Amazone
Lid geworden op: 04/11/2015 - 19:11
Offline
Berichten: 54

Het verhaal van OrangeDaisy

Mijn verhaal

Daar ben ik weer. Tegenwoordig als ik hier wat schrijf, is er wat gebeurd. Dit keer is het het 'kankerspook' dat ik net ook bij iemand anders las. Vanochtend voelde ik een knobbeltje in mijn buik. Natuurlijk meteen googlen, het zal wel een vetbultje zijn, maar toch... het zou ook een liposarcoom kunnen zijn, zouden we daar als borstkankerpatiënt een verhoogde kans op hebben? Ik houd het wel in de gaten en anders binnenkort naar de huisarts...

Een ander triest berichtje is dat onze pup alweer ruim een maand dood is crying. Vrijdag 13 april was hij s ochtends niet lekker, dus naar de dierenarts. Daar kreeg hij AB en een pijnstiller, maar de DA wilde Rossi daar houden. S middags heeft Rossi nog een aantal insults gehad waar hij niet zelfstandig uitkwam. Na heen en weer bellen, besloten Rossi in te laten slapen. Toen we afscheid gingen nemen, reageerde hij helemaal niet op ons; zijn staart bewoog niet, zijn oren bewogen niet, zijn ogen bewogen nauwelijks... hij was een kasplantje. Het is goed zo, maar zo verschrikkelijk gemeen en verdrietig! Gisteren nog op een aantal plaatsen geweest waar we met Rossi hadden gewandeld. Zo met zijn tweetjes is toch veel minder leuk dan met zo'n speelse pup erbij. Maar ja, het heeft niet zo mogen zijn...

Naja, nu bijna weekend en dan genieten van het mooie weer. Hopelijk kan ik het een en ander nog van me afzetten.

Fijne dag!

Offline
Berichten: 3766

Oh, wat erg, je pup, waar je zo verliefd op bent al zo snel los moeten laten. Pfffff. En dat bultje: als het er over een paar dagen nog zit ff naar de huisarts? Ik hou altijd 3 weken aan voor ik met het ziekenhuis contact opneem, en dus neem ik tot nu toe nooit contact op, want dan is 'het' altijd al weer over. Behalve bij extreme klachten natuurlijk ;).

Ik hoop dat het bultje snel weer verdwijnt!

Online
Berichten: 151

Ach jullie pup! Wat vreselijk verdrietig! Verstandige beslissingen doen soms pijn, helaas!

Misschien verstandig dat je even naar je bultje laat kijken als je het niet vertrouwd. Al is het maar om de zkerheid te krijgen dat het inderdaad een kankerspook is. Het kan je hoofd toch heel erg op hol brengen.

Net als Ellenk houdt ik ongeveer 3 weken aan voordat ik naar de huisarts ga. Sterkte ermee in ieder geval!

 

 

 

 

 

Offline
Berichten: 42

Wat ontzettend verdrietig dat jullie lieve pup er niet meer is. Dat zal ineens stil zijn. Wat betreft dat bultje,  niet te lang mee doorlopen, doen wat goed voelt voor jou. Ik wacht meestal een week of twee. Bij mij werkt het ook vaak andersom, als ik heen ga om me gerust te laten stellen dan verdwijnt het daarna ook vaak weer snel. Mijn huisarts is daar heel oke in, ik kan ook altijd snel terecht als ik vragen heb. Zij begrijpt het kankerspook gelukkig. Hopen dat het snel weer verdwijnt!

Offline
Berichten: 959

Jeetje zo'n jong diertje wat triest. Houden van is ook los kunnen laten maar wat doet het pijn. Sterkte met de leegte die de puppy achterlaat, in huis, bij het wandelen, in hart en ziel.

Met de anderen eens, als het bultje er over 3 weken nog zit, even naar laten kijken. Ook voor je eigen rustgevoel.

Offline
Berichten: 429

Oooh Orange Daisy, wat erg, je pupje overleden. Wat een vreselijk nare pech. Sterkte.

