Amazone
Lid geworden op: 25/02/2013 - 12:09
Offline
Berichten: 242

Blogs van Lucky74

Overactief

maandag, 14 november 2016

Het is drie jaar geleden dat ik mijn laatste chemokuur kreeg. Ik ga weer als een speer. Ik werk 40 uur per week in mijn eigen bedrijf, dat floreert. En ga naar meer workshops, feestjes en verjaardagen dan ik ooit heb gedaan.

Om dit vol te houden lijkt ik wel steeds meer slaap nodig te hebben. Sliep ik vroeger acht uur per nacht, tegenwoordig is negen uur normaal, en zijn nachten van tien uur geen uitzondering. En dan ben ik nog niet altijd uitgerust. Soms voel ik me zelfs uitgeput.

Haast

maandag, 30 december 2013

"Ik zie dat je je kwast heel snel beweegt", zegt Rocco met zijn Australische accent. Ik kijk op van mijn papier waar ik een hoek felgeel aan het schilderen ben. Ik volg een proefles intuïtief schilderen bij het kankerinloophuis Vicki Brown in Den Bosch. Ik kijk de schilderleraar vragend aan. "Probeer eens rustiger te schilderen", legt hij uit. "Om elke pennenstreek bewust op het papier te zetten. Het op het papier te laten gebeuren".

Russisch roulette

zondag, 8 december 2013

'Tegenwoordig overlijdt toch niemand meer aan borstkanker?' Ik hoor het me nog zo zeggen aan de telefoon, nadat mijn moeder vertelt dat haar beste vriendin borstkanker heeft.

Het kriebelt...

dinsdag, 17 september 2013

Let op je grens. Een goed advies voor elk mens, maar nog meer voor iemand die chemo krijgt. Je lichaam is al druk genoeg zonder dat jij het uitdaagt.

Van top tot teen

zaterdag, 3 augustus 2013

"Na elke chemokuur kun je de eerste week misselijk zijn en de tweede week loop je risico op infecties", vertelde mijn oncologisch verpleegkundige tijdens de intake. Ook schoof ze me een A4-tje toe met een lijst met andere mogelijke bijwerkingen. "Dat je je haar verliest is zeker, maar of je de rest krijgt is heel persoonlijk."

In uniform

dinsdag, 18 juni 2013

Tot voor kort was ik undercover patiënte. Ondanks de heftige diagnose ‘borstkanker’ voelde ik me gezond en zag er ook zo uit. Maar schijn bedriegt, want ondanks de blos op mijn wangen voer ik een onzichtbare strijd, tegen een (grotendeels) onzichtbare ziekte. Deze gebeurt echter in afgesloten kamertjes en steriele operatiezalen, waarna ik me onopvallend weer tussen de gezonde populatie meng.

Zoektocht

zondag, 2 juni 2013

Mijn keel zit dicht, mijn schouders zijn gespannen, wat-als-gedachtes tuimelen door m'n hoofd. Morgen gaat het gebeuren... ik krijg mijn eerste chemokuur.

Om te begrijpen wat er gaande is in mijn lichaam, heb ik veel informatie opgezocht. Het duizelde me soms van de medische terminologie, maar met de cryptische diagnose 'het is niet de ergste tumor die we ooit hebben gezien, maar ook niet de meest vriendelijke' kon ik nu eenmaal niet veel. Ik wilde begrijpen waarom ze preventief chemotherapie aanraadden.

Vertrouwen

vrijdag, 10 mei 2013

Het is een bekende oefening bij teambuilding: met je rug naar iemand anders staan en je achterover laten vallen. Vertrouw je de ander dat hij je opvangt? Ik heb menig collega zichzelf zonder problemen achterover zien gooien. Ik zit toch anders in elkaar. Ik wil graag de ander eerst leren kennen en goede afspraken maken. En dan nog kijk ik drie keer om, om zeker te weten dat hij op de juiste plek staat en oplet op het moment dat ik me laat vallen. Ja, ik houd graag de controle.

Een fijn apparaat?

vrijdag, 26 april 2013

Sproeten op een melkwitte huid. Dat vond iedereen schattig toen ik 8 was, maar op mijn 18de was dat natuurlijk niet het imago waar ik voor ging. Dus kocht ik voor 100 gulden een zonnebankkuur bij de dorpskapper. Een paar keer per week groette ik de grijze dames die hun permanentjes kregen in de kapsalon, en ging ik in een kamertje achteraf lekker loom onder de warme lampen van de zonnebank liggen, die met hun uv-stralen ervoor zorgden dat ik me in badpak durfde te vertonen. Wat een fijn apparaat. 

Mijn sport

maandag, 22 april 2013

Natuurlijk moest het een cyste zijn die ik voelde. Ik ben immers pas 38, leef gezond en in mijn familie komt kanker nauwelijks voor. Niet dat ik niet schrok toen ik het bultje in mijn borst voelde, maar ik was banger voor 'onnodige' onderzoeken bij de huisarts en in het ziekenhuis, dan dat ik bang was voor borstkanker. Ik heb namelijk een paniekstoornis en krijg vaak paniekaanvallen in wachtkamers en ziekenhuizen. Mijn eerste neiging was om het bezoek aan de huisarts uit te stellen, zoals ik altijd doe.