Amazone
Lid geworden op: 21/01/2018 - 16:38
Offline
Berichten: 139

Het verhaal van Mora2202

Mijn verhaal

Oncologische Revalidatie deel 2

Halverwege de revalidatie ben ik nu. Tijd voor een tussentijdse evaluatie.

Het gaat goed met mij. Zowel geestelijk als lichamelijk. Van iemand die totaal niet van sport houdt ben ik veranderd in iemand die het heerlijk vind om lekker te sporten. Ik ben bijna de fanatiekste van de groep. Ik doe actief mee en daag mezelf uit.  Op vrijdag hebben we meestal bootcamp en uit een soort zelfkwelling doe ik goed mee. Daarna ben ik zo trots en voel ik me ineens heel slank.

Daarnaast ben ik ook de jongste. Dat is iets wat ik soms lastig vindt. Doordat ik de jongste ben heb ik niet echt iemand waar mee ik veel optrek. Dus geen maatje. Dat hoeft natuurlijk ook niet maar was wel fijn geweest. Ik had een maatje maar haar 12 weken waren om. Dan is het klaar.

Qua herstel merk ik dat ik mijn kanker en de gevolgen daarvan een plekje heb gegeven. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat ik nooit een rotdag heb of er verdrietig over ben. Ook die gevoelens zijn er en horen erbij. Maar ik kan verder met de rest van mn leven.

Lichamelijk ben ik volgens mij nog nooit zo fit en sterk geweest. Die lijn blijft maar stijgen! Het is moeilijk om te omschrijven hoe dat voelt. Ik denk dat ik me bijna een supermens voel qua kracht en energie. Die kracht en energie zijn natuurlijk niet hele dag in volle glorie aanwezig, maar genoeg om de dag op een fijne manier door te komen.

De afspraken met de psycholoog zijn ook goed. Iin ieder geval houden we zo de vinger aan de pols en kan ik mn ei even kwijt. Qua theoretische modules (arbeid en energie en balans) valt het me tot nu toe wel wat tegen. De module arbeid heb ik iets eerder gestopt want alles op mn werk loopt lekker en in de module werd niet vertelt dat ik niet wist. Good for me. De module energie en balans ben ik net begonnen, dus daar kan ik nog niets over zeggen. 

De revalidatie duurt nog tot eind mei en ik ben benieuwd hoe het verloop gaat. Ik hou jullie op de hoogte!

Offline
Berichten: 93

Wat een goede berichten Mora, hoop dat je dit zo vol blijft houden! 

Offline
Berichten: 3744

Zo dat klinkt erg goed zeg! keep up the good work!

Mijn moeder

Vandaag is het 4 jaar geleden dat mijn moeder overleed aan longkanker. Vergeten zal ik het nooit. Ik was net een half jaar moeder en vond het moeilijk om mijn leven weer op te pakken. De band met mijn moeder was al jaren niet heel goed. 

Nadat ze in januari de uitslag longkanker kreeg heeft ze nog 3 maanden geleefd. Ik vond het moeilijk. We waren heel verschillend en liefde alleen was niet voldoende om de band te herstellen. 

Toen ze al heel ziek was heb ik haar een brief van mij aan haar voorgelezen. Daar stonden alle dingen in waarvoor ik haar dankbaar was. Dat was heel bijzonder, al vraag ik me af hoeveel ze er nog van heeft meekregen. Het was goed zo.

Op 15 maart is ze gaan slapen d.m.v. palliatieve sedatie. Op 17 maart is ze overleden. Ik was moe en blij voor haar dat ze geen pijn meer had. Ze had de rust meer dan ruim verdiend.

Het bijzondere is dat ik pas na haar dood vrede met haar heb kunnen maken. Zij kon eindelijk niets meer terug zeggen en ik kon eindelijk luisteren. De band die we nu hebben is vele malen beter als toen ze nog leefde. Bijzonder eigenlijk. Het was alsof we de stilte tussen ons nodig hadden. Ik begrijp haar en haar keuzes nu beter. Misschien ook omdat ik nu zelf al wat langer moeder ben.

