Persoonlijk verhaal van Anma

Vandaag de 1e van de laatste 3 chemo's... pff raar gevoel.
Er heerst al een maand een gevoel van paniek om het idee dat het zo klaar is ...
Dat ik dan zonder chemo zit en het alleen op avastin moet doen geeft me een onrustig gevoel.. ik vertrouw het voor geen cent.
Maar zo als de verpleegkundige al zei: je kan moeilijk de rest van je leven aan de Taxol, dan ga je zo daar dood aan ipv aan de kanker... waarbij ik dacht so what??
De mexicaanse griep.. idem... weet nog steeds niet of ik me ga laten inenten, heb ook nog geen oproep gehad dus.. moet er zelf achter aan of lekker niks doen.

De tumormarkers zijn in het gedeelte gedaald waarvan ze zeggen dat het niet meer meetbaar is dus dat is een heel goed bericht.
Eind november weer de scans enz en dan .......................................?
Ik voel emoties die me vreemd zijn.. onzeker, bang en verdrietig en tegelijk een soort van verdoofd gevoel maar dat geld dan meer voor de positieve gevoelens.
Merk dat ik hier steeds minder lees/kom dat ik moeite heb met al dat positieve geluid van mede amazones. Ik kan er effe niks mee...
Probeer zo kankerloos mogelijk door het leven te gaan.
Had ik het eerder wel eens over struisvogelpolitiek van anderen merk dat ik zelf nu ook een beetje daar mee bezig ben.
Door weg te blijven gaan er niet minder mensen dood en door weg te blijven gaat de kanker niet weg.
Maar heb wel het idee dat ik met mijn moodswings niet echt bijdraag aan het positieve geluid wat overheerst, misschien brengt het wel iets in balans maar heb niet het idee dat iemand daar op zit te wachten.
En dat hoeft ook helemaal niet, ik kan het op zich allemaal aardig handelen, zit niet meer met grote vraagstukken zoals in het begin.
Het is bijna een jaar na de diagnose en ik ben er nog...
Wat de volgende stap gaat zijn hangt af van de uitslagen van de scans.
Roer ik de amputatie nog een keer aan ja/nee
Ga ik een reisje boeken ja/nee
Het stil zijn hier, is niet aan iemand te wijten behalve aan mezelf. Het is even goed zo.. .