Amazone
Lid geworden op: 19/01/2014 - 09:13
Offline
Berichten: 702

Het verhaal van Stoere Leeuw

Mijn verhaal

Eigenlijk vervolg op mijn topic - voedselintolerantie na chemo:

Voor wie dat niet geveolgd heeft, na de chemo bleef ik 8 maanden aan de diarree. Het bleek dat ik o.a. niet meer tegen lactose kon, maar ook niet tegen veel fruit en groente en noten. Vooral als ik met openbaar vervoer moet reizen neem ik geen risico. Thuis wel eens, dan is de wc dichtbij ;-).

Ik was al allergisch voor champignons. Maar daar reageert ik veel heftiger op, dan ben ik echt een week ziek met heftige buikpijn. Ik had een keer in een restaurant een pannenkoek gegeten, op de lijst met ingrediënten werden zo'n 7 dingen opgesomd, daar stond champignon niet bij. Dus die nam ik. Helaas zaten er dus wel champignons in, ontdekte ik pas toen ik de helft al op had en ik heb een week niet kunnen werken.

Heb een klacht ingediend bij het restaurant. Ik vind dat ik mag verwachten dat er op komt wat ze opnoemen. kreeg als reactie dat ik zelf aan had moeten geven dat ik niet tegen die dingen kan - zit op zich wel wat in en tegenwoordig doe ik dat ook. maar dan nog - kijk als er staat "diverse groentes" dan neem ik het of niet of ik vraag of ze erop zitten. Bij een opsomming hoort alleen het genoemde erop te zitten, toch?!?

Na 1,5 jaar behandeling heb ik complete body-scan gehad en nog een extra voor mijn hersenen omdat ik allerlei verschijnselen had/heb. Dus ook mijn darmen zijn bekeken.

De laatste keer bij de oncoloog vorige maand had ik eerlijk gezegd een broek-afzak-gevoel. Ik had een knots van een koortslip en alleen daar heeft hij de tijd over volgeluld. Ik was te verbouwereerd om mijn vragen te stellen. Hij legde uit dat het een vorm van herpes is en dat ik ermee naar de huisarts moet. Vind ik onzin, de man ziet me aankomen...... Die dingen komen en gaan, of ik er nou Zovirax opsmeer of niet. Ik heb ze altijd een paar keer per jaar, staat misschien smerig, maar ik zit er niet mee.

Dus mede daardoor ook niet over mijn darmaandoening begonnen. Ik heb geen advies gevraagd over koortslippen en ik vind het zonde van mijn tijd en geld - door het eigen risico moet ik het zelf betalen. Jammer - voelt als een gemiste kans. Ik had het ook nog over mijn hartaandoening willen hebben - maar ik klapte dicht.

Littekens, oksels en halsklieren waren in ieder geval goed en rustig.

Hij adviseerde ook nog dat ik naar een oedeemtherapeut zou kunnen, maar daar zie ik van af. Zoals ik al zei - ik ben ziekenhuis-moe. Ik kan er prima mee leven en weet waar mijn grenzen liggen. Ik heb er eerlijk gezegd geen vertrouwen in dat het zou helpen, zo'n oedeem-therapeut.

Over het algemeen ben ik blij en tevreden met de situatie en met mijn nieuwe ik.

Vandaag 8 legpuzzels halen van Jan ven Haasteren. Geweldige nieuwe hobby, vooral nu ik door de gladheid minder buiten kwam.

Offline
Berichten: 116

Fijn dat het puzzelen zo'n genoegen doet Stoere Leeuw. Dat is toch waar het om gaat: dat je iets vindt dat je leuk vindt om te doen. Jammer dat ome Onco zo'n hannes is. Zijn er geen manieren om dat te sturen, zulke gesprekken? Zelf maak ik graag gebruik van mijn OLVG, daar kan ik op inloggen en berichten schrijven aan mijn artsen. Als ik dat doe voordat ik een afspraak heb dan kan hij dat voorafgaand daaraan lezen, en kunnen we een hoop gepraat overslaan. Bovendien heb ik dan best wel invloed op de inhoud van de afspraak, en ik neem de tijd om op een rij te zetten wat ik hem wil vertellen. Is er niet zoiets bij jouw ziekenhuis? Zo ja, maak er gebruik van, maak een nieuwe afspraak. Darmproblemen zijn ernstig, daar moet je wat mee.

Oppasdag.

11/11 gingen we 8 uur op weg naar kleindochters. Schoonzoon was al weg en dochter ging nog gauw even de hond uitlaten. Mijn echtgenoot bleef nog van 9 tot 10 en ging met kleindochter van 7 een potje dammen, en nog een potje. Maar daarna wilde ze puzzelen. Dus opa ging maar vast richting schaaktoernooi.

We begonnen met een puzzel van 300 stukjes, een ronde van de Muppets. Erg leuk ding. Het was nog een hele klus en na anderhalf uur werd vooral de jongste van 5 het zat. Dus we gingen pauzeren, de dames wilden filmpjes kijken en ik ging Libelle lezen.

Maar helaas, ik merkte al gauw dat dat niet werkte, ik viel ervan in slaap. Dus leesbril weggelegd en Libelle weggestopt. Dan maar in mijn eentje verder puzzelen. Ach ik had er nog twee - eentje van 60, echt iets voor die van 5 en eentje van 100. Een bal met piepkleine harde stukjes.

