44 berichten / 0 nieuw
afbeelding van Tooske_5902
Offline
Berichten: 635

Ik denk dat na het bericht van Nana hier weer eens bij stil gestaan kan worden over het leven in twee werelden...................

Als ik nana haar verhaal hoor dat het zomaar kan gebeuren dat een van je ouders komt te overlijden terwijl er ruzie is in de familie. Je hebt geen keuze meer om afscheid te kunnen nemen. Nooit meer iets kunnen zeggen. Hoe afschuwelijk is dit allemaal.

Ikzelf zit in een soortgelijke situatie, behalve dat mijn zusje ook geen contact meer heeft met mijn vader, dus van wie moet ik het horen? Ik zou het niet weten. Als hij de wens naar zijn vriendin uitspreekt dat zij ons niets mag laten weten, wat hij al eerder bij een ziekenhuisopname heeft gedaan. Zij heeft ons dus ook echt niet gebeld..............we waren toen nog een klein beetje op redelijke voet met elkaar en daarna hoorde ik dat.

Ik vond het al een bezopen gedachten dat zij dit zomaar van hem aannam en het dus ook werkelijk niet gedaan heeft. Heb dit ook tegen hen gezegd.

Ik heb toevallig vandeweek nadat ik een gevoel had van jemig, die man is van 1927, dus aardige leeftijd wel, zonder nummermelder gebeld in de hoop dat ik toch nog zijn stem zou horen en zo zou weten of hij nog leefde, maar helaas nam zij op. Dus ik zit nog steeds met vraagtekens.

Broers en zus van mijn vader hebben we geen contact mee, dus de enige die ik heb is mijn zusje (waar ook het contact heel minimaal is). Ik weet dat hij als hij komt te overlijden bijgezet wordt in het familiegraf van die vriendin haar familie, ik weet ook waar het is.

Heb zelfs zitten twijfelen of ik die begraafplaats eens zou bezoeken of bellen................ook of ik de gemeente Den Haag zou bellen om dit te vragen. Alleen de vraag is of ze deze antwoorden ook geven.

Misschien leeft ie nog in blakende gezondheid maar hij heeft een keuze gemaakt in zijn leven en dat is dat hij gekozen heeft voor zijn vriendin en heeft ons duidelijk gemaakt dat hij geen contact meer met ons wilt zolang wij zijn vriendin niet accepteren. Wij hebben haar geaccepteerd, maar zij voelen er iets anders bij dan wij. Het bekende verhaal over mijn diagnose en de daarop volgende reacties of NIET reacties eigenlijk zeggen mij genoeg.

Waarom het toch iedere dag weer door mijn kop spookt is me een raadsel, ik vraag het me af hoe het met hem zou gaan (moeder is er al 13 jaar niet meer) en als ik me dan bedenk wat Nana nu is overkomen dan bekruipen mij de rillingen en ik denk dat die mensen zelf niet beseffen wat ze voor gevoel geven naar de kinderen toe.

Het blijft toch je vader, hoe en wat er ook gebeurt is.
Ik zou het ontzettend gemeen vinden en heel laag als die vriendin ons niet zou inlichten ook al is het zijn wens.
Ik weet niet of dit nu onder de noemer: moeten respecteren valt.

Het is toch bijna onmenselijk te noemen dat je via via moet horen dat een van je ouders is overleden en inmiddels al begraven of gecremeerd is. Ik kan er gewoon niet over uit. Nana gaat straks als het bezonken is een stapje verder om toch nog te kijken of ze contact kan krijgen las ik in haar weblog. Ik vind dat super moedig, geloof niet dat ik dit zou kunnen eerlijk gezegd.

In wat voor een wereld leven we eigenlijk, ik kan het soms niet meer behappen en kan me als moeder niet voorstellen dat je totaal geen contact meer met je kind/kinderen zou willen. Wat er ook ooit gebeurd is, dit kan en mag niet in mijn ogen.

Als kind heb je toch recht om te weten en de vrije keuze hebben of je wel of niet afscheid van iemand mag nemen?

ONBEGRIJPELIJK :cry:

Offline
Berichten: 618

Lieve Marja_1,

Jeetje wat een moeilijke situaties allemaal..........treurig.... :cry:

Als ik jouw verhaal lees heb ik maar 1 reactie: meid als jij graag nog contact met je vader wilt ga er dan voor......... :wink: Echt zorg dat jij niet met een rotgevoel achterblijft.........
Als je wilt moet je het doen......hoe moeilijk ook!
1 ding wat ik geleerd heb in deze rotperiode van mij is dat je vooral met zo'n dingen NIET moet wachten, gewoon doen en zien hoe het loopt! Ik weet het, het is heeeel makkelijk gezegd, maar zeg nou eerlijk, wat kan er gebeuren als hij nog leeft? Het enige is dat hij je zegt geen contact meer te willen hebben, maar dat antwoord heb je nu ook......................misschien zit hij wel met dezelfde gevoelens als jouw "ik wil wel maar ben bang om........"...........wie weet kun je nog eens met hem praten. Ik denk niet dat het dan word zoals vroeger, maar dan kun je elkaar wel weer in de ogen kijken..............

Tja ik zeg ook maar wat ik denk hoor............maar wat heb je te verliezen???? Het zal je zeker energie kosten.....maar wie weet!