In de 4 jaar dat ze er nu niet is, wordt het eigenlijk steeds makkelijker. Gelukkig heeft ze mijn borstkanker niet mee hoeven maken. Althans niet in levende lijve. Misschien is ze wel degene die heeft gezorgd dat ik er vroeg bij was. Hoe bedenk je anders dat je naar de huisarts gaat voor je rechterborst en borstkanker in je linkerborst blijkt te hebben. De klachten van rechts heb ik daarna nooit weer gehad.

Toeval? Mijn moeder? Geen idee, maar een geruststellende gedachte dat ze toch nog ergens is en over ons waakt! 

Bedankt mam!

Offline
Berichten: 3744

Even goed verdrietig om zo jong je moeder te moeten verliezen. Bij ons is het andersom. Ik probeer daarom extra goed mijn band met onze zoon (nu 24) te onderhouden. Gesprekken te voeren die dieper gaan dan het 'gewone' contact. En sinds een poos laat hij dat ook toe en delen we weer meer van elkaars leven. Een grote rijkdom om dat mee te mogen maken. Ik vind de gedachte dat je moeder misschien wel over je waakt heel mooi en liefdevol en ben blij voor je dat je op deze manier vrede met de moeizame relatie met haar gevonden hebt.

Offline
Berichten: 940

Apart, de sterfdatum van jouw moeder is de verjaardag van mijn moeder. 94 geworden gisteren. Ik had meer dan 20 jaar geen contact meer met mijn ouders. Ik ben heel blij dat in mijn geval voor mij alles wel goed wordt afgerond, nog tijdens leven. Mijn vader overleed 3 jaar geleden op 16 maart. Met hem had ik weer contact omdat hij in zijn laatste half jaar 2 x is geopereerd, een liesbreuk en een aneurysma. De tweede narcose werd hem fataal. Totaal de weg kwijt daarna.

Omdat ik ook wekelijks in het ziekenhuis was voor mijn kuren chemo hebben we in het ziekenhuis nog contact gehad en gesproken. Het was goed zo. Toen hij ging. Ik ben ook op de uitvaart geweest, maar kon het toen nog niet aan contact met moeder te hebben.

Ze wilde thuis blijven wonen terwijl ze niks meer kan. Dus veel thuiszorg. Na lang wikken en wegen ben ik met de bus haar op gaan zoeken, 2 bussen heen en 2 bussen terug. De eerste keer gezegd dat ik af wil spreken in het heden te blijven en alleen positieve herinneringen op te halen.

Ze heeft goede en slechte dagen. Donderdag was heel slecht, ze leek wel in een constante delier te zitten, geen contact mogelijk. Zaterdag dus jarig en een goede dag. Ik ben geweest. Het is goed zo. Mocht ze bij wijze van spreken morgen overlijden dat heb ik goede afsluiting. Ik ga er al wekenlang elke dinsdag trouw heen en ze kijkt daar erg naar uit.

Mora het is jouw verhaal, ik hoop dat je het niet erg vindt dat ik mijn ervaring met mijn moeder er bij zet. Voor jou ook heel fijn dat je toch de rust van een afsluiting hebt gevonden. Ik denk dat dat het belangrijkste is.

Offline
Berichten: 139

Lieve Stoere Leeuw, natuurlijk vind ik het niet erg als je een persoonlijk verhaal deelt. Het lijkt me heel lastig om zo lang geen contact met je ouders te hebben. Ondanks dat dat soort dingen altijd met een reden is.

Wat bijzonder dat je zo in het ziekenhuis nog contact met je vader had. En dat terwijl je aan de chemo zat. En wat een groots gebaar dat je contact hebt met je moeder en hebt gezegd dat je in het heden wilt blijven. Dan kunnen jullie vanaf daar verder.

Het moet vast goed voelen dat je vrede zult hebben als je moeder zou komen te overlijden. 94 jaar is een hele leeftijd en dat ze komt te overlijden komt daardoor steeds dichterbij. Wel vind ik dat je je ouders eigenlijk nooit kunt missen, hoe oud jij zelf dan ook maar bent.

@ Ellenk, wat ontzettend mooi dat je nu zo'n goede en diepe band hebt met je zoon! Ik hoop dat jullie daar nog heel lang van mogen genieten.

Offline
Berichten: 24

Eigenlijk moeilijk dat verdrietige situaties mensen weer dichter bij elkaar brengt. Maar ook heel fijn dat dit gebeurd, dan heeft ziek zijn toch ook nog een positieve reden.