Algauw sloten de dames zich weer aan en we puzzelden verder. Om 12.30 uur een broodje gegeten en vervolgens de Muppets afgekregen. Dames weer filmpjes kijken en ik keek mee met die van 5 - The Allien. Poehee na 5 van die filmpjes had ik het wel gehad hahahaha. Dus ik zei kom meiden we gaan nog een puzzeltje maken.

Jongste aan die van 60 gezet en oudste aan de bal, geholpen met het begin, zo zeg best lastig, goede training van fijne motoriek. Ik hielp om en om beide dames.

Om 17 uur kwam schoonzoon terug en om 18 uur mijn partner. Toen had ik het ook wel gehad. Best vermoeiend die twee, maar wat was het leuk!

Nog even ergens een pizza gegeten en om 21 uur voor tv in slaap gevallen. Kreeg de volgende dag bericht van dochter dat de meiden het zo leuk hadden gehad met oma Dinie. Nou mijn dag kon niet meer stuk. Wat heerlijk om te horen.

Ik ben daarna geschikte puzzels blijven zoeken, in kringlopen zie je daar niet zoveel van, eentje met een hondje gevonden. Via Marktplaats 12 puzzels gekocht, die kan ik zaterdag halen. Op naar de volgende gezellige dag met de dametjes! Ik ben er heel blij mee, met hoe het gegaan is, wel slopend maar ach wat leuk. En wat een heerlijke meiden. Vanaf 2013 niet meer op ze gepast.

 

Offline
Berichten: 116

Wat heerlijk Stoere Leeuw! Toch weer een mijlpaal, niet? 

Groet, Anne

Offline
Berichten: 702

Ja absoluut een mijlpaal. Alleen al dat mijn dochter het me vroeg - en dan gelijk zo'n hele dag. Dat gevoel dat ze me dat toevertrouwt dat stemde me al zooooooo blij.

Offline
Berichten: 83

Fijn Stoere Leeuw! Na al die jaren toch een weer stukje levenskwaliteit terug! Heel fijn! Geniet ervan!

Offline
Berichten: 63

Super stoere leeuw dat het zo'n succes was, het oppasdagje! Is toch weer even anders hè, gezellig iets alleen met je kleinkinderen doen.

Offline
Berichten: 347

Mijlpaal Stoere Leeuw. Ik word helemaal vrolijk van je verhaal. heart

Offline
Berichten: 702

Gisteren vier uur op Schiphol doorgebracht. Twee uit USA ophalen - de zoon van oudste zus en mijn jongere zus (ik heb 4 zussen en 1 broer, 2 zussen wonen in USA en broer in Engeland).

Vermoeiende maar positieve en fijne dag. Dit was de eerste keer dat ik die neef ontmoette en hij is nota bene al 26 jaar.

Hij reisden vanaf Chicago, mijn zus vanaf St. Louis en Philadelphia. de ene kwam rond 9 uur en de andere rond 11 uur. Maar ach lekker koffie en broodjes aldaar te krijgen. En mensjes kijken is altijd leuk.

Als ik dinsdag weer naar mijn moeder ga is mijn zus uit USA daar en dan gaan we samen puzzelen. Ze heeft voor mij 3 puzzels meegebracht, hele leuke met poesjes. En donderdag ga ik weer mee om haar terug naar Schiphol te brengen.

De neef blijft niet bij ma, die huurt een auto en gaat Europa doorcrossen.

Offline
Berichten: 3709

Wat mooi om te lezen zeg! en wat goed dat het zo goed ging!

Offline
Berichten: 702

Helaas geveld door de griep. Maar ik denk dat ik er niet zo lang in blijf hangen als vorig jaar - toen was ik echt 5 weken ziek en kostte het daarna enorme moeite mijn energie weer op te bouwen. Gisteren gewoon uur gewandeld.

Om kwart voor drie opgestaan. Ik word om kwart voor vier opgehaald. Zus gaat weer terug naar USA en ik ga mee wegbrengen naar Schiphol. Drie uurtjes geslapen. Ach dat haal ik vanmiddag voor tv vast wel weer in.

Offline
Berichten: 63

Beterschap stoere leeuw! Ik hoop dat je toch een leuke en gezellige dag hebt, ondanks de griep.

Offline
Berichten: 347

Beterschap!!!!!! smiley

(Gebrek aan) verstandelijk vermogen of te gek om los te lopen....

Zaterdag een enorme huilbui gehad. Ik kon werkelijk niet meer stoppen. Reden? Ik was mijn sleutelbos kwijt. Meteen in totale paniek. 

Dat is meteen mijn grootste angst in dit leven, dat ik te gek ben om los te lopen, dat ik seniel ben/word. Mijn korte termijngeheugen is slecht sinds de chemokuren. Net als ieder ander koester ik zelfstandigheid. Mijn grootste angst kwam er dus in tranen uit zaterdag - de sleutelbos - kwijt. Ik stop ze altijd in mijn rechterbroekzak en kon me niet herinneren dat ik met mijn handen vol, ze even op een stapel kranten had gelegd.

Wat er zoal de afgelopen periode wel eens is misgegaan: geld opnemen en vergeten mee te nemen - uiteraard gejat door iemand die er dichtbij stond. Pasje verloren in de Jumbo. Scholiere tikte op mijn rug en vroeg: is deze van u? Wat dan overheerst is de paniek. Zo van, zie je wel ik verlies mijn verstandelijk vermogen.