Ik hoop echt dat je op wat voor manier dan ook hier rust in kunt vinden.............ga op je gevoel af, das het enigste advies....... [kiss]

En dat van Nana, ja ik vind het ook verschrikkelijk dat dingen zo moeten lopen......... :cry:

Veel liefs van Bambie

Offline
Berichten: 1004

Quote:
Als kind heb je toch recht om te weten en de vrije keuze hebben of je wel of niet afscheid van iemand mag nemen?

.....

Helemaal waar lieve MutsMar :wink: ....

Maar andersom ook hé? Iedereen heeft daar recht op.....dus ook die ander....Tis moeilijk blijft moeilijk.....

Weet je wat zo mooi is van vrienden? Die zoek je zelf uit......Familie die krijg je, en daar moet je het mee doen....of niet natuurlijk, en da's dan weer een keuze die je maakt.

Ik heb het hele "gedoe" nu 2 x meegemaakt, maar er zijn altijd 2 verhalen......2 kanten.........
Ik hoop nu dat ik niemand kwets.....zo is het zeker niet bedoeld....
[kiss]

afbeelding van goudblok
Berichten: 3539

Marja_1 Ik heb er maar een apart topic van gemaakt.

Er is al vaker gesproken over de relatie met ouders en hoe slecht die soms is. Soms door de borstkanker en de vreemde reactie van de (schoon)ouders daarop. Maar soms al van daarvoor.

Het is de laatste tijd (en gisteren door het verhaal van Nana) al zo vaak besproken dat het me tijd lijkt voor een apart topic over dit onderwerp.

In de hoop dat er zo min mogelijk in hoeft worden geschreven.

(Ik wil nog wel even zeggen dat ik dat soort problemen gelukkig helemaal niet heb maar dat wisten de Amazones die op de BBQ zijn geweest allang)

afbeelding van Tooske_5902
Offline
Berichten: 635

Aan de ene kant heb je gelijk Bambie............neem zelf weer contact op..........ja WEER dus en weer die deksel op mijn neus krijgen. Ik denk dat het juist voor mij rustgevender is om gewoon in mijn gezicht dit weer te moeten horen.

Ik heb hem nu 2 jaar geleden voor het laatst gesproken net na mijn narcose van de amputatie gesproken. Het enige wat ie zei was "ow gelukkig de operatie is goed gelukt". Hij is mij niet komen bezoeken in het ziekenhuis, hij is niet thuis geweest, heb nog geen kaart gekregen na mijn operatie en zelfs toen ik n.a.v. al deze dingen niet meer de fut had om te bellen na 2 weken dat het een medische blunder is geweest heb ik tot op de dag van vandaag niets meer vernomen.

Ik heb al heel veel gesprekken met hen gevoerd. Hij wilde pertinent nooit alleen face to face, maar altijd wilde zij en moest zij van hem erbij zijn. Heeft duidelijk gezegd, ik volg mijn eigen geluk, heb geen zin in het bekommeren van mijn 2 dochters en kleindochters.

Deze vrouw ken ik al 20 jaar voordat je moeder overleed en als jullie daar moeite mee hebben dan is dat voor jullie jammer en dan is de deur voor jullie gesloten. Wij hebben in het begin best wel moeten slikken als we hen samen na drie maanden na het overlijden van mijn moeder, samen zagen maar we hebben vanaf het begin gezegd dat we het alleen maar heel erg hebben kunnen respecteren dat hij voor mijn moeder heeft gezorgd tot haar dood. Maar pijnlijk is het natuurlijk wel.

Maar hij ging heel erg veranderen.............gelijk eigenlijk toen ze echt samen waren. Hij wilde dat de kinderen contact met hem moesten opnemen en hij zou niet bellen hoe het met ons ging, hij wilde dat we naar hen toe zouden komen en hij niet naar ons. Alles moest ineens van ons afhangen. Als wij niet belde dan hoorde wij nooit iets. Dus altijd moest het van onze kant komen, totdat wij een gesprek daarover zijn aangegaan en dat viel niet in goede aarde. Wij hebben gezegd pap je bent zo veranderd en het enige wat hij zei, nee hoor ik ben nu gelukkig :evil:

Mijn moeder was zwaar hartpatient en had hele ernstige vorm van de ziekte van parkinson en hoe kon hij verdomme dit nu zeggen.
Dus dat hebben we ook nog maar eens geaccepteerd en zijn op afstand toch nog wel in contact gebleven tot het moment er een ruzie met hem en mijn zus is ontstaan en toen heeft hij heel duidelijk, maar dan ook heel duidelijk kenbaar gemaakt dat hij niets meer met ons te maken wilde hebben en dat wij een grote stoorzender in zijn geluk is.

Nou oke, daar zaten 2 kleine kleindochters dan ook ineens zonder opa, dit ook ter sprake gebracht en het interesseerde hem niets.

Dus ik laat het zo. Zegt mij meer dan genoeg.

En tuurlijk ShitterT zitten er twee kanten aan ieder verhaal, daar ben ik heilig van overtuigd, maar hoe kan het in godsnaam dat ik totaal geen ruzie, ja we liepen niet soepel door 1 deur, met hem had in december 2003 toen ik de diagnose kreeg, hij mij nog belde en daarna niets meer van hem vernomen heb. Alleen de mededeling gekregen dat hij de deur voor ons gesloten houd en dat wij niet meer welkom zijn.

Bedankt Goudblok, misschien idd een goed idee om daar een topic over te maken, ik zat leven tussen twee werelden te lezen en zag dat daar toch ook redelijk veel tussen stond, dus ik dacht ik zet het er maar bij.

