Persoonlijk verhaal van Glimke

6. Het k-woord

Ik ben ik het ziekenhuis voor een hartfilmpje. Het is een standaardprocedure om mee te mogen doen aan de studie. Mijn allereerste hartfilmpje, nog een paar van dit soort nieuwe controles en mijn onderzoeksbingokaart is vol.

De verpleegkundige is energiek en doortastend. Als ik zeker weet dat er geen naalden aan te pas gaan komen, kan ik ontspannen. Met wat interessante plakkers en draadjes aan mijn blote bovenlijf, wachten we tot de computer de nodige gegevens heeft verzameld. Het litteken op mijn linkerborst glimlacht naar het plafond.
“Hoe lang geleden hebben ze het bij jou ontdekt? De ziekte?” vraagt de verpleegkundige dan. De vraag is niet relevant voor het onderzoek. Het is een vraag uit persoonlijke interesse. Heel even moet ik schakelen. Wil ik dit gesprek voeren, nu, met haar? Ik besluit van wel.
“Twee jaar geleden.”
“En nu al terug? Jeetje.”
Even is het stil.
“En heb je toen ook chemo gehad?”
“Ja. Eerst chemo, toen een operatie en daarna nog bestralingen.”
“Hoe lang was je daar allemaal wel niet zoet mee?”
“Pff ehm… meer dan een half jaar. En daarna moet je nog herstellen.” Ze knikt. Het filmpje is gelukt. Als ze de plakkers verwijdert, komt het hoge woord eruit.
“Mijn schoonzusje heeft ook K. Pas ontdekt. Ook in d’r borst.”

Uitgerekend een verpleegster is de eerste persoon die ik tegenkom die het woord kanker niet uitspreekt. Ik moet er bijna om lachen. In deze kamer geen eufemismen, besluit ik.
“Zit de kanker alleen in haar borst, of heeft ze uitzaaiingen?” Ze weet het niet precies. Het is een spannende tijd. Haar schoonzus is ook nog zo jong. Nog geen 50. Wat een rotziekte is het toch.
“Ja”, knik ik, “kanker discrimineert niet op leeftijd.”

Zelf aarzel ik soms ook om het celletje bij de naam te noemen. Tumor, nog zo’n woord dat ik liever niet te vaak zeg op een dag. Steeds als ik ‘kanker’ of ‘tumor’ zeg, is het alsof iemand een microfoon bij mijn mond houdt, zodat precies dat woord lekker door de ruimte galmt. De woorden doen me pijn, want het maakt het echt. Ze maken mijn kanker echt, de ernst echt. Ze maken me bang. Juist als ik aarzel, dwing ik mezelf daarom het toch te zeggen. Want het is echt en het is echt eng. Kankerkankerkanker. Tumortumortumor.
 
Ik trek mijn bh en shirt weer aan. Of ik kaal was, van de chemo, vraagt de verpleegkundige. Aan haar stem hoor ik dat ze er niet aan moet denken.
“Het leek me verschrikkelijk, maar uiteindelijk viel het me mee”, hoor ik mezelf zeggen. “Ik had een leuke pruik en sjaaltjes.” Hoe bang ik was dat mijn haar niet helemaal zou teruggroeien, vertel ik niet. Ook niet dat het kaalzijn vooral meeviel, omdat andere bijwerkingen zoveel zwaarder waren. Wel zeg ik nog iets semi-geruststellends, over dat ze tegenwoordig veel kunnen en dat ik zelfs met uitzaaiingen misschien nog wel jaren te leven heb, volgens mijn oncoloog. De verzachtende clichés zijn eruit voor ik er erg in heb. Maar ze lijken hier, nu, op hun plek.
We geven elkaar een hand. We wensen elkaar sterkte.

Offline
Berichten: 316

De verzachtende clichés..... Wat zeg je dat mooi. En wat bijzonder dat je haar eigenlijk wat gerust probeert te stellen. 

Een verpleegkundige die kanker 'k' noemt..... Wat moet ik ervan denken. Een beetje raar vind ik het,eerlijk gezegd. Al kan ik me ook voorstellen dat je daar even in stilte om hebt moeten lachen.

Wanneer krijg je de uitslag? Wanneer is je bingo kaart vol en weet je of je mee mag doen met de studie? Ik hoop voor je op gunstige uitslagen. 

Offline
Berichten: 171

Wat schrijf je prachtig. Ik heb beeld van jou, van de pleeg, van de ruimte, van het schoonzusje, een wereld in een stukje. Dank je wel.

Offline
Berichten: 11

blush Dankjewel Annetjula smiley

 

@Mora Ik loop een beetje achter met 'mijn verhaal'. Heb lang wat aantekeningen gehad, maar nu pas de zin om ze uit te werken tot deze stukken. Heb meegedaan aan de studie, die is inmiddels afgerond omdat het bij mij niet genoeg effect had.

Ik was enorm verbaasd dat uitgerekend een verpleegster het niet durfde uit te spreken. Aan de andere kant is het ziekenhuis een verzameling eilandjes, en ziet deze vrouw misschien zelden mensen met kanker.  Kan ze eindeloos ouwehoeren over hartkwalen en open hart operaties bij de bitterballen van de vrimibo, maar krijgt ze de kriebels als het over chemo gaat. Zou zomaar kunnen smiley

 

Offline
Berichten: 4133

Inderdaad echt extreem goed geschreven zeg.

En heel weird dat je toch regelmatig in de geruststelmodus schiet. Alsof je daarmee indirect ook jezelf geruststelt. Dus ondanks kankerkankerkanker en tumortumortumor daarna de geruststelling. Het mag er natuurlijk allebei zijn.

Ook zelf stel ik regelmatig anderen gerust, nu ik sinds ruim 3,5 jaar uitzaaiingen heb. Er kan nog veel, ik voel me goed, ik ken mensen die wel .... leven met uitzaaiingen van borstkanker. Soms vraag ik me af of ik mezelf daarmee niet tekort doe. Want eigenlijk bagatelliseer ik daarmee een op zich totaal K.%.&.te diagnose, maar ach, waarom altijd ook alleen maar de rauwheid van de realiteit. Het zachte van de realiteit mag er ook zijn.

Offline
Berichten: 11

Eens, Ellen. Voor mij vraagt het ene moment om een hoopvolle bril en het andere om de rauwe bril. Naar anderen toe, en net zo hard naar mezelf. Wel de realiteit onder ogen zien, zodat ik me kan voorbereiden op het ergste, maar ook hoop houden om moed en energie uit te putten.

Offline
Berichten: 4133

heart

Offline
Berichten: 338

Tjonge, kennelijk is het toch een beetje een ver van haar bed show, een patient zoals jij. Blijf schrijven Glimke. Het is mooi een om een "glimps" van jouw leven op te vangen. 

Hartelijke groet, 

Linda 

Offline
Berichten: 206

Ik zie het helemaal voor me, wat een bizarre ervaring. Hopen dat de schoonzus met K er wat aan heeft...