Zaterdag dus tranendal. Mijn man hielp zoeken en vond de sleutels. Maar ook daarna bleef ik maar janken en janken en snotteren. Partner zei, iedereen doet wel eens iets doms, dat is helemaal niet erg. En hij noemde zijn eigen blunders op. Dat hielp wel - een beetje.

Ik hoop dat ik het los kan laten, dat ik niet NOG krampachter word in het mezelf 20 x controleren. Het voelt gewoon eng dat ik zo snel niet meer weet wat ik gedaan heb. Dat ik een serie kan kijken, dezelfde als de dag ervoor. Ik kan tv kijken zonder iets op te slaan. Eng ja - dat voelt niet fijn. Een wazig hoofd - leven in een mist-wolk.

Ik communiceer ook liever niet per telefoon. Ik kan gewoon niet snel genoeg denken om op vragen te reageren. Mailen en Messenger is beter voor me, dan kan ik nadenken over de vraag. Mijn trage brein.

Lang zal ik leven in de gloria. Vandaag 63 jaar na geboorte en 4 jaar na diagnose. Jaaa dat was een macaber verjaardagscadeau 4 jaar geleden. Sommige artsen weten het leuk te brengen, op mijn voicemail op mijn verjaardag. Wat zullen we vieren? Weer een jaar ouder of nog een jaar leven na borstkanker.

Mijn dochter heeft gevraagd of ik 11/11 de hele dag op mijn kleinkinderen kan passen 5 en 7 jaar. Voelt ook eng. Maar voelt ook goed, dat ze me dat toevertrouwt. Het is de eerste keer weer na oktober 2013. Tot hiertoe was ik er te gammel voor. Kan ik het? Komt dat goed? Ik denk wel dat ik na die dag ben om op te dweilen.

Ik ben vaak na een uur al moe als ik bij hun vandaan kom. Maar ik denk dat ze zonder ouders wel "braver" zullen zijn. B. brengt me erheen, is een uur rijden hier vandaan. Zelf kan hij niet, hij moet schaken.

Oudste kleindochter puzzelt graag en dat doe ik momenteel ook - 2 x daags een uurtje. Goed voor de concentratie. Het lukt me veel beter dan een boek lezen. Dus ik ga a.s. zaterdag in de kringloop kijken voor een geschikte legpuzzel. Ik heb er zelf 30 stuks van 1000 stukjes maar dat is teveel - ik denk eerder 200-300 stukjes. Ik heb er zin in, dat wordt vast een leuke dag met ons drietjes.

Op naar de 95! Hopelijk weet ik dan van achteren nog wat ik van voren doe.........;-).

Offline
Berichten: 63

Van harte gefeliciteerd met je verjaardag nog! Sorry hoor zat er helemaal over heen te lezen. Ik hoop dat je een leuke dag hebt gehadblush.

Seniel worden is ook 1 van mijn grootste angsten. Daar denk je van te voren helemaal niet over na, wat voor invloed de behandelingen op je brein hebben en dat is mij ook vies tegen gevallen, al heb ik het gelukkig niet zo erg als jij. Bij tijd en wijlen doe ik ook echt gevaarlijke dingen zoals een pan met boter op het vuur zetten en dan doodleuk iets anders gaan doen terwijl het huis zwart van de rook begint te worden. Of idd. niet meer op woorden kunnen komen en een slechte concentratie. Hoop dat het in de loop van tijd toch iets gaat verbeteren.

Wat leuk dat je weer eens kan oppassen op je kleinkinderen, maar wel een lange dag om mee te beginnen. Hebben jullie ook St. Maarten 11/11 of is dat iets van het Noorden? Geniet er van en je moet maar zo denken, je zit in hun huis, dus opruimen doen ze zelf maarwink.

Op naar de 95 dan maar!

 

Offline
Berichten: 116

Van harte nog Stoere Leeuw, ruim na de valreep! Waar jij mee kampt heb ik zelf gelukkig niet, of in elk geval minder. Maar ik heb denk ik weer meer angst voor terugkeer. Maar beiden leven we met angst. Rot. Rot. Rot. Ik hoop zo dat het verbetert. Of dat je anders met het verdriet hierom kan leven. Want het leven is mooi, toch? Niet helemaal hoe dan ook, maar meestal wel.

Offline
Berichten: 36

Hallo Stoere Leeuw, van harte gefeliciteerd.... ieder jaar erbij is een felicitatie waard. Jammer dat je onzeker word van de mist in je hoofd en ja...dan ga je krampachtig nog beter je best doen. Is er nu eens niemand in het hele medische circus die je met die angst kan helpen? 

Offline
Berichten: 347

Stoere Leeuw, van harte gefeliciteerd. Je verhaal over hoe onzeker je af en toe wordt van je onwillige hoofd is aangrijpend. Moeilijk af en toe, en voor mij herkenbaar, ook al zijn de klachten minder hevig. Maar dat vind ik al moeilijk! Kleinkinderen lijken mij toch wel zo ongeveer het leukste dat er is. Fijn dat je je kunt verheugen op een dagje samen! Veel plezier!

Offline
Berichten: 702

Dank nog voor de felicitaties. Ja verjaardagen - toch wel anders nu en meer betekenisvol - of hoe zeg je dat. Niet meer zo vanzelfsprekend.

