Lid geworden op: 25/11/2005 - 10:49
Offline
Berichten: 158

chemo party....

dinsdag, 14 februari 2006

Zoals ik al eerder heb geschreven, ben ik mijn uiterste best aan het doen om van de chemo FEC een vriend te maken i.p.v een angstaanjagende vijand.
Marjo en FEC, het begint op een gearrangeerd huwelijk te lijken hoe ik erover schrijf.
Een huwelijk tegen wil en dank, maar we gaan er maar het beste van maken………….
Ik mag wel op gaan passen, dat ik in het dagelijkse leven niet ook zo over de FEC chemo ga praten. Zie ze al zielig naar me kijken, Marjo de eeuwige vrijgezel heeft een denkbeeldig vriendje, ze heeft het al over een huwelijk……..ik had geen idee dat ze zo eenzaam was, zielig hè, ze doet net alsof hij bestaat………Ik denk dat ze dan het RIAG voor me gaan inschakelen.
Maar op dit moment zijn bij deze hersenspoel therapie alle middelen geoorloofd.
Dus bedacht ik vorige week dat het een goed plan was om een chemo party te geven.
Gewoon vieren dat FEC en ik kennis gaan maken, i.p.v. met angst en beven naar de eerste kuur toe te leven.
De telefoon gepakt en rond gaan bellen om wat mensen uit te nodigen.
De reacties waren soms iets of wat geschokt, Wattt ga je geven………een CHEMO PARTY??? Ohhh, echt weer iets voor jou!!!
Mafketel, was het compliment wat ik te horen kreeg, maar ja ik ben 46 en eigenlijk heb ik zelf ook al een aardig tijdje door dat ik niet helemaal spoor, dus het compliment was terecht.
Maar iedereen was wel van mening dat dit de manier was die echt bij mij hoorde en meteen te vinden voor een feestje met een dubbele bodem.
De laatste weken heb ik tussen alle ziekenhuis bezoeken en de andere verplichtingen vaak de stilte van mijn huis opgezocht, gewoon me myself and I. Dat was even genoeg om alle chaos aan te kunnen en de boel weer op een rijtje zien te krijgen. De lieve mensen die langs wilde komen hadden daar alle begrip voor, maar wilde me toch nog graag zien voor de chemo ( tja, ik ben niet de enige met een chemo neurose).
En zo gingen er meerdere wensen op een avond in vervulling.
Een feestje als onderbreking, nog een keer lekker aan de borrel, met elkaar lachen en genieten. Iedereen Marjo weer gezien, en de vrienden uit de hulptroep “help Marjo de chemo door” konden kennis met elkaar maken. Als de bijverschijnselen echt bar en boos worden, komen de troepen in actie. Ik mag ook bij mijn nicht in huis komen of bij een vriendin, maar als het even mogelijk is wil ik graag in mijn eigen huisje blijven.

Drankjes, hapjes alles was aanwezig, wat extra stoelen en een extra tafeltje erbij, het feestje kon beginnen.
Op het moment dat alles voorbereid was, ging ik nog even op de Amazone site kijken.
In een klap was ik weer terug in de realiteit, Suusje was die ochtend overleden, zo snel, zo oneerlijk en zo verdrietig. In de korte tijd dat ik op de Amazones kom de al tweede Amazone die de strijd heeft moeten opgeven.. Ik dacht aan Misha en kleine Kim, aan het gevecht wat ze als gezin geleverd hadden, hopen tegen beter weten in. Verdomme, zelfs het weekendje waar ze zich zo op verheugd had, mocht niet doorgaan. Boosheid en verdriet kwamen in me naar boven en ik heb zó gehuild, daar ging mijn feestgevoel. Borstkanker kreeg weer de lading die er ook bij hoort. Met alleen maar positief denken en vechtlust kom je er niet, het lot moet je ook nog goed gezind zijn. Mijn plan was om de zware lading van mijn “vriend” FEC weg te halen bij mijn dierbare. Maar hoe kon ik dat nu voor elkaar krijgen, als ik bij alles wat in mijn hoofd kwam alleen maar kon janken???? . Mijn blije stemming sloeg om in een zwaarmoedig en verdrietig gevoel. Het feestvarken had het gevoel dat ze naar de slachtbank werd gebracht, of wie weet er zelfs al voor de helft op lag.

