Persoonlijk verhaal van annie_2

DE DREMPEL VAN 2015 OVER! 

Het is zover, het is 2015. 
Blaffend als een hond, piepend als een versleten draaideur en slapend als een marmot ging ik de drempel over. Maar....... ik ging hem over. En dat is belangrijker dan hoe ik hem over ging. En bovendien, het zijn geen kankerklachten. Nee, het is gewoon een doodordinaire fikse , vermoeidheid gevende , verkoudheid. Zo eentje  waar velen op het moment mee te maken hebben.

Sinds ik weet dat ik uitgezaaide borstkanker heb is dit mijn vijfde jaarwisseling. Ik wilde dit jaar eens terugblikken op die jaarovergangen. Aan de hand van mijn dagboekbijdragen over de jaarwisselingen was het terugkijken gemakkelijk,  verrassend en ook interessant om te doen.  

Het eerste wat me daarin opviel was dat ik bij elke jaarwisseling meer of minder verhoging/koorts had. Door verkoudheid of andersoortige infectie. Dus ik blijf met mijn openings zinnen van dit jaar een traditie trouw !
 
In mijn nieuwjaarsbijdrage 2011 schreef ik over ' vervlakking of verdieping'. Ik vroeg me af of ik door het dagelijks moeten leven met uitgezaaide kanker in mijn lijf emotioneel aan het vervlakken was, me sociaal aan het isoleren.  Het kwam voort uit het 24.00 uurs straat ritueel. Ik zag er toen zo tegenop. Wat tijdens die jaarwisseling vast ook kwam door mijn zombiegevoel van de taxotere die ik toen gebruikte. Maar gisteren was het anders.

Gisteren op Oudejaarsdag was het al een drukte van jewelste hier in de straat. Onze buurman stond enthousiast buiten olliebollen te bakken.  Er werden zit - en statafels en vuurkorven aangesjouwd. De kinderen renden rond en pikten af en toe een oliebol en moesten regelmatig tot de orde geroepen worden!  Dat zag er allemaal reuzegezellig uit dus ik voelde dit jaar even het dilemma : ga ik vannacht wel naar buiten of niet? 

Maar nee, diep van binnen voelde het ook dit jaar nog steeds als een gruwel om op middernacht naar buiten te moeten gaan om al die snotterende, hoestende, proestende en drinkende mensen te omarmen en gelukkig nieuwjaar te wensen . En ook dit jaar zag ik, net als toen, weer op tegen vragen als : hoe gaat het nu met je. Wat dat betreft lijkt er dus weinig verannderd. 
    
Maar  vervlakt zijn, me sociaal isoleren, nee, dat kan ik toch echt niet zeggen over mezelf. Wel heb ik de afgelopen jaren , soms ook met pijn en moeite, geleerd om geen  energie meer te verliezen aan sociaal gewenst gedrag of aan ' moetens'. Ik heb geleerd vooral mijn energie te steken in mensen en dingen van wie ik energie krijg. Maar ook aan mensen aan  wie ik zelf , ondanks mijn ziek zijn,  energie kan geven. Mensen die echt belangstellend zijn en het geduld hebben dicht bij me te blijven,  hoelang het proces ook duurt.  Want ik besef dondersgoed hoe lang mijn proces al duurt en wat dat van mij en anderen om mij heen vraagt. 

Daarom waardeer ik des te meer de mensen bij wie ik voel  dat zij oprecht en eerlijk deelgenoot kunnen blijven. Dat heeft mij ook dit afgelopen jaar weer veel waardevols opgeleverd. Het heeft mij geholpen me staande te kunnen houden en me nog steeds van betekenis te kunnen voelen. Het meest zingevende wat mensen me dit jaar gezegd hebben  is dat zij veel leren van mij over hoe je , zonder je voortdurend een inactief slachtoffer te voelen, zinvol kunt leven met uitgezaaide kanker. 

2012 schreef ik over het ' oudejaarsfestijn ' van toen. Het werd nl een ander festijn dan ik me van die avond had voorgesteld . Met 39 gr koorts moest ik met mijn koffertje 's avonds ineens naar het ziekenhuis voor onderzoek. Gelukkig liep het allemaal met een sisser af en kon ik thuis de jaarwisseling meemaken. 

En nu was het gisteren weer oudejaar. En ook dit jaar moest ik weer op oudejaarsdag naar het ziekenhuis. Niet vanwege koorts, maar vanwege geplande onderzoeken van de hartpompfunctie en het maken van de CT scan. En wat een  ' festijn ' werd het ook dit jaar weer! 

