Help! mijn vriendin heeft borstkanker

9 berichten / 0 nieuw
afbeelding van Jorik
Offline
Berichten: 3
Help! mijn vriendin heeft borstkanker

Beste mensen,

Ook ik wil graag even mijn verhaal kwijt, of het helpt moet natuurlijk allemaal maar blijken. Met het poste van mijn verhaal hoop ik natuurlijk ook van jullie reacties wat bevestiging te krijgen dat ik goed bezig ben, of ik dingen beter kan doen etc.

Ik ben zelf een jongen van 20 jaar, begin 2011 leerde ik een geweldig "meisje" (26) kennen, in november kregen we officieel een relatie, hier hebben we eigenlijk een maand echt van kunnen genieten. Want, ja, in December kregen we te horen dat ze borstkanker had.. Ik hoef jullie niet te vertellen wat we vanaf dat moment allemaal hebben meegemaakt, ziekenhuis in ziekenhuis uit, duidelijkheid kreeg je niet. Wat we wel wisten is dat de tumor erg snel groeide, daar waar we in begin december nog amper wat voelde was het eind december 8a9 CM groot. Vanaf dat moment is alles vrij snel gegaan, we hoorde dat ze een van de zwaarste kuren ging krijgen (TAC), hier zijn we met kerst aan begonnen... Na 3 kuren zouden we een MRI krijgen om te kijken of de kuur aan zou slaan, dit was 1 week geleden. Bij de eerste afspraak hoorde we dat de kuur aansloeg maar dat er wel een "vreemde" activiteit was in de andere kant van de borst, hier zouden ze dan voor de zekerheid een punctie van nemen en hoefde niks te beteken.. Aan de manier waarop ik het zeg weten jullie waarschijnlijk al genoeg.. foute boel, daar waar eerst een punctie van was genomen en goedaardig zou zijn was uiteindelijk toch kwaadaardig en was zelfs tijdens de kuur, gegroeid.. Als je zoiets hoort zak je natuurlijk door de grond, er komt zoveel op je af.. daar waar we verwacht hadden vrijdag voor de 4de kuur te gaan gaan we 1 week later rechtstreeks naar de operatie zaal voor een amputatie. Hierna zouden ze de afgezette borst gaan onderzoeken om te kijken wat voor soort kanker het nou daadwerkelijk is en of ze hier nog een chemo kuur (nog zwaarder???) op zou kunnen volgen om dwalende cellen aan te pakken om uitzaaien te voorkomen.

Ze is er zelf eigenlijk best goed onder, laat het op zich af komen, jankt soms een keer om hetgeen wat er allemaal gebeurt en moet gebeuren maar gaat dan ook wel weer verder.. Ik moet zeggen dat ik vind dat ik er tot nu toe zelf ook best goed mee om ga. Ik probeer er voor haar te zijn wanneer dat kan en probeer haar te vermijden wanneer ze dat wil. Ondanks het feit dat we elkaar eigelijk pas net kende heb ik vanaf moment 1 gezegd dat we hier samen doorheen zouden komen, en ze zo makkelijk niet van me af komt. Wel merk ik gewoon dat ik het er steeds moeilijker mee krijg, iedere dag sluit ik doodmoe af en begin steeds meer te twijfelen over dingen die komen gaan... Hoe reageer ik straks na de operatie bijvoorbeeld? Als hierna nog een nieuwe, nog zwaardere kuur word ingezet, houd ik het nog een half jaar vol om haar zo te zien leiden? Soms ben ik gewoon zo benieuwd hoe andere "vriendjes" mee om zijn gegaan, of dingen mee of tegen vielen etc.

Misschien een beetje raar onderwerp om over te beginnen maar sinds de inzet van de kuur heeft ze geen zin meer in seks, volkomen begrijpelijk lijkt me. Ondanks dat ik het volledig begrijp heb ik het er toch best moeilijk mee, ik ben iemand die erg houd van intimiteit, of dit dan is door middel van een zoen, een knuffel of seks vind ik opzich niet eens uitmaken maar door de kuur doen knuffels pijn en zoenen vind ze ook niet echt fijn meer. Ik moet zeggen dat ik me ook erg bezwaard voel om het hier met haar over te hebben,, uiteindelijk is zei degenen die ziek is en vind ik niet dat ik haar dan moet lastig vallen met mijn intimiteits issues.. is dit een rare gedachte? Misschien zal ze het zelf ook al wel door hebben maar het er ook niet over willen/kunnen hebben.. Als we snachts bijv. lepeltje lepeltje liggen word ik soms, urm, eigelijk altijd, opgewonde, dat voelt ze vast wel. Ik schaam me daar echt enorm voor, probeer het ook tegen te houden maar dat leid bij mij eigelijk alleen maar tot meer frustratie wanneer dit niet lukt. Ik weet niet zo goed hoe ik hier mee om moet gaan..

