afbeelding van goudblok
Amazone
Lid geworden op: 31/08/2004 - 11:53
Berichten: 3600

Controle en andere artsenzaken...

maandag, 13 maart 2006

[size=75]13-03-2006[/size]

[color=indigo]Vandaag ben ik in het AVL naar mijn favo chirurg geweest.
Nog even gecontroleerd of het verslag van de blindedarmoperatie was verstuurd en ja hoor die was binnen gekomen. Mijn moeder standby om kleintje op te halen omdat de dokter altijd uitloopt. Dat vind ik overigens niet erg want je weet ook dat hij voor jou alle tijd neemt (ook al is hij uitgelopen).

En inderdaad veel te laat mocht ik in zijn kamertje gaan zitten. Schijnbaar had hij al eerder geroepen maar of ik was naar de wc of ik heb het niet gehoord want ik reageerde pas op het roepen van de assistente.

Na 15 minuutjes in zijn kamer kwam hij een met een broodje chocopasta in zijn hand binnen. Kleintje is daar ook zo dol op en ik had vanmorgen toevallig ook een boterham voor tussen de middag gemaakt.

Ik kan een heel lang verhaal houden maar zal me tot de kern beperken.
Litteken gebieden en oksels voelen goed aan, mobiliteit van de armen ook.

Ik kreeg een afspraak met de plastische van Lautje omdat ik zo’n last blijf houden van dat woekerende litteken. Na een jaar is er nog steeds een stukje van zo’n 6 cm vuurrood en irriterend. Pijn jeuk , het trekt. Ik had iets gelezen van scarnplast of scarban en vroeg me af of dat kon helpen. Hij had daar niet zo’n verstand van dus vandaar dat hij me doorstuurde. Hij kon helaas geen plastische uit zijn hoed toveren zei hij.

We praten verder en een halve minuut later wordt er geklopt. Een dame die vroeg of ze even een klein vraagje mocht stellen. Hij zei dat een groot vraagje ook mocht maar voor wat hoort wat. We snapten hem even niet maar toen wees hij op de arts en zei “de plastisch chirurg” hihi ik begreep hem meteen. Dus ze heeft gekeken en besloten dat ik meteen met scarban moest beginnen en dat als het niet snel zou helpen ze er iets onder spuit om de boel rustig te krijgen. Daarna ging hij even mee de gang op en ik vond het een mooie deal.
Toen ik dat bij binnenkomst tegen hem zei antwoorden hij “dat dat het voordeel was van dit gesticht, korte lijntjes”. Ik vond dat er nog wel wat voordelen aan zaten , zeker in vergelijking met het streekziekenhuis, en zo waren we terug bij het onderwerp van voor de onderbreking. Namelijk de cyste.

De cyste die de chirurg in het streekziekenhuis had lek geprikt toen hij me voor mijn blindedarm opereerde. Dokter ER vond het zonde dat daar geen pa waarden van waren. Ik zei toen dat ik daar ook boos over was geworden omdat ik vind dat dat een kleine moeite was en met mijn achtergrond niet zo gek. Maar zei ik, de chirurg daar had gezegd dat het niet om een eierstokcyste ging maar om een cyste naast de eierstok en dat is iets anders. Toen ging er een wenkbrauw van mijn favoriete chirurg omhoog. K^#. Dat zei eigenlijk genoeg. Mijn hart heeft altijd geroepen dat ze het hadden moeten laten onderzoeken (mijn mond trouwens ook) maar hier tegenover mij zat een chirurg die dat met me eens was. En het kan niet meer teruggedraaid worden.