Oncologische Revalidatie

Deze week was het dan zover, het intake gesprek bij de Oncologische Revalidatie. Veel verteld en veel gebeurd. Na afloop in de wc van het ziekenhuis even een potje gehuild. Soms dan overkomt me dat ineens. En ik laat het toe, het mag er zijn van mezelf. Ik mag best even boos en verdrietig zijn om die rotkanker. Door die rotkanker is mn hele leven veranderd. Door die rotkanker moet ik gaan sporten. Terwijl ik sporten echt vreselijk vind.

Die Oncologische Revalidatie is een cadeautje van mij aan mezelf. Ondanks dat sporten. Wij ( mn man en ik) hebben het vertrouwen dat dit goed is voor mij. Dat ik er beter uit kom en er sterker van word. En we hebben al zoveel meegemaakt dus dat sporten is vast peanuts. Nou misschien geen peanuts maar ik ga er vast niet dood aan.

De komende 12 weken ( het is een commitment) ga ik aan de slag met een fysio (om conditie te ontwikkelen), met een ergotherapeut ( om de energie goed te verdelen) en met een psycholoog ( om alles in goede banen te leiden). 

De intake bij de fysio was inclusief een 0 meting. Dit bestond uit krachttraining en een test met lopen in 6 minuten om te kijken hoeveel meter ik dat kon. Nou ik heb me niet niet uitgesloofd. En toch die middag wel wat spierpijn. Vanaf nu wordt er gewerkt aan dit lichaam, nog harder als eerst. Zo constateerden zij toch dat er in mijn arm iets minder rek zat. Dat terwijl ik toch mn best doe om doe arm te rekken en strekken. Het bewijst maar weer dat het goed is dat ik dit ga doen. 

Het wordt druk de komende 12 weken. Op sommige dagen heb ik 3 afspraken bij de revalidatie. En ondertussen werk ik ook nog 3 dagen. Daarvan laat ik 1 dag tijdelijk even schieten want het word teveel. Wel wil ik graag die 2 dagen 3 uurtjes blijven werken. Dat werken is voor mij ook een teken van herstel en dat voelt goed.

Spannend en leuk!

Offline
Berichten: 3744

Wat dapper dat je deze commitment bent aangegaan. Ik hoop en verwacht dat je je inderdaad beter zult voelen over 12 weken. Wat een heerlijk gevoel dat je je tegen de zomer dus beter zult voelen!

Offline
Berichten: 420

Yeejj Mora, goed bezig! Ik las jouw eerste verhaal en zag dat we best wel leuk gelijk op gaan, hoewel jouw diagnose iets eerder was dan de mijne, in oktober. Ik mocht de chemo ook skippen en had ook hormoongevoelige tumoren. Het zal daar allemaal wel door komen dat ik veel herken in de dingen die je bezighouden en ik vind het heel fijn om er over te lezen. Ik voel me vaak onzeker en dan is het heel fijn te zien dat ik niet alleen ben in het opkrabbelen, snap je? Ik denk dat je heeeel veel plezier zult krijgen van dit cadeautje aan jezelf!

Offline
Berichten: 139

Hoi Jolien,

Volgens mij zit jij een jaar eerder in je diagnose. Die van mij is van juli 2017. Op mn verjaardag helaas. Jij oktober 2016? 

In de tijd dat ik nog een meelezer was, heb ik juist veel gehad aan jouw verhalen! Onze verhalen lijken op elkaar en beide geen chemo. Hilarisch hoe je beschrijft dat je de slechtst geïnformeerde borstkankerpatiënt bent! Dat is precies hoe ik mezelf zie. Geen enkele kennis behalve over mn eigen situatie!

Ik denk dat we qua reïntegratie wel tegelijk zitten. Jij kreeg natuurlijk nog de bestralingslongontsteking. Brr vreselijk lijkt me dat!

Ik hoop dat je veel blijft schrijven en dan beloof ik veel te lezen. :) 

Dan beloof ik hetzelfde!

Offline
Berichten: 420

Haha Mora, net als ik denk dat ik ze allemaal weer op een rijtje begin te krijgen. blijkt dat ik niet eens weet welk jaar het is! laughlaughlaugh 2016 ja, dat klopt. En misschien kan De Amazones een verkiezing uitschrijven: Slechtst geïnformeerde borstkankerpatiënt van het jaar. Wie dingt mee naar de titel?