Wat betreft dat wazige hoofd - het is echt niet zo dat ik daar dagelijks onder gebukt ga. Het was gewoon erg confronterend en op de één of andere manier kwam alle frustratie er in één keer uit - in een jankbui. Meestal kan ik er wel om lachen, maar niet altijd. Er wordt in winkels ook niet altijd even geduldig op gereageerd. En dan beginnen ze te slingeren met woorden als "gewoon" dit doen en "gewoon" dat doen. Voor mij is dat niet gewoon, ik geef aan dat ik het niet begrijp. En ongeduldig personeel kan me dan wel eens aan kijken met zo'n blik van......wat zal ik zeggen.....verachting?

afbeelding van Illya57
Offline
Berichten: 11

Wat super leuk dat het je hebt opgepast, wat je schrijft herken ik hoor. Maar heerlijk dat je dochter je heeft gevraagd. Dat geeft je toch weer zelfvertrouwen. En even lekker oma zijn geeft energie. Het was een heerlijke dag voor jullie allemaal! 

 

Gedachtenspinsels.......

Bijna oktober en bijna jarig. Ik had nooit zoveel met verjaardagen maar dat is gevoelsmatig wel anders nu. Weer een jaar voorbij en nog leven.

Na ruim 20 - jaar contactbreuk ben ik weer naar moeder gegaan. Ze is 93 en mijn vader is al een paar jaar dood. Hij was haar mantelzorger. En toen ging hij zelf dus dood. In de periode dat ik aan de chemo zat.

En het gaat goed, die wekenlijkse bezoekjes aan mijn moeder. Ik ben een hele ochtend kwijt, voor een uurtje bij haar. Terwijl de afstand met de auto 10 minuten is, maar ja, openbaar vervoer kost tijd. Voor dat lullige stukje moet ik zelfs overstappen. Maar ik kan het en ik doe het. En ik ben trots op mezelf. Ik heb dat lang niet meer gedurfd - met de trein of bus.

Dus elke dinsdag stap ik hier kwart voor negen de deur uit. We praten over vroeger. De eerste keer wilde ze negatieve dingen ophalen, maar ik heb gezegd - ma we houden het positief. En dat doet ze sinsdien. En als ze me vertelt hoe blij ze is met mijn bezoekje dan ik het goed voor me. Dat is alles waar ik mijn hele leven naar gehunkerd heb. Een moeder die trots op me is en die blij is met mijn komst.

Klinkt misschien dramatisch, maar er is veel gebeurd. Het heeft me niet gebroken, het heeft me gemaakt tot wie ik ben. En ook zonder baan tel ik mee. Ik voel me niet minder en niet buitengesloten. Ik heb de geweldigste vriendinnen die een mens zich kan wensen. Donderdag weer heerlijk met twee op stap geweest, naar Drenthe. En dat ik 's middags te moe ben om nog uit mijn woorden te komen, dat geeft helemaal niks. Ik mag zijn wie ik ben.

Moeder kan niks meer zelf, er komt 4 x daags thuiszorg langs. De dinsdag is voor mij, een uurtje klink misschien simpel en kort. Maar na dat uur is voor mij de koek op. Ik voel geen wrok voor wat me is aangedaan. Ik voel me gelukkig dat dit zo kan en mogelijk is. Heeft borstkanker me veranderd, misschien wel. Zou dit anders ook gekund hebben, dit hernieuwde contact. Ik weet het niet.

Maar het leven is te kort om boos te blijven en wrok te koesteren. Ik koester liever wat anders. Het leven, het nieuwe leven, het andere leven. Het leven met evenwichtsproblemen, driedubbelzien, knietjes die spontaan inzakken, oedeem onder de oksels waardoor ik b.v. niet kan stofzuigen. Maar is dat belangrijk, nee tuurlijk niet. De kamer aanvegen werkt ook prima.

Energie voor een hele dag heb ik nog steeds niet. De ochtenden gaan goed, uur wandelen, wat in de tuin bezig, bij goed weer lekker veel actief buiten. Om een uur of 12 stort ik in. Geleerd daar aan toe te geven en dan voor tv neer te kwakken. Ben ik een oud wijf dat ik dan vaak in slaap val........

Het is wat het is en ik heb er vrede mee. Af en toe een baaldag, als het me b.v. niet lukt een stukje te lezen. Morgen is er weer een dag. En dan lees ik heerlijk een half uurtje. Genieten = lezen. Ik doe heel lang met een boek. Soms lukt het me niet een boek te snappen, dan kom ik er simpelweg niet in. Na 3-4 dagen breng ik dat boek dan ongelezen weg. Tijd voor een ander boek. Ach ja de problemen zijn simpel - de oplossingen nog simpeler.

Offline
Berichten: 116

Ik vind dat heel mooi Stoere Leeuw. Dat je inziet wat echt belangrijk is, je zegeningen telt, en wat van je leven maakt. Of dat nou dankzij of ondanks de borstkanker is. Ook mooi dat je dit contact met je moeder hebt hersteld. Ik zou willen dat ik het kon met diegenen die ik jaren geleden uit mijn leven heb gebannen; maar dat kan ik niet. 

Maar die ervaring: inzien wat belangrijk is en voordat je voor de verleiding valt om een simpel probleem op te blazen tot olifantale proporties, jezelf kunt terug fluiten, pas op de plaats, waar gaat dit nou eigenlijk over: dat herken ik zeker. En is ook wel echt een verdienste van de heftige ervaring van het ziek worden - bang worden - beter worden - dankbaar zijn.