De buikpijn was meteen in alle hevigheid weer voelbaar :( .
Want ik had het al eens opgezocht. Een cyste in een eierstok die in de overgang en dus niet actief is , dat is dus niet normaal.
Oke hij kan er al gezeten hebben. Niet meteen het ergste denken maar echt geruststellend is het ook niet. Dokter ER had nog een ander idee. Stel dat mijn eierstokken helemaal niet zo verschrompeld en door de overgang heen meer zijn? Dan is een cyste door de Tamoxifen heel goed mogelijk. Kunnen er wel meer zitten die nu de pijn in mijn buik veroorzaken.
Het laatste bloedonderzoek naar mijn hormoonspiegel is van een jaar geleden.
Maar het was toch zo dat als ik eenmaal in de overgang was door de HDC dat ik dat zou blijven? Nou dat was hij niet helemaal met de internist eens. Een jong lichaam maakt rare sprongen. Er is maar 1 manier om dat te weten te komen en dus kon ik door langs de bloedafname.
Over twee weken de uitslag.
Als ik weer hormonen aan maak zal ik ook met de Zoladex moeten starten.
En wat als ik wel in de overgang ben? Ik heb geen idee. Ik ben zo in de war dat ik niet eens weet waar ik op moet hopen.
Over twee weken weten we het.

Voor ik de nieuwe afspraken, de scarban en het bloed, heb geregeld eerst even een nieuw ponsplaatje opgehaald. Mijn nieuwe verzekeraar (plus nummer) stonden al keurig in de computer. Das mooi.

En toen snel naar mijn ouders en mijn mannetje. Toen ik binnen kwam propte hij het laatste stukje van zijn boterham naar binnen en begon hij aan zijn broodje pasta.

Ik ga me niet druk maken. Ik merk het wel. Lekker belangrijk. Ik ga een broodje maken. En ik denk dat ik mezelf maar eens ga verwennen. Die mannen zijn zo gek nog niet.
Ik neem lekker een broodje met chocopasta ;-)[/color]

afbeelding van goudblok
Berichten: 3600

Vandaag was de afspraak met de onco-gynecoloog. Wat vroeger gegaan zodat ik nog even met Lautje kon huggen en mr, goudblok kwam ook.

Ze heeft meteen een inwendig onderzoek gedaan (auw) en daarna een inwendige echo (nog meer auw).

Het "goede" nieuws is dat mijn eierstokken inderdaad heel klein en verschrompeld zijn. Ze kon ze haast niet vinden.
Het echte goede nieuws is dat ze geen verdachte dingen zag. Geen cystes of andere dingen die er niet horen.

Hoewel ze ook zei dat het vreemd was dat er een cyste heeft gezeten was ze niet echt onder de indruk. En aangezien het haar vakgebied is vind ik dat ook goed nieuws.

Waarschijnlijk komt de pijn van een ontsteking of een verkleving na een onsteking. Er is bloed afgenomen om te kijken of er nu sprake is van een onsteking en om de cancermarkers te controleren.
Uitslag krijg ik over twee weken.

Als daar niets uit komt moet ik terug naar een andere arts om verder te zoeken waar de pijn vandaan komt.

Positief nieuws dus maar wordt vervolgd.

afbeelding van goudblok
Berichten: 3600

[color=indigo]Vandaag een afspraak met de radiotherapeut.

En wat is het toch een schat van een man. Die heeft echt aan 1 woord genoeg.
hoewel ik altijd het gevoel heb dat me een kruisverhoor wordt afgenomen ben ik altijd heel tevreden over de betrokken, menselijke gesprekken die we voeren.

Alles ziet er erg goed uit. Voor de hoeveelheid behandelingen die ik heb gehad vindt hij het bestraalde gebied erg soepel.
Niets bijzonders en de bobbeltjes die ik voel is litteken weefsel. Dat dacht ik al wel maar het is toch even fijn om te horen.
Ze zitten er waarschijnlijk al tijden maar ik krijg steeds meer gevoel in dat gebied en was me dus nog niet zo lang bewust van het feit dat ze er zaten.

Met een standje en de opmerking dat ik echt altijd moet bellen bij twijfel en dergelijke kreeg ik deel 1 van mijn APK.
[i]Zullen we maar over een jaar doen?[/i]
Graag dokter! Tot over een jaar.[/color]

afbeelding van goudblok
Berichten: 3600

deel 2 moet helaas nog even wachten.

De bekkenpijn is op het moment zo hevig dat de internist heeft besloten dit nog een paar weken aan te kijken. Als het dan niet weer veel minder is gaan we bepaalde dingen uitsluiten.

Ik maar me geen zorgen. De bekkenpijn voelt duidelijk als bekkenpijn. Precies zo als ik het de afgelopen vier jaar heb gevoeld alleen dan wel weer heel heftig.

