Persoonlijk verhaal van andreah

bedelen om werk
Vandaag toch maar weer es even gebeld. Ik zit sinds augustus al thuis. Eerst vanwege de pijn in mijn rug, en toen natuurlijk die uitslag. Ik werk met verstandelijk gehandicapten, al zo'n jaartje of negen voor dezelfde organisatie. Ik heb al gauw in een gesprek met PZ aangegeven dat ik van thuis zitten niet vrolijk wordt en dus graag wat wil doen. Mijn eigen functie kan ik niet meer uitvoeren maar men kan overal wel wat extra handen gebruiken, dacht ik..... Ik ben officieel 100% ziek maar mag op arbeidtherapeutische basis best een aantal uren per week wat doen. Heb zelf een plan bedacht, helpen op activiteitencentra dicht bij mijn huis... We zijn ondertussen 3 maanden verder en nog steeds ben ik niet aan het werk. Alles gaat zo langzaam. Laksheid, logheid, niet nadenken... Ik begrijp dat de wereld uit meer dan Andrea bestaat maar hier zakt mijn broek toch wel vanaf. Op een gegeven moment heb ik zelfs tegen die PZ functionaris gezegd, luister, zoveel tijd heb ik niet!
Ik zou dus voor kerst een gesprek hebben met de leidinggevende van het AC. Maar ze belde af, ze was ziek. Vandaag dus zelf maar even gebeld. Volgende week dinsdag heeft ze tijd voor me. Kunnen we eindelijk gaan bespreken wat er gedaan kan worden. Hopelijk niet te laat, moet maandag weer in het ziekenhuis zijn. Wordt het chemo, of weer wat uitstel? Ben best pissig, geloof ik.