 

 

Offline
Berichten: 347

Hè Stoere Leeuw, wat mooi. Ik voel me helemaal een beetje opgepept door even door jouw ogen te kijken. Dank!

Offline
Berichten: 3709

Wat een mooie overdenkingen Stoere Leeuw. En wat bijzonder dat het contact met je moeder is hersteld. Het nu is wat nu telt!

Offline
Berichten: 57

Een hele mooie overdenking, Dank je wel daarvoor. Een mooie en herkenbare kijk op de dingen. Koesteren wat je hebt en wat kan. En loslaten wat niet meer kan of wil of simpelweg teveel energie kost. Dat doen wat de moeite waard is. En wat fijn dat je op deze wijze contact hebt met je moeder. Dat geeft ook rust. Dat jullie daar een weg in hebben gevonden. Dat je over oud zeer heen kunt stappen. Petje af.

Online
Berichten: 32

wat mooi.... tranen langs me wangen!!!yes

Offline
Berichten: 13

Even over dat boeken lezen. Wat mij vaak helpt, is vooral dialogen te lezen en geen uitgebreide omschrijvingen. En heel goed dat je op zoek gaat naar je mogelijkheden, dat geeft toch weer net dat beetje energie. 

Offline
Berichten: 581

Wow, wat mooi geschreven! Petje af voor jou, je heet niet voor niets Stoere Leeuw, maar bent ook een hele dappere. Het contact met je moeder ondanks alles wat er is gebeurd, dat kunnen niet veel mensen denk ik, jij wel. Ben trots op je, een voorbeeld gewoon! Liefs!

Vanavond gaan we samen uit eten, veel zin in. Mijn lief stelde het voor, ter ere van gisteren 40 jaar samen en vandaag 37 jaar getrouwd. Relaties kunnen een deuk oplopen door ziekte, zelfs uitgaan, zoals meerdere voorbeelden op dit forum.

Gelukkig is onze relatie er alleen maar beter op geworden sinds 2013. Vooral dankzij mijn jongste zus, die altijd trouw met me meeging naar de onderzoeken en de kuren. Mijn partner kan daar niks mee en dat heb ik gerespecteerd. Niks verplicht praten of wat dan ook. Daar had ik anderen voor.

Alleen met hem elke zaterdag eropuit trekken. Gewoon weg, rijden, bos in, natuur in, kringloopjes bezoeken, ergens eten. En de praktische dingen, zoals de was doen en eten koken. Dat is wat hij me WEL kan bieden. En dat is prima zo.

En daar ga ik vanavond extra op proosten.

Offline
Berichten: 695

Dan proost ik nu vast met je mee, Stoere Leeuw! Op de liefde! 

heartyes Maak er een mooi feestje van!

afbeelding van Babsje
Offline
Berichten: 8

Proost stoere leeuw! Is zeker een feestje waard! Iedereen doet het op z n eigen manier (om er mee om te gaan,) en zolang het niet tussen jullie in komt te staan en je weet wat je aan elkaar hebt , is dat uiteindelijk het belangrijkste!  Geniet er van!

Offline
Berichten: 347

Gefeliciteerd Stoere Leeuw, met jullie jubileum. Wat fijn dat jullie zo'n goed evenwicht hebben samen. Mooi!

Offline
Berichten: 581

Wat mooi! Gefeliciteerd!

Offline
Berichten: 390

Gefeliciteerd met jullie mooie jubileum, fijn dat jullie mekaar na 40 jaar nog steeds vinden en gelukkig zijn!

Gisteren heerlijk op stap geweest met mijn lief. 14 uur vertrokken en 20 uur weer thuis. Rondje IJsselmeer gedaan. Eerst via de dijk van Lelystad naar Enkhuizen. Dan in de kop van Noord Holland een krijgloop aangedaan. En heerlijk twee boeken van Herman Koch gevonden. Dat leest zo heerlijk makkelijk weg. Ook nog twee mini-bierpullen, die spaar ik. Deze twee zijn uit Canada.

 

Daarna over de afsluitdijk naar Friesland. Doorgereden naar Bolsward en daar op een terras buiten gegeten. Omringd door dialect, jeugdsentiment. Dat spraken we vroeger thuis ook. Zelf ben ik geboren in Leeuwarden, mijn opa is geboren in Bolsward.

 

En dan terug naar huis, dan kom je nog o.a. Tjeukemeer tegen. Al dat water, dat geeft me een "vrij" gevoel, dat kan ik niet uitleggen. Voor mij DE manier om mijn hoofd leeg te maken. Veel drama om me heen en dan krijg ik het gevoel erin te verzuipen. Ik denk vooral doordat ik het wil begrijpen. Dat moet ik leren los te laten, de dingen zijn niet altijd te begrijpen.

 

En bepaalde mensen zitten aan me te trekken. Op een manier dat ik me een gebruiksartikel voel. En er wordt dan overheen gewalst, ik MOET van alles. Omdat dat goed is voor een ander. Maar mag ik ook bewaken wat goed is voor mij........

 

Ik kan er weer met frisse moed tegen. En ik bewaak mijn grenzen, dat sta ik mezelf toe. Ben blij geworden van gisteren, zo fijn zo samen op stap en genieten van water - water - water. Nu nog 2,2 kg eraf en dan heb ik mijn verlangde -7- aan het begin van het getal op de weegschaal. Dat gaat me lukken. Want wat is nu 2,2 kg?!? Ik doe expres heel langzaam en niet te streng. Op vrijdag mag ik klein portie chips. Deze vrijdag leverde me dat opgezwollen slijmvliezen op.