We modderen dus nog even verder en over een paar weken hoop ik dan te kunnen zeggen dat ik over een half jaar pas bij de internist hoef terug te komen :-)

afbeelding van goudblok
Berichten: 3600

[color=indigo]ik zal de boel kort samenvatten;

alle ongemakken [size=59](licht in mijn hoofd, snel duizelig, hoofdpijn, bottenpijn)[/size] kon dokter ER niet verklaren [size=84](had ik ook niet gedacht)[/size] en hij was het met mij eens dat hij niet denkt aan uitzaaiingen.

Kortom

APK-tje binnen. (en tot januari als het zo blijft niet naar het AVL)[/color]

afbeelding van goudblok
Berichten: 3600

[i][size=75]§Ik zie dat ik de artsenzaken afgelopen jaar in het andere topic heb opgeschreven maar schrijf nu weer netjes hier.§[/size][/i]

Omdat mijn internist weer richting noorderzon is vertrokken (helaas) heeft hij mij onder gebracht bij een andere internist.
En niet de minste. Hij is één van de bobo's op borstkanker gebied en als het (hoge dosis) chemo betreft waarschijnlijk van europa.
Ik wist dus dat ik in goede handen zou komen maar ja klikt het ook?.

Er is een andere bobo in borstkankerland ook internist die me tijdens congressen geregeld laat twijfelen over wat in mijn geval nou de beste hormoonkuur is en dat was dus eigenlijk het belangrijkste wat ik aan mijn nieuwe arts wilde voor leggen.

Het was een goed gesprek. Ik heb al meteen aan het begin verteld dat ik namens de Amazones veel congressen bezoek en dus goed op de hoogte ben van de nieuwe ontwikkelingen.
Hij vond het leuk dat te horen en vanaf dat moment werd het een gesprek op nivo.
Dat klinkt misschien gek maar hij sprak in termen en over trails waarvan ik beslist wist wat ze waren maar als er een leek in de ruimte had gezeten was die vast de draad snel kwijt geweest.

Ik vond dat erg prettig en het was dus een prettig gesprek.
Het gaat met deze man vast goed klikken en dat is fijn aangezien ik nog heel wat jaartjes aan hem vast zit :-)

Er zijn een aantal zaken besproken die ik hier even wilde neerzetten.

-Ten eerste is hij van mening (en de proff van Loesje is dat met hem eens) dat bij hoge risico tumoren [size=75](en ja dat klinkt best hard als dat over je gezegd word)[/size] 5 jaar hormoonkuur niet voldoende is.
De onderzoeken wijzen er toch steeds meer op dat de resultaten sterkt verbeteren als je de hormoonkuur rekt tot 7 maar eigenlijk zelfs 10 (slik) jaar.
-Hij denkt ook dat mijn hoofdpijn en nog wat andere vervelende klachten van de tamoxifen kunnen komen. (Erg fijn dat hij steeds vroeg wat ik zelf dacht en wat ik zelf vind). Ik had die conclusie eigenlijk ook al getrokken gesterkt door de ervaringen van swissy en het feit dat de pijn is begonnen toen ik de tamox een paar weken slikte.
-Hij vindt ook dat ik als post menopauzaal kan worden beschouwd ([size=75]en volgens hem zou die andere bobo dat ook vinden, ik denk het niet maar omdat die zich zelf op dat punt nog wel eens tegen spreekt hou ik het op de mening van mijn internist).[/size]
-De trails wijzen meer en meer uit dat aromatase remmers (of een combi van tamox later gevolgd door een aromatase remmer) effectiever is dan alleen Tamoxifen. Er zijn nog te weinig onderzoeken gedaan naar de effecten bij jonge vrouwen maar er is niet te verwachtten dat dat veel afwijkt. [size=59](bovendien ben ik postmenopauzaal dus kan als een "oude" vrouw worden beschouwd)[/size]

Al deze dingen maakt dat we tot de beslissing zijn gekomen over te stappen naar een aromatase remmer.
Ik mocht zelf kiezen en ben (in overleg) voor Arimidex gegaan.

