Amazone
Lid geworden op: 25/09/2012 - 09:27
Offline
Berichten: 8

Het verhaal van Daisieke81

Mijn verhaal

Merci voor de lieve reacties ladies!

We gaan terug starten met fertiliteit. Toch weer opnieuw spannend, na 8 maanden rust. :0)

ik blijf praten met de psych, en met mijn partner, en ik voel me hier goed bij.

x

Online
Berichten: 152

Daisieke!!!!! Wat een superleuk en superspannend nieuws! Ik duim voor jullie!

Offline
Berichten: 3766

Heel spannend, ik duim me de blubber dat je in verwachting mag raken. xxx

Offline
Berichten: 42

Fijn dat je je goed voelt bij het praten met zowel de psych als je partner! Hou dat zo! Dingen uitspreken is zo helpend. En nu hopen dat je ook zwanger zal worden!!!!

Offline
Berichten: 959

Praten is goed, goed praten nog beter. Klinkt positief. Ik hoop dat jullie wens bewaarheid mag worden, ik duim mee.

Hoi lieve lotgenootjes,

Na een rustpauze weg van werkdruk ben ik in januari terug van start gegaan. Met nieuwe moed en een verse kijk. 

Gelukkig 2018 trouwens! :0)

Tijdens de pauze (eind van het jaar, rond mijn oorspronkelijke diagnosetijd) vond ik weinig normaliteit en was ook vaker iets bezorgder over mijn lijf. Stomme knop! Kan ik die nu niet gewoon afzetten? Er zat niets anders op dan een extra controle, maar eigenlijk was er niets om me echt zorgen over te maken. Mijn gyn begrijpt het echter goed en heeft geen probleem me om een extra echo te sturen, al was het enkel voor peace of mind. Alles in orde dus! Stom he :0)

Op vlak van fertiliteit ligt wel nog alles stil, het eerste half jaar is gepasseerd. Moeilijk nog steeds maar na die pauze op het werk en de nodige rust ben ik tot de realisatie gekomen dat ook onze relatie wat meer voorrang en zorg moest krijgen. We werken er bewust aan nu en dat is echt belangrijk, ook naar de toekomst toe, met of zonder kids, je moet je met twee ook nog goed en gelukkig blijven voelen. 

Het begint stilaan wel terug te kriebelen maar ik weet dat ik er nog niet aan toe ben, misschien tegen de zomer terug. Weten dat we aan ons moeten blijven werken, en ook echt kunnen en bewust willen werken is voor mij belangrijk om vooruit te kunnen met onze kinderwens.

Over alles kunnen praten met mijn/onze psych is aangenaam en was duidelijk de juiste stap. Blij dat ik daar in september niet over getwijfeld heb.

De ene voet voor de andere he!

liefs

x

 

Online
Berichten: 152

Mooi geschreven: de ene voet voor de andere.

En vreselijk waar! Met goeie dagen en slechte dagen. Met tranen en zonder tranen.

Fijn dat jullie je relatie extra aandacht geven. Wat ke zegt, ook dat is zo belangrijk! Of die baby er nu wel of niet komt. 

Komt de baby er wel, dan heeft hij/zij ook meer aan ouders met een stabiele gezonde relatie. Komt de baby er niet, dan is het fijn dat jullie op elkaar kunnen bouwen en dat verdriet kunnen delen.

Ik wens je heel veel gelukil in de toekomst! En blijf vooral hier schrijven, want daar hebben zoals ik weer heel veel aan. Fijn dat er leven ná kanker is!

Offline
Berichten: 93

Goed van je dat je hulp hebt gezocht en dat jullie eerst de tijd nemen om te zorgen dat jullie relatie goed blijft en aandacht hebt voor elkaar. 

De ene voet voor de andere, dat heb je mooi gezegd en dat is best wel moeilijk in de praktijk merk ik zelf altijd. Hoop van harte dat alles positief voor jullie uitpakt!

Momenteel zo erdoor dat ik thuis zit, m'n werk kan me gestolen worden.. Emotioneel er even helemaal door..

Niet zo'n goed nieuws dus. Ik dacht er stilletjes aan wat bovenop te geraken, maar de weg lijkt nu nog erg lang.

Eén stap vooruit en twee achteruit, zo voelt het een beetje.

Day by day..

 liefs!

Offline
Berichten: 366

Kop op, Daisieke! Hoop dat je stap voor stap weer opkrabbelt!

Offline
Berichten: 8

Bedankt An!

Offline
Berichten: 959

Verstandig dat je eraan toegeeft en je werk even hebt neergelegd. Tijd voor jezelf, alles even op een rijtje krijgen.