Offline
Berichten: 8

Gewoon een extra dikke knuffel voor jou (()) van mij

x

Al bijna 2 jaar kankervrij, joehoe. De 2e mammografie komt er weer aan (12 april) en ik ben blij als dat weer achter de rug is.

Een nicht, waar ik al jaren geen contact mee had, heeft ook borstkanker, triple negatief. Ze is geopereerd en omdat de poortwachtklier besmet was, moet ze ook aan de chemo. Ze heeft geen contact met haar moeder, ik wel. En haar moeder heeft het voorgevoel dat dit verkeerd afloopt. Dat blijft in mijn gedachten zitten... Ik hoop zo dat dit wel goed afloopt...

Verder ook nog een man van het sporten met maagkanker. Daarvan ben ik echt bang dat het niet goed gaat aflopen.

Wat mij betreft weer even teveel kanker in mijn omgeving...

En dan weer terug naar mijzelf. Sinds eind december hebben we een pup. Heel leuk, maar o zo vermoeiend. Nu merk ik pas echt dat ik op energie heb moeten inleveren. Na een dag werken ben ik echt kapot en op vrijdag al helemaal... Mijn vriend heeft hetzelfde, door zijn gezondheid is zijn energie ook beperkt. Aan de ene kant fijn, want we gaan lekker samen op tijd naar bed, maar aan de andere kant natuurlijk wel jammer. Maar goed dat wij geen kinderen hebben/willen, dat zouden we nooit trekken.

Verder gaat het leven gewoon door, we genieten. Het leven is mooi, zelfs op een regenachtige zondag.

Online
Berichten: 151

Allereerst gefeliciteerd met je 2e kankervrije jaar! 

Ben je ook zenuwachtig voor de komende mammografie? Het lijkt mij dat dat gevoel en de angst nooit weggaat maar ik ben pas een paar maanden na mn laatste bestraling. Hopelijk is ke mammografie hartstikke goed en kom je vlekkeloos door je apk!

Ik kan me voorstellen dat je vindt dat er teveel kanker om je heen is. Alle kanker om je heen is teveel! We blijven altijd hopen dat iedereen het overleeft, ondanks dat je weet dat het helaas niet zo werkt. 

Wat leuk dat jullie sinds december een pup hebben. Dan moet je verplicht eruit, zelfs op een regenachtige zondag. 

Veel succes straks op de 12e!

Offline
Berichten: 465

Aaah leuk, een pup. Ik voel een hondentopic aankomen, haha. Of is dat hier niet gepast? Wat voor hond is het?

Ja, bij mij wist ik in het begin ook wel dat ik nog moeier was dan normaal, maar wijtte het aan naweeen van de chemo die vanzelf over zouden gaan. En inderdaad, zo na 3 jaar realiseerde ik me dat het iets blijvends is. Denk niet dat dat ooit beter wordt, hoewel ik er wel beter mee om leer gaan.

En over je nichtje vroeg ik af: is er bij jullie al getest op erfelijke borstkanker?

Offline
Berichten: 54

Hoi Lucky, er is bij mij wel erfelijkheidsonderzoek gedaan maar er zijn geen afwijkingen gevonden. Mijn nicht laat waarschijnlijk ook nog onderzoek doen. Sowieso hebben we een verschillende soort kanker, ik hormoon gevoelig, zij triple negatief.

Verder vind ik een hondjestopic wel kunnen hoor ;). Wij hebben een kooikerhondje, nu bijna 5 maanden.

Vandaag is het 2 jaar geleden dat het hele circus begon: 's ochtends echo en mammografie, 's middags stond de huisarts voor de deur en later op de middag terug naar het ziekenhuis voor een punctie. Hoewel ik toen de diagnose nog niet had, wist ik al dat het foute boel was. 

Maar we zijn 2 jaar verder en het gaat goed! Weinig klachten, misschien toch wel een beetje meer moe, maar valt echt erg mee. Waar ik wel meer last van krijg is dat ik teveel nadenk. Op de een of andere manier blijf ik continu naar boven halen wat er allemaal is gebeurd, hoe het voelde, wanneer ik naar het zh ging, wie wat voor me deed, etc. Alsof ik bang ben om het los te laten ofzo, heel irritant! En natuurlijk blijft de angst voor terugkeer bestaan. Nog steeds gaat er geen dag voorbij dat ik niet aan de kanker denk, bah bah bah! Is dit allemaal herkenbaar?