We gaan gewoon vrolijk verder hoor, ik zit er niet van in een dip, zo is het ook niet en wat je zegt Shit vrienden kan je kiezen en familie heb/krijg je erbij. Ik kan er nu niets mee alleen het idee dat hij niet zou willen laten weten dat hij is overleden zoals bij Nana is gebeurt benauwd me wat.

[kiss] voor jullie reacties

afbeelding van nana
Berichten: 357

Kom hier later op terug.... moet weg nu :wink: .

Offline
Berichten: 990

lees dit nu pas, ook bij mij was dit het geval. Ik moet nu weg( de nachtegaal roept me :wink: , kom er in het weekend nog op terug.

afbeelding van Tooske_5902
Offline
Berichten: 635

mamacass schreef:
lees dit nu pas, ook bij mij was dit het geval. Ik moet nu weg( de nachtegaal roept me :wink: , kom er in het weekend nog op terug.

:wink:

Offline
Berichten: 309

Marja, wij hadden ook eens 2 jaar geen contact meer met mn schoonouders. De dag voor zn 60 ste verjaardag zat ik een kaart te schrijven voor hem, heel kort, onze namen en felicitaties. Ineens vraag mini, toen 3,5 jaar, voor wie is die kaart mamma? Toen gingen mijn ogen open. Waarom dit kind haar opa en oma ontnemen? Waarom hun dit enige kleinkind ontnemen? Oke, ze waren het zelf schuld, maar toch.
De dag erna stapte ik uit de douche, en riep naar brombeer, zullen we straks je pa gaan feliciteren?? Brombeer viel bijna van zn burostoel af. :shock: Ja, komen er straks bijna langs. Als je ooit zelf weer iets wil doen, doe het dan vandaag!!! Ik heb 60 rozen bij kwekerij gehaald en heb ze mini op de arm gelegd en toen aangebeld. Schoonma deed open, mond viel tot op de stoep open, pa lag nog in bed. Ma riep hem dat wij aan de deur stonden en liet ons binnen. Heb mn schoonpa nog nooit zo snel uit zn nest zien komen :twisted: Hij viel huilend in de armen van zn zoon. Er volgde een kleine koffie-kransje met het bijpraten van 2 jaar, druk dus. (iK WIST DAT HIJ OP ZN 60STE VERJAARDAG ONS NOOIt de deur zou wijzen) Ik had die dag een super zelfvertrouwen, brombeer vertrouwde op mijn intuitie gelukkig)
Nu gaat het goed onderling, hoewel we altijd een ander soort mentaliteit zullen houden ( Ik blijf een Limburgse :roll: )
Je zou eens kunnen bellen onder kooktijd of]o, neemt hij misschien zelf op :wink:

afbeelding van Tooske_5902
Offline
Berichten: 635

Ik ontneem mijn dochter niet haar Opa, daar heeft opa zelf voor gekozen om geen contact meer met haar te willen en het verschil is dat mijn dochter bijna 14 jaar was en het allemaal meegemaakt heeft. Zijn keuze geweest en zeker niet die van ons

Offline
Berichten: 618

Jeetje Honingbijtje..........wat een goed actie zeg! [ok]

Ik vind dat ook, als je wilt moet je het gewoon doen en niet nog eens een half jaar wachten ofzo..........goed voorbeeld van jullie! :wink:
En de verhoudingen tussen jullie liggen dan nog wel niet helemaal op een lijn, maar wat geeft dat?? Jullie kunnen weer samen door 1 deur en dat voelt zeker te weten VEEL beter, niet dan??

"Bijna" alles is op te lossen................en als je wilt moet je het doen..... :wink:

Offline
Berichten: 618

marja_1 schreef:
Ik ontneem mijn dochter niet haar Opa, daar heeft opa zelf voor gekozen om geen contact meer met haar te willen en het verschil is dat mijn dochter bijna 14 jaar was en het allemaal meegemaakt heeft. Zijn keuze geweest en zeker niet die van ons

Nee skat en dat is ook zo schrijnend he...... :cry:
Als het aan jou lag was er nog wel contact? Dat merk ik goed toch? En dan lijkt me die stap ook veel groter..........

afbeelding van Tooske_5902
Offline
Berichten: 635

Bambie schreef:
marja_1 schreef:
Ik ontneem mijn dochter niet haar Opa, daar heeft opa zelf voor gekozen om geen contact meer met haar te willen en het verschil is dat mijn dochter bijna 14 jaar was en het allemaal meegemaakt heeft. Zijn keuze geweest en zeker niet die van ons

Nee skat en dat is ook zo schrijnend he...... :cry:
Als het aan jou lag was er nog wel contact? Dat merk ik goed toch? En dan lijkt me die stap ook veel groter..........

Mandy heeft bewust alles meegemaakt en als het aan haar lag zag ze haar opa ook graag, andere opa van haar vaders kant is 3 jaar geleden overleden.................maar als er geen keuze mogelijkheden van mijn kant zijn dan hebben Mandy en ik dat te accepteren. Mandy heeft dingen meegemaat in de tijd dat het nog wel goed/redelijk ging en die zei altijd zelf, mama dit is opa niet meer hij is zo anders. Dus of je het over een kind van 3,5 hebt of over een puber die heel goed nadenkt over dingen, dan zit daar wel een heel groot verschil in. Daarbij is het nooit Mandy of mijn keuze geweest. Dit is mij (en zus) gewoon gezegd en daar moet je mee omgaan en ik ga er niet meer voor op mijn knieen. Heb heel veel mijn best gedaan omwille van Mandy maar eens dan houdt het op.

