Partner
Noord-Holland
Lid geworden op: 22/11/2010 - 18:26
Offline
Berichten: 0

Dag kanker, hallo relatiecrisis

dinsdag, 28 augustus 2007

[size=150][b]Dag kanker, hallo relatiecrisis[/b][/size]

Vanmorgen loop ik op mijn werk naar de koffie hoek voor een beker thee, schiet een collegaatje me aan. Hier, lees dit maar even en ze geeft me een blaadje van de Telegraaf, "VROUW" genaamd (Nummer 35, 25 t/m 31 augustus). Het is geloof ik zo'n bijlage van de krant de Telegraaf. Hierin staat een artikel van Yvette Kuiper met bovenstaande titel.

Bij mijn bureau aangekomen begin ik het artikel te lezen en lees daar hele herkenbare feiten in. Het verhaal gaat over een vrouw, Ingrid ( 48 ) genaamd, die anderhalf jaar geleden borstkanker kreeg en haar man Koos.
Ingrid verteld over het moment dat ze borstkanker kreeg en hoe het proces verder verliep. Vooral hoe de relatie verder verliep. Koos deed alles voor haar en behandelde haar (volgens ingrid) alsof ze van porselein was, wat haar weer benauwde. Toen een jaar van behandelen over was, vielen ze in een zwart gat en hadden elkaar niets meer te melden. Relatie was over, huwelijk voorbij. Persoonlijk vind ik het allemaal wel wat kort door de bocht, maar goed en het wordt verteld uit het oogpunt van een vrouw. Koos komt niet aan het woord. Kanker heb je nl. nooit alleen. Een aantal zaken waren toch wel herkenbaar.

[quote][i]We gingen deze weg samen bewandelen en hij zou er altijd voor me zijn. We waren immers getrouwd in voor- maar ook in tegenspoed. We zouden het wel redden samen. Koos steunde me waar hij kon, maar voor mij voelde het toch als míjn ziekte. Mijn leven en mijn toekomst stonden op het spel. Nu realiseer ik me dat 't net zo goed zijn leven en zijn toekomst waren, maar toen zat ik vooral in mijn eigen gevoel.[/i][/quote]
Vanaf het ontstaan van deze website en dit forum heb ik vele berichten gelezen. En hier en daar ook reacties geplaatst. Ook hier wil ik een reactie op geven. Nogmaals, kanker krijg je nooit alleen. Als je in een relatie zit of als je getrouwd bent dan ben je samen en zit je samen in dat bootje. Een oud gezegd (wat ik van thuis uit meegekregen heb) is: Man en vrouw zijn 1. Je hebt hierbij samen gekozen voor 1 leven samen en 1 toekomst. Dus als een van de twee ziek is ben je dat ook gelijk samen en als de ziekte ernstig is dan is dat gelijk een bedreiging van het gezamenlijke leven en de gezamenlijke toekomst.
We leven al in een wereld waar het "IK" gehalte victorie kraait, en waar egoïsme de boventoon voert. Waar blijf je dan als "paar"? Een paar is altijd nog twee. Hulde aan het bruids"PAAR", of was het hulde aan de bruid en de bruidegom hangt er maar bij? (of andersom). Goed ik geloof dat ik mijn punt duidelijk gemaakt heb. Ik mis in het verhaal het "wij, ons" gehalte.

[quote][i]Ongeveer een maand na mijn bezoek aan de huisarts werd de tumor tijdens een borstbesparende operatie verwijderd. Ook alle lymfebanen werden weggehaald. De dagen voor de operatie was ik erg bang en onzeker, maar Koos sleepte me er doorheen. Al was ik het soms zat als hij voor de zoveelste keer zei dat hij van me hield, wat er ook zou gebeuren. Eenmaal thuis was het een kwestie van herstellen. Koos behandelde me alsof ik van porselein was en nam me echt álles uit handen. Tot op het irritante af. Toen hij zelfs mijn tanden voor me wilde poetsen, heb ik aan de rem getrokken. Hij wilde alleen maar helpen, maar dat betuttelende was niks voor mij. Laat mij maar gewoon, dacht ik steeds.[/i][/quote]
Dit is voor mij ook heel herkenbaar. Koos zegt dus vaak dat hij veel van haar houdt, wat er ook gebeurd. Koos geeft hier indirect ook aan dat hij bang is om Ingrid te verliezen. Het ging bij mij eigenlijk net zo. Als het slecht gaat met je partner, gaat het indirect ook slecht met jezelf. Je wilt alles voor haar doen en zet haar enigszins op een voetstuk. Als het met haar beter gaat, gaat het met mij ook weer beter, is dan de gedachte (althans, dat was bij mij zo). En de tijd dringt. Kanker is een levensbedreigende ziekte en je weet nooit wanneer je angsten werkelijkheid worden. De tijd dringt dus kan je nooit vaak genoeg zeggen dat je van haar houdt. Want je angst geeft je ook in dat het wel eens de laatste keer kan zijn.

