Amazone
34 jaar
Lid geworden op: 04/06/2016 - 15:38
Offline
Berichten: 5

Het verhaal van Glimke

Mijn verhaal

3. Weg

Met enige trots in haar stem vertelt de chirurg dat het beleid is om borstkankerpatiënten binnen 3 weken op de operatietafel te hebben.

Mijn keel knijpt zich dicht van paniek. Mijn hoofd duizelt nog van het eerste slecht-nieuwsgesprek. Ik heb nog lang niet alle informatie gelezen die ik wil lezen. In normale toestand doe ik al een jaar over het uitzoeken van een nieuwe koelkast. Hoe moet ik dan binnen 3 weken beslissen of ik mijn borst er deels of helemaal laat afhalen? Hoe kan ik in 3 weken in het reine komen met hún dringende advies om me vol te laten spuiten met chemische troep, waardoor ik van een fitte dertiger verander in een kaal, kotsend wrak?

 

Een paar weken voor de diagnose, had ik besloten om op vakantie te gaan. Ik zou eindelijk die ene meerdaagse wandeltocht gaan maken die ik al zo lang voor me uitschoof. Nu stond me een slopend behandeltraject van minimaal een half jaar te wachten. Uitkomst ongewis.

 

“Ik wil eerst op vakantie”, zeg ik tegen de chirurg. Twee weken, een reis die ik al heel lang wil maken. Dat vindt ze geen goed idee. Ik vraag waarom, wat het risico is. Kan het zijn dat de kanker nu nog niet is uitgezaaid en over 2 weken wel? Hoe zit het dan met de second opinion die ik wil, die kost toch ook tijd?

Medisch gezien is het risico minimaal, zegt ze. Haar advies is een gevoelskwestie. Ze wil die tumor zo snel mogelijk mijn lijf uit hebben. Vrouwen van mijn leeftijd met deze tumorkenmerken herstellen vaak snel en goed. “Over een jaar sta jij gewoon weer in de bergen”, verzekert de arts me. Maar dit is ons derde gesprek. Inmiddels heb ik gelezen over de mogelijke naweeën, vermoeidheid, chronische pijnen.

 

“Ik wil eerst op vakantie”, zeg ik tegen de chirurg die de second opinion heeft gedaan. Twee weken, een reis die ik al heel lang wil maken. De chirurg vindt het prima. De verpleegkundige zegt dat ze aan me ziet dat ik het heel graag wil. Dat ik het dan zeker moet doen. Ik kijk opnieuw naar de chirurg. Die knikt me toe.  Dan willen ze wel voor ik wegga alle vervolgafspraken gepland hebben. Dan starten we als ik terug ben direct met het behandeling.

 

Ik ben inmiddels meer dan een jaar verder. De tocht die ik maakte was schitterend. Ik heb een laatste keer volop genoten van mijn ‘gezonde’, volledige pre-kanker lijf. Tot nu toe heb ik geen moment spijt gehad van mijn keuze. En afgelopen zomer stond ik inderdaad weer in de bergen. Ook na mijn reis heb ik geprobeerd om te niet te laten haasten in mijn keuzes. Dat maakte de keuzes niet makkelijker, maar ik had wel wat meer berusting in de behandelingen.

Een kennis die een jaar eerder dezelfde diagnose kreeg, vertelde me dat zij er niet aan had moeten denken om op vakantie te gaan. In 3 weken geopereerd? Graag! Zij wilde die tijdbom zo snel mogelijk uit haar lichaam.

Offline
Berichten: 95

Hi Glimke, helaas welkom hier. En alweer een hele strijd gestreden. Wat een stoer besluit om toch door te zetten, en te doen waar jij achter stond en je goed bij voelde. Als je eenmaal in die sneltrein stapt is er geen tussenstation meer, je dendert maar door. Die artsen kunnen mij ook wat. Vaak zeggen ze heus wel verstandige dingen, maar het is ook altijd goed om ook naar je eigen innerlijke stemmetje te blijven luisteren om te horen wat goed voor JOU is.