De wekker ging al om 07.00 uur af . We moesten nl vroeg weg om op tijd op de dagbehandeling te kunnen zijn. Eenmaal op ontdekten we dat het geen 07.00 maar pas 06.00 uur was. Op de een of andere manier had ik iets fout gedaan tijdens het instellen van de wek-tijd!

Op de dagbehandeling aangekomen overviel me ineens een gevoel wat ik nooit eerder gevoeld had. Ik voelde me daarboven ineens zo  " een voorwerp  van technisch handelen " , van voortdurend prikken, kuren en onderzoeken ! Ik was zo blij dat ik mijn meest vertrouwde verpleegkundige naar me toe zag komen lopen .  Ze vond  het fijn te horen dat haar nabijheid  mij goed deden. Dat ik mezelf door haar aandacht weer meer mens voelde worden. En ik was natuurlijk toch ook heel blij dat het zetten van het infuus in de poort om alle contrastmiddellen door naar binnen te laten gaan meteen goed ging. 

Maar ik heb het wel geweten,  die twee uur eerder op dan normaal. En ook die uren rondhangen in het ziekenhuis. Want tussen aanprikken infuuspoort, hartpompfunctieonderzoek en CTscan zaten heel wat lamlendig makende wacht -uurtjes. Ik werd ook zo wee-ig van die bariumpap . En uren moeten wachten zonder iets te mogen eten maakte deze keer erg slap.  

Na de CT scan was ik  ineens erg moe. Al mijn energie leek daar uit me weggelopen te zijn. Of al dat gehang, al die bariumpap en die contrastvloeistoffen , mijn verkoudheid, mijn achtste kuur alweer , waarvan de pauzeweek vandaag op nieuwjaarsdag , is begonnen, daar allemaal debet aan waren? Ik weet het niet, maar ik voelde me plotseling zo leeg en futloos! Was blij naar huis te kunnen om mijn bed in te duiken. Maar toen we thuis kwamen was het nog zulk mooi weer dat we toch nog even lopend boodschappen zijn gaan doen.Ook al bleek dat eigenlijk net teveel te zijn! Ik ben daarna meteen gaan liggen wat erg fijn voelde..

En jullie zullen het niet geloven, maar ik heb deze jaarwisseling slapend doorgebracht. Iets wat me sinds mijn kinderjaren nooit meer is gebeurd! En niet alleen ik sliep, ook Tjeu is de jaarwisseling slapend overgegaan. Vaag herinner ik me wat vuurwerkknallen gehoord te hebben, maar echt wakker ben ik er niet van geworden. En ik schaam me er niet eens over. Ik had het zo nodig!

Ook tijdens de jaarwisseling van 2013 had ik , net als nu, een fikse verkoudheid . Ik had het benauwd erdoor en kreeg het  nog benauwder van alle mensen die zich tegen me aan bemoeiden. Maar die door  bezorgdheid gevoede goed bedoelende  adviezen van mijn man en kinderen, voelden toen extra verstikkend.
We hebben er daarna op een rustig moment eens goed over gepraat en er lering uit getrokken . Mijn omgeving vertrouwt er nu wel steeds beter op dat ik de juiste stappen zet in het omgaan met mijn geblaf, gepiep en gesnotter , met koorts van een infectie of een verkoudheid zoals nu. Mijn koorts was vanochtend op  nieuwjaarsdag al onder de 37. Dus ik weet, dat gaat wel de goede kant op!  We worden wijzer in het omgaan met elkaar wat mijn ziekte en de bijbehorende klachten betreft. 

En toen was daar alweer de jaarwisseling van 2014. 
Ik schreef oa:  " Denkend aan 2014 komt er niet alleen maar een caleidoscoop aan lichte en kleurrijke beelden bij mij naar boven. ......Want ook al nader ik mijn vierjaarsoverleving met uitgezaaide borstkanker, mijn levensperspectief wordt er eerder korter dan langer op ". Dat was toen de opmaat voor het regelen van alles rondom mijn begrafenis . We hebben het afgelopen jaar alles  besproken en gedocumenteerd wat daarmee te maken heeft. We zijn nog steeds heel blij dat we daar toen de tijd voor genomen hebben. Het geeft ons zoveel emotionele en fysieke rust. Hierdoor is er tijd  voor de meer leuke kanten van het leven.  En ook al had ik het 1 jan 2014 niet gedacht, nu ben ik er nog, nu maak ik weer een jaarwisseling mee. Ook al was het slapend ! 

Maar eigenlijk denk ik ook nu weer: maak ik de jaarovergang naar 2016 nog wel mee? Ik ben ook nu weer realistisch genoeg om te weten dat dat niet zeker is. Dat ik er rekening mee moet houden dat de kuren die er nog voor mij zijn minder lang aan kunnen  slaan, meer klachten kunnen gaan veroorzaken. En dat het moment gaat komen om de balans op te gaan maken van kosten en baten van het kuren. Dat we zullen na moeten gaan denken over nog wel of niet meer behandelen. 