Liefs en knuffel,

D.

Offline
Berichten: 429

Daisieke, het valt gewoon niet mee af en toe. Probeer je ruimte te nemen om bij te komen en te hergroeperen. Krijg je ergens psychologische hulp? Zo niet, dan kan ik je echt aanraden die te zoeken. Kan maken dat de knoop iets makkelijker te ontwarren is. Zeg ik uit ervaring smiley. Sterkte, en liefs.

Offline
Berichten: 8

Merci ladies. 

Tijd en inderdaad wekelijks met iemand praten helpt me wel. Nog een lang weg. Stap per stap.

Dit helpt ook trouwens :0)

Offline
Berichten: 93

Neem je tijd en goed dat je met iemand praat! Ik hoop dat je vanaf nu alleen nog maar stapjes vooruit zet. Zet hem op en wees lief voor jezelf!

Hoi ladies,

Weer meer dan een jaar voorbij gevlogen.

De nieuwe website ziet er goed uit, maar de zoekfunctie laat nog wel wat te wensen over! Aangezien ik wel mijn voorbije posts nog heb maar geen converstaties of volgers meer moest ik opnieuw op zoek. Spijtig!

Helaas was het een hele schok te zien dat de meeste van mijn vroegere amazone-contacten hier intussen hun strijd hebben verloren. Voel me enorm verdrietig. :0(

Mijn verhaal loopt ook niet van een leien dakje helaas. In januari 2016 ben ik dus gestopt met Tamoplex. Het duurde niet zo lang vooraleer mijn cyclus terug regelmatig werd en we dus direct aan het vervullen van onze kinderwens konden beginnen.

Het liep echter even anders dan verwacht.. Mijn gyneacoloog raadde ons aan niet te lang te wachten met een afspraak op fertiliteit als we nog niet direct zwanger werden. Aangezien complicaties met vruchtbaarheid mogelijk bleven, ondanks de goede bescherming die ik kreeg (zoladex) tijdens chemo en bestraling. De afspraak lag vast maar ik hechtte er niet zoveel belang aan. De datum kwam opeens dan wel heel dichtbij en we waren niet zwanger. Na onderzoek bleek dat mijn man geen zaadleiders heeft als gevolg van een weinig voorkomende muco-mutatie. Mijn man heeft het muco-gen, iets wat we wel wisten want zijn moeder is eraan overleden. Maar aan dit nieuws hadden we ons niet verwacht. Onze enige optie om ons eigen kindje te krijgen bleek al snel een TESE-biopsie voor zaadcelretrieval en ivf-icsi. 

Een hele domper. Kan er nu eens niet iets gewoon vanzelf gaan voor ons?

En hier zijn we nu, bijna 2 jaar sinds ons besluit, bijna een jaar van onderzoeken en behandelingen en 3 onsuccesvolle terugplaatsingen (4 eskymootjes) verder, het feit dat het niet vlot is een understatement..

Momenteel zelfs een hoognodige pauze ingelast omdat het fysiek en emotioneel wel heel zwaar werd. Op zich is onze behandeling nog niet zo lang bezig maar na ons kankerverhaal wachten we wel al 7 jaar om onze grootste wens realiteit te mogen maken. Heel zwaar. Between a rock and a hard place.. want ik wil ook niet stilstaan natuurlijk, en ik wil naar gezondheid toe niet eeuwig blijven behandelingen ondergaan, zowel voor de gekende risico's die leeftijd meebrengt maar natuurlijk wil je het noodlot na borstkanker ook niet teveel tarten. Ik wil ook geen 'oudere' mama zijn, ik wil energie en tijd delen met de toekomstige kid(s).. Ik ben nu reeds voorbij de leeftijd waar ik oorspronkelijk van zei, nu berg ik de kinderwens op...

Ik wil niet niets doen.. Maar sta toch stil..

Moeilijk.. :0/

Wat doe je als dit het enige nog is dat je in je leven wil vervullen? Ik heb mama worden altijd, voor zolang ik me kan herinneren, als hetgene aanzien dat mijn missie was in het leven. What do you do when this is the one thing you still want with every fiber of your being?

...

 

Offline
Berichten: 93

Hoi Daisieke jullie hebben wel heel veel pech. Het is ook lastig als je zo graag moeder wil worden en je ziet je wens alsmaar niet in vervulling gaan. Zelf ben ik moeder van 3 en ik herken dat gevoel dat jij omschrijft van moeder willen worden ook. Alleen jullie kunnen besluiten of je door gaat of dat je stopt en dat is een moeilijke keuze. Ik hoop dat je een beetje rust kunt vinden.
Veel sterkte!

