Lid geworden op: 25/11/2005 - 10:49
Offline
Berichten: 158

Ben weer vrijgezel !!!!

vrijdag, 19 mei 2006

Morgen is het al weer een week geleden dat mijn verkering met FEC op de klippen is gelopen. Nog nooit ben ik zo blij geweest na het beëindigen van een relatie, wat had ik genoeg van die FEC en wat was ik bang voor de laatste ontmoeting. De laatste ontmoeting is ook geen pretje geweest, zoals ik al ergens had geschreven waren er in mijn arm geen aders meer te vinden, en was ik te bang om mijn linkerarm aan te bieden. De laatste ader in mijn hand was door een laborante aan gort geprikt. Naar een heel hoop gedoe vonden ze nog een ader in mijn pols, maar die was erg dun en met een knik. Door de knik moest ik mijn hand op een bepaalde manier houden, want anders stopte het infuus. Tijdens het inlopen werd ik al helemaal raar in mijn hoofd en misselijk, dit had ik nog niet eerder meegemaakt. Ben van deze laatste chemo niet ziek geweest, weer alleen maar lamlendig. Wel is mijn arm helemaal rood, ontstoken aders en wat lekkage, pijnlijk maar gelukkig is de huid niet door en door beschadigd. Vanaf het begin is het met mijn aders een ramp geweest, dus laat dit niemand afschrikken, er zijn genoeg vrouwen waarbij dit probleem zich helemaal niet voordoet. Mijn aders hadden gewoon net zo'n hekel aan FEC als ik............

Mijn laatste ontmoeting met FEC is voor mij het voorbeeld geweest hoe belangrijk het is om onbevangen en positief naar de ontmoeting toe te gaan. Deze keer is me dat niet gelukt, de nacht ervoor heb ik bijna niet geslapen, ik was zo gespannen als een veer. En dit had dus zijn weerslag op alles. Nadat het infuus was afgekoppeld heb ik iedereen een hand gegeven en ben ik het ziekenhuis uitgevlucht, daar was ik van af !!
In de tuin ben ik zo dol als een kanarie op een bankje gaan zitten, beroerd maar oh zo blij dikke tranen van opluchting.
Van die alles vernietigende “vriend” ben ik verlost en hopelijk heeft hij ervoor gezorgd dat het vonnis wat voor mij was geschreven niet wordt uitgevoerd, of in ieder geval met jaren vertraagd zal worden.

Ik ben 5 Januari 2006 door het amputeren van mijn borst verlost van kanker. De enigste manier om op dit moment verder te kunnen met mijn leven, is door dit hoofdstuk af te sluiten. Ik wil niet bij ieder pijntje angstig zijn, ik wil mijn leven niet gaan laten leiden door deze klote ziekte, ik wil mijn leven terug weliswaar iets minder compleet, wat kilo’s zwaarder en heel wat meer bagage in mijn rugzakje, je zou er krom van kunnen gaan lopen….maar dat doe ik niet. De struisvogel in mij is weer opgestaan, ik gooi mijn schouders naar achteren, houd mijn buik in, mijn neus in de wind en ik ga weer op weg, en zie wel wat er voor de rest op mijn pad komt.

Van Swissy heb ik geleerd dat ik kan aangeven dat ik niet meer wil dat mijn tumormarkers geprikt worden. Die waren nogal aan het stijgen, en nu gelukkig weer aan het dalen, maar mensengod wat zorgt dat voor een onrust. Ik kan voor mijn labuitslagen niet weglopen omdat ik zelf toegang heb tot deze uitslagen en niet sterk genoeg ben om mijn nieuwsgierigheid te bedwingen. Dus bij mijn volgende bezoek aan de oncoloog ga ik dit aangeven. Over drie weken mag ik weer naar hem toe en naar de chirurg en naar de gynaecoloog en dan hopelijk ff drie maanden rust, geen artsen, geen uitslagen en geen patiënte meer zijn. Ik begin ook niet aan herstel en balans, ik wil weer gaan werken en dat is moeilijk te combineren.

Wat heb ik een grote mond hè, hoe gil ik weer als een vrouw die denkt dat het leven maakbaar is………….
Helaas weet ik beter, maar ik heb het op dit moment nodig om te denken dat ik de controle terug kan pakken, maar ik houd de vinger aan de pols. Als blijkt dat het me niet lukt in mijn eentje, steek ik mijn hand en roep ik ‘hellup” ik was weer eens stoer maar ik lig weer op mijn bek.

Mijn plannen voor de komende tijd zijn GROOTS !! Stoppen met roken, sporten, zes kilo afvallen maar vooral gaan leven en genieten.
Aankomende week komt klusbedrijf Bastiaans&Co (mijn neef en zijn vrouw) mijn hele huis witten en sauzen. Mijn hele leven moet ik al zelf de ladder op en aan de gang en nu mag ik niets doen. Die twee zijn voor mij goud waard, het is een rijkdom als mensen je snappen en er voor je zijn. Ik weet dat jullie twee meelezen en nu vast denken, ach muts doe eens ff normaal, maar ik meen het, ik ben héél blij met jullie!!!
Alles gaat in de metamorfose, en als het dan weer helemaal spic en span is mag ik niet meer in mijn huis roken, maar moet ik mijn balkon op. Niet dat dat nu een straf is, want dat hebben die twee ook al voor me omgetoverd tot een paradijsje. Maar alles wordt nu in het werk gesteld om mij van mijn grote verslaving af te laten komen, en hopelijk gaat dat lukken. Want ik kan het niet meer aan mezelf verantwoorden om gewoon door te roken terwijl ik nu zo hard heb moeten vechten. Eind Juni ga ik een weekje op vakantie en daarna hoop ik weer aan het werk te gaan.

Dit is (denk ik)de laatste bijdrage aan mijn weblog, maar je weet nooit misschien treed het Heintje Davids effect nog op............
Ik ben dit weblog begonnen om mijn avontuur met FEC te beschrijven en aan dat avontuur is nu een einde gekomen. Ik wil alle lieve Amazones bedanken voor de steun, troost, begrip en wijze raad die ik heb gekregen. Aan jullie heb ik zo enorm veel gehad, ik ben hier zoveel wijzer geworden en ben daardoor ook veel mondiger en moediger door het hele traject gegaan. Lotgenoten contact is zo waardevol, maar ook enorm confronterend. Hoe intens verdrietig je kan worden als een van de lotgenoten slecht nieuws krijgt, hoe eng het monster kanker dan weer wordt. Maar wat ik hier vooral gezien heb en bewonder is de enorme vechtlust. Door alles wat je hier leest, de troost die je hier vind, ben je nooit alleen er is altijd wel iemand die weer net dat zegt waardoor je weer gelooft dat de[b] AMAZONEPOWER[/b] ook in jou zit.

Ik ga dit weblog afsluiten met een verzoekje aan mijn meelezers. De laatste maanden heb ik jullie op de hoogte gehouden van mijn wel en wee via deze site. Hierop heb ik veel leuke, lieve en bijzondere reacties gehad. Voor mij was het een uitkomst, want met een verhaal wist iedereen meteen hoe het met me ging. Jullie hebben samen met mij kunnen ervaren hoe belangrijk het is dat deze site bestaat. Misschien hebben jullie het al ergens gelezen, maar deze site wordt geheel gerund door vrijwilligers en is afhankelijk van giften. Dus als jullie in deze vakantiegeld maand wat geld over hebben, hier komt het in ieder geval goed terecht.

Girorekening: 4340044 t.n.v. Stichting Amazones, Den Haag