Persoonlijk verhaal van Anma

Nog steeds in het koude kikkerlandje en morgen vier ik (niet) mijn verjaardag, morgen is het ook precies 3 maanden na de diagnose..
Er is veel gebeurd en eigenlijk niks, geen operatie , geen chemo.... niet ziek gevoeld. Ok ik heb last van gewrichtspijn, opvliegers en van een hoop ongeloof van omstanders.
Ik ben nog steeds positief en geniet op mijn manier van elke dag, de ene dag wat actiever dan de ander maar dat mag (van mezelf iig). Door de wetenschap dat mijn leven eindig is sta ik wel iets anders in vriendschappen merk ik nu.
Mijn beste vriendinnetje heeft heel veel moeite met de confrontatie van mijn ziek zijn/verlies t.z.t. Zodanig dat ze nergens naar vraagt en doet alsof het er niet is. De vriendschap is vrij jong (1,5 jaar) maar was héél intens, iedere dag meerdere telefoon gesprekken van zeker een half uur.en elkaar meerdere keren per week zien. De gesprekken waren meestal het doornemen van de dag en heel veel van haar persoonlijke sores, zoals werk, relatie troubles en kids.
Ik was haar spreekbuis, haar spiegel en ventilatieklep. De eerste maand na de diagnose was ze nog erg betrokken en ging mee naar het ziekenhuis, daarna door vakantie en het verlies van haar vader had ze meer tijd voor haarzelf nodig dacht ik dus heb ik wat minder beslag op haar gelegd. Wel belde ze iedere dag om haar "vuil" te spuien/delen, ik werd er moe van, moedeloos en irriteerde me over de onbenulligheden waar ik tot voor kort totaal geen moeite mee had.
Nu heb ik haar duidelijk gemaakt dat ze naar mijn inziens me heeft laten zitten, dat ze alleen maar oog heeft voor haar eigen sores en dat het van mij zo niet meer hoeft.
Ik ben er echt klaar mee (zoals het ging) maar zij is door de confrontatie wakker geworden, wil een second chance... het telefoon contact staat me tegen want weet niet hoe het bedoeld is en eerlijk gezegd hoeft het van mij niet meer, vanavond komt ze praten over hoe nu verder.
Zij is de weg kwijt is totaal van pad dat ik geen deelgenoot meer wil zijn, dat ze niet meer met mij beslisingen kan doornemen.
Ik ben opgelucht dat ik niet meer iedere dag van die onbenullige telefoontjes krijg, de bezoekjes waren al minimaal en zij dacht met haar telefoontjes haar liefde aan mij te laten zien???

Waar ik erg mee zit is dat ik niks meer voel, 1,5 jaar down de drain, we hebben leuke dingen samen gedaan en ik weet dat ze echt van me houd/om me geeft. En ik ..... ik voel niks.
Ik voel medelijden voor haar, vind het rot voor haar en haar kids maar voor mezelf ..... ik voel niks... geen gemis, geen verdriet, geen spijt.
Wat ik me afvraag is of de hormonen of het gemis ervan hier mee te maken hebben of dat het allemaal ligt aan het feit dat ik nu toch andere prioriteiten in het leven heb?
In mijn lovelife werkte het in het verleden ook zo, klaar is klaar en geen weg terug, dus het is wel herkenbaar maar zo duidelijk heb ik het nog nooit ervaren.
Misschien om dat mijn lovelife met mannen was en dit een vrouw is? misschien omdat mannen niet zo makkelijk feedback geven en zij duidelijk aangeeft dat ze me niet kwijt wil maar ook dat ze me bikkel hard vind?
Misschchien omdat de hormonen mij gevoelsleven beïnvloeden? misschien omdat ik nu duidelijkere keuzes voor me zelf maak?

Ik zie erg op tegen het gesprek van vanavond, weet dat ik haar pijn ga doen, haar teleur ga stellen. maar ik denk dat ik er goed aan doe om het niet voor haar in stand te houden..... zelf denk ik dat een break/adempauze nuttig kan zijn om ieder voor zich de waarde van deze vriendschap te bepalen, aangezien ik nu elke poging van haar niet ervaar zo als die bedoeld is ....
Ik weet gewoon niet waar ik wijs aan doe.
Dammm , alsof mijn diagnose nog niet genoed is ik word hier zo moe van.