Al met al is het inmiddels een heel levensverhaal aan het worden waar geen eind aan lijkt te komen, ik hoop oprecht dat het hierover schrijven me helpt om er beter in te staan. Ik moet alvast mijn oprechte excuses aanbieden over de manier hoe het nu allemaal op papier staat het is de eerste keer dat ik er over schrijf en als ik erover schrijf zoals ik me voel moet het vast heel chaotisch overkomen.

Alvast bedankt

Offline
Berichten: 4198

Nou moe, om dat allemaal op je 20e al mee te maken dat is verdorie ook niet niks.
Misschien is het een idee dat je je eigen profiel aanmaakt zodat jij jouw verhaal daar kunt bijhouden. Hopelijk reageren er ook partners van andere Amazones. Want ook al is je vriendin ziek: ernaast staan en alles moeten aanzien is beslist ook niet gemakkelijk.
Maar alles wat je zegt is wel herkenbaar. Natuurlijk is het vreselijk moeilijk dit alles wat jullie nu doormaken, en dat terwijl je elkaar nog maar zo kort kende. Het trekt een zware wissel op jullie allebei maar ook op jullie relatie.
Of jullie het gaan redden? dat kan niemand je zeggen. Wat ik wel kan zeggen is dat het ontzettend kan helpen om aan vandaag te denken en niet aan morgen of overmorgen. Gewoon stap voor stap.

afbeelding van Jorik
Offline
Berichten: 3

Hey Ellenk,

Bedankt voor je snelle reactie! Ik heb gelijk maar even een profiel aangemaakt zoals je zei.

Uiteraard snap ik dat dag voor dag kijken het beste is, maar of dat ook realistisch is weet ik niet.. Hoe kan je niet verder kijken als je weet dat over een ruime week de borst van je vriendin eraf is? Wetende dat je daarna waarschijnlijk weer opnieuw kan beginnen met een nieuwe chemo kuur? Ik realiseer me ook meer en meer dat ook mijn leven compleet stil staat, toen ik het hoorde ben ik eigelijk gelijk gestopt met mijn opleiding (liep toch al niet lekker) met het idee om 24 uur te gaan werken om de rest bij mijn vriendin te zijn. Helaas heeft het op mijn leven ook een dusdanige impact dat ik mezelf ook niet meer in staat acht om uberhaupt aan werk toe te komen...

Offline
Berichten: 438

Hoi Jorik,
Als zulke grote dingen je overkomen op je 20e, heb je nog niet zoveel ervaring met grote levensvragen, en terecht! Ellenk heeft het over kleine stapjes en iedere dag kijken welk ding de meeste prioriteit krijgt, kan helpen. Natuurlijk zijn er grote dingen op niet al te lange termijn concreet zoals de amputatie en mogelijke kuren. TAC is in principe de zwaarste kuur maar er zijn in dat cluster (3e generatie cytostatica) nog meer middelen die in combinatie kunnen worden gegeven en soms verandert er dan één van de drie... Met de amputatie gaan ze ws kijken naar de genenstructuur van de tumor om vast te stellen voor welk(e) middel(en) de tumor gevoelig is.
Waar ik me een beetje zorgen over maak is de grote keuzes die je nu maakt op het gebied van opleiding en werk. Nu is eigenlijk niet het moment om dit soort grote beslissingen te nemen... Misschien moet je je opleiding "aanhouden" en dispensatie vragen voor je omstandigheden, maar (nog) niet uitstappen. Ook met nieuw werk beginnen is iets wat energie vraagt en het is niet verwonderlijk dat je dat nu slecht op kunt brengen... Probeer zoveel mogelijk bij het oude te laten omdat dat je gewoon het minste energie kost...
Jullie relatie is nog pril en als je zo jong bent (sjeezzz wat klink ik nu als een oude doos) dan is sexualiteit belangrijk; dat neem ik je niet kwalijk - en je vriendin is natuurlijk de mooiste vrouw op aarde - en voel je nergens schuldig over... Als je hier net zo open bent als naar haar (en je kunt benoemen dat een erectie bij jou, haar niet verplicht tot sex, maar je haar gewoon zo'n lekker ding vindt) dan hoeft intimiteit (zeker in lepeltje lepeltje vorm) geen probleem te zijn... Wees er open over en je hebt een probleem minder...
Er komt heel veel op jullie af en je hebt nog geen routine of vertrouwdheid waarop je terug kunt vallen. Je vriendin zal vooral met zichzelf bezig zijn en in haar hoofd is het minstens zo'n chaos als bij jou; probeer dan maar eens elkaar te blijven vinden... Dat zal van jullie beiden energie vragen - net als elke relatie die in een beginstadium verkeert - en het is de vraag of dat gaat lukken. Misschien lukt het niet, dat zou geen schande zijn, want de ziekte en niet de relatie komt nu op de eerste plaats... misschien kan de vriendschappelijke / maatjes kant van de relatie groeien, intimiteit zal met alles wat nu verandert bij je vriendin, gewoon heel moeilijk zijn, zonder dat dat iets over jou of jullie samen zegt...
Nou, Mammasan was weer op dreef, maar ik hoop je hiermee een klein beetje te helpen... Sterkte!