 

Ik dacht dat is wel over als ik na de nacht opsta. Maar zaterdagochtend had ik nog lippen waar Marijke Helwegen jaloers op zou zijn. Poehee - heftig chippie. Mijn partner had nergens last van dus het ligt aan mijn voedsel-intolerantie. Volgende keer maar naturel nemen, geen extra smaakjes meer voor mij. Ik ben blij en kan nog een poos nagenieten van die heerlijk dag gisteren. Nu even stukje wandelen.

 

Offline
Berichten: 347

Stoere Leeuw, ik zit op afstand mee te genieten van jouw genieten. Heerlijk zomers allemaal. Heb zelf ook een heerlijk weekend gehad, ik was zowaar op een feestje. Prednison weer 5mg naar beneden sinds gisteren. Ik meen dat ik het verschil al voel. Succes met de laatste kg's. Streef zelf ook naar de 7. Maar moet geduld hebben, want zolang ik prednison neem is het onbegonnen werk. Ik zwel nog steeds op als een ballonnetje. Ik heb Marijk Helwegen - wangetjes smiley door die pillen. Als ik naar beneden kijk zie ik mijn eigen wangen, haha.

Offline
Berichten: 702

Jolien wat heerlijk dat je op een feest bent geweest. Genieten zit hem vaak in de kleine dingetjes hè! Hahaha Marijke moest eens weten hoe haar naam hier wordt (mis)(ge) - bruikt. Ik denk dat ze dat nog wel zou weten te waarderen ook.

Jolien jouw tijd komt ook wel weer - die 7 die gaan we verdienen! En dan vasthouden.

Vandaag heb ik een beetje een slome (baal?) dag. Geen uur gelopen, heb er even geen fut voor. Niet vooruit te branden. Getwijfeld, maar besloten me er aan over te geven - dus lui lezen en tv - kijken. Moet ook kunnen zo'n dagje af en toe.........toch?!?

Offline
Berichten: 695

Wat een daje uitwaaien al niet kan doen voor een mens! smiley.

Fijn dat je genoten hebt. Stoere Leeuw. En die 7 ga je halen, als het niet snel is dan gewoon langzaam.

Vanmorgen voor het eerst weer op de weegschaal gedurfd. De schade viel erg mee. Maar 2 ons zwaarder dan een maand geleden. Dus die 8 kg zijn er gelukkig nog af. En dat ondanks de vreetbuien, door de frustratie omtrent J. haar zelfgekozen dood. Maar daar staat tegenover veel hard werken en zweten. Ik heb er vrede mee, dat ze er niet meer is. Laat het verder rusten.

Vol ga ik er weer voor, dat eerste cijfertje op de weegschaal moet een 7 worden, dan ben ik tevreden. En dan de kunst om het stabiel te houden. En die 7 die gaat er komen, dat weet ik zeker.

Gisteren anderhalf uur gelopen om 2 mokjes te halen, voor het servies van mijn lieve zusje. De kanjer die er altijd voor me is. En die ervoor zorgt dat ik mijn gevoel voor humor behoud. Zo'n zus gun ik iedereen. Wat had ik zonder haar gemoeten tijden die behandeling van 15 maanden. Dankzij haar kijk ik er met warme gevoelens op terug.

En elke avond voor het slapen gaan en elke ochtend na het douchen kijk ik blij naar de tattoo's op mijn borstkas. Ik blijf het prachtig vinden. Ik ben zo tevreden met dit lijf! Tweemaal daags masseer ik ze, vertroetel ik ze, met Therme. Meteen een goede methode om te voelen of alles nog glad egaal aanvoelt daaronder.

 

Offline
Berichten: 3709

Hé dat klinkt als balans hervonden. Top!

Offline
Berichten: 581

Wa fijn dit te lezen, Stoere Leeuw! En die '7' komt vast hoor! 

Bedankt voor de lieve reacties! Naar mijn werk gaan, nee dat heeft geen zin. Daar vind ik de antwoorden niet. De hele afdeling is immers opgedoekt 6 jaar geleden. Ik heb nog contact met 1 daar werkende collega en die kende J. wel van naam maar weet er geen gezicht bij, laat staan een "persoon". Zij werkte op dat moment al niet meer op mijn afdeling.

Ik ben in contact met een lieve oud-collega die J. wel goed kende en die ook tot het laatst toe zich vol heeft ingezet voor het bedrijf. Maar ook zij weet verder niks van J. haar laatste jaar. Zij (M) heeft wel snel een andere baan gevonden. Het voelt fijn contact met haar te hebben. Zij zat naast me een paar jaar.

Echt een schat van een vrouw die zelfs mini-bierpullen voor me meenam als ze op vakantie was - die spaar ik.

Het doet me in ieder geval goed met haar over die eindperiode te praten. En verder moet ik het denk ik loslaten......ooit.

Gisteren om 12 uur op de kattenren geklommen om struiken te snoeien - ruim 30 graden was het. Ja mijn frustraties er wel uitgezweet.

Offline
Berichten: 3709

huishouden en tuinieren kan echt goed helpen. Je wordt er moe van en achteraf heb je toch een tevreden gevoel.

xxx

Van de week had ik contact met een oud-collega waar in mijn laatste werk-periode tegenover zat. Ik had met haar afgesproken dat ik komende week een keer langs zou komen. Koffie drinken, gerenoveerd gebouw bekijken en wat ex-collega's ontmoeten. Ik was er helemaal aan toe.

