afbeelding van Alisa
Lid geworden op: 01/02/2018 - 23:33
Offline
Berichten: 0

Het verhaal van Alisa

Mijn verhaal

Ik heb borstkanker, op m'n 34e. Met 1 kind en door koffie te drinken dacht ik wel veilig te zijn, maar nee. Gelukkig is het een tumor van 1 cm, maar het wachten op de operatie maakt me erg angstig. Een ander bolletje werd nog gevonden in dezelfde borst, waarschijnlijk goedaardig, maar weer een biopsie uitslag afwachten. Ook hoest ik al 2 maanden, deze week uiteindelijk iets minder, misschien dat ik die long foto toch maar laat maken op maandag voor de zekerheid. De MRI geeft aan geen uitzaaiing! Helaas ben ik pessimistisch ingesteld en hoor telkens weer verhalen...ja de dood is erg binnengedrongen in m'n leven, er is nu een 'voor kanker' en 'na kanker' Alisa. Die angst kunnen mensen zonder kanker niet begrijpen en mijn onvrede over deze diagnoses en alles wat het inhoudt is soms te veel om te dragen. Want, zou het misschien toch in m'n rug ook zitten, of ergens anders in m'n lichaam? De rest van m'n leven is proberen om er niet aan te denken...Ik heb jaren veel gehuild door problemen waar ik mee zat, en 1 keer toen ik echt extreem verdrietig was dacht ik ook, 'dit kan niet goed zijn voor m'n lichaam, dit kan het niet aan'. Waarschijnlijk is elke kanker patient bezig met "waarom?" en "hoe is dit gekomen". Ik heb mezelf hier maar aangemeld, omdat ik ook andere angsten erbij heb: kan ik nog kinderen krijgen? Als ik misschien hormoon behandeling nodig heb wat gebeurd er met m'n cyclus, met m'n 'vrouwzijn'? Deze dingen hoor ik niet over te piekeren op m'n 34e. Ik ben vooral dus boos.. en verdrietig. 

Online
Berichten: 59

Lieve Alisa, 

Onze verhalen lijken op elkaar. Mijn tumor was 11 mm en verder lijk ik schoon. En ook ik denk bij ieder pijntje dat het misschien een uitzaaiing is. De kans bij zo'n kleine tumor is zoals ik het begrepen heb, niet heel groot. Geen zekerheid, maar wel een waarschijnlijkheid.

Omgaan met die angst moeten we allemaal en ik kan je zeggen dat het gaat met vallen en opstaan. Ik ben borstbesparend geopereerd en heb 21 bestralingen gehad. Sinds 4.5 maand zit ik nu aan de hormoontherapie. Ik kan zeggen dat het goed gaat. Misschien geeft dat je dat een beetje vertrouwen.

Qua kinderwens hebben wij besloten dat ons dochtertje voor nu enigst kind blijft. Anders had ik ook nog naar gynaecoloog gemoeten en we hadden op korte termijn geen kinderwens. Ik weet dat je je eitjes in kunt laten vriezen. Dus misschien kun je daar iets mee.

Ik heb ooit een verhaal gehoord over dat verdriet en borstkanker aan elkaar gelinkt zijn. Dus dat al dat verdriet op een bepaalde manier de oorzaak is van borstkanker. Of het waar is, dat ik niet zeggen en moet iedereen voor zich uitmaken.

Het lijkt alsof je redelijk vroeg in je behandeling zit. Dan kan ik je zeggen dat het straks beter wordt. Dat dingen meer een plekje en een ritme krijgen. Ik wens je veel sterkte voor de komende tijd. 

afbeelding van Alisa
Offline
Berichten: 0

Beste Mora,

Bedankt voor je bericht, ik stel het echt op prijs om van je te horen.

Ik wacht het genetisch onderzoek nog af, dat hoor ik pas volgende week vrijdag. Blijkbaar gebruiken ze dat ook om te besluiten wat voor operatie ik krijg. Als ze opereren weten ze pas meer en dat wachten is erg moeilijk. Ook m'n relatie staat onder druk, terwijl zoals ik al zei, die circelende gedachten eigenlijk niet te begrijpen zijn zelfs niet door mensen waarvan je houdt.

Veel sterkte met je behandeling en nogmaals bedankt voor je bericht.

