Persoonlijk verhaal van Anma

Na mijn hersenspinsels hier neergezet te hebben, belde ik mijn moeder om de auto te vragen voor (inmiddels afgelopen)dinsdag. Zij zei hoe voel je je en ik brak meteen en dus heb ik het er toch uitgegooid dat ik graag er met ze over zou praten en dat ik heus niet opgeef maar juist hun feedback nodig heb en natuurlijk zei ze dat dat kon. De auto kon ik echter niet lenen en moest daarvoor mijn broer bellen, waar mijn schoonzusje vroeg lig je nog in bed je stem klinkt raar, en weer braken de dijken omdat het gewoon te hoog zat. Ook broerlief was een en al begrip en kon zich voorstellen (hij als geen ander waarschijnlijk) dat het belangrijk was om vast te leggen om verder te kunnen en ook daar gaat een gesprek mee plaatsvinden.
Zondag 's avonds via sms een bommetje gedropt bij mijn vriendinnetje dat ik met haar wilde praten maar niet wist of ze het aan zou kunnen? het eerste wat er geantwoord werd was "je gaat zeker naar Afrika? "
Ze kan me zelfs niet voor een vakantie missen dus hoe ga je daar nou mee in gesprek over het voor altijd missen? toch verteld dat ik daar met haar over wilde praten en ze gaf aan dat ze als een struisvogel met mij en mijn ziek zijn is omgegaan en dat ik gewoon aan de bel moet trekken?
Gister is ze langs geweest en heb ik samen met haar de euthanasieverklaring doorgenomen en ook het feit dat ze met me mee gaat naar de huisarts om dit gesprek te voeren, zelfs iets opgesteld over mijn uitvaart, meer wat wil ik niet dan wat wil ik maar dat is ok.
Ik had hier op het forum een mooi gedicht gezien en gekopieerd die zij las en zei die wil ik voorlezen op de dag van......
Muziek die ik mooi vind opgeschreven....
Het is een levend document denk ik net als ik en zal nog wel het e.e.a aan veranderen maar het is fijn dat ik het in the open heb gegooid en dus weet dat ik ook hier in niet alleen hoef te staan!
Van de maatschappelijk werkster kreeg ik een heel mooi boek te leen:
"stel je gaat dood ? hoe regel je dan je leven? " van Pauline van Munster
Ben er nog niet helemaal in gedoken maar er staan mooie handvatten in!

Ben dus een eind op weg... en heb nu al zo veel rust gekregen dat het gesprek dus mag en kan dat en er al een flink begin gemaakt is dat het niet meer rondspookt in mijn hoofd en ik weer ruimte heb voor leuke dingen!
Morgen lekker oudcollegaatjes op de koffie/thee/taart en vrijdag lekker naar Slagerij van Kampen, ik sprankel weer .... jippie