Offline
Berichten: 4198

Ook je eigen ding blijven doen, is wel een advies van Sanne waar ik me bij aansluit hoor.

Offline
Berichten: 34

Hallo Jorik, Er kwam en komt heel wat op je af. Ik sluit mij volledig aan bij de tekst van Ellenk en Sanne-ke. Schaam je nooit om vragen te stellen of je ervaringen te delen. Op deze site zitten veel ervaringsdeskundigen en op het forum kun je heel veel terugvinden. Ik vindt het geweldig dat jullie samen deze strijd aangaan en dat jij met name aangaf je vriendin direct te steunen en dat ze niet zo maar van je af was. Ik wens jullie heel veel sterkte de komende tijd en laat wat van je horen via je verhaal.

afbeelding van Jorik
Offline
Berichten: 3

Beste Amazones,

Na een tijdje niks van me te hebben laten horen ben ik er weer hoor.

Vandaag was de dag van de operatie, bepaald geen pretje natuurlijk maar ik moet zeggen dat we er naar omstandighede goed doorheen zijn gekomen. De operatie zelf was in het principe zonder complicaties verlopen, het gebied in de oksel was weggehaald en hier had de opererend arts niks geks in gevonden.. dat lijkt me goed nieuws? verder is de borst volledig afgezet en ook dit was goed verlopen alleen de huid was wat dun dus dit moesten ze nog even in de gaten houden.

Ik ben eigelijk de hele dag in en rondom het ziekenhuis gevleven tijdens de operatie, na de operatie ben ik bij der gebleven.. Ze was erg moe en misselijk (ze hadden extra narcose spul moeten toedienen want door de spanning kregen ze haar niet onder algehele narcose). Aangezien ik zelf de afgelopen 35 uur niet geslapen heb heb ik er toch even voor gekozen om naar huis te gaan om wat uit te rusten, op de een of andere manier kost het me wel veel moeite om haar daar zo alleen te laten.. Ze is niet graag afhankelijk van andere en om dan te moeten wachten tot eens in het uur een zuster komt kijken is dan natuurlijk ook niet alles. Hadden meer mensen hier last van? Of waren de meeste het liefst alleen?

Vanmorgen voor de operatie kwam het onderwerp toch nog even ter spraken.. het punt van het verband eraf halen. Nu had ik het hier al wel met haar over gehad maar toch blijf ik er moeite mee hebben (misschien voor mij wel het moeilijkste van allemaal) dat ze dit met haar moeder wil doen. Ik snap zelf natuurlijk ook wel dat het in deze niet om mij gaat maar om wat zij het fijnste vind maar toch blijft het in mijn hoofd spoken.. Hebben andere partners hier ervaring mee? Hadden jullie er ook moeite mee of mochten jullie er wel bij zijn?

Groetjes,
Jorik

Offline
Berichten: 438

Hoi Jorik,

Als dit soort ernstige dingen je overkomen, wordt een volwassen vrouw weer heel snel een klein meisje dat vraagt om haar moeder... Natuurlijk deel ik veel met mijn partner met wie ik al sinds mijn 19e (dus al 17 jaar bij mijn diagnose) samen ben. Toch had ik na de 1e keer operatie het meeste behoefte aan mijn moeder en ook veel verdriet bij mijn tweede amputatie toen zij - omdat zij ziek was - er niet voor mij kon zijn. Ik heb haar vreselijk gemist... Dat is een oergevoel en zegt niks over mijn liefde voor Sanneman... sommige dingen deel je nu eenmaal anders met je moeder dan met degene met wie je (toch echt pas kort) een relatie hebt. Voel je niet afgewezen; deze "keuze" gaat echt niet om jou maar om je meisje dat nu gewoon meer dochter is dan partner... Jullie krijgen daarna ook vast je eigen moment. Ik wilde graag alleen zijn toen ik het de eerste keer zag, omdat ik niet wist hoe ik zou reageren en de scherpe randjes (als die er zouden zijn) er vast af wilde hebben... dan hoef ik niet ook nog te dealen met de emoties van anderen en dat vond ik wel zo rustig...

Offline
Berichten: 150

Lieve Jorik.
Ik sluit me bij Sanne-ke aan.Voel je niet afgewezen,maar een kind blijf je altijd en soms zijn gebeurtenissen zo intens en heftig dat je weer als klein kind onder moeders beschermende vleugels wilt kruipen en terug verlangd naar de tijd waarop je moeders kusje over ook nog echt zorgde dat de pijn over ging.
Dit heeft niets met haar liefde voor jou te maken.Jij bent haar weer op andere momenten tot steun.En zoals ik uit je verhaal lees,doe je het heel goed.
Niet onzeker zijn en een dikke krachtknuffel voor jou en je meisje.