Verder geniet ik wel, van ons huisje en van elkaar. Probeer me niet te druk te maken om mijn werk en vooral dingen te doen die ik leuk vind. Het leven is te kostbaar om niet te genieten.

Ik wens iedereen een heel fijn weekend!

 

Offline
Berichten: 137

Ja Orange Daisy, ook ik ben nog dagelijks bezig met kanker. Dat komt vooral door de angst, echt een rottige spelbreker. Gisteren bedacht ik dat ik werkelijk de hele dag door aan eventuele uitzaaiingen denk.....waardoor ik kortademig word en alles wat ik voel onder een vergrootglas leg, waardoor dus: alles nog groter lijkt dan het werkelijk is. En toen dacht ik: ik moet dat ombuigen. Stoppen met mijn gedachten, nadrukkelijk iets anders denken. Dat deed ik vandaag. Het hielp.

Het zal lang duren. Echt lang om weer rustiger te worden. Ik heb me ook voorgenomen dat als het echt niet meer lukt, ik toch psychische hulp ga zoeken.

Geniet van je weekend!

Offline
Berichten: 959

Ik denk dat het in de loop der jaren langzaam aan minder wordt. Ik ben 4 jaar na diagnose en nee ik denk niet meer dagelijk aan eventuele kans op uitzaaiingen. Er zijn af en toe doem-denk-dagen. Maar dat komt steeds minder voor.

Offline
Berichten: 93

Ik denk dat de angst bij Amazones juist aanwezig blijft, omdat je weet dat er ook nog na 10 of 12 jaar ineens uitzaaiingen zich kunnen openbaren. Het is dan ook niet meer dan menselijk om je te realiseren dat je ineens ook bij deze groep kunt horen en je lichaam heeft je natuurlijk al eens in de steek gelaten.  Ook als je je wat meer gaat verdiepen in borstkanker omdat je het zelf krijgt, zie je dat de diagnose bij veel vrouwen met uitzaaiingen niet zo heel veel hoeft af te wijken dan je eigen diagnose. Dat geeft geen veiligheid en het valt niet mee om met deze nieuwe werkelijkheid om te gaan. 

 

 

 

Offline
Berichten: 3766

Het is een hele omslag om te maken. Toch wordt het beter. En als het je niet lukt om het langzaamaan een beetje losser te laten (verdwijnen doet het nooit helemaal), dan kun je denk ik met hulp nog heel wat verder komen. Maar het hoort ook bij het verwerken. Ziek, beter. En dan door. En op een bepaald moment merk je dat het niet meer wordt zoals het was: jouw leven is definitief veranderd. Dat accepteren is toch wel een heel ding.

Offline
Berichten: 573

Zéker irritant, de gedachtes...Ombuigen naar positief denken is natuurlijk wenselijk, maar je moet het maar kunnen. Ik denk wel dat ‘tijd’ gaat helpen. En dat daar ook weer geen tijd voor staat, iedereen is anders. Ik heb zelf drie hulpverleners versleten voordat ik echt vooruit kwam. Maar kan nu echt wel zeggen, na 3 1/2 jaar, dat de angst voor terugkeer veel meer op de achtergrond is verdwenen. Zeer fijn. Dus wel de nodige alertheid, maar niet meer overheersend. Hoop zo dat het jou ook gaat lukken! Neem je tijd daarvoor. Liefs, Zangeres

Offline
Berichten: 8

Heeeeeeel herkenbaar! Bij mij is het al veel langer geleden maar het is iets dat op slechtere dagen zeker weer door je hoofd spookt. We hebben teveel gezien en meegemaakt om die angst volledig los te laten denk ik. 

Maar je hebt gelijk, het leven is veel te kort om er niet dagelijks van te genieten! En die zorgen.. die worden met tijd echt wel gemakkelijker te dragen hoor. 