Offline
Berichten: 309

Ach weet je wat het is, elk mens heeft zn goede en slechte kanten in zn karakter, hebben we allemaal.
Maar zolang je probeert de goeie te laten opwegen, lukt het meestal wel.
Ik heb een veel zorgzamere en gastvrijere moeder , maar haar foutje is, dat zo zoals nu, zich voor mijn lichamlijke problemen afsluit.
Als het nodig is straks, zal ze er toch voor me zijn. Alleen nuchter over haar ziekte praten, dat lukt haar gewoonweg niet. Ook dan denk ik altijd, het IS ook moelijk voor haar. Ze weet beslist wel dat ook IK pech kan hebben, het leven zou makkelijker kunnen zijn voor veel mensen zonder deze kl&%$ ziekte. Nooit meer 100% vertrouwen in je lichaam en toekomst kunnen hebben, daarnaast komt dat ze van veel mensen waarvan je het zou verwachten, heel weinig steun heeft gehad afgelopen 13 jaar. Van mij dus altijd, dus ik vertrouw erop dat dat wederzijds zal blijven, wat mijn beslissingen ook zijn. Ook hun moesten slikken toen ik mn huisje kocht en 3 maanden later zo,n jonge vent in huis kwam.
Terwijl ik al de nodige mislukte relaties achter de rug had, maar brombeer en ik zijn gewaagd aan elkaar 8) Grapje, het is een lieverd met een gebruiksaanwijzing :twisted:

Offline
Berichten: 309

Marja, wil je dochter dan niet eens de stoute schoenen aandoen?
Erop al stappen, of een kaartje sturen met zn verjaardag of weet ik wat....

Offline
Berichten: 618

marja_1 schreef:
Bambie schreef:
marja_1 schreef:
Ik ontneem mijn dochter niet haar Opa, daar heeft opa zelf voor gekozen om geen contact meer met haar te willen en het verschil is dat mijn dochter bijna 14 jaar was en het allemaal meegemaakt heeft. Zijn keuze geweest en zeker niet die van ons

Nee skat en dat is ook zo schrijnend he...... :cry:
Als het aan jou lag was er nog wel contact? Dat merk ik goed toch? En dan lijkt me die stap ook veel groter..........

Mandy heeft bewust alles meegemaakt en als het aan haar lag zag ze haar opa ook graag, andere opa van haar vaders kant is 3 jaar geleden overleden.................maar als er geen keuze mogelijkheden van mijn kant zijn dan hebben Mandy en ik dat te accepteren. Mandy heeft dingen meegemaat in de tijd dat het nog wel goed/redelijk ging en die zei altijd zelf, mama dit is opa niet meer hij is zo anders. Dus of je het over een kind van 3,5 hebt of over een puber die heel goed nadenkt over dingen, dan zit daar wel een heel groot verschil in. Daarbij is het nooit Mandy of mijn keuze geweest. Dit is mij (en zus) gewoon gezegd en daar moet je mee omgaan en ik ga er niet meer voor op mijn knieen. Heb heel veel mijn best gedaan omwille van Mandy maar eens dan houdt het op.

Ksnap ut wel..........maar zou voor jullie zo graag willen dat het WEL goed was........ [kiss]

afbeelding van Tooske_5902
Offline
Berichten: 635

Quote:
Ksnap ut wel..........maar zou voor jullie zo graag willen dat het WEL goed was........

Lieffie ik denk dat wij het voor onszelf wel een plaatsje hebben gegeven, Mandy en ik dan..............alleen als je het leest zoals wat Nana is overkomen dan zet het je weer aan het denken. Gaan gewoon maanden voorbij dat ik niet eens aan hem denk. Tuurlijk had ik het graag anders gezien, maar het zijt zo. Met mij zijn er nog duizenden gezinnen waar dit bij gebeurt. Stilletjes heb ik naarmate de jaren verstrijken en ik ouder wordt er toch al wat afstand van genomen.
[kiss]

heb trouwens hele lieve andere mensen in mijn omgeving waar ik meer aan heb..........alleen mis je je moeder in deze situatie nog iedere dag erger dan ik al doe
:wink:

Offline
Berichten: 618

Ja skat...........ksnap je :cry: [kiss] Je had je moeder graag nog bij je gehad........ [troost]
Wij zijn er voor je..........kweet het onmogelijk vervangbaar op geen enkele manier, maar weet dat je bij ons altijd terecht kan..... [kiss]

Als het een plekje heeft is het goed,,,,,,,,en idd soms word je er weer even flink aan herinnerd en dan komt het weer boven......heel logisch toch!

Blijf maar lekker dichtbij Mandy, dies het allerbelangrijkst...... [kiss]

afbeelding van Tooske_5902
Offline
Berichten: 635

Bambie schreef:
Ja skat...........ksnap je :cry: [kiss] Je had je moeder graag nog bij je gehad........ [troost]
Wij zijn er voor je..........kweet het onmogelijk vervangbaar op geen enkele manier, maar weet dat je bij ons altijd terecht kan..... [kiss]

Als het een plekje heeft is het goed,,,,,,,,en idd soms word je er weer even flink aan herinnerd en dan komt het weer boven......heel logisch toch!