[quote][i]Anderhalve maand na de operatie waren de wondranden mooi schoon en kon ik met de bestralingen beginnen. Wel 33 keer op en neer voor slechts een minuutje op de bestralingstafel. Als gevolg van de warmte en de straling ging de huid aan de onderkant van mijn borst helemaal kapot. Zelfs nu is mijn linkerborst nog een stuk warmer dan rechts. Koos vond het natuurlijk vreselijk voor me. Voor hem was het enorm frustrerend om te zien wat er met me gebeurde, zonder dat hij daar iets aan kon doen. Die machteloosheid maakte hem bang, boos en ook verdrietig. Koos kon zijn gevoel heel goed uiten, maar ik had er niet altijd evenveel zin in. Soms ging hij dan naar een goede vriend van hem om even stoom af te blazen. De communicatie in onze relatie kwam steeds meer onder druk te staan. Met name door mij, dat geef ik eerlijk toe. Langzamerhand begon de kanker ook ons huwelijk aan te tasten.[/i][/quote]
Het is natuurlijk niet niks als je je vrouw ziet die dit alles moet ondergaan. Ik heb wel eens meer geschreven over die machteloosheid. Het liefst zou je zelf die behandelingen willen overnemen om te ondergaan, om zo het dierbare wat je hebt te kunnen vrijwaren van de pijnen en alle rompslomp erom heen. Het is helemaal niet leuk om langs die zijlijn te moeten staan en te zien wat er met je vrouw gebeurd. Ook ik vond het vreselijk.
En het toont tevens ook aan dat in deze communicatie toch ook heel erg belangrijk is. Je moet duidelijk naar elkaar zijn, bijtijds aangeven als er wel of niet wat is.

[quote][i]Nadat mijn huid geheeld was, begonnen we met de chemotherapie. In totaal zou ik vijf kuren krijgen. Ik had erg tegen de chemo opgezien. Vanwege de lamlendigheid die je te wachten staat, maar vooral vanwege de haaruitval. Ik had al een redelijk verminkte borst en het verliezen van mijn lange krullen was wéér een stuk vrouwelijkheid dat ik kwijt zou raken. Koos prentte me in dat hij me met een kale kop net zo mooi zou vinden, maar voor mij was het een drempel. Hij had makkelijk praten![/i][/quote]
Tja, wat heet makkelijk praten. Wat moet je zeggen tegen iemand die worstelt met haar verlies van vrouwelijkheid. We kennen de slogan allemaal wel; "Als je haar maar goed zit". Dat geldt voor heel veel vrouwen, anders was het kappersvak ook een uitstervend ras geworden. Nee, we zijn groot gebracht met het schoonheidsideaal, zowel vrouwen als mannen. Dan is het moeilijk iets te zeggen tegen iemand waarvan je weet dat haar haren gaan uitvallen. Wat zeg je dan: Ik vind je net zo mooi, met een kale kop, want ik hou tenslotte heel erg veel van je. Althans, dat laatste denk je erbij. Wat moet je anders zeggen: "Nee schat, je hebt gelijk, je ziet er echt niet uit als je als Kojak door het leven gaat!" Nee, dat doe je niet, je wilt je partner tenslotte niet kwetsen. Aan de andere kant vond ik persoonlijk Demi Moore wel heel stoer met haar kale koppie in GI-Jane. Het straalt toch iets van "Power" uit. Al met al, makkelijk praten is het voor veel mannen niet, geloof me.

