie

afbeelding van goudblok
Berichten: 3539

Omhoog voor een aantal Amazones die met angst stoeien...

Offline
Berichten: 788

Anonymous schreef:
Tja misschien inderdaad om een onderzoek vragen....

Maar dat vind ik nu tegelijkertijd ook zo lastig... wil ik het wel weten...?/quote]

Héél herkenbaar.

Wil ik het wel weten als er iets aan de hand is ?
Struisvogelpolitiek, ik weet het, maar sjee ... die angst dat er misschien veel meer aan de hand is, die angst zorgt ervoor dat ik het soms maar liever voor mezelf hou.
En het maakt me heel verdrietig :(

afbeelding van angel70
Berichten: 394

odje schreef:
Anonymous schreef:
Tja misschien inderdaad om een onderzoek vragen....

Maar dat vind ik nu tegelijkertijd ook zo lastig... wil ik het wel weten...?/quote]

Héél herkenbaar.

Wil ik het wel weten als er iets aan de hand is ?
Struisvogelpolitiek, ik weet het, maar sjee ... die angst dat er misschien veel meer aan de hand is, die angst zorgt ervoor dat ik het soms maar liever voor mezelf hou.
En het maakt me heel verdrietig :(

[troost]

afbeelding van goudblok
Berichten: 3539

even up

Offline
Berichten: 105

Hallo allemaal,

ben ook even bang! Heb nu anderhalve week last van rugklachten, en het is nu bijna 2 maand geleden dat ik een borstreconstructie heb ondergaan, maar nu vraag ik me af zijn er meer die tijdens de vilfase of daarna veel last van de rug hebben gehad?
Reageer a.u.b. even dan... want ik ben hier erg onzeker over.

Offline
Berichten: 105

vulfase

Offline
Berichten: 362

Cj ik kan me best voorstellen dat het te doen kan hebben met de vulfase. Ik heb zelf (nog) geen reconstructie maar ik denk dat het veel uitwerking op allerlei spieren en zenuwen kan hebben. Als ik veel stress heb slaat dat ook vaak op mijn rug. Was je rug voor de diagnose ook je "zwakke"punt? Ik hoop dat er nog vrouwen gaan reageren die ook expanders hebben gehad en deze klachten herkennen. [troost] fozzybear

afbeelding van Twister
Offline
Berichten: 31

Haay CJ, ik heb op 5 oktober een amputatie met directe reconstructie gehad. Inmiddels 2 keer nagevuld. Heb ook wel wat last van mijn rug. Maar ik zit ook nog midden in de chemotherapie dus ik weet ook niet waardoor het precies komt. Ik heb zowel boven in mijn rug last als onderin bij een wervel. Wat het is weet ik niet. Denk er maar niet te veel bij na. Het zou zomaar kunnen dat dit de expanders zijn. Zou ook de chemotherapie kunnen zijn. Denk dat het eerder de expanders dan zijn omdat de chemotherapie inmiddels 2,5 week geleden is en ik pas 1 kuur heb gehad.

Offline
Berichten: 433

hai CJ, bedenk ook dat je anders "beweegt", juist door de expanders. Je gaat je rug dus anders belasten. Ineens heb je spieren, waarvan je niet wist dat je ze had. Daar heb je niet van de een op andere dag last van... Vraag er de volgende keer bij het vullen eens naar, of je bepaalde oefeningen zou kunnen doen, om het allemaal wat soepeler te kunnen houden.
Succes.

Pagina's