Liefs

Dag chemokrullen crying.

Mijn haar is na de chemo echt heel mooi terug gekomen, best stevig en met mooie krullen. In hebt begin, toen mijn haar nog kort was, waren die krullen onhandig. Maar een paar maanden terug werd ik steeds blijer met mijn haar, maar ik realiseerde me ook dat die krullen waarschijnlijk tijdelijk zouden zijn. Twee weken geleden ofzo merkte ik al dat mijn krullen aan het uitzakken waren, ik had nog hoop dat een knipbeurt zou helpen. Maar niets was minder waar, de kapper heeft mijn laatste krullen eruit geknipt. Boehoe... zo jammer! Dag krullen...

Ach ja, het feit dat ik me hier druk over kan maken zullen we maar zien als iets goeds wink. Nu weer wennen aan mijn oude haar. 

Offline
Berichten: 366

Jammer van de krullen, en tegelijkertijd ook weer fijn dat je je 'druk' mag maken over de kleine dingen!  Een leuke 'steile' coupe is ook mooi ;-)

Offline
Berichten: 959

Bij mij ging dat net zo, eerst een dikke bos krullen en iedereen maar pochen hoe leuk dat stond. Ik wist echt bij voorbaat dat het chemo-krullen waren. Inmiddels is mijn haar steiler dan ooit en stuk dunner dan voorheen. Maar ach, we doen het er maar mee. Mij hoor je niet klagen. Komt goed OrangeDaisy!

 

Offline
Berichten: 8

 

Spijtig van de krullen die je zo leuk vond!

De mijne groeiden er ook terug uit, al merk ik nog steeds hier en daar wel eens een golfje dat er vroeger niet was :0)

Blij dat het zo goed met je gaat!

Lieve groetjes Veerle

De scans laten geen afwijkingen zien laughyes. Hoofdstuk gesloten, nu weer verder met leven en de toekomst. Toch wel een geruststelling hoor. 

 

Offline
Berichten: 137

Oh heerlijk!!!! Leef ze!!

Offline
Berichten: 429

Gefeliciteerd OrangeDaisy, hele opluchting heart

Offline
Berichten: 765

Hoera!

Offline
Berichten: 86

Gefeliciteerd OrangeDaisy!

afbeelding van Illya57
Offline
Berichten: 11

Wat ontzettend fijn !

Offline
Berichten: 959

Geweldig nieuws Orange Daisy!

Offline
Berichten: 366

Joepie!

Morgen dexa-scan en een skeletscan frown. Heb er een vreemd gevoel bij.

Die dexa-scan vind ik niet zo spannend, ik slik al pillen tegen botontkalking, dus hier zou niets uit moeten komen. De oncoloog wil vooral weten hoe ik ervoor sta. Nou, dan wil ik dat ook. Als er daarentegen wel iets uitkomt, ben ik denk ik de Sjaak. Maar daar ben ik niet bang voor.

Die skeletscan, daar heb ik een vervelender gevoel bij. Het gekke is dat er vrijwel geen aanleiding is om deze scan te doen. Ik moest maandag op controle en toen gaf ik aan dat voor mij nieuw is dat ik soms, tijdens rust, steken onderin mijn rug krijg. De oncoloog vroeg of ik me daar zorgen over maak. Ik zei rationeel niet, maar het speelt altijd mee. Nou dan moeten we een scan maken, puur om het daarna weer naast je neer te kunnen leggen.

Eenmaal thuis ga ik weer piekeren: waarom is ze zo makkelijk in het aanvragen van die scan? Zo'n scan is toch ook duur en belastend voor mijn lichaam? Zou dit dan toch een typische klacht zijn bij botuitzaaiingen? Waarom vroeg ze niet verder door...

We gaan er allebei dat er niets aan de hand is, maar toch... stel nou dat er toch vlekjes te zien zijn, dan wordt mijn doodvonnis getekend. 