Offline
Berichten: 139

Hahahaha dat is ook zo vreselijk herkenbaar! Dat je hoofd niet goed werkt. Ik vergeet zoveel dingen, het is soms echt eng.

Ik dacht dat dat alleen bij lotgenoten met chemo voor kwam, maar dat is niet zo. Hopelijk is het niet blijvend :p

Die award lijkt mij een goed idee! Leg jij het voor aan het bestuur?cheeky

Offline
Berichten: 940

Ik doe mee aan de verkiezing slechtst geïnformeerde borstkanker-patiënt ;-).

Goed bezig Mora - ik kan me het dubbele gevoel goed voorstellen voor dat cadeau aan jezelf. Maar alle begin is moeilijk en als je eenmaal in die flow zit kan het alleen maar beter gaan.

Succes en vooral ook plezier toegewenst!

Offline
Berichten: 18

Wat goed! Ik heb het ook gedaan. Het was voor mij vooral voor de combi van jaren hebben van fibromyalgie en daar kwam de bk bovenop. Ik hoop dat het jou net zoveel brengt als het mij heeft gebracht!

Offline
Berichten: 139

Dank je wel, Sis!

Ik hoop het ook! Heb je veel gehad aan de revalidatie? Heb je net zoveel energie als voorheen?

Offline
Berichten: 93

Goed bezig Mora! Ben heel benieuwd hoe jou dit bevalt en of je je er ook beter door gaat voelen.

Offline
Berichten: 139

Dank je wel, Billeke! Ik hoop het ook!:)

 

 

 

Genieten!

Het gaat goed met me. In ieder geval sinds ik heb besloten, aan mezelf heb toegegeven, dat ik best wat hulp kan gebruiken. Ik loop toch tegen dingen aan. 

Ik heb moeite om de energie die ik heb goed te verdelen. Het komt vaak voor dat ineens mn kruid verschoten heb en een soort van instort omdat ik zo moe ben. Dat kan beter in ieder geval. Ik leer ook echt van iedere keer dat dat voorkomt, maar het gaat me niet snel genoeg. Geduld is nooit een eigenschap geweest die ik bezit.

Ook wil mn hoofd veel dingen als waar mn lichaam klaar hoor is. Dus daar is wel enige disbalans. Ook dat komt wel weer goed. Met een beetje hulp.

Er is toch het afgelopen half jaar een hoop gebeurt en dat moet een plekje krijgen. De gevolgen van mn ziekte draag ik nog iedere dag en het heeft me voorgoed veranderd. Maar het heeft me zeker een leuker mens gemaakt. En dat is fijn. Voor mij maar ook voor mijn naasten. 

Vol vertrouwen kijk ik naar de toekomst. Vol vertrouwen met altijd dat kleine dingetje in mijn achterhoofd dat aangeeft dat het zomaar mis kan zijn. Ook al heb je goeie vooruitzichten. Als ik de website door blader, dan zijn die gegevens zichtbaar. Lotgenootjes bij wie het later alsnog mis ging. Gelukkig gaat het in de meeste gevallen goed. Dat laten de statistieken zien. Gelukkig. Ik probeer daar maar aan te denken. Als het misgaat, dan is dat zo. Ik wil daar echt niet de rest van mn leven aan denken. Ik wil leven en genieten!

Offline
Berichten: 940

Heel herkenbaar die disbalans. Maar inzien dat dat gebeurt en waarom dat gebeurt, dan ben je al een eid op de goede weg.

Nee de rest van je leven denken aan de kans dat het misgaat, alsnog, dat zou niet goed zijn. langzaam maar zeker zakt dat naar de achetrgrond. Af en toe dat boze stemmetje, dat zal blijven. En dat is natuurlijk prima want het is reëel. Maar de positieve dagen zullen langzaam maar zeker de overhand krijgen.

En dat doseren van je energie, dat gaat ook helemaal goed komen. Aldoende leert men, met vallen en opstaan.