Maar dan, een dag later, bereikt me het bericht dat een oud-collega van ons zelfmoord heeft gepleegd. Van 8 hoog van een flat gesprongen. Ik raak er nogal van in de war en heb rare dromen. Zoals dat ik met voor- en achterop een kleinkind met de fiets van een hoge stenen trap val.

Ik heb meer info proberen in te winnen over de overleden collega, maar tot op heden is dat niet gelukt. Het gebouw waar ze afsprong was voorheen een GGZ - instelling. Op internet staan er 3 telefoonnummers, maar alledrie niet correct. 

Heb andere oud-collega's gevraagd, eentje was haar een paar maanden geleden nog tegengekomen en ze maakte toen geen depri indruk. Maar dat zegt natuurlijk niks, mensen kunnen vaak heel goed mooi weer spelen. Ik ben haar zelf nog wel eens tegengekomen bij een groothandel dierenvoeders.

J. was een markante en intelligente vrouw. Ze was bereid hard te werken en ze was ervan overtuigd dat toen de afdeling werd opgedoekt, dat zij mocht blijven. De afdeling was rond de 40 mensen en daarvan kregen er 4 baan-garantie en alleen die 4 mochten blijven. Ik was één van die vier. J. niet.

Ze was er kapot van en heeft haar ontslag aangevochten. Maar een bedrijf mag dat wettelijk gezien doen bij reorganisatie. Dit alles speelde 6 jaar geleden. Of dit iets met haar fatale beslissing te maken heeft, weet ik natuurlijk niet. Maar ik stel me zo voor dat ze heel moeilijk aan niet werk kwam, ze was 61 toen ze stierf.

Ik kan het niet loslaten. Het maakt me in de war. Misschien ook door mijn eigen kanker-ervaring. Het is zo tegenstrijdig. Ik knok 2 jaar met nare behandelingen om te blijven leven. En zij springt van een flat.........misschien moet ik het loslaten, maar dat kan ik (nog) niet. Ik kan het niet vatten, deze daad past zo niet bij haar. Al helemaal niet de plek waar ze het deed, beneden in die flat zit een peuterspeelzaal.

En volgende week naar mijn werk gaan - nee dat zie ik nu even niet zitten - helaas - dus dat stel ik voorlopig uit. Voor mijn gevoel heeft het bedrijf heel veel leed veroorzaakt. En misschien is dat indirect wel mede oorzaak van J. haar besluit. Ik weet dat er meer pech in haar leven was, het fijne weet ik er niet van. Ze woonde in vrijstaande villa (voor we collega's werden) en moest daar uit na de dood van haar man omdat zijn kinderen (niet de hare) hun kindsdeel opeisten. Klaarblijkelijk woonde ze nu op een flat van dat ex-zorgcentrum. Is een vrij troosteloze buurt als je van riant afkomt.......

Ik zou zo graag antwoorden willen.......

Offline
Berichten: 347

Stoere Leeuw, ik snap dat je hier helemaal van onderste boven bent. Zo akelig dat dit zo gaan kan met iemand zoals jij en ik. En op zo'n afschuwelijke manier. Dat er een kinderdagverblijf zit, geeft wel aan dat ze totaal los van alles moet zijn geweest. En inderdaad, wat een tegenstelling: jij vechtend om in leven te blijven, de ander springt van de flat om weg te komen. Man, dat is toch allemaal niet te bevatten. Go and try to get your head around that one. Ik hoop dat je ergens toch nog wat informatie weet op te diepen die helpt om het allemaal enigszins te plaatsen. Sterkte lieve poekie.

afbeelding van Illya57
Offline
Berichten: 11

Wat een verschrikkelijk verhaal! Sommige beslissingen  van mensen zijn zo moeilijk te begrijpen. Het laat je niet los, hoe wanhopig moet ze zijn geweest om een sprong te maken? Het is tegenstrijdig jij knokt en houd je vast. Ik heb iets soortgelijks meegemaakt, al pratend proberen we het te begrijpen tot diep in de nacht. Iedere keer weer. Zo probeer je antwoorden te krijgen en het een plekje te geven. En het ook weer los te laten. Maar geef jezelf de tijd. Een bezoek op het werk kan later, nu even niet. heel veel sterkte 

liefs

Offline
Berichten: 3709

Stoere leeuw, verschrikkelijk, maar weet je, ik zou wel gaan. Juist je oud-collega's kunnen je misschien helpen dit goed te verwerken. En je kunt nu van alles bedenken over het waarom maar dat ontslag is 6 jaar geleden. Dat een bedrijf mede de oorzaak is van een zelfmoord gaat er bij mij niet in. Dan moet er echt structureel meer met iemand aan de hand zijn. Niemand de schuld geven, los laten en hopen dat ze vrede heeft gevonden, hoe verdrietig het ook is. xxx

Offline
Berichten: 581

Stoere Leeuw, wat krijg je veel op je bordje weer... Maar ik kan me vinden in wat EllenK schrijft. Zij ( je collega) heeft hier bewust voor gekozen, en dit was haar wens. Hoe onbegrijpelijk ook voor 'ons', mensen die vechten tegen kanker en niets liever willen dan leven en daar alles voor over hebben. Maar vergelijken kan niet. Zinloos. Nu zoeken waarom iemand dat doet ws ook. Denk aan dat zij nu echt rust heeft, in Anderland. 