Eigenlijk ben ik een beetje boos. Ik ging maandag naar de oncoloog met het idee erin en eruit, maar loop vervolgens de deur uit met een middagje ziekenhuis met 2 scans in het vooruitzicht. En, nog wel erger: ruim 1,5 week onzekerheid. Voor mijn gevoel ben ik weer helemaal terug bij de periode dat ik de diagnose kreeg...

Niks beter of achter me laten. Zal dit me altijd blijven achtervolgen?

Nou ja, we gaan er vanuit dat ik vrijdag over week, als ik de uitslag krijg, gerustgesteld word en dan kunnen we weer verder...

Offline
Berichten: 959

Ik kan me voorstellen dat je weer in de zenuwstand schiet. Dat gaat van zelf, je hoofd gaat malen - wat als......

Maar het is natuurlijk wle goed die onderzoeken. Ik hoop dat je die dagen voor de uitslag goed doorkomt en dat het je lukt het een beetje los te laten. En NOG meer hoop ik dat de uitslagen allemaal goed zullen zijn en dat je na afloop weer verder kunt met gewoon genieten van alles wat het leven biedt.

Offline
Berichten: 3766

Als je botten zouden zijn aangetast dan is je doodvonnis al getekend, of er nu wel of niet een scan gemaakt wordt. Ik vind het helemaal niet raar dat er een scan wordt gedaan. De arts heeft de verplichting om bij pijnklachten beter naar jou te kijken. Zo'n scan kan duidelijkheid geven. Ik vind het juist heel attent dat ze hiertoe opdracht gaf. De kans dat het niks is, is groot maar even goed is het wel fijn dat er even goed naar gekeken wordt. Dat je daarvan behoorlijk in de stress schiet begrijp ik heel goed. Sterkte met wachten!!! en op naar een goede uitslag!

Offline
Berichten: 765

Ik snap je stress, maar ik denk dat het goed is dat er gekeken wordt. Hoewel vroeger ontdekken niet altijd langere overleving betekent, is het toch wel heel goed dat er bij klachten gekeken wordt. Hopelijk blijkt dat er niets is en dan kan je het inderdaad naast je neerleggen. Het valt wel mee hoe belastend het is voor je lichaam hoor, daar zou ik me niet druk om maken.

Ik hoop dat de scan niets bijzonders laat zien!

Offline
Berichten: 573

Heel dubbel idd...Maar vergeet niet dat het gewoon ook nog oké uitslag kan zijn, alleen door wat we hebben meegemaakt ben je daar minder zeker van. Ik denk dat het goed is dat je duidelijkheid krijgt. Bij goed nieuws ben je dolblij en bij slecht nieuws kan er hopelijk een gerichte (pijn) behandeling gegeven worden. Want die rugpijn is toch ook wel heel naar, lijkt me... Heel veel sterkte, even heel zwaar, dat wachten! Maar hopelijk plaats je hier binnenkort goed nieuws, dikke knuffel!! Zangeres

Gisteren droevig bericht gehad, 1 van de dames waarmee ik chemo heb gehad is al overleden :(. Zo ontzettend snel gegaan! Ik had geen contact meer met haar, maar ik ging er vanuit dat ze, net als ik, gewoon weer lekker aan het leven was. Na de operatie zag het er allemaal nog goed uit, en nu, nog geen jaar later is ze al dood... hoezo confronterend. 

Nu dus extra op mijn knietjes danken dat ik er zo goed door/uit ben gekomen. 4 april mag ik voor de 1e foto, spannend, maar we gaan uit van goed nieuws. Verder lekker genieten van het leven!

Fijne zondag! 

Offline
Berichten: 959

Dat is erg confronterend, zeker als je zo'n zware periode samen hebt doorgemaakt. Ik ervaar dat ook zo hoor. En ga me ook schuldig voelen, waarom huppel ik vrolijk rond en is een ander overleden.

Maar wij mogen genieten! Dat zijn we de overledenen eigenlijk ook verschuldigd toch?

Offline
Berichten: 86

Ach ja, droevig. Droevig en confronterend. Vooral als je niet wist dat het eigenlijk niet goed met haar ging.

Stoere Leeuw heeft wel gelijk vind ik: je mag zelf wel genieten van het leven hoor.