Offline
Berichten: 137

Het lijkt me heel heel zwaar. Ik ben moeder geworden lang voordat ik kanker kreeg, en ben zo enorm dankbaar voor mijn kinderen. Ook ik wist al jong, niet zo jong misschien als jij,  maar wel vanaf mijn twintiger jaren, dat ik moeder wilde worden, en heb dat toen vrij snel daarna, kunnen realiseren. Om daar waar jullie voor staan, te moeten beleven; ik wens jullie veel wijsheid in dit proces.

Offline
Berichten: 573

Hoi Daisieke81, fijn om weer wat van je te horen! Inderdaad is de nieuwe site even wennen en werkt nog niet alles naar behoren, zoals de zoekfunctie. Ik blijf toch zeggen dat er aan gewerkt wordt en wat hoge prioriteit heeft!       Wat een zwaar traject doorlopen jullie samen, en kampen met zoveel tegenslagen...Ik gun het jullie zo..Ik wens jullie zoveel kracht en liefs. Bestond er maar iets om jullie droom te laten slagen, ik lees de verdrietige wanhoop tussen de regels door. Sterkte, en blijf vooral (hier) van je af schrijven. Knuffel! Zangeres

Offline
Berichten: 8

Billeke, AnneTjula en Zangeres,

Bedankt voor jullie bemoedigende woorden. Dat doet echt deugd!

 Het is inderdaad niet gemakkelijk geweest en nog steeds een zware weg. De rust tijdens onze pauze, die ik zachtjes aan terug vind, heeft me wel al geleerd dat dit de juiste keuze was. Voor mijn lijf maar vooral ook emotioneel. Het stilstaan blijft me frustreren maar toch is dit goed voor ons, voor mij. We weten dat we nog door zullen gaan, die wens kunnen we simpelweg niet loslaten. Wanneer, dat is nog onduidelijk op dit moment. Maar ik voel, met de tijd die voorbij gaat, de rust die ik neem, het terug in handen nemen van het leven in plaats van geleefd worden en ook het werken aan mezelf en de emotionele struikelblokken, dat ik wel 'genees' en terug een beetje meer mezelf vind, en dat er een moment komt, niet veraf meer, dat we er helemaal terug voor zullen gaan. 

Tot snel!

Veel liefs!

Offline
Berichten: 959

Daisieke ik kan me zo goed voorstellen dat kinderen krijgen alles is wat je nu wenst. En ik zou het je zo gunnen. zelf was ik 3 x moeder en 2 x oma toen ik borstkanker kreeg. Voor mij was één van de frustraties al dat ik niet op mijn kleindochters kon passen vanwege gammelheid. Ik kon daar b.v. de trap niet op. En ik kon ze niet dragen. 11/11 ga ik weer een hele dag op ze passen - sinds oktober 2013 dus al niet meer gedaan.

Maar dat is uiteraard een lachertje vergeleken bij jouw verdriet.

Ik hoop voor jullie dat het alsnog mag lukken - het ouderschap!

Offline
Berichten: 93

Hoop dat de rust je goed doet en ik hoop van harte dat jullie liefste wens nog in vervulling mag gaan. Je ziet tegenwoordig genoeg mensen die op latere leeftijd ouders zijn geworden en mijn gynaecoloog zei laatst dat de vrouwen tegenwoordig steeds later in de overgang komen. Zelf heb ik mijn jongste ook nog gekregen op mijn 37e en heb ik ook door de borstkanker niet altijd de energie gehad die ik zou willen, maar toch is dat niet altijd het belangrijkste en ik denk dat je je als kind graag gewenst en geliefd wil voelen en bij jullie zou een kindje immers meer dan welkom zijn. 

Offline
Berichten: 3766

Als het maar niet wil lukken, en je wilt zo graag. Mijn grootste verdriet was lang dat we geen tweede kindje kregen, groter dan dat ik kanker had. Dat had andere oorzaken dan bij jou hoor, mijn man durfde het niet aan, maar oh, wat heb ik veel gehuild in die jaren.