Als ik even naar mijzelf reflecteer dan ben ik lang boos geweest op mensen die roken, hun leven verkloten, verkeerde keuzes maken, zich vol vreten, niet sporten, slecht eten, criminelen etc...en zij krijgen géén kanker. Mensen die toch geen zak met hun leven deden, doelloos waren, niks deden: zij kregen geen kanker. Ik wel. Ik die er álles aan deed om zo gezond mogelijk te leven, zoveel plannen had, eindeloos energie had, kleine kinderen nog, genietend van het leven. Oneerlijk, waarom ik, en zij niet.

Maar Stoere Leeuw, een ernstige depressie is ook echt verschrikkelijk. Als je zelfmoord als enige uitweg ziet, is gewoon afschuwelijk. Het is haar ook blijkbaar ook overkomen, ziek zijn. 

ik geef je een virtuele knuffel, arm om je heen. En veel liefs! 



Poos geleden dat ik hier schreef, dus tijd voor een update. In februari kreeg ik griep en daar ben ik 2 weken goed ziek van geweest. Ook depri, het herinnerde me enorm aan de chemo-periode en ik was aan het doemdenken dat het nooit meer over ging.

Maar na twee weken knapte ik op en ging ik het uur - wandelen weer oppakken. Nou dat viel tegen. Dat werden lullige blokjes om in het begin. De moeheid en de slapte in mijn benen hield irritant lang aan. Ik zakte er weer doorheen en zag een stoeprand over het hoofd, waardoor ik dus horizontaal belandde waar ik vertikaal had willen aankomen.

Maar mijn stok weer gebruiken - geen denken aan! Hier stond de koppige Friezin op. Ik heb het heel langzaam op kunnen bouwen. Deed 2 uur over mijn uur - wandeling, ieder bankje, paaltje en muurtje was voor mij, even rusten.

Maar oefening baart kunst en ik kan nu weer zonder pauze heen en weer naar winkelcentrum. Bij AH zit ik dan wel een poosje met een bekertje koffie.

De eerste keer dat ik het aandurfde mijn natuurwandeling weer te maken nam een vreemde wending. Heb het daarna nog niet weer aangedurfd. Eerst kwam ik een mevrouw met 5 honden tegen, waaronder een onbetrouwbare Deense Dog die mij wilde grijpen. Die enorme kop dus ter hoogte van mijn gezicht. Ik rook zijn adem.

Volgende afslag was net een ambulance bezig met een mevrouw. Ik liep er vlak langs, kon niet anders. En zag een mevrouw met een heel eng grauw gelaat. Ben kots-misselijk thuis gekomen en de rest van de dag de bank niet meer afgekomen.

En dan hobby - tijdverdrijf. Altijd veel plezier gehad van mijn aquarium, grote bak van 400 liter. Maar in mijn huidige staat kon ik er niet meer goed genoeg voor zorgen. Dus hij vervuilde en nee dan is de aanblik steeds minder prettig. Het water verversen was een regelrechte ramp. En ik stelde mezelf de vraag: ben ik leuk bezig met een fijne hobby?

Dus aquarium eruit, onderkast bleef en daar heb ik een gerbilarium op laten bouwen. Bak ingericht en 4 gerbils gehaald. Ben als een klein kind zo blij met ze. Die rondscharrelde beestjes, een genot om naar te kijken (vinden ook de likkebaardende katten). Het leuke van zo'n mega-bak is dat je blijft inrichten - hij is 150 X 50 X 90. Het was een dure aanschaf maar hij is het me dubbel en dwars waard. Aquarium was nog prima, maar heeft me bijna niks opgeleverd. Ach ik heb er 7 jaar plezier van gehad. Ging me enorm aan mijn hart dat ik het op heb moeten geven. Maar soms gaan de dingen zoals ze gaan.

Offline
Berichten: 83

Leuk jouw wetenswaardigheden  te lezen. Ik hoop dat je snel weer op pad durft de natuur in. Het brengt jou altijd zo veel!

Liefs, Berendina

Offline
Berichten: 3709

maar dat wandelen! snel toch weer beginnen hoor. ik kan écht niet zonder. jammer van je vissen. na 7 jaar ben je er toch aan gehecht.

tis wennen maar je vindt je weg wel weer.

x

Offline
Berichten: 702

Ellenk - dat doe ik ook weer elke dag hoor! Was even taai om weer op te bouwen. Het verdere winkelcentrum heb ik nog niet geprobeerd. Maar dat komt ook wel weer. Ik kan ook niet zonder. Het is een verslaving - maar wel een gezonde.

Ik ben nu vooral bezig met het leuk inrichten van die gerbilbak. Gisteren naar oosterblokker geweest voor decoratieve perentakken. Je kunt niet alles zomaar gebruiken, veel houtsoorten zijn giftig voor ze.

Offline
Berichten: 2

Ik heb heel veel moeite de dagelijkse dingen weer op te pakken, het begint nu langzaam te komen. Ik heb dan ook diep respect voor jouw kracht en doorzettingsvermogen

Offline
Berichten: 581

Knap hoe jij toch eigenlijk altijd weer iets positiefs er uit haalt. Gerbils, lijken me heel grappig! Weer een nieuwe uitdaging (ook voor je poezen ;)) Goed dat je het lopen weer oppakt hoor. En die rotgriep moet voorlopig even wegblijven, is hij nou helemaaaaal!!!!*%#@€

Pagina's