Natuurlijk ben je gespannen voor de uitslag van jezelf. Ik sterf ook altijd 1000 doden in de wachtkamer als ik voor de uitslag kom. Maar des te groter is de vreugde als alles goed is. Ik duim voor je!

Offline
Berichten: 5

Wat goed dat het goed gaat met jou!
Natuurlijk enorm confronterend dat je collega-patiënt overleden is... daar sta je niet bij stil he... ik toch niet echt... ik mag daar niet te veel aan denken, of ik kom zelf niet meer toe aan leven en vooruit plannen. En dat moet je, eens te meer als je jong bent.
Qua ziekteverloop hebben we geluk of pech, denk ik. Fucking oneerlijk voor wie pech heeft :s :(

Geniet maar lekker van alles wat goed gaat x  
succes met al je plannen!

Ik leef, voluit laugh. Ik verbaas me nog steeds, maar ik ben ook zo dankbaar. Het gaat echt goed met me. Soms vraag ik me af of het niet te goed gaat. Maar goed, zolang het goed gaat blijf ik leven en genieten. Ik zit weer helemaal vol plannen.

Zo gaan we zaterdag verhuizen. Al vanaf halverwege december zijn we druk in ons nieuwe huis en zaterdag gaan we dan echt over. 

En in maart start ik met een opleiding. Die opleiding wil ik al 2 jaar volgen, maar in 2015 werd het niets vanwege praktische redenen en vorig jaar gooide de kanker roet in het eten. Maar dit jaar ga ik hem doen! Joe hoe. 

En last, but zeker niet least, ik ben nog in de running voor een nieuwe baan. Vrijdag 1e gesprek gehad en ze willen me nog een keer spreken smiley. Zo gaaf, maar ook zo spannend! Het is een best lastige functie, maar ik heb er wel zin in, dus mijn duimen draaien hard.

Neem ik teveel hooi op mijn vork? Negeer ik wat me is overkomen? De tijd zal het leren. 

Woensdag mag ik weer naar de chirurg. Dat wordt de 3e 3-maandelijkse controle. Ik verwacht er niet veel van. Maar die volgende, in april... dan wordt er een mammo gemaakt, dat vind Ik wel spannend. Maar zover zijn we nog niet.

O ja, vorige week ook weer een shot lucrin gehad. Dit keer heb ik hem zelf gezet. Wauw, wat voelde ik me stoer cheeky. Volgende keer kan ik hem dus ook thuis zetten en hoef ik niet naar de huisarts. Heerlijk!

Ik realiseer me dat er veel dames meelezen met wie het minder goed gaat. Ik hoop dan ook echt dat ik niemand verdriet doe met mijn optimistische verhaal. Ik hoop juist dat mijn verhaal hoop biedt. En ik wil nogmaals benadrukken hoe dankbaar ik ben...

Offline
Berichten: 959

Orange Daisy nee hoor mij doe je echt geen verdriet. Ik ben alleen heel blij te lezen dat het goed met je gaat en dat je vol plannen zit. Houwen zo!

Offline
Berichten: 86

Geniet ervan Daisy! Geniet! Fijn voor jou!

Offline
Berichten: 366

Heerlijk te lezen dat het zo goed gaat!!!

Offline
Berichten: 114

Verdriet doen? Nee joh, heerlijk om te lezen! Succes met de verhuizing, je opleiding die eindelijk gaat gebeuren en wellicht ook nog een nieuwe baan! En sterkte met de mammo.

Offline
Berichten: 573

Hele fijne berichten die ik met plezier lees, hoor!

Een jaar geleden was het donderdag, donderdag 19 november 2015. De donderdag waarop ik mijn eerste chemo kreeg. Jeetje,  wat zat ik er toen anders bij zeg.

Het is nu echt een vreemde periode, telkens weer de gedachte wat er precies een jaar geleden gebeurde: de diagnose, de pet-scan, de chemo, de operatie, de bestralingen het komt er allemaal aan.

