Persoonlijk verhaal van Coller

Ik ben dus meteen Zilver's verhaal gaan lezen! Tot de derde kuur....
Jeetje mineetje, ik hou mijn hartje vast.

Vanmiddag op controle geweest bij de chirurg. De wond van de oksel ziet er goed uit maar de eerste wond, van mijn borst, is vlak voor de tweede operatie opengegaan en nog steeds niet dicht. Er lekt nog altijd een beetje vocht uit.
"We zullen eens even kijken. " zegt'ie. "Geef me eens een pincet. " tegen de vpk.
Er hadden onmiddelijk alarmbellen moeten gaan rinkelen natuurlijk, maar ik dacht dat hij de zwaluwstaartjes van de okselwond er eerst af ging halen. Neeeeeeeee, hij stak dat pincet in de opening en ging erin zitten rommelen.
Als mijn arm niet nog een beetje gehandicapt was geweest had ik hem vast een hoek gegeven. Tranen sprongen in mijn ogen en aan mijn goede kant brak het zweet uit.
"Ik heb nu een nieuw wondje gemaakt, waarschijnlijk gaat het nu vanzelf dicht. Sorry, dat ik je even pijn moest doen!"
Lekker verhaal Hij was daarna wel heel lief, ging netjes het bloed wegpoetsen voor hij het verbond.
Nu moet ik over 2 weken terug om het nog even te laten zien voor ik in mijn chemodip terecht kom. Hij benadrukte ook nog even dat ik de chemo, met 3 van de 25 klieren positief, niet als vijand maar als handlanger moest zien.
Ik weet het maar net als zovelen hier met mij, kan ik er niet over uit dat ik me eerst een tijd flink beroerd moet voelen, voordat het bij benadering weer kan worden zoals het was.

Met lief zojuist besloten dat we morgen dikke zelfgemaakte hamburgers gaan grillen, op lekkere verse broodjes en met tomatensalade erbij.
Meestal is dat bij ons de slotvraag van de dag: "Wat eten we morgen?"