Hart. groet,

Alisa

 

Online
Berichten: 59

Hallo Alisa, 

Wat vreselijk dat je relatie onder druk staat. Juist nu je alle steun gebruiken kunt! Komt het door de borstkanker? Dat kan heel veel onder druk zetten natuurlijk.

Niemand voelt wat jij voelt en jij bent degene met borstkanker. Voor een partner is het ook vreselijk. Die moet maar machteloos toekijken. Ook al heb je misschien het idee dat je niet begrepen wordt, is het denk ik wel heel belangrijk dat je blijft praten. Dat kan enkel begrip geven, zou je zeggen.

Zit er borstkanker in je familie? Omdat ze eerst de erfelijkheid willen afwachten. Bij mij loopt dat onderzoek nog en ik heb alle behandelingen achter de rug. Op de hormoontherapie na.

Dat wachten op uitslagen is echt vreselijks! Ik zou zeggen, plak er iets leuks aan vast. Bijvoorbeeld even lekker lunchen of zo. Iets om jezelf wat te verwennen. Dat mag in deze wel, het zou zelfs verplicht moeten worden!

In je eerdere bericht schreef je over de Alisa voor en na borstkanker. Dat herken ik ook. Al vind ik zelf de Mora na de borstkanker veel leuker. Zij doet veel meer leke dingen en piekert een stuk minder over onbelangrijke dingen. Alles is een stuk intenser geworden en ik geniet nu veel meer. Ik durf meer en heb meer zelfvertrouwen. En mn kind.....daar geniet ik nu nog meer van!

Ik hoop dat alles goed voor je uitpakt! Sterkte!

Offline
Berichten: 3715

34 en borstkanker, ja, dat overkwam mij ook met een kindje van twee. Het goede nieuws is dat ik inmiddels 56 ben en dat ons kindje een volwassen zoon is. Het slechte nieuws is dat de kanker wel terug kwam, maar desalniettemin ben ik lange periodes heel gelukkig geweest: dat heeft de kanker niet van me af kunnen nemen.

Ter geruststelling: er is geen enkele band aangetoond tussen depressie of verdriet en kanker. Wel zou stress een rol kunnen spelen maar hoe precies is nog niet duidelijk. Je diagnose klinkt heel positief met zo'n kleine tumor, zeker nu op de mri geen afwijkingen zijn gevonden. Bij mij stond het er destijds meteen al veel slechter voor.

Het is en blijft: garantie tot aan de deur, maar wat je nu vooral mag onthouden is dat het stap voor stap gaat: alle moeilijke dingen hoef je niet in één keer te doen. Maar dag voor dag. En op een dag zijn alle behandelingen voorbij en mag je beginnen aan je leven na kanker. Ik kan je beloven dat er in dat leven nog heel veel mooie verrassingen zullen zitten. x

Online
Berichten: 825

Alisa ik bleek borstkanker te hebben in een veel later stadium van mijn leven, 59 - 3 volwassen dochters en 2 kleindochters. Maar er zijn genoeg overeenkomsten om je te begrijpen, denk ik. Ja er is een leven voor en na kanker. En dat is heel anders. Het onbevangene en vanzelfsprekende is voor goed weg. Maar je kunt ook bewuster genieten van alles.

Mijn relatie heeft het goed doorstaan, is er eigenlijk alleen maar beter van geworden. En waarom? Omdat ik mijn verwachtingspatroon naar hem toe op nul heb gezet. Mijn zusje is alle behandelingen meegeweest, anderhalf jaar lang. Mijn partner was er voor het practische - en dat ging hem goed af.

Ik wist van een vorige operatie en ziekenhuisopname van 10 dagen dat hij er niks mee kan, met praten over het medische, het psychische. En dus heb ik dat niet geprobeerd ook - na de borstkanker. Daar heb ik andere lieve mensen voor. Hij gaat elke zomer in zijn eentje 10 dagen naar Duitsland, dat heeft hij uit zichzelf afgezegd in die behandelperiode. En dat vond ik al een heel genereus gebaar.

Wat ik hiermee probeer te zeggen is dat het tekort schieten van partners vaak een teken van onmacht is, niet van onwil. Ik hoop dat het goed komt met je relatie!