Offline
Berichten: 3731

Wat schrijf je mooi Gimke. En ja het delen van je verhaal heeft zin. Altijd is er wel iemand die zich in jouw verhaal herkent en die met jouw tips (ik vind ze heel erg goed!) wat kan doen. Ik lees je graag verder!

2. Mei 2016 – Diagnose

Met een knobbeltje ga ik naar de huisarts. De huisarts stuurt me door voor een mammografie, want dat is beleid, zegt ze, maar ze vermoed dat het gewoon een cyste is. Ik ga alleen, want het is waarschijnlijk gewoon een cyste. Wel bloednerveus, want slechte verhalen gehoord over de ‘tietenpletter’. Die valt enorm mee.

Doorgestuurd voor een echo. Doen ze standaard met mijn leeftijd, waarschuwde mijn huisarts al. Hoefde ik niet van te schrikken.

 

De radioloog noemt de assistenten ‘mammo-meisjes’. Ik vraag me af of ik de enige in de behandelkamer ben die dat schofferend vind. Ondertussen zit hij beroepsmatig aan mijn borst. “Hé!” zegt hij dan. “Dat lijken me kalkspatjes.” Hij vraagt de assistente mee te kijken. Zij ziet ook kalkspatjes. Ze willen even een biopt nemen van de kalkspatjes, wordt me meedegedeeld. “Wat zijn kalkspatjes?” Durf ik eindelijk te vragen. De uitleg heeft weinig met een cyste te maken.

Wat een biopt is weet ik ook niet. Het blijkt poeren met een dikke naald in je borst om een ‘hapje’ nemen van het weefsel. Hapje, zo noemt hij het. Het poeren komt door mijn jong borstweefsel, legt hij uit. Dat is nog stug.

Echt, geef mij maar zo’n mammografie.

 

Ik mag naar huis.

 

Thuis staat de radioloog op mijn voicemail. Hij had me niet naar huis mogen sturen. Ze denken dat het mis is. Of ik maandag terug kan komen.

 

Leermoment: Neem altijd iemand mee naar het ziekenhuis. Zelfs voor een ‘cyste’.

1. Nog zo’n kankerverhaal?

 

Hoi!

Als je leest heb je waarschijnlijk ook (borst)kanker. Of misschien iemand in je omgeving heeft het.

Boks. Welcome to the club.

 

In de zomer van 2016 werd borstkanker bij mij ontdekt. Ik was 33.

Inmiddels heb ik al mijn behandelingen achter de rug. De prognoses zijn goed, de statistieken positief.  Maar die statistieken hebben me al eerder genaaid. Het voelt voor mij vooral duimen dat ik niet nog eens pech heb.

 

Nóg zo’n kankerverhaal? Ja, ik weet het. Het internet barst van de fora, blogs en pagina’s. Soms vol complete onzin, soms vol verouderde informatie (controleer de publicatiedatum!!) of met informatie zo confronterend dat je het niet wil weten.

 

Maar toen ik behandeld werd, vond ik ook blogs, artikelen en forums vol tips en informatie die niet in mijn ziekenhuisbrochures stonden. Ik las ervaringen van andere kankerpatiënten met artsen, moeilijke keuzes en bijwerkingen. Hun keuze om dit te delen heeft me enorm geholpen.

Aan al die schrijvers: mijn dank is oneindig.

 

Daarom heb ik besloten mijn ervaringen toch hier online te zetten. Voor elke woord geldt: dit is mijn verhaal en mijn ervaring. De kans is groot dat het bij jou heel anders gaat, of jij het heel anders beleeft. Maar ik hoop dat je ergens iets leest dat je helpt.

 

Mijn twee belangrijkste adviezen:

1. Zoek en lees. Maar kritisch en met mate.

2. Als je ergens aan twijfelt: vraag het je arts, vraag het een andere arts, vraag het op een specialistisch forum aan lotgenoten.

2. Doe wat voor jou goed voelt.

 

Ik wens je alle moed toe.

High Five Bitches,

Glimke

Online
Berichten: 11

hoi Glimke,

Wat goed dat je je ervaringen hier deelt. Zeker waardevol voor anderen die net hun diagnose hebben of middenin de behandeling zitten.

Je hebt een leuke schrijfstijl!

Groetjes, Janneke