Ik hoop dan ook zo hard dat het bij jullie uiteindelijk alsnog gaat lukken. xxx

Offline
Berichten: 8

Ellenk, een kinderwens is een kinderwens, of het nu voor een eerste of tweede of weet ik veel hoeveelste is. Als die niet vervult geraakt is de ene even pijnlijk als de andere, en is het evengoed rouwen en het een plaatsje geven. Ik hoop nog altijd dat soort verdriet niet te hoeven doorstaan, dat we alsnog ons kindje krijgen. Bij ons is het nu ook niet meer de kanker die onze wens verhinderd. Hoe dan ook niet gemakkelijk.. Maar we moeten spelen met de kaarten die we krijgen hé. X

Offline
Berichten: 8

Stoere Leeuw, bedankt voor je woorden. In mijn ogen is verdriet verdriet, het mijne is niet meer waard dan wat je zelf toen ervaarde. Gelukkig voel je je nu duidelijk beter en kan je terug op die schatjes passen! :0)

Billeke, klopt, steeds meer vrouwen starten op latere leeftijd, en daar is absoluut niks mis mee. We willen beiden echter nog genoeg tijd met onze droomkids, om ze alles te kunnen geven dat ze verdienen, tijd en energie, maar ook misschien de mogelijkheid hebben om misschien niet enkel ouders maar ook grootouders te worden, enzovoort.. Het zijn allemaal moeilijke afwegingen.. We zijn er  dus nog niet.. :0/

Merci iedereen..

Liefs

Hoihoi!
In augustus vorig jaar had ik het al over stoppen met tamoplex met mijn gyneacologe, die er geen graten in zag. In december sprak ik m'n oncologe erover aan, op mijn jaarlijkse controle. De risico's werden uitgebreid besproken. Ze ging ervan uit dat ik niet zou doorzetten met mijn beslissing.

5jaar (december2010) geleden wilden ik en mijn vriend (nu mijn man) aan kindjes beginnen (allebei een grote kinderwens) kwam er diagnose borstkanker in vroeg stadium (januari2011). Nu 5 jaar na diagnose, na 1,5j chemo, 20 bestralingen en boostbestraling en 3,5j tamoplex zijn we er helemaal klaar voor. Haha in hoevere dat je echt klaar kan zijn voor kids he :0)

Spijtig dat ik mijn oncologe niet meer heb gesproken (elkaar telkens mislopen). En dat geeft me wel een dubbel gevoel..
Ik ben, na lang nadenken en veel over en weer gaan van ja naar nee en terug, eind januari dus toch gestopt met tamoplex, vorige week verwijderde mijn gyneacoloog mijn koperspiraal. 

Mijn oncologe kon er in december niet echt groen licht voor kon geven, maar er zijn eigenlijk geen echte contra indicaties: 1/wetenschap heeft statistieken rond 2j, 5j en 10j hormoontherapie en niet voor 3,5j zoals ik

2/ voor mijn situatie (soort en grootte v tumor, vroege detectie,..) is na 2j na diagnose het hoogste risico voorbij en 
3/ in mijn situatie zijn er geen indicaties dat meer dan 5j tamoplex meer voordelen biedt

Op dat moment was ik nogal uit mijn lood geslagen en vroeg ik niet verder naar neveneffecten van stoppen met tamoplex. (Vooral omdat oncologe ervan uit ging dat ik dan toch niet zou stoppen). Om een lang verhaal kort te maken ben ik dus op zoek naar wat anderen hebben ervaren in de eerste maanden na het stoppen met tamoplex. Ikzelf heb veel last van pijnlijke klieren in borsten en oksels, iets wat ik anders alleen heb als ik eens m'n regels krijg (onregelmatige cyclus gestart rond 1j tamoplex inname) en de 'bezorgdheidsknop' is weer aangesprongen..

Bedankt alvast voor jullie raad!

Tis alweer 2 jaar geleden sinds ik nog een update schreef.. Best wel lang, ik verschoot toch even.

 

Alles gaat goed hier hoor. Eerst al even het goeie nieuws en daarna stoom aflaten :0) In januari werd ik verrast door mijn ventje met een plotse huwelijksaanzoek en in mei zijn we getrouwd! cheeky

En dan nu de ontwikkelingen van de laatste 2jaar..niet zoveel gebeurd maar toch even vertellen..

In juni 2012 eindigde mijn behandeling met Zoladex en startte ik met Tamoplex.. het duurde een jaar vooraleer er tekenen waren dat ik nog vruchtbaar was.. En daar waren ze dan, die russen, ergens midden 2013. Maar de vreugde was van korte duur, want intussen ben ik nog altijd niet regelmatig.. Ik weet dus wel dat het kan, want af en toe heb ik mijn regels maar erbovenop komen de klachten natuurlijk.. Ik heb niet enkel menopauzale symptomen maar ook menstruele ..Vapeurs, humeurig, hoofdpijn, krampen, rugpijn.. Alles erop en eraan dus..leuk.. NOT! Maarja, eigenlijk wel altijd ergens blij dat voor zover we weten die kinderwens nog niet uitgesloten is!