Blijf maar lekker dichtbij Mandy, dies het allerbelangrijkst...... [kiss]

Daarom honey, zo zie je maar dat ik na zoveel jaar mijn moeder nog zo mis en dit was nooit gebeurt als zij nog geleefd zou hebben, waren een heel hecht gezin (wat achteraf voor ons niet helemaal juist bleek te zijn, maar geen schade van ondervonden)...............en Mandy en ik zijn hierdoor veel gaan leren en daarom blijft ze ook lekker dicht bij mij. Voed haar al bijna 13 jaar alleen op dus we zijn aardig gegroeid en sterk.

[kiss] :wink:

Offline
Berichten: 618

Tuurlijk, samen 1 he....... [ok] [kiss]

afbeelding van Tooske_5902
Offline
Berichten: 635

Bambie schreef:
Tuurlijk, samen 1 he....... [ok] [kiss]

[bigsmile] :wink: egwel hoor [kiss]

Offline
Berichten: 144

jeetje schat marja_1 :?
ik reageer vanavond ff hierop :wink:
maar een ander kan niet zeggen hoe of wat je moet en kan doen!!
elke gezin is anders :wink:
zo heb ik ook nooit een vader of moeder gehad.ja meer dan 10 :oops: :oops:
byna elke jaar weer andere,dus kan jouw verhaal heel goed in denken.
myn vader is al jaren dood en me moeder wil ook niks meer met me te maken hebben :cry: ook toen ze hoorde dat ik borstkanker had.

[kiss] ik kom hier op terug

afbeelding van Tooske_5902
Offline
Berichten: 635

schoor schreef:
jeetje schat marja_1 :?
ik reageer vanavond ff hierop :wink:
maar een ander kan niet zeggen hoe of wat je moet en kan doen!!
elke gezin is anders :wink:
zo heb ik ook nooit een vader of moeder gehad.ja meer dan 10 :oops: :oops:
byna elke jaar weer andere,dus kan jouw verhaal heel goed in denken.
myn vader is al jaren dood en me moeder wil ook niks meer met me te maken hebben :cry: ook toen ze hoorde dat ik borstkanker had.

[kiss] ik kom hier op terug

:cry: hmm meis, precies, dat bedoel ik dus maar, meer dan 10 :shock: :shock: het gebeurt zoveel, meer dan je lief is..............ik hoor je vanavond er wel over schattie [kiss]

Offline
Berichten: 924

Jeetje Marja wat een verhaal.
Met sommige mensen is gewoon geen vree te houden...En ik vind het nogal wat hoe het gegaan is.
Vraag me af of de nieuwe partner van je vader hier niet iets mee te maken heeft?
Ik snap niet dat een ouder z'n kind aan de kant schuift :shock: :shock: en al helemaal niet voor een nieuwe partner.

Schat mischien komt het ooit nog een beetje goed :wink: [kiss]

afbeelding van Tooske_5902
Offline
Berichten: 635

twin schreef:
Jeetje Marja wat een verhaal.
Met sommige mensen is gewoon geen vree te houden...En ik vind het nogal wat hoe het gegaan is.
Vraag me af of de nieuwe partner van je vader hier niet iets mee te maken heeft?
Ik snap niet dat een ouder z'n kind aan de kant schuift :shock: :shock: en al helemaal niet voor een nieuwe partner.

Schat mischien komt het ooit nog een beetje goed :wink: [kiss]

Ja dat heb ik ook gewoon rechtstreeks in een gesprek met hen aan haar voorgelegd of zij erachter zit, keek haar recht in haar ogen aan en zij zegt ik probeer je vader alleen maar te stimuleren om contact met jullie op te nemen maar hij wil het niet.............Ik denk dan bij mezelf, waarom hou jij dan geen contact met ons, maar blijkbaar wil hij dat ook niet dat zij dat doet.

Ja wie weet, maar hij is 78 inmiddels, dus ik betwijfel het. Ik weet toen we nog een paar jaar geleden contact hadden dat wanneer mandy belde dat hij zei met wie? Mandy opa.............en opa pas na een tijdje zei OWWWWWWW MANDY, dus denk dat ie langzaam ook een beetje aan het dementeren is en dan is het helemaal over en sluiten verwacht ik.

Offline
Berichten: 924

Mischien juist door z'n dementie dat het straks wel lukt om contact met hem te hebben??

Maar met sommige mensen lukt het nooit hoor,dan doe je het toch nooit goed :?
Mischien kun je een keer een gesprek met zijn vrouw hebben?je hoeft ook niet de deur bij elkaar plat te lopen....
Maar ik begrijp dat je gekwetst bent door zijn weinige (geen) intresse in jou en Mandy.
Ik vraag me voor mezelf af of ik in zo´n geval wel weer contact zou willen..
Maar zoals je zelf al zei het blijft je vader. :(

afbeelding van Tooske_5902
Offline
Berichten: 635

twin schreef:
Mischien juist door z'n dementie dat het straks wel lukt om contact met hem te hebben??

Maar met sommige mensen lukt het nooit hoor,dan doe je het toch nooit goed :?
Mischien kun je een keer een gesprek met zijn vrouw hebben?je hoeft ook niet de deur bij elkaar plat te lopen....
Maar ik begrijp dat je gekwetst bent door zijn weinige (geen) intresse in jou en Mandy.
Ik vraag me voor mezelf af of ik in zo´n geval wel weer contact zou willen..
Maar zoals je zelf al zei het blijft je vader. :(

Geen idee of ik het nog wel wil, alleen zou ik willen weten wanneer hij overleden is en dat ik dan alsnog kan beslissen of ik afscheid kan nemen. Ik denk dat dat voor mij belangrijk is..............alhoewel belangrijk, ik zou het vreselijk vinden als ik het zo achteraf hoor zoals Nana.............maar ook daar zou ik niet eens wat aan kunnen doen meer dan.

afbeelding van nana
Berichten: 357

Helaas heb ik heel wat los gemaakt met mijn verhaal…..
Heb altijd al een moeizame relatie met mijn ouders gehad.