Ik stop vandaag met de tamoxifen maar omdat die een heel hoge halfwaardetijd heeft en het dus lang duurt voor het is uitgewerkt, is het niet zinvol om nu meteen met arimidex te beginnen (ze werken niet met elkaar). Het duurt ongeveer een maand voor dat de tamoxifen zo is uitgewerkt dat de arimidex zijn werk kan doen en dus start ik pas over 3 weken met mijn nieuwe hormoonkuur.

Ik ben heel benieuwd hoe ik hier op ga reageren.

Ik hou jullie op de hoogte van de bijwerkingen die ik er van ondervind.
Maar ik hoop stiekem dat dit er weinig zijn.
[size=75]Dat zou wel eens lekker zijn ;-)[/size]

afbeelding van goudblok
Berichten: 3600

[color=indigo]Begin van het jaar had ik weer een afspraak met mijn oncoloog-internist.

De tijd kwam me niet uit dus verzette ik de afspraak naar 2 weken later.
En dus ging ik de tweede week van januari op weg naar het AVL.

Het is een controle maar zenuwachtig ben ik er niet over. Ik weet dat we vooral over mijn medicijnkastje zullen praten en dat is oké.

Als hij me komt halen vraagt hij of er een assistent bij mag zijn. Ja hoor dat mag. Het blijkt een zij.
Mijn dossier ligt op tafel (hij kijkt het altijd even door van te voren, in tegen stelling tot mijn andere artsen die goudblok zo goed kennen dat dit niet nodig is). Normaal zie ik (net als Karin) altijd aan de dikte van het dossier dat het de mijne is. Nu is de hele stapel die op zijn bureau ligt ongeveer van dezelfde dikte. Later blijkt dat hij nog meer HDC-tjes heeft vandaag.

We hebben een gesprekje over hoe het gaat.
Het gaat goed. De bijwerkingen van de Armidex vallen niet echt mee maar het is beslist beter dan de verschrikkelijke hoofdpijn die mijn leven zo ging beheersen dat ik er absoluut niet naar toe terug wil.

Hij begint heel voorzichtig weer over de 10 jaar hormoonkuur.
Ik begrijp op dat moment niet zo goed waarom.
Dus ik zeg, dat hij de vorige keer al had gezegd, dat ik vanwege mijn hoogrisico tumor 10 jaar aan de (anti)hormoonkuur moet.
Hij zegt dat er toen ik er mee begonnen ben over 5 jaar is gesproken maar dat is niet zo. Ook toen heb ik te horen gekregen dat het 7 tot 10 jaar zou worden.
Hij is bezorg over de effecten die dit kan hebben op mijn relatie enz.
De behandeling is belangrijk maar de eerste 5 jaar zijn het belangrijkste. Ik ben nog jong en hij zou het best begrijpen als ik niet voor die 10 wil gaan.
Ik vind dat ik het niet nu al hoef te beslissen. In principe ga ik voor de 10 jaar en als ik het eerder helemaal gehad heb dan zeg ik gewoon op dat moment "het is genoeg geweest" hij lacht en zegt dat dit prima is, als ik het maar niet binnen nu en een jaar zeg :-).

Het is wel grappig om te zien hoe de assistente kijkt. Hij gebruikt allerlei termen en vervolgens zie ik haar opzij kijken zo van die mevrouw weet toch helemaal niet wat dat is? En dan vol verbazing als ik in mijn onschuld gewoon met net zulke termen antwoord :-) [size=75](na de eerste keer zat ik natuurlijk stiekem al op haar reactie te wachten)[/size].

Deze internist mag dan een enorme bobo zijn en zo ongeveer de enige in het hele NKI-AVL waar mensen echt tegen opkijken, het is heel fijn om te weten dat we als het op beslissingen aankomt aan de zelfde tafel en op het zelfde nivo zitten. Ik zou niet kunnen "werken" met een internist die voor mij bepaald wat goed voor me is. Wat dat betreft heeft mijn vorige oncoloog-internist hem goed ingelicht. Of zou het er mee te maken hebben dat ik deze internist bijna net zo vaak als mijn chirurg tegen het lijf loop op congressen en oncologiebijscholingen ? :-D

Hij vertelt ook nog dat hij voor het eerst een vrouw heeft die na de HDC uit de overgang is gekomen. Ik was nog heel jong ten tijden van de HDC en hij wil de hormoonspiegel weer strakker monitoren. Ik vind dat prima, bij mijn vorige internist gebeurde dit immers ook vaker. Ik weet van Luna hier van het forum dat ze helemaal niet in de overgang is gegaan. Zij zat in de allereerste groep die de HDC kreeg. Als proefkonijn. Ze was toen 23 en was één van de 22 vrouwen destijds die niet in de overgang ging.