Controle in februari was wel even kut..excuses voor het woordgebruik maar er zijn geen andere woorden voor. Wegens littekentoename waren dokters niet helemaal zeker van het MRImammo resultaat, er liep ook wat mis in communicatie en daarbovenop nog eens extra onderzoek..een storm in een glas water dus..want alles bleek dan toch oke. Paniek en stress voor niks, een hele maand op van de zenuwen en bijgevolg mijn verjaardag verprutst..! Alles oke ja maar was er toch even niet goed van!indecision

 

En nu komt het.. ik zit met een dilemma.. zijn nu serieus aan het overwegen mijn hormoontherapie te onderbreken om onze kinderwens te vervullen.. Binnen een half jaar moet mijn koperspiraal vervangen worden (voor dan nog 1,5jaar), en zijn nu aan het overwegen dat niet te doen, en ook tamoplex te pauzeren om een kindje te krijgen.. Heel wat aan m'n kop dus.. Ik twijfel niet echt..maarja zekerheid of het de juiste beslissing is, heb je niet he.. We gaan het nog met gynea en onco overleggen uiteraard..maar het verlangen is groot en dus ook de verleiding om alle roimmel over de boeg te smijten.. Advies welkom!!!

Groetjes vanuit Stabroek,

ve

 

afbeelding van negrita
Berichten: 91

hoi meid, ja moeilijk hoor die kinderwens die opeens de kop opsteekt, maar je leeft nu, goed dat je nog gaat overleggen, ik duim voor je dat je mag starten opdat alles stabiel is en dit niet teveel risico's inhoudt ...winkenne proficiat met je huwelijk

afbeelding van annie_2
Berichten: 880

Daisieke, wat leuk om jou weer eens te lezen. Ik ben je nog eeuwige dankbaar dat je proefkonijn bent geweest voor de T-DM1 . 

Maar nu naar jou. Vooral jouw kinderwens. En het getob eromheen. Ook niet gemakkelijk om tot een goed besluit te komen. Zeker als je cyclus nog niet regelmatig is. En dan altijd die vraag die meeloopt, zal het allemaal goed gaan. Je kent vanuit de amazones veel goede verhalen en enkele nare. 

Maar blijf goed in contact hierover met je manneke en met je oncoloog en gynaecoloog. Stap voor stap nemen, er komt een moment dat je zekerheid erover hebt. Dan ben je er klaar voor. 

Ik hoop voor jullie dat jullie straks een mooi kindje in jullie armen mogen gaan sluiten. 

Dag daisieke,leuk dat je weer even hier was. 

 

 

 

Offline
Berichten: 8

Hey negrita en annie,

Blijkbaar geen melding v reacties gekregen, daarom het late antwoord.

Bedankt voor de fijne wensen en dat jullie aan me gedacht hebben. 

Het was een moeilijke beslissing voor het koppeke maar voor ons hartje was het al helemaal duidelijk! We besloten toch voor onze kinderwens te gaan! De twijfels of het wel goed komt, gaan nooit honderd procent weg natuurlijk maar dat we zo graag een kindje willen, daar is geen twijfel over. Het risico zal nooit helemaal geweten zijn maar uiteindelijk houdt het leven nu eenmaal risico's in, die niemand kan voorspellen. Geen Garanties, voor niemand en dan kan je maaer beter doen wat je gelukkig maakt he.

Na 5jaar gewoon aan de toekomst denken en erop vertrouwen dat wat ons hart zegt nooit verkeerd kan zijn! ❤️

Bedankt om te luisteren en hopelijk binnenkort nog meer heuglijk nieuws he!

Wat vliegt de tijd toch! Even een kleine update.

In februari had ik mijn jaarlijkse controle. Geprikt langs alle kanten want 1st was er een staaltje voor de bloedcontrole nodig maar dan moest ik de Mri onder en het lukte niet goed om de contrastvloeistof in te spuiten. Hopla boobies in de cupjes en lekker ongemakkelijk liggen, wachtend op het einde. Wat een rot onderzoek! Maarja, tis gepasseerd en alles was dik in orde, zowel Mri als bloed. yes

Op naar de volgende controle. Deze keer voor de eerste keer pas binnen 6 maanden. Wel lang pff! Maar eigenlijk wel een positief teken, dus ikke heel blij!!!cool

Ben eind februari toch maar gestart met een revalidatieprogramma, hydrorevalidatie, fitness, cardio, .. Zachtjes de conditie weer wat opbouwen en hopelijk ook wat ongewenst gewicht verliezen. Had ik dat maar eerder gedaan! wink 'T gaat goed!!!

