Persoonlijk verhaal van Coller

Heb ik me vannacht echt enorm druk liggen te maken over die wond die maar niet dicht wil gaan, akelige visioenen van in mij prikkende en porrende chirurgen, slecht geslapen dus...... maak ik vanmorgen de pleister los, is het dicht! Joeoehoeoeoe! Een pak van mijn hart. Ik heb nu voor de komende nachten van die kleine hechtstrips meegekregen. Even voor de stevigheid zodat het niet weer opengaat.

Ennnnnnnn...... ik heb pruiken gepast!
Het viel me echt mee. Ik heb er een stuk of zes opgehad maar er waren er eigenlijk 2 die we meteen goed vonden. De ene was mooier van kleur en van de andere viel het haar mooier, natuurlijker. Dus nu gaat hij proberen om die laatste in die mooiere kleur te krijgen en dan ben ik helemaal tevreden.
We dachten van te voren eigenlijk alletwee dat we moesten gaan kiezen voor de minst slechte optie. Dat hadden we niet uitgesproken maar toen we nog wat gingen drinken waren we eigenlijk best opgelucht. Ik dacht ook echt dat het allemaal wel niks zou zijn en was dan ook aangenaam verrast. Het zag er echt goed uit! Het voelt gek en je kunt niet lekker met je handen door je haar gaan maar je ziet het niet! Eigenlijk ziet het eruit alsof je net naar de kapper bent geweest, mooi geföhnd en een beetje lak erop zodat het blijft zitten.
Hellaas waren de batterijen van de fotocamera leeg anders had ik het jullie kunnen laten zien. Hij gaat me maandag laten weten of het gaat lukken met die andere kleur en dan ga ik nog een keertje terug, dan zal ik zorgen voor volle batterijen!