Maar goed. Nog geen APK sticker voor mij dus.
Eerst bloedonderzoek en een nieuwe Dexascan. Die wordt gemaakt op het zelfde toestel als bijna twee jaar terug om zo goed mogelijk te kunnen vergelijken.
En dus ging ik 4 dagen later opnieuw richting Amsterdam voor mijn dexascan. En maak een afspraak met de internist voor nog 4 weken later.

EllenK vroeg me later wat ik zou willen. Uit de overgang of niet?
Ik vond het nog moeilijk om daar een antwoord op te geven op dat moment. Ik ben gewend aan het idee van nooit meer een kind, nooit meer uit de overgang. Maar diep in mijn hart lijkt het me heerlijk om weer hormonen aan te maken. Geen oude vrouwen klachten, geen botontkalkingsellende en na de hormoonkuur geen libido en bijkomende klachten. Maar ondertussen wapperde ik vrolijk verder (mijn opvliegers zijn een stuk minder geworden dus dat maakte me enigszins onzeker) en zoals mijn vorige internist altijd zei: opvliegers = overgang.

Vrijdag kreeg ik een brief van mijn arts. Op het moment dat ik zag dat het van hem was, wist ik dat dit geen goed nieuws kon zijn. Waarom niet 2 weken wachten tot onze afspraak
Er zat een recept bij.
Mijn botdichtheidsmeting had laten zien dat de dichtheid van mijn botten ernstig was afgenomen in de afgelopen twee jaar. Niet alleen de waarden maar het feit dat het zo snel al zo verergerd is baarde hem zorgen.
Meteen aan de medicijnen en over een klein jaar opnieuw een scan.
Hij schrijft zelfs in zijn brief dat we dan in december de verlengde hormoonkuur mogelijk moeten heroverwegen.

En hier zit ik dan. Rechtop, te wachten tot ik mag eten.
En mij af te vragen hoe dit verder gaat.
En wat ik, als ik diep in mijn hart kijk, zou willen.
Uit de overgang ben ik dus niet.
De hormoonkuur stoppen omdat mijn botten in een sneltreinvaart achteruit gaan lijkt een logische stap. Aan de andere kant breek ik liever over 20 jaar mijn botten dan dat ik over 2 jaar uitzaaiingen heb.

Pfff waarom kan het nou nooit eens makkelijk gaan hier in huize goudblok.
Wordt vervolgt...[/color]

afbeelding van goudblok
Berichten: 3600

Vandaag een afspraak met de radiotherapeut.

Even gepraat over vage klachten, duidelijke klachten en andere zaken (Dam tot dam loop, verhuizing, kind, man (we delen deze radiotherapeut) enz).

Arimidex is ook nog ter sprake gekomen. Eerst maar nieuwe scan afwachten en dan in overleg met BOBOnr1 een beslissing nemen lijkt het beste.

Hij vroeg of ik het belastend vind om nog bij hem voor onderzoek te komen?
Dus ik zeg dat ik gedroomd had dat hij me zei dat ik niet meer hoefde te komen. Hij moet lachen en zegt dat hij best wil zorgen dat mijn droom uitkomt :-). Lief van hem. Maar ik heb er (door mijn droom) over nagedacht en besloten dat ik dat niet wil. Bobonr1 voelt namelijk nooit,. Mijn andere internist deed dat wel maar hij dus niet.
Dan komt het er op neer dat ik 1 keer per jaar "bevoeld" wordt en verder niet. Hmm dat vindt mijn radiotherapeut toch wat weinig dus liever dan de afspraken voortzetten.
Daar kan ik me in vinden en dus beslissen we dat zo.
eens in het halfjaar bij hem eens in het half jaar bij mijn favo chirurg (beiden met voelen dus) en dan voor het medicijnkastjes gespek (wat verder hooguit over bijwerkingen gaat ) en de dexascans naar bobo-nummero-uno.