All good!!

Groetjes aan alle lieve boobiebuddies!

ve

 

Hier nog eens een update vanuit Antwerpen.

Het was weer even geleden dat ik hier ben geraakt maar het doet me weer deugd al die lieve berichtjes te lezen, dus ik heb me voorgenomen weer wat vaker eens te komen piepen!wink

Er is op zich niet veel veranderd sinds september. Gevoelsmatig kan ik me toch meer en meer berusten op het feit dat ik kankervrij ben, maar hier en daar zijn er dan toch dagen waarop de twijfel met de zware hamer terugslaat. Paniek bij alles wat niet juist voelt of een tijdje je niet lekker voelen, zal slijten, dat weet ik zeker. Hetgeen waar ik het soms heel moeilijk mee heb is die knop die is omgedraaid, en die ik nooit weer terug kan draaien, dat absurd gevoel van veiligheid, de illusie van gezondheid en zorgeloos je leventje leiden. Die tijd is voorgoed voorbij. Ik weet dat er velen zijn die bij het lezen hiervan zullen knikken, en dat gevoel heel goed herkennen. Lijkt heel stom maar toch. blush

Ook wordt ik in juli 'tante' (hopelijk meter), want mn broer z'n eerste is op komst. Een eerste kleinkindje voor ma en pa. Ik was zo in de wolken bij het nieuws, maar naarmate de tijd vordert, hoe zuurder de nasmaak. Klinkt misschien heel egoïstisch alsof ik het hen niet gun. Niets is minder waar. Ik ben echt heel blij voor hen. Voor hen...Feit blijft wel dat ik het niet ben. Dat ik nog steeds geen mama kan zijn. Bovendien lijkt mn lichaam nog geen enkel teken te geven dat m'n grootste wens ooit werkelijk zal worden. Dat gemis, de onzekerheid, het gevoel dat me dat ontnomen is en hoewel ik waarschijnlijk nog wel de kans krijg (hopelijk)..het zal nooit zijn zoals we het gepland hadden. En dat is het meestal niet, dat besef ik wel. Toch doet het me nog steeds verdriet. Ik weet dat ik me erover moet zetten, en dat komt nog wel. Al blijft het voorlopig bittersweet..

Op persoonlijk vlak gaat alles heel goed voor de rest. We zijn net verhuisd naar ons eigen huisje en dat voelt super!!!!cheeky Lastig is wel die schuldsaldo die geweigerd werd..dat blijft een pijnpunt. Voor de rest is het puur genieten, en plannen en inrichten. Moe maar tevreden, of hoe zeggen ze dat. smiley

Groetjes!!!!

Offline
Berichten: 250

Daisieke, haha kom maar lekker 'piepen' hier hoor.

Daar heb je ook alle recht op, met wat je meemaakt. Dat dat zorgeloze voorbij is, dan onomkeerbare, dat is heel herkenbaar. in het begin vloog dat gevoel me dat af en toe echt aan.

dat je tante wordt is superleuk. En dat het ook confronterend is, is logisch toch?

groetjes terug!

Offline
Berichten: 573

Dag Daisieke, ik zat inderdaad mee te knikken. Het is ook moeilijk dat dat onbekommerde verdwenen lijkt te zijn. Daar zul je op een of andere manier toch weer de balans in moeten zien te vinden en dat gaat helaas niet van de ene op de andere dag. Stapje voor stapje is mijn eigen ervaring.

Ik hoop natuurlijk voor je dat je kinderwens vervuld zal worden in de toekomst, want dat is je uiteraard heel erg gegund. Voor nu, veel succes met jullie eigen huisje.

Liefs, linnie

 

Offline
Berichten: 8

Linnie en Mara,

Bedankt voor de spontane reacties! cheeky

Stapje per stapje is inderdaad de enige manier voor heel veel zaken na kanker. Maar soms ook heel frustrerend want je wilt natuurlijk verder zonder steeds eraan herrinnerd te worden. Maar ja ook daarvoor moet ik een plaatsje vinden.

Hoe pijnlijk ik het ook vind voor mezelf, ik kijk er wel naar uit om de allerliefste tante te zijn voor 't kindje smiley

Grtjes!

 

Offline
Berichten: 10

Hoi,

Lekker gewend in je huisje? Tante zijn is heerlijk..mn zus heeft er ook 2, Het oudste meisje is inmiddels alweer 4,5 maar zij is echt het oogappeltje van iedereen omdat zij toch de eerste was in de familie..onze baby noemde wij haar..

