Persoonlijk verhaal van andreah

12 januari 2009
Om 07.00 al achter de computer. Redelijk geslapen vannacht met slaappil. (gebruik deze 3 tot 4 keer per week, waarom moest u, meneer Klink dit nou uit het basispakket halen?? ) Bont en blauw met een oog wat bijna niet meer open kan. Valpartijtje met de fiets. In de rails van de tram beland. Wonder boven wonder niets gebroken. Zijn mijn botten dan toch nog in een betere staat dan ik dacht?

Ben onrustig, maar niet super nerveus. Vandaag is het weer d-day, zoals ik het maar ben gaan noemen. Bloeduitslagen, en hierna APD. Ziekenhuisdagje dus. Weer een maand voorbij. Weet niet goed wat ik kan verwachten. Stel me er op in dat alles weer gestegen is omdat de pijn wat toegenomen is. Maar nou ook weer niet zo erg…. Van de week wel veel pijn gehad, maar toen bleek dat ik een doses pijnstillers was vergeten in te nemen (als ik nog dacht dat ik ze voor niets nam, dan is dat nu in ieder geval over).

Het blijft raar, dit soort dagen. Weer naar dat ziekenhuis, waar ik tegenwoordig beter de weg ken dan de gemiddelde verpleegkundige. Zat er van de week voor het bloedprikken. Moest erg lang wachten. Zag mezelf daar zo zitten. Aan de buitenkant is niets te zien. Bruine kop, lange haren, ik zie er gezond uit.

Na oud en nieuw in een dipje beland. Pijn neemt wat toe en dan ben je je er opeens weer erg bewust van dat dit toch echt kanker is en dat het niet meer te stoppen is. Ik ga hier dus toch echt dood aan. Iets wat ik natuurlijk al lang weet maar wat toch ook nog vaak onrealistisch lijkt.

Kwam dit weekeinde en oude vriendin tegen. Ze heeft via Hyves weer kontact met een andere oude vriendin. Wil eigenlijk wel kontact via hyves met haar. Maar twijfel dan toch weer. Hoe vertel je iemand nou dat je ziek bent? Heb het de afgelopen maanden vaak moeten doen, en iedere keer krijg ik weer pijn in mijn buik als ik het vertel. De schrik op mensen hun gezicht. Soms ook alsof het dan pas duidelijk voor mezelf wordt. Weet niet goed hoe ik het moet beschrijven.

Was dit weekeinde bij de ehbo na mijn valpartij (wenkbrauw ook stuk en dat bleef maar bloeden). Een ander ziekenhuis dan mijn eigen ziekenhuis (sinds wanneer heb ik een eigen ziekenhuis!?). Vragen daar of ik medicijnen gebruik. Ja dus. Dus daar ook het verhaal bekend. Wenkbrauw was zo geplakt. Toen ik wegging, wenste de verpleegkundige me veel sterkte. Dit had niets met mijn wenkbrauw te maken. Ik merk dat ik dan toch wat geïrriteerd raak. Ik wil het niet horen. Ik weet wel dat het ernstig is wat ik heb. Maar ik ben ook gewoon Andrea. Andrea die van haar fiets was gelazerd, punt.

Ja het is weer D-day. En de opstandigheid borrelt weer in me op. Schijnt er ook bij te horen. Ga zo maar even de Afrika dvd kijken. Blijft toch een droom om daar nog es heen te gaan.