De eerste visite kwam, twee gay vrienden met een enorme rosse doos met allemaal rosse cadeautjes. Eindelijk hadden we dezelfde kleur als kenmerk!! Een enorme lieve brief erbij. Allemaal cadeautjes in de valentein sfeer. Maar ook een rosse cowboy hoed voor als ik kaal ga worden, een ticket voor een soul concert eind Mei, als hopelijk de chemo erop zit. Echt zo doordacht en zó lief, en ik maar slikken, het zien droog te houden.
En zo ging het door, een rosse dagboek met een gedicht, een dromenvanger, een heerlijke pot van Kenzo voor mijn droge chemo huid, bloemen om mijn huis op te fleuren. Toen de meeste er waren heb ik verteld dat ik aan het vechten was tegen mijn tranen. Verteld over Suusje , hoe dat het overlijden van een vrouw die ik niet ken, zoveel emoties kan oproepen. Dat mijn verstopte tranen en angsten nu een uitweg zochten. Dat het zo dubbel voelde, dat ik met mijn galgenhumor een feest gaf ter ere van FEC mijn nieuwe vriend, terwijl een vrouw de strijd met deze @#%@@ ziekte verloren had. We hebben het over de Amazones gehad, hoe iedereen hier met elkaar meeleeft, en hoe waardevol lotgenoten contact is, maar ook zo confronterend als er slecht nieuws kwam. Dit gesprek was goed, het delen van je angst en verdriet geeft weer lucht.( De volgende dag overviel het me weer, maar gelukkig waren er lieve Amazones, die me weer een vriendelijk schopje onder mijn kont gaven).
Het werd toch nog een erg gezellige avond, veel gelachen, iedereen kon het prima met elkaar vinden. ik stond in de keuken hapjes te maken, en het klonk alsof er wel dertig mensen zaten, terwijl we met 12 man waren. En ik kon alleen maar aan de woorden van mijn nichtje Daan denken “Wij zijn rijk, want we hebben elkaar”. Ik voelde me op dat moment ook stinkend rijk. Allemaal lieve mensen, die met me meeleven, meehuilen, meedenken en er voor me willen zijn. Dan weet je weer waarom FEC je vriend moet worden en waarom je hier nog een tijdje rond wil blijven wandelen.

Deze periode in mijn leven ervaar ik als een psycho analyse. Ben mezelf opnieuw aan het ontdekken. Zie eigenschappen weer tot leven komen, die gaandeweg het volwassen worden waren verdwenen, omdat het niet zo hoorde. Ik heb een bron met kracht en vechtlust in mezelf ontdekt, waarvan ik van het bestaan niet wist. Het kind in mij is weer wakker, de kleuren zijn mooier, het licht feller, de schoonheid van de natuur indrukwekkender, mijn gevoel weer zuiverder. En niet te vergeten mijn intuïtie, die werkt ook weer op volle kracht en ik durf er ook weer op te vertrouwen. FEC gaat mijn smaak, geur, gevoel,stemming en [i]zijn[/i] misschien aantasten, maar dat is voor even en hopelijk voor een goed doel. Maar hetgeen wat ik nu leer en ervaar, kan ik de rest van mijn leven, profijt van hebben. Al met al heeft de diagnose borstkanker me nu al meer gebracht dan alleen maar ellende.
Ik hoop zo dat het me lukt om dit gevoel vast te houden, dan ben ik één borst armer, maar als mens veel rijker geworden.