Stempel op mijn bil, krabbels in mijn dossier en volgend jaar mei terug komen. AAPEEKAAtje zonder voorbehoud weer binnen.
Tijd voor [champie]

afbeelding van goudblok
Berichten: 3600

[color=indigo]Na de diverse onderzoeken in het najaar was het nu weer tijd voor de "gewone" driemaandelijkse controles.

Vorige week toen mr. goudblok het goede nieuws kreeg had ik mijn onderzoeken.

Vandaag kreeg ik daar de uitslagen van.
Eigenlijk waren er twee "spannend".

De dexascan en de hormoonwaarden in het bloed.

Om te beginnen met het beste nieuws.
De dexascan liet geen verslechtering zien.

De osteoporose is niet gewijzigd.
En omdat ik bijna driekwart van de tijd Arimidex heb geslikt is dat niet wat we hadden verwacht. We hadden gerekend op een verslechtering en het was vooral de vraag hoeveel de medicijnen tegen botontkalking hadden kunnen tegen houden.
Maar dat is dus goed gelukt :-)
En omdat ik nu weer aan de tamoxifen ben (met een botbeschermende werking) ziet dat er goed uit.
Zo goed dat ik pas over 2 jaar weer een dexascan hoef (er van uitgaande dat ik de Tamox zo lang vol houd en de medicijnen tegen de botontkalking blijf gebruiken).

De bloedwaarden lieten zien dat ik weer volledig postmenopauzaal ben.
Ik ben niet verbaasd maar eigenlijk wel blij omdat dit betekent dat mijn lichaam me dit keer niet voor de gek heeft gehouden. Ik voelde namelijk al dat dit het geval was.
Het feit dat de hormoonwaarden weer niet waarneembaar waren verbaasde de internist toch wel een beetje omdat ik nu aan de tamoxifen ben en hij daarbij een verhoogde oestrogeen verwachtte.

Maar het was dus echt een oprisping van mijn eierstok. Die nu weer geheel terug is in de stand "bejaard".

Maar mijn APK is weer binnen :-) en voor een half jaar dit keer dus ik ben helemaal tevreden en blij.[/color]

afbeelding van goudblok
Berichten: 3600

Artsen

Toen mr. Goudblok in 1999 een radiotherapeut kreeg toe gewezen kregen wij voor het eerst te maken met dokter Kuifje. Een erg vriendelijke man die niet om de boel heen draaide maar ook niet bot over kwam.

Als ik een rijtje vragen op papier had gezet en ik stelde er 1 dan waren de 2 volgende van mijn rijtje met het andwoord daarop ook beantwoord.
Als mr. Goudblok zich groot hield, en zei dat hij niet misselijk was, keek dokter Kuifje naar mij en wist genoeg. Ik zei in die tijd: ik kan met hem lezen en schrijven. Maar eigenlijk was hij vooral de gene die las (in mijn ogen of houding).
Na de bestralingen in 2000 vertrok hij naar een ander in kanker gespecialiseerd ziekenhuis in Amsterdam en kreeg mr. Goudblok een nieuwe arts. Ook een aardige man maar weer heel anders.

In 2004 toen ik het niet eens was met de aangeboden behandeling door mijn eerste internist maakte één van de dames van de balie een afspraak met een andere. Op advies van de NP in de week dat mijn eigen internist voor een congres in Amerika zat. Ik kreeg een hele lieve rustige dokter Hikkie [size=75](naar de drakentrainer in de film de naam in het boek vond ik minder leuk).[/size]

Hij was het helemaal met mij eens dat er een fout was gemaakt en ik werd nog dezelfde dag in het multidisciplinair overleg besproken. Gevolg een totaal andere behandeling.

Dokter Hikkie was bijzonder. Hij is één bonk rust. Hij kan je slecht nieuws brengen met een gezicht wat vertrouwen en rust uit straalt. En goed nieuws met je mee vieren zonder daarbij zijn rust te verliezen.
Hij en ik kregen een bijzondere band waarover ik hier vaker geschreven heb.