Ik hoop dat ook jullie wens ooit in vervulling zal gaan..laat je goed informeren en kijk naar wat mogelijkheden kunnen zijn..voorlopig ben je nog geen 40 dus wie weet!

Groetjes Mar

Offline
Berichten: 8

Bedankt voor je berichtje Mar!

Ons huisje is zaaaaaaaalig! Toch een belangrijke stap voor mij.

En nu inderdaad nog een gezinnetje he. Maar zoals je zegt, voorlopig nog niet te veel stressen, al is het soms moeilijk. En tante zijn ga ik vast super vinden, al zal het in het prille begin, met zo'n lief plat boeleke, toch even slikken zijn.

x

Ve

Mijn verhaal dus.

In 2010 had ik eindelijk iemand gevonden waar ik verder mee wou. Iemand waar ik de sprong mee wou wagen en een gezinnetje mee starten. Zeker ben je nooit maar allebei om en bij de 30 vonden we dat we niet nog jaren moesten wachten en sprongen we de dieperik in.. Maar goed dat ik dan nog eens op controle ging bij de gyneacoloog. Die 23ste december werd een knobbeltje ontdekt. In plaats van stoppen met de pil om een kindje te maken, was het stoppen met de pil omdat ik mogelijk kanker had.. De start van het nieuwe jaar was voor ons een heel onzekere.

Een mammo en een biopsie volgden begin januari, en daarop ook het onvermijdelijk en harde oordeel: borstkanker. 14 januari, een datum die ik nooit meer zal vergeten.

De week erop werd ik binnenste buiten gekeerd, geprikt en gescanned langs alle kanten en gelukkig kwam daaruit geen slecht nieuws. Ik had geen zichtbare uitzaaiingen. Diezelfde week ging ik nog onder het mes, gelukkig een borstsparende operatie maar niet eens de tijd om te beseffen dat mijn lichaam nooit meer hetzelfde zou zijn. Mijn poortkatheter werd die dag ook gestoken, net als mijn koperspiraal. Ook mijn lymfeklieren bleken achteraf vrij van kankercellen te zijn. We waren er vroeg genoeg bij...

Maar er was geen tijd meer om eicellen te stimurelen en harvest te doen, mede ook omdat het hormoongevoelig was, maar ook omdat ze zo snel mogelijk met chemo wilden beginnen. Hormoontherapie zou voor 5 jaar zijn, en vreemd misschien, maar dat was voor mij eigenlijk nog moeilijker te aanvaarden dan dat ik chemo zou krijgen. Onze kinderwens werd zomaar even een einde toe geroepen zonder echt te weten of het na al die jaren nog wel mogenlijk zou zijn. Ik was maar 29 dus hoe agressiever ze tewerk konden gaan hoe beter. Ik was het daarmee eens, hoewel het toch een heel bittere pil om te slikken was.

14 februari werd ik 30, en dat zouden we vieren, het werd echter zo geen heuglijke bedoening als gepland. We hebben lekker gegeten en gedronken en veel plezier gehad maar in mijn achterhoofd bleef het zeuren, ik zou de dag erachter starten met chemo.

In plaats van dat m'n leven begon op 30, werd er hard op de pauze knop geduwd. Er waren nu even belangrijkere zaken, zoals genezen. Je bekijkt alles rationeel, wat moet er allemaal gebeuren, de klop komt achteraf. De realiteit van de weg die je door moet is bijna onwezelijk..

Intussen ben ik 1,5j verder, 4 x CEF waarna ik mn haar verloor, 17x studie chemo TDM1 waarvoor ik allergisch was (de uitzondering op de regel) en dus extra cortizone moest krijgen, 25 x bestraling, een pijnlijke lokale boostbestraling en een hele hoop Zoladex injecties waarvan ik vlotjes de menopauze inging.

Sinds april (2012) ben ik deeltijds terug aan het werk, eind april was mijn laatste chemo en in juni startte ik met Tamoplex.

Zelfs tijdens de chemo hebben we het ervan gepakt, genoten van wat we konden, veel gereisd en veel gelachen. Je doet 't beste dat je kan. Ik ben een sterke madam zeggen ze altijd maar na 1,5j heb ik het eigenlijk wel gehad met te moe zijn om de dingen te doen die ik graag doe en me inspireren, gewichtsoverlast waardoor ik mezelf niet meer herken in de spiegel, pijnlijke gewrichten, vapeurs, emotionele rollercoaster en de onzekerheid of ik ooit nog wel een kindje zal kunnen krijgen.. En het ergste vind ik eigenlijk dat mijn ventje, die het niet verdient, ook maar mee op die rollercoaster zit, en machteloos moet toezien. Ik had het hem niet kwalijk genomen moest hij de benen hebben genomen toen de diagnose kwam, we waren toen nog maar 6 maanden samen.