Offline
Berichten: 3744

wat fijn dat het zo goed gaat. en je vindt je balans wel, het hoeft ook niet in één keer he? ;)

als je hier rond leest zie je wat vaker dat de borstkanker terugkomt omdat die vrouwen hier blijven hangen of terugkomen, dus dat geeft niet helemaal een reëel beeld. Maar het kan natuurlijk wel (ik heb ook uitzaaiingen gekregen). Maar ik kan je verzekeren dat je zelfs met uitzaaiingen nog een hele tijd kunt leven. Ik ken vrouwen die zelfs alweer 10 jaar verder zijn. dus het leven houdt ook dan niet meteen op.

Energie in balans

Wat zou het heerlijk zijn als mn hoofd en mn lichaam in balans zouden zijn.

2 maanden na de bestraling ben ik begin januari weer langzaam begonnen met werken. Op dit moment werk ik 3 dagen 2.5 uur.  

Het valt me zwaar. Informatie verwerken moet weer wennen en ook de groepsdynamiek ia veranderd. Ik zit op een andere opdrachtgever als eerst en dus werk ik met een andere club mensen. Iedereen is superaardig en dat is fijn.

Maar ik mis mn oude club. Vanwaar ik nu zit kan ik ze zien en ik merk dat ik stiekem jaloers ben. Het is hartstikke logisch dat bij het wisselen van mensen in een groep, ook de groepsdynamiek veranderd. Het is niemand zijn of haar schuld. Het is wat het is. En voor mij is het één van de gevolgen van mn ziekte. 

Wanneer ik op mn oude uren zit zal het vast makkelijker zijn. Dan ben ik weer 1 van de club, i.p.v. die collega met borstkanker die werkt aan haar reïntegratie. Voor de komende tijd gaan we kijken of ik een uurtje langer kan blijven en daarna 1 dag erbij. Voor nu is het even goed.

Mijn hoofd wil van alles en heeft de grootste plannen. Mijn lichaam is nog aan het herstellen en dat kost tijd. Lastig vind ik het op de juiste balans in mn energie te vinden. Je moet je grenzen opzoeken maar op het moment dat die in zicht zijn, dan ben je eigenlijk al wel wat te laat. Ondertussen blijf ik mn best doe en probeer zo lief mogelijk voor mn lichaam te zijn. Ik hoop dat we nog heel lang samen zijn.

Ik denk dat ik een topic open over dit onderwerp want er zijn vast meerdere lotgenoten met deze kwestie.

Offline
Berichten: 3744

en sporten, of voor mij: dagelijks wandelen werkt extreem heilzaam. Ook nu nog doe ik dat iedere dag. Zo heb ik steeds mijn oude energie weer hervonden. Heel veel succes bij het oppakken van je werk! Het kost wat, maar als je stug doorgaat en niet te snel ernaast ook allerlei andere dingen weer oppakte dan gaat het je vast en zeker lukken. Het eerste jaar na de behandelingen ging ik alleen maar gezin, werken en bewegen, voor hobby's intensieve sociale contacten en dergelijke had ik echt geen energie over.

 

Een beetje kanker is ook kanker.

Ken je dat? Dat je graag goed nieuws mag brengen in je naaste omgeving. Dat ondanks dat de situatie erngstig is, dat je toch iets kan zeggen dat men hoop geeft.

Tijdens de behandeling kreeg ik in het ziekenhuis en in mn omgeving steeds te horen dat ik zo positief was. Eerlijk gezegd kon ik niet anders. Het was mn hou vast. Want wat nou als ik dood zou gaan? Of als ik uitzaaiingen zou hebben? Wat dan?

Stap voor stap heb ik alles ondergaan. Met doodsangst. 10 dagen na de operatie kreeg ik het verlossende woord dat er niets in de oksel was gevonden. Vanaf toen geloofde ik in herstel. Ik wou zeggen genezing, maar ..... Er wordt eigenlijk niet gesproken over genezing. Dat zeggen de artsen niet. Garantie tot de deur, dat zeggen ze wel. We doen het er maar mee.

De prognose (het blijven statistieken maar toch geeft het houvast) is goed. Omgaan met de angst en ondertussen lichamelijk herstellen. Ik had een kleine tumor, bij toeval ondekt. Maar toch....een beetje kanker is ook kanker.......

Offline
Berichten: 3744

Helemaal waar: een beetje kanker is ook kanker. Kijk hoe je het leert handelen. En mocht je dat niet lukken dan is dit bij uitstek iets om toch aan te pakken (bijvoorbeeld via het Helen Dowlinginstituut) want die angst kan je leven aardig vergallen.

