Persoonlijk verhaal van Anma

Op het forum lees ik vaker over 'de hond moet in zijn hok.' Nou ligt de situatie bij mij wat anders want ik weet al dat die hond in mijn kuiten blijft bijten. Ondanks de goeie berichten van afgelopen maandag denk ik nu meer dan ooit aan wat als... hoe ver wil ik gaan ... moet ik een euthanasie verklaring gaan regelen ,hoe wil ik mijn uitvaart hebben.
Niemand om mij heen ouders, broers of vriendin wil ik hier mee lastig vallen want ze hebben allemaal hoop gekregen door het bericht van maandag. Het is niet zo dat ik me er bij neer leg en dat ik er niet meer voor ga maar ...denk juist dat ik realitisch ben.
Ik heb dik 2 jaar geleden mijn schoonzusje begraven na een lijdensweg van 6 jaar zij overleed aan de gevolgen van eierstokkanker op 30 jarige leeftijd en is naar mijn idee veel te ver gegaan. Had niks geregeld qua euthanasie omdat ze alleen maar wilde denken aan leven. wat het voor omstanders het wel heel moeilijk maakte, wij dachten al lang meisje het is goed zo het is genoeg geweest hoe mensonterend moet je aan je eindje komen?
Ik heb wel heel veel van haar geleerd om iedere dag als een geschenk te zien en het optimale eruit te halen. Nu dat het dus "goed" met me gaat wil ik weer actief in het leven staan, en het lukt me wel aardig.
Veel afspraakjes met oud-collega's/vriendinnen en ik mag bij vrienden van mijn ouders in het bedrijf mezelf een beetje nuttig maken.
Echt zoeken naar een baan vind ik nog moeilijk, wat ga ik ze vertellen en wat niet, hoe veel kan ik aan en daarnaast als ik nu weer aan de slag ga dan ben ik die riante (NOT) UWV uitkering kwijt en wat als het dan niet zo goed gaat?
Het UWV heeft me de ruimte gegeven tot eind mei en gaan me dan weer contacten.
Afrika staat ook nog even geparkeerd vooral omdat ik de muizenissen in mijn hoofd rustig wil hebben, deze gedachte samen met Lariam (malariatabletten) gaat volgens mijn niet goed.
Dinsdag weer een afspraak met maatschappelijkwerk in het ziekenhuis en misschien kan zij me er een beetje mee helpen. Of moet ik de vriendschap van mijn beste vriendin gaat "testen" en gewoon met haar het gesprek aan gaan? Vind het moeilijk, wil niemand tot last zijn.
Mijn ouders staan anders in het leven qua geloofsovertuiging en geven aan me er niet bij kunnen te helpen en dat het allemaal mijn keuze is maar merk dat ik erg graag er met iemand over zou willen bomen om er achter te komen wat ik wil en hoe.