I'm blessed to be by his side :0) heart

 

Offline
Berichten: 573

Wat is het wrang he, dat je zo jong al met bk geconfronteerd werd. En dan net een leuke relatie. Heftig hoor! Voor jullie allebei. 

En je zegt, hij verdient het niet, maar wijffie, jij natuurlijk ook niet. Jij bent  helaas degene die de pech heeft gehad en alles moest ondergaan. Maar het had ook andersom kunnen zijn. Had jij dan de benen genomen ? Vast niet.

Jullie relatie kan blijkbaar tegen een stootje. Geniet daar maar van.

gr. Linnie

P.s. Knap dat je de stap hebt genomen om je verhaal te doen. Dat is niet niks hoor. Xxx

 

 

 

Offline
Berichten: 24

Wat een verhaal en hoe herkenbaar toch ook! Ik zit er nu nog middenin en was net 29 toen ik de diagnose kreeg. Hopelijk proost ik op mijn 30e verjaardag op het feit dat alles voorbij is!

Ook ik had pas kort een relatie en ook ik ben gezegend met een lieverd die bleef, ook al kreeg hij de kans om te gaan. Ook ik moet toezien hoe iedereen om me heen nu papa en mama wordt en wij nog moeten wachten met de hoop dat het ons nog gegund is straks.

Maar wat een opluchting om jouw verhaal te lezen, zo herkenbaar en zo'n stuk vooruit gespoeld dan waar ik nu sta. Met veel positiviteit en geluksmomentjes tussendoor, sta jij waar je nu staat! Ik hoop je snel te volgen! :)

Goed dat je je verhaal gedaan hebt, is niet niks!

Liefs Diaan

Offline
Berichten: 8

@Diaan en Linnie,

Bedankt voor jullie lieve berichtjes!! Ik ben zo ontroerd! crying

Spijtig genoeg roepen onze verhalen bij elkaar zo veel herkenning op.. Tis inderdaad niet iets dat je verdient te moeten ondergaan.

Maar ik ben blij eindelijk de juiste plek te hebben gevonden om me begrepen te voelen en gesteund door mensen die het toch net iets meer begrijpen, zonder het gevoel te hebben echt in dat vakje 'jij hebt kanker (gehad) vast te zitten. De reden waardoor ik voorheen nooit lotgenootjes echt opzocht.

Maar ik ben thuis gekomen hier!! smiley

Ik hoop jullie beide snel verder te kunnen volgen en steunen zoals jullie hier net voor mij deden! heart

Hey lotgenootjes,

Ik ben Veerle. Geboren en getogen in Antwerpen. Een gevoelig zieltje met een trots hart.

Ik vind het best moeilijk om hier zomaar m'n hart uit te storten, maar besef ook dat 't hoog tijd is om mijn verhaal te delen, en waar dan het beste dan hier, waar iedereen een eigen, waarschijnlijk even moeilijk, verhaal heeft en waar men me beter kan begrijpen dan waar ook. :0)

Offline
Berichten: 181

Hoi Veerle,

Helaas welkom hier maat fijn dat je ons hebt gevonden. Ik zou zeggen 'brand'los, doe je verhaal. Begrijpen doen we je zeker, hoop dat je hier veel steun zult ondervinden.

Groetjes CarpeDiem

Offline
Berichten: 573

Dag Veerle,

Ik zou zeggen, doe maar gewoon wat goed voelt voor jou. In je eigen tempo. Een voorzichtig begin is nu in ieder geval gemaakt.

Enne, welkom bij de amazones!

liefs, linnie

afbeelding van Miesz
Berichten: 0

pfff ik dacht dat ik jong was!!! maar jij bent helemaaaaaal jong!!!!

xxx

Offline
Berichten: 617

Welkom Veerle bij de amazones.

Heel veel sterkte gewenst met je proces.

XXX Leysje

Offline
Berichten: 8

Oh bedankt!! Ik had nog geen reacties verwacht!smiley

afbeelding van annie_2
Berichten: 880

Nou, hier nog een reactie dan!
Liever heette ik je geen welkom , maar nu het toch onontkoombaar is: WELKOM. En ook ik zeg:brand maar los. je bent onder bekenden met veelal dezelfde soort ervaringen. We begrijpen je dus als geen ander. Op mij moet je verder maar niet teveel letten, ik kon je oma zijn  :-)

Offline
Berichten: 8

Hey Annie,

Hihi, een leuke oma kan er altijd nog bij hoor! wink