Toen ik Mr.Nana leerde kennen zag ik ook hoe hecht een familie dus wel kan zijn.
En toen ik dus diagnose borstkanker kreeg heb ik daardoor ook waarschijnlijk te hoge verwachtingen gehad naar mijn ouders toe…..
Een half jaar na onze ruzie heeft mijn moeder me zelfs nog opgebeld met de vraag of ik gelukkig was met deze situatie. Met de situatie was ik natuurlijk niet gelukkig maar ik had eigenlijk wel een stuk rust in mezelf gevonden nu ik niet meer constant op mijn tenen hoefde te lopen. Dat is ook wat ik gezegd heb en dat ik wel graag dingen veranderd wilde hebben.
Haar reactie was letterlijk: ~dan is een gesprek van 2 kanten niet mogelijk~ .

Dus stukje bij beetje brokkelt dan het gevoel steeds meer af…

Toen mijn vader 2jr geleden ook diagnose kanker had gekregen heb ik echt nog stille hoop gehad dat zijn ogen open zouden gaan en hij zou beseffen waar ik zo`n moeite meehad tijdens mijn ziekzijn….. maar er kwam dus geen enkele reactie….weer te hoge verwachtingen. :?


Marja_1 schreef:
In wat voor een wereld leven we eigenlijk, ik kan het soms niet meer behappen en kan me als moeder niet voorstellen dat je totaal geen contact meer met je kind/kinderen zou willen. Wat er ook ooit gebeurd is, dit kan en mag niet in mijn ogen.
Als kind heb je toch recht om te weten en de vrije keuze hebben of je wel of niet afscheid van iemand mag nemen?

@ Marja, als je echt twijfelt om je vader nog te spreken dan moet je het nu doen en niet uitstellen!
Ik heb er ook over nagedacht, wilde geen spijt achteraf hebben van had ik maar….. en ik heb ook absoluut geen spijt ervan, vind alleen deze situatie spijtig….
Schrijf hem een brief of ga er langs hoe moeilijk het ook is, het is nog veel moeilijker om achteraf spijt te hebben!


Shitty schreef:
Weet je wat zo mooi is van vrienden? Die zoek je zelf uit......Familie die krijg je, en daar moet je het mee doen....of niet natuurlijk, en da's dan weer een keuze die je maakt.

@Shitty, dit is ook mijn motto!

afbeelding van adri
Offline
Berichten: 40

jeetje Marja wat een verhaal meid. ik kan niet snappen dat ouders hun kind zo maar kunnen laten vallen. ik kwam zelf uit een heel warm gezin.
m'n ouders zijn allebei overleden aan kanker en ik mis ze nog dagelijks.

En als ik dan jou verhaal lees moet ik wel even slikken, ik begrijp ook dat die stap voor jou heeeel moeilijk is, op een gegeven moment is het ook vechten tegen de bierkaai denk ik.

Wij maken het nu ook weer mee met m'n schoonouders, dat is al voor de derde keer spaak gelopen, en nu heeft m'n ega ook zoiets van laat ze nu maar de rambam krijgen voor hem is de maat nu helemaal vol.
Voor mij ook wel maar ik heb nog steeds zo iets van hij heeft ze nog allebei, maar als alles van een kant moet komen houd het gewoon een keer op, en als ik jou verhaal zo lees denk ik ook dat het maar van een kant komt, en dat is alleen jou kant.
Op een gegeven moment gaat daar zoveel energie in zitten en dan moet je bij jezelf gaan nadenken is dit het allemaal wel waard. Stop jij je energie maar in je dochter en in jezelf zou ik zo zeggen, maar dat is voor mij makkelijk gezegd. Ik hoop dat je een beetje begrijpt wat ik bedoel.
Ik wens je heel veel sterkte met het maken van je keus, en denk er aan
je dochter en jij zijn het allerbelangrijkste!!!!!!!!!

afbeelding van Tooske_5902
Offline
Berichten: 635

nana schreef:
Helaas heb ik heel wat los gemaakt met mijn verhaal…..

Aan mijn verhaal zit natuurlijk wel een hele voorgeschiedenis, dit komt natuurlijk niet zomaar uit de lucht vallen….

Heb altijd al een moeizame relatie met mijn ouders gehad.
Ben al op mijn 19e op kamers gaan wonen omdat het thuis echt niet meer ging! Die jaren daarna zijn er meerdere voorvallen geweest waardoor de band niet echt hechter is geworden…. Maar ik liet het maar zo, had geen zin in ruzie dus liep liever op mijn tenen en pastte me maar aan aan hun grillen… :twisted:
Mijn ouders zijn altijd heel stug en afstandelijk geweest, knuffelen of zo deden ze nooit, niet met mijn zus en mij en ook niet met elkaar.
Verder hadden ze geen vrienden of contact met buren…
Het enige contact wat ze met familie hadden was met mijn zus en dan 1x per jaar dat ze hun ouders zagen…. Overige familie werd zelden gezien……

Toen ik Mr.Nana leerde kennen zag ik ook hoe hecht een familie dus wel kan zijn.
En toen ik dus diagnose borstkanker kreeg heb ik daardoor ook waarschijnlijk te hoge verwachtingen gehad naar mijn ouders toe…..
Een half jaar na onze ruzie heeft mijn moeder me zelfs nog opgebeld met de vraag of ik gelukkig was met deze situatie. Met de situatie was ik natuurlijk niet gelukkig maar ik had eigenlijk wel een stuk rust in mezelf gevonden nu ik niet meer constant op mijn tenen hoefde te lopen. Dat is ook wat ik gezegd heb en dat ik wel graag dingen veranderd wilde hebben.
Haar reactie was letterlijk: ~dan is een gesprek van 2 kanten niet mogelijk~ .