Toen ik een radiotherapeut nodig had koos de zelfde balie dame er ééntje voor me uit. Ik vind jou wel wat voor hem zei ze, en plande me in.
Toen hij tijdens de chemo aan mijn bed verscheen herkende ik hem direct. En hij mij.

Aan mijn bed stond dokter Kuifje. Terug uit het andere ziekenhuis en uitgerekend hem had de baliedame uitgekozen.
Ik hoef niet uit te leggen dat ik dit erg prettig vond. Een arts die je kent, je leest en serieus neemt.

Toen ik vanuit het ziekenhuis een spandoek liet ophangen voor de dam tot dam om Hikkie aan te moedigen stond die de volgende morgen aan mijn bed om me te bedanken. Een uur later stond Kuifje op dezelfde plek. [i]Waarom voor hem wel en voor mij niet ?[/i]
Een jaar later hing er een spandoek voor mijn beiden artsen. Gouden artsen als je het mij vraagt.

Twee jaar geleden vertrok Hikkie terug naar het land waar hij oorspronkelijk vandaan kwam. Hij liet mij achter in goede handen. Maar mijn nieuwe internist (hoe kundig de man ook is) kan nooit tippen aan Hikkie. [size=75]Ik heb dan ook heeel even getwijfeld toen ik hoorde dat Hikkie weer terug naar Nederland komt en in een ander ziekenhuis gaat werken. Zou ik…. Nee toch maar niet, misschien komt Hikkie uiteindelijk weer naar het ziekenhuis terug zoals ooit Kuifje deed.[/size]

Ik ben een bevoorrecht mens. Ik heb één van de beste chirurgen van Nederland met een ongelofelijk groot hart, een schat van een radioloog die net even verder kijkt en had een geweldige internist met wie alles te bespreken was en nu een één van de beste oncologen van Nederland waar ik beslist in de beste handen ben mocht dat ooit weer nodig zijn. En ik ben ruim 5 jaar verder.
Mijn botten doen het met de medicijnen beter. De pijnen in de ribben zijn blijvend maar niet ernstig en mijn huid is genezen.
De oedeem houd zich redelijk gedeisd (oke mijn arm is wat dikker en ik moet echt oppassen maar het is echt veel beter dan het geweest is).

Eigenlijk wist ik dus best dat ik dokter Kuifje niet echt meer nodig had.
En dus besloot ik dinsdag dat het tijd was om afscheid te nemen van Kuifje. Ik heb een taart gebakken met Radio Robbie er op en ben naar de afspraak gegaan.
Alles was goed, APK weer binnen voor 3 maanden en toen gezamenlijk besloten wat ik al had verwacht.
Geen nieuwe afspraak, maar de deur is altijd open. Als ik iets niet vertrouw of ik heb een vraag dan kan ik altijd een afspraak maken, mailen of bellen.
Het is goed zo. Weer een stapje verder in het afbouwen van de controles.

Een feestje dus. Met champie voor de APK en taart [champie]

[url=http://img710.imageshack.us/i/taartbedankt.jpg/][img]http://img710.image...

[i]Dag dokter Kuifje,tot de Dam tot Dam, bedankt voor alle goede zorgen.[/i]

[size=75]In verband met de privacy van de personen zijn alle namen in bovenstaande tekst vervangen door gefingeerde namen.
Iedere gelijkenis met werkelijke namen berusten op puur toeval [/size]
:wink:

afbeelding van goudblok
Berichten: 3600

[color=indigo]En weer een APK stempel gekregen vandaag :-)

Bij de door mij zeer geliefde chirurg en het liep weer echt zoals het wel vaker gaat als wij een afspraak hebben. GEK :-)

Hij was voor de verandering weer eens enorm uitgelopen en daardoor gebeurde het dat zijn telefonische vergadering begon terwijl ik in zijn spreekkamer zat.
De mijnheer van de KPN had er geen begrip voor (gesprek ging gewoon beginnen) en dus moesten een aantal andere doktoren "ff op hun rug liggen".
hahha we waren aan het giegelen als een stel tieners maar je moet er bij zijn voor het beste resultaat [bigsmile]

Belangrijkste is dat alles goed was en ik weer even weg mag blijven.[/color]