Maar goed, ik verbaas me soms hoe goed het met me gaat. Sinds deze week ben ik 100% aan het werk, ik sport weer volop, ben niet extra moe en heb weinig last van bijwerkingen. Ik heb geluk gehad en daar ben ik dankbaar voor! 

Het leven lacht me weer toe. Er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan de kanker denk, en ik ben nog steeds bang, maar het leven is ook weer mooi. Het was een zware periode, maar eigenlijk ben ik de heel heftige dingen alweer 'vergeten,  echt, mijn herinneringen zijn zoveel milder geworden. Daar ben ik ook dankbaar voor. 

Zo, ik ga weer lekker verder met leven :)

afbeelding van Gabi37
Offline
Berichten: 6

Wat fijn om te lezen! En wat goed dat je je "oude" leventje weer hebt kunnen oppakken. Ik zit momenteel precies in het midden van mijn chemokuren. Ik kan het nu allemaal nog niet overzien... maar ik hunker naar de situatie zoals jij die omschrijft. Dat geeft moed om door te gaan!

Offline
Berichten: 959



Fijn OrangeDaisy dat het zo goed met je gaat en dat je de draad zo goed hebt kunnen herpakken. Je kunt trots op jezelf zijn.

Liefs,

D.

Vandaag is een rare dag, we zouden vandaag trouwen. Ware het niet dat ik kort na het aanzoek te horen kreeg dat ik borstkanker had. We besloten de bruiloft uit te stellen, over 2 jaar gaan we trouwen: 12-10-2018. 

Vandaag had ik in die mooie jurk willen/moeten staan. Maar we hebben de juiste keuze gemaakt. Ik wilde niet tijdens de chemo jurken passen. En ik ben niet blij met het lichaam dat ik nu heb. En mentaal gaat het ook te snel. Maar o, wat had ik vandaag graag 'ja' gezegd tegen mijn vent.

Vanavond gaan we uit eten. Bij het restaurant dat waarschijnlijk gaat cateren op onze bruiloft, al weten ze dat zelf waarschijnlijk nog niet eens :). En volgend jaar, dan zeggen we niet: nu zouden we 1 jaar getrouwd zijn. Nee, dan zeggen we: Volgend jaar gaan we trouwen!

Verder gaat het net ups-and-downs. Dinsdag weer een shot lucrin gekregen. En of het daar nou door kwam of niet, woensdag was ik echt depri. Weet niet precies waarom, maar ik was verre van happy. Dat is gelukkig weer beter. Ik ga meer voor mezelf kiezen. Me niet druk maken over werk, proberen niet stil te staan wat anderen van me denken en vooral doen wat ik leuk vind.

Gisteren een grote stap gemaakt: Ik heb Facebook verwijderd! Ik besteedde daar echt te veel tijd aan en eigenlijk is het allemaal onzin. Ik ben benieuwd of ik nu veel ga missen...

Voor nu: fijn weekend allemaal!

Offline
Berichten: 959

Kan me voorstellen dat de datum van gisteren heel dubbel aanvoelt. Je zit nu in de achtbaan van genezing. Dat is wel even wat anders dan trouwen.

Jij ook heel fijn weekend en succes met kuren!

Liefs,

D.

Offline
Berichten: 114

Kan me voorstellen dat het raar moet voelen. Maar weet uit ervaring dat 12 oktober een prachtige datum is om op te trouwen! :-) en straks als de energie weer wat meer terug is je op een rustig tempo gaan voorbereiden op die mooie dag! Heel veel plezier alvast daarmee. 

Voor jezelf kiezen is altijd goed helemaal in deze tijd! Sterkte!

 

Offline
Berichten: 573

Hee, hoi Orange Daisy. Dat is zeker even slikken..Het leven loopt anders dan je gepland had..." Life is what happens when youre busy making other plans..." zong John Lennon ooit, moet er nog vaak aan denken en nu weer.

Gelukkig heb je iets om naar uit te kijken nu en die Lucrin, daar kun je zéker erg depri van raken. Facebook verwijderen scheelt een enorme berg aan tijd ( en onzin), helemaal goed, alleen maar voor quality time gaan eigenlijk nu!!

Liefs, Zangeres..

Pagina's