Offline
Berichten: 445

Goed geschreven. Dat is inderdaad zo. Hoe dan ook ben je je er nu van bewust dat er een zwaard van damocles boven je hoofd hangt. Dat maakt het leven echt anders. Vind ik zelf.

De club waar niemand lid van wil zijn!

 

Hallo belangstellende,

Mijn naam is Mora en ik ben 37 jaar oud. 36 jaar oud was ik in juni vorig jaar, toen ik een zeer pijnlijke rechterborst had. Daar zat een dikke bobbel en nadat ik het even heb aangekeken, besloot ik toch naar de huisarts te gaan. Deze stelde mij helemaal gerust en vertelde dat de mammografie enkel was om mij gerust te stellen.

Vol vertrouwen ging ik naar de foto en de echo. Toen de echoscopist toch wel erg lang in de linkeroksel bezig was, maakte ik me enigzins ongerust. Het zal toch niet?! Ik durfde het ook niet te vragen, want ik was zo vreselijk bang voor het antwoord. Toen ik later een punctie moest ( mijn geheugen laat me even in de steek of dat gelijk dezelfde dag nog was), wist ik eigenlijk al welke kant we op gingen. Ze gaven aan dat er 95% kans was dat er links borstkanker zat, en toen wist ik het al. Zoveel geluk om dan alsnog geen borstkanker te hebben, dat heeft niemand!

Na ongeveer 1 week wachten kregen we het verlossende woord. Lid van de club waar niemand lid van wil zijn. 

De prognose leek goed en de operatie werd ingepland. De tumor was niet groot en dus konden we gaan voor een borstbesparende operatie. Op dat moment was ik heel strijdvaardig en had ik overal ja op gezegd, maar achteraf ben ik blij dat mn borst er nog zit. De operatie was geslaagd en de 10 dagen wachten op het pathologisch rapport was killing. Gelukkig was de tumor (11 mm) volledig weggehaald en de snijranden schoon. In de 2 verwijderde okselklieren werd niets gevonden. Ik denk dat ik toen pas echt heb gehuild. Hormoongevoelig 100 % en her2 0 %. Tot mijn grote vreugde hoefde ik geen chemo, maar enkel 21 keer bestraling en 5 jaar of langer hormoontherapie.

We zijn nu een tijd verder en hebben (proberen) ons leven opgepakt. We, dat bestaat uit mijn man en ons dochtertje. De liefdes van mijn leven en wat hebben ze het knap gedaan. Beide aan mijn zijde en onvoorwaardelijke steun. Als gezin zijn we dichter bij elkaar dan ooit. Dus die rotkanker heeft toch iets goed gebracht.

Offline
Berichten: 135

Dat is ook mijn ervaring Mora, dat het mij en mijn kinderen (nog) dichter bij elkaar heeft gebracht, maar ook mijn broer en mijn moeder en mij als de drie overblijvers na de dood van mijn vader, en dat is beslist iets goeds. Welkom hier. 

Offline
Berichten: 139

Bijzonder hoe dat werkt Anne Tjula. Dat we in moeilijke situatie zo nader tot elkaar komen. Ik moet zeggen dat de kanker me veel dingen heeft gebracht. Nare dingen maar ook heel veel goeds. Zo heb ik meer zelfvertrouwen als ooit en leef ik ondanks de goeie prognose alsof het mn laatste jaar is. Alsof ik meer geniet. Herken je dat?

Offline
Berichten: 940

Heel herkenbaar. Ook mijn relatie tot man en dochters is er door verbeterd, vooral met echtgenoot. Ja ook ik leef veel intenser nu, of hoe je dat ook maar uit moet drukken. En ik probeer me niet meer druk te maken om onbenulligheden - al lukt dat op dit moment even wat minder ;-).

Offline
Berichten: 139

Hahaha, Stoere Leeuw! Ik lees al even een tijdje anoniem mee voordat ik hier een profiel aan maak. Wat ik wil zeggen, is dat ik vind dat je het heel goed doet. De dingen die je dwars zitten breng je goed onder woorden. Een oplossing komt vanzelf.

Offline
Berichten: 54

Welkom Mora, wat goed dat je nu ook een profiel hebt aangemaakt en je verhaal deelt. Fijn om te lezen dat jullie gezin dichter bij elkaar staat.