Dus stukje bij beetje brokkelt dan het gevoel steeds meer af…

Toen mijn vader 2jr geleden ook diagnose kanker had gekregen heb ik echt nog stille hoop gehad dat zijn ogen open zouden gaan en hij zou beseffen waar ik zo`n moeite meehad tijdens mijn ziekzijn….. maar er kwam dus geen enkele reactie….weer te hoge verwachtingen. :?


Marja_1 schreef:
In wat voor een wereld leven we eigenlijk, ik kan het soms niet meer behappen en kan me als moeder niet voorstellen dat je totaal geen contact meer met je kind/kinderen zou willen. Wat er ook ooit gebeurd is, dit kan en mag niet in mijn ogen.
Als kind heb je toch recht om te weten en de vrije keuze hebben of je wel of niet afscheid van iemand mag nemen?

@ Marja, als je echt twijfelt om je vader nog te spreken dan moet je het nu doen en niet uitstellen!
Ik heb er ook over nagedacht, wilde geen spijt achteraf hebben van had ik maar….. en ik heb ook absoluut geen spijt ervan, vind alleen deze situatie spijtig….
Schrijf hem een brief of ga er langs hoe moeilijk het ook is, het is nog veel moeilijker om achteraf spijt te hebben!


Shitty schreef:
Weet je wat zo mooi is van vrienden? Die zoek je zelf uit......Familie die krijg je, en daar moet je het mee doen....of niet natuurlijk, en da's dan weer een keuze die je maakt.

@Shitty, dit is ook mijn motto!

Van mijn opa heb ik gehoord dat hij zaterdag alleen mijn moeder aan zijn sterfbed heeft gehad, zelfs mijn zus is daar niet bij geweest.
Door deze hele voorgeschiedenis is dus wel de reactie van mijn ouders te verklaren.....ook al ben ik het er niet mee eens!

Zo dat is ook geen mis verhaal Nana.................voor jou is het een heel lang gevecht geweest door de jaren heen, van jongs af aan dus al. Ongelooflijk dat je niet eens weet wat een hecht gezin is...............dat was bij dus toen mijn moeder leefde heel anders. Hij was juist de man waar ik tot zelfs nadat Mandy geboren was gewoon nog gaan zitten knuffen en op zijn schoot kroop en gewoon altijd dolde. Nadat Mandy geboren was ging dat gewoon nog door, tot mijn moeder overleed en hij 3 maanden na haar overlijden vertelde dat hij al 20 jaar een relatie met iemand had. Toen is het allemaal veranderd.

Hoe hebben je ouder je zoveel onbegrip kunnen geven toen je die diagnose kreeg en daarna je vader die hetzelfde overkomt en alsnog dezelfde houding blijft aannemen. Ik snap er werkelijk geen fluit van allemaal en vind het vreselijk dat het je overkomen is.

Ik denk dat ik geen stappen meer verder onderneem, ik heb zoveel brieven geschreven, Mandy heeft met verjaardagen apart een kaart gestuurd of als zij een kaart kreeg opa gebeld om te bedanken. Maar hij blijft bij zijn standpunt, dus ik vind het wel genoeg zo. Ik zou het net als jou spijtig vinden dat ik het op een of andere manier te horen zou krijgen. Ik heb zoveel geprobeerd en iedere keer de eer aan mezelf gehouden dus mijn energie daarin is gewoon op.

Toen jij dit verhaal hier meldde dacht ik er ook ineens aan, buiten vandeweek dan 1x dat ik anoniem beldde omdat ik ineens me afvroeg of hij nog leefde. Ik weet het dus nog niet, misschien is ie al een jaar geleden overleden.............who know's.

Dus nee Nana ik twijfel eigenlijk niet, ik hou het zo

liefs

Marja [kiss]

afbeelding van Tooske_5902
Offline
Berichten: 635

dit is dus een beetje raar lettertype, leppie doet ff niet wat ik wil

afbeelding van Tooske_5902
Offline
Berichten: 635

adri schreef:
jeetje Marja wat een verhaal meid. ik kan niet snappen dat ouders hun kind zo maar kunnen laten vallen. ik kwam zelf uit een heel warm gezin.
m'n ouders zijn allebei overleden aan kanker en ik mis ze nog dagelijks.

En als ik dan jou verhaal lees moet ik wel even slikken, ik begrijp ook dat die stap voor jou heeeel moeilijk is, op een gegeven moment is het ook vechten tegen de bierkaai denk ik.

Wij maken het nu ook weer mee met m'n schoonouders, dat is al voor de derde keer spaak gelopen, en nu heeft m'n ega ook zoiets van laat ze nu maar de rambam krijgen voor hem is de maat nu helemaal vol.
Voor mij ook wel maar ik heb nog steeds zo iets van hij heeft ze nog allebei, maar als alles van een kant moet komen houd het gewoon een keer op, en als ik jou verhaal zo lees denk ik ook dat het maar van een kant komt, en dat is alleen jou kant.
Op een gegeven moment gaat daar zoveel energie in zitten en dan moet je bij jezelf gaan nadenken is dit het allemaal wel waard. Stop jij je energie maar in je dochter en in jezelf zou ik zo zeggen, maar dat is voor mij makkelijk gezegd. Ik hoop dat je een beetje begrijpt wat ik bedoel.
Ik wens je heel veel sterkte met het maken van je keus, en denk er aan
je dochter en jij zijn het allerbelangrijkste!!!!!!!!!