Volgende week dinsdag gaan we voor de uitslag van de CT scan naar mijn oncoloog.  Tijdens ons vorige consult hebben we al enkele scenarios met hem doorgesproken. Er staan nog middelen voor mij op de plank voor mocht ik niet meer stabiel zijn. De keus zal dan hoogstwaarschijnlijk gaan tussen herceptin + erubiline of vinorelbine. Ben ik nog stabiel dan ga ik door met herceptin/ taxol. Want van neuropathie is ook nu nog steeds echt geen sprake!  En ik voel me ' fysiek en geestelijk ' nog steeds wel zo goed dat de weegschaal van kosten en baten nog door kan slaan naar meer winsten dan kosten.

Fris als een hoentje ben ik vanochtend, nieuwjaarsochtend opgestaan. De lange nacht heeft me echt goed gedaan. En ook Tjeu! Hierdoor konden we op deze nieuwjaarsdag een heerlijke wandeling maken over de maasdijk.  Lekker warm ingepakt wel, want er waaide een koude wind. Maar het zonnetje scheen heerlijk in ons gezicht waardoor  we toch erg ervan genoten hebben. De vermoeidheid van gisteren was helemaal verdwenen. En morgen passen we op op Noa. Niks kan me blijer maken!

Het jaar 2015
Net als vorig jaar blijf ik er dus ook nu maar niet te lang bij stil staan wat er dit jaar verder nog allemaal kan gebeuren. Ik kies er opnieuw weer voor zo goed mogelijk te leven bij de dag. Dan leef ik het prettigst . 

En dat wens ik jullie ook voor 2015.
De kunst om zo veel en zo goed als je kan de mooie, zinvolle momenten uit elke dag die je dit jaar gegeven is te plukken! 

Offline
Berichten: 36

Beste, Annie, wat heb je dat weer goed verwoord. Met name je energie steken cq gebruiken voor die mensen die om je heen blijven. Ik wens jullie een jaar toe met vele mooie momenten. Hug!!!!

Offline
Berichten: 22

Wat heb je een mooie column geschreven over de afgelopen jaren . Jij kunt dat zo mooi verwoorden.

Hopelijk verblijd je ons in dit nieuwe jaar met nog meer van je sfeervolle verhalen.

je bent dit jaar in ieder geval uitgeslapen begonnen smiley

truus
afbeelding van truus

Ik kijk iedere dag hier bij de amazones, ik zag jouw verhaal, ik schiet dan in de lach, nu even niet Annie, denk ik dan, wat eenverhaal. Maar vandaag neem ik er tijd voor. wink

Wel erg toevallig, steeds koorts met de jaarwisseling. En schamen, waarvoor, je wilt niet weten hoeveel mensen slapen met oud en nieuw,(meestal ik op de bank, hihi)  tenslotte is het een dag, netzoals gisteren en het morgen zal zijn.

Ja, dat is het fijne hier, steun geven en krijgen, je bent dan niet alleenkiss.

Annie, ik wens je heel veel zinvolle momenten, iedere dag weer opnieuw, knuffel en liefs Truus.

afbeelding van Yolan
Berichten: 44

Lieve Annie,

bedankt voor je mooie woorden,weer een fijne opsteker voor me. Hoe je het nieuwe jaar in gaat maakt niet uit, maar wel DAT je t nieuwe jaar ingaat. Nog steeds veel leven aan de dagen toevoegend, daar ga ik voor!

fijne dag vandaag met noa.

 

Offline
Berichten: 565

Dat is wel apart Annie dat je iedere keer koortsig en grieperig het nieuwe jaar in gaat. Maar gelukkig ga je het jaar dan ondanks dat wel over. En na een goede nacht slapen weer fris als een hoentje! Dat is fijn. 

Knap overigens dat je de balans opmaakt van wat wel en niet aanvaardbaar voor je is qua behandelingen. Wegen de kosten en de baten van alle behandelingen nog op tegen kwaliteit van leven? Voor zover ik je lees is dat inderdaad nog het geval bij je. En ik hoop natuurlijk dat dat zo zal blijven!

voor 2015 wens ik je mooie, liefdevolle en creatieve momenten in het nu!!

liefs, Linnie

Stoere Leeuw hostess
afbeelding van truus

Als geen ander weet jij altijd je gedachtenspinsels weer te geven. Ik krijg er kracht en strijdlust van.

Beterschap met je verkoudheid.

Moge 2015 ook voor jou een goed jaar worden!