Amazone
Lid geworden op: 21/01/2018 - 16:38
Online
Berichten: 59

Het verhaal van Mora2202

Mijn verhaal

 

 

 

Genieten!

Het gaat goed met me. In ieder geval sinds ik heb besloten, aan mezelf heb toegegeven, dat ik best wat hulp kan gebruiken. Ik loop toch tegen dingen aan. 

Ik heb moeite om de energie die ik heb goed te verdelen. Het komt vaak voor dat ineens mn kruid verschoten heb en een soort van instort omdat ik zo moe ben. Dat kan beter in ieder geval. Ik leer ook echt van iedere keer dat dat voorkomt, maar het gaat me niet snel genoeg. Geduld is nooit een eigenschap geweest die ik bezit.

Ook wil mn hoofd veel dingen als waar mn lichaam klaar hoor is. Dus daar is wel enige disbalans. Ook dat komt wel weer goed. Met een beetje hulp.

Er is toch het afgelopen half jaar een hoop gebeurt en dat moet een plekje krijgen. De gevolgen van mn ziekte draag ik nog iedere dag en het heeft me voorgoed veranderd. Maar het heeft me zeker een leuker mens gemaakt. En dat is fijn. Voor mij maar ook voor mijn naasten. 

Vol vertrouwen kijk ik naar de toekomst. Vol vertrouwen met altijd dat kleine dingetje in mijn achterhoofd dat aangeeft dat het zomaar mis kan zijn. Ook al heb je goeie vooruitzichten. Als ik de website door blader, dan zijn die gegevens zichtbaar. Lotgenootjes bij wie het later alsnog mis ging. Gelukkig gaat het in de meeste gevallen goed. Dat laten de statistieken zien. Gelukkig. Ik probeer daar maar aan te denken. Als het misgaat, dan is dat zo. Ik wil daar echt niet de rest van mn leven aan denken. Ik wil leven en genieten!

Offline
Berichten: 825

Heel herkenbaar die disbalans. Maar inzien dat dat gebeurt en waarom dat gebeurt, dan ben je al een eid op de goede weg.

Nee de rest van je leven denken aan de kans dat het misgaat, alsnog, dat zou niet goed zijn. langzaam maar zeker zakt dat naar de achetrgrond. Af en toe dat boze stemmetje, dat zal blijven. En dat is natuurlijk prima want het is reëel. Maar de positieve dagen zullen langzaam maar zeker de overhand krijgen.

En dat doseren van je energie, dat gaat ook helemaal goed komen. Aldoende leert men, met vallen en opstaan.

Offline
Berichten: 3715

wat fijn dat het zo goed gaat. en je vindt je balans wel, het hoeft ook niet in één keer he? ;)

als je hier rond leest zie je wat vaker dat de borstkanker terugkomt omdat die vrouwen hier blijven hangen of terugkomen, dus dat geeft niet helemaal een reëel beeld. Maar het kan natuurlijk wel (ik heb ook uitzaaiingen gekregen). Maar ik kan je verzekeren dat je zelfs met uitzaaiingen nog een hele tijd kunt leven. Ik ken vrouwen die zelfs alweer 10 jaar verder zijn. dus het leven houdt ook dan niet meteen op.

Energie in balans

Wat zou het heerlijk zijn als mn hoofd en mn lichaam in balans zouden zijn.

2 maanden na de bestraling ben ik begin januari weer langzaam begonnen met werken. Op dit moment werk ik 3 dagen 2.5 uur.  

Het valt me zwaar. Informatie verwerken moet weer wennen en ook de groepsdynamiek ia veranderd. Ik zit op een andere opdrachtgever als eerst en dus werk ik met een andere club mensen. Iedereen is superaardig en dat is fijn.

Maar ik mis mn oude club. Vanwaar ik nu zit kan ik ze zien en ik merk dat ik stiekem jaloers ben. Het is hartstikke logisch dat bij het wisselen van mensen in een groep, ook de groepsdynamiek veranderd. Het is niemand zijn of haar schuld. Het is wat het is. En voor mij is het één van de gevolgen van mn ziekte. 

Wanneer ik op mn oude uren zit zal het vast makkelijker zijn. Dan ben ik weer 1 van de club, i.p.v. die collega met borstkanker die werkt aan haar reïntegratie. Voor de komende tijd gaan we kijken of ik een uurtje langer kan blijven en daarna 1 dag erbij. Voor nu is het even goed.

Mijn hoofd wil van alles en heeft de grootste plannen. Mijn lichaam is nog aan het herstellen en dat kost tijd. Lastig vind ik het op de juiste balans in mn energie te vinden. Je moet je grenzen opzoeken maar op het moment dat die in zicht zijn, dan ben je eigenlijk al wel wat te laat. Ondertussen blijf ik mn best doe en probeer zo lief mogelijk voor mn lichaam te zijn. Ik hoop dat we nog heel lang samen zijn.

Ik denk dat ik een topic open over dit onderwerp want er zijn vast meerdere lotgenoten met deze kwestie.

Offline
Berichten: 3715

en sporten, of voor mij: dagelijks wandelen werkt extreem heilzaam. Ook nu nog doe ik dat iedere dag. Zo heb ik steeds mijn oude energie weer hervonden. Heel veel succes bij het oppakken van je werk! Het kost wat, maar als je stug doorgaat en niet te snel ernaast ook allerlei andere dingen weer oppakte dan gaat het je vast en zeker lukken. Het eerste jaar na de behandelingen ging ik alleen maar gezin, werken en bewegen, voor hobby's intensieve sociale contacten en dergelijke had ik echt geen energie over.

 

Een beetje kanker is ook kanker.