Dank je A3 :wink:

Ik steek idd liever in andere dingen mijn energie, het is idd vechten tegen de bierkaai en het is niet 1 poging geweest maar een poging van 13 jaar, genoeg toch wel dan?
Misschien ga ik eens naar de gemeente toe bij burgerzaken of eerst bellen en informatie inwinnen of ik er achter kan komen. Maar nu eerst andere dingen aan mijn hoofd
:wink:
thnxxxx

Offline
Berichten: 924

He skat was wel een beetje groot he op de vorige pagina [bigsmile] [bigsmile]

Maar wel goed te lezen [grinnik]

afbeelding van Tooske_5902
Offline
Berichten: 635

twin schreef:
He skat was wel een beetje groot he op de vorige pagina [bigsmile] [bigsmile]

Maar wel goed te lezen [grinnik]

hahahahaha ja knap he, en helegaar niets met instellingen of lettertype gedaan.............de wonderenwereld zeg maar................dacht handig voor als je zoals ik een leesbrilletje moet hebben :wink:

afbeelding van nana
Berichten: 357

Je hebt groot gelijk dat het een keer ophoudt Marja.
Tis alleen jammer dat het allemaal zo moet lopen, ook weer met jouw verhaal .... maar ben blij dat je er niet over twijfelt!

Gebruik je energie maar voor de leuke dingen in het leven :wink: .

Liefs van Nana [kiss]

afbeelding van Tooske_5902
Offline
Berichten: 635

nana schreef:
Je hebt groot gelijk dat het een keer ophoudt Marja.
Tis alleen jammer dat het allemaal zo moet lopen, ook weer met jouw verhaal .... maar ben blij dat je er niet over twijfelt!

Gebruik je energie maar voor de leuke dingen in het leven :wink: .

Liefs van Nana [kiss]

Zo is het en niet anders Nana.............we zijn niet van elastiek toch.............ik ga die energie zeker gebruiken voor leukere dingen.
Ben blij dat jij er veel over hebt kunnen praten meis :wink:

hele dikke [kiss]

Offline
Berichten: 129

:cry:

Offline
Berichten: 129

Dit is ook een beetje waarom ik niet in leven in twee werelden kon reageren, dit maalde door mijn hoofd of ik het moest schrijven. Maar ja, elk huisje heeft zijn kruisje!!! :?

Offline
Berichten: 77

Jullie hebben dat met je eigen ouders, maar ik heb het met mijn ex. :evil: van mijn oudste dochter ze heeft hem al bijna 17 jaar niet meer gezien.
Toen ik de scheiding doorzette was mijn schoonfamilie eerst voor mij en zeiden dat hij inderdaad erg egoïstisch was en wenste me succes.
Maar dat was maar voor korte duur :cry: wat hij heeft gezegt over mij doet er niet meer toe.
Het ergste is toen hij hoorde dat ze een aandoening heeft aan het bindweefsel (er is goed mee te leven)heeft hij haar laten vallen als een baksteen.:evil:
En nu merk toch zonder dat ze het zegt hem graag zou willen ontmoeten.
Ik heb het natuurlijk een paar jaar geleden geprobeert maar helaas hij reagerde niet op mijn brieven.
Een keer ben ik hem in een winkel in duitsland(daar woont hij tegenwoordig) letterlijk en figuurlijk tegen het lijf gelopen en hebt het hem gevraagt ,hij zei nee :cry: jammer voor haar.ik had het haar zo gegund om contact te krijgen.
Maar één heb ik haar duidelijk gemaakt wat je vader ook voor reden heeft mamma houd wel van je dat je dat niet mag vergeten. :wink:

Offline
Berichten: 182

Wat een ontzettend verdrietige verhalen. Ik heb met verbijstering gelezen. Iets echt zinnigs kan ik niet bedenken, maar wel moest ik steeds aan mijn toffe ouders denken. Mijn vader zei altijd dat de dingen op de juiste schouders moet komen te liggen en dat je zo moet leven dat je op je sterfbed geen spijt hebt van iets wat je wel had kunnen doen of zeggen.
Het kan voor jezelf misschien een punt zetten als je duidelijk en helder verteld wat je dwarszit/wat je ervan vindt. Op dat moment ligt het bij de ander...doet ie dan nog steeds lullig...okee...zijn/haar fout.
Makkelijk geklets misschien, maar toch...(?) Mijn vader is overleden en we hebben heel bijzonder en goed afscheid kunnen nemen...er is nooit een gevoel geweest van "had ik maar...".
Wat vreselijk dat jullie zo door je ouders/schoonouders in de steek gelaten zijn. Wat hebben zij veel gemist door dat te doen. [kiss] [kiss] [kiss] [kiss] [kiss] [kiss]

Offline
Berichten: 309

ik heb een stukkie tekst weggehaald :wink:

afbeelding van goudblok
Berichten: 3539

even omhoog

Offline
Berichten: 205

..

Offline
Berichten: 205

Jeetje zeg wat een verhaal. Hier kan ik nou echt verdrietig van worden.