Ken je dat? Dat je graag goed nieuws mag brengen in je naaste omgeving. Dat ondanks dat de situatie erngstig is, dat je toch iets kan zeggen dat men hoop geeft.

Tijdens de behandeling kreeg ik in het ziekenhuis en in mn omgeving steeds te horen dat ik zo positief was. Eerlijk gezegd kon ik niet anders. Het was mn hou vast. Want wat nou als ik dood zou gaan? Of als ik uitzaaiingen zou hebben? Wat dan?

Stap voor stap heb ik alles ondergaan. Met doodsangst. 10 dagen na de operatie kreeg ik het verlossende woord dat er niets in de oksel was gevonden. Vanaf toen geloofde ik in herstel. Ik wou zeggen genezing, maar ..... Er wordt eigenlijk niet gesproken over genezing. Dat zeggen de artsen niet. Garantie tot de deur, dat zeggen ze wel. We doen het er maar mee.

De prognose (het blijven statistieken maar toch geeft het houvast) is goed. Omgaan met de angst en ondertussen lichamelijk herstellen. Ik had een kleine tumor, bij toeval ondekt. Maar toch....een beetje kanker is ook kanker.......

Offline
Berichten: 3715

Helemaal waar: een beetje kanker is ook kanker. Kijk hoe je het leert handelen. En mocht je dat niet lukken dan is dit bij uitstek iets om toch aan te pakken (bijvoorbeeld via het Helen Dowlinginstituut) want die angst kan je leven aardig vergallen.

Offline
Berichten: 353

Goed geschreven. Dat is inderdaad zo. Hoe dan ook ben je je er nu van bewust dat er een zwaard van damocles boven je hoofd hangt. Dat maakt het leven echt anders. Vind ik zelf.

De club waar niemand lid van wil zijn!

 

Hallo belangstellende,

Mijn naam is Mora en ik ben 37 jaar oud. 36 jaar oud was ik in juni vorig jaar, toen ik een zeer pijnlijke rechterborst had. Daar zat een dikke bobbel en nadat ik het even heb aangekeken, besloot ik toch naar de huisarts te gaan. Deze stelde mij helemaal gerust en vertelde dat de mammografie enkel was om mij gerust te stellen.

Vol vertrouwen ging ik naar de foto en de echo. Toen de echoscopist toch wel erg lang in de linkeroksel bezig was, maakte ik me enigzins ongerust. Het zal toch niet?! Ik durfde het ook niet te vragen, want ik was zo vreselijk bang voor het antwoord. Toen ik later een punctie moest ( mijn geheugen laat me even in de steek of dat gelijk dezelfde dag nog was), wist ik eigenlijk al welke kant we op gingen. Ze gaven aan dat er 95% kans was dat er links borstkanker zat, en toen wist ik het al. Zoveel geluk om dan alsnog geen borstkanker te hebben, dat heeft niemand!

Na ongeveer 1 week wachten kregen we het verlossende woord. Lid van de club waar niemand lid van wil zijn. 

De prognose leek goed en de operatie werd ingepland. De tumor was niet groot en dus konden we gaan voor een borstbesparende operatie. Op dat moment was ik heel strijdvaardig en had ik overal ja op gezegd, maar achteraf ben ik blij dat mn borst er nog zit. De operatie was geslaagd en de 10 dagen wachten op het pathologisch rapport was killing. Gelukkig was de tumor (11 mm) volledig weggehaald en de snijranden schoon. In de 2 verwijderde okselklieren werd niets gevonden. Ik denk dat ik toen pas echt heb gehuild. Hormoongevoelig 100 % en her2 0 %. Tot mijn grote vreugde hoefde ik geen chemo, maar enkel 21 keer bestraling en 5 jaar of langer hormoontherapie.

We zijn nu een tijd verder en hebben (proberen) ons leven opgepakt. We, dat bestaat uit mijn man en ons dochtertje. De liefdes van mijn leven en wat hebben ze het knap gedaan. Beide aan mijn zijde en onvoorwaardelijke steun. Als gezin zijn we dichter bij elkaar dan ooit. Dus die rotkanker heeft toch iets goed gebracht.

Offline
Berichten: 129

Dat is ook mijn ervaring Mora, dat het mij en mijn kinderen (nog) dichter bij elkaar heeft gebracht, maar ook mijn broer en mijn moeder en mij als de drie overblijvers na de dood van mijn vader, en dat is beslist iets goeds. Welkom hier. 

Online
Berichten: 59

Bijzonder hoe dat werkt Anne Tjula. Dat we in moeilijke situatie zo nader tot elkaar komen. Ik moet zeggen dat de kanker me veel dingen heeft gebracht. Nare dingen maar ook heel veel goeds. Zo heb ik meer zelfvertrouwen als ooit en leef ik ondanks de goeie prognose alsof het mn laatste jaar is. Alsof ik meer geniet. Herken je dat?

Offline
Berichten: 825

Heel herkenbaar. Ook mijn relatie tot man en dochters is er door verbeterd, vooral met echtgenoot. Ja ook ik leef veel intenser nu, of hoe je dat ook maar uit moet drukken. En ik probeer me niet meer druk te maken om onbenulligheden - al lukt dat op dit moment even wat minder ;-).

Online
Berichten: 59

Hahaha, Stoere Leeuw! Ik lees al even een tijdje anoniem mee voordat ik hier een profiel aan maak. Wat ik wil zeggen, is dat ik vind dat je het heel goed doet. De dingen die je dwars zitten breng je goed onder woorden. Een oplossing komt vanzelf.

Offline
Berichten: 33

Welkom Mora, wat goed dat je nu ook een profiel hebt aangemaakt en je verhaal deelt. Fijn om te lezen dat jullie gezin dichter bij elkaar staat.