[quote][i]Tot de vijfde chemo viel het me niet tegen. Ik had slechts één keer last gehad van misselijkheid, de obstipatie was te ondervangen met kalktabletjes, voor het brandend maagzuur kreeg ik medicijnen en met de kapotte slijmvliezen in mijn mond viel het ook nog enigszins mee. Tot de laatste kuur. Toen ging alles in mijn mond open. Praten ging niet en tijdens de kerstdagen zat ik aan een potje Olvarit omdat ik niets kon verdragen. Ik was erg down. Koos deed zijn best me op te fleuren, maar niets hielp. Integendeel. Alles wat hij deed en zei schoot bij mij in het verkeerde keelgat. Het was de minst leuke kerst die ik ooit heb gehad.[/i][/quote]
Tja, de behandelingen zijn niet niks, het veranderd je. Je moet wel blijven aangeven waar de grenzen liggen of ze redelijk of onredelijk zijn. Dus blijven communiceren met elkaar. "Communication is the key to succes!"

[quote][i]Het nieuwe jaar was echt een symbolisch moment. We hadden het jaar ervoor intensief samen alle kankerprocessen doorlopen en nu leek de strijd gestreden. Maar toen de ziekte uit onze relatie verdween, zakten we weg in een groot zwart gat. De borstkanker had ons samen gehouden en de lijm van onze relatie leek nu te zijn opgelost. Onze gezamelijke vijand was verdwenen, we hadden elkaar letterlijk niets meer te melden. Om dat te verbloemen gingen we meer en meer onze eigen weg. Seksueel was er al maanden niets meer tussen ons. Daar was ik lichamelijk niet toe in staat en we hadden er allebei ook geen zin meer in. Een paar maanden na de eerste controle van januari besloot ik dat het zo niet verder kon. Ik wilde geen genoegen nemen met een half-halfrelatie en volgens mij voelde Koos dat ook. Hij durfde de stap waarschijnlijk niet te nemen, omdat je een vrouw na een slopende ziekte niet zomaar in de steek laat. En omdat hij me geen pijn wilde doen. Daarom heb ik de beslissing genomen. Of borstkanker onze relatie heeft stuk gemaakt, weet ik niet. Misschien waren we zonder ziekte uiteindelijk ook wel uit elkaar gegaan, misschien waren we juist dichter naar elkaar gegroeid. We zullen het nooit weten. Het is nu ook nog zo vers. Maar ik heb in elk geval mijn gezondheid terug en de liefde komt wel weer. Ooit.[/i][/quote]
Als ik dit zo lees, is het eerste wat in mij opkomt: "Waar is dan de wil om er nog wat van te maken". Als je merkt dat er wat scheef zit in de relatie, moet je juist aan de bel trekken. Ik mis dat een beetje. Het lijkt wel een trend de laatste jaren, dat als het even niet meer gaat in een relatie, deze gelijk maar beeindigd moet worden. Ik merk in mijn omgeving waar scheidingen ook wel plaatsvinden dit meestal door egoïsme of zelfzucht gedreven wordt. "Ik zit niet meer goed in mijn vel in deze relatie, dus moet ik hem maar stoppen", zich niet afvragende, "waarom zit ik niet lekker in mijn vel, wat is de oorzaak ervan?".

Ik zou liegen als ik nu zeg dat ik dat zwarte gat niet ben tegen gekomen. Ik heb er ook middenin gezeten. De relatie die ik voor de kanker had was verdwenen, die was verstoord, daar was een grote streep doorheen gezet. Mijn partner was heel erg veranderd door haar ziekte, maar vergeet niet dat ik ook heel erg ben veranderd. Na het bevechten van die vijand sta je inderdaad als twee veranderde mensen tegenover elkaar. Ieder gaat zijn eigen weg en je begint langs elkaar heen te leven. In eerste instantie heb je dat beide niet in de gaten, het gebeurd gewoon. Maar zodra een van beide merkt, hier klopt iets niet, dan moet je aan de bel trekken.

Voor mij klopte het ook niet meer en ik had twee dingen kunnen doen. Of gewoon een einde aan mijn huwelijk kunnen maken, omdat ik me even niet lekker in mijn vel voelde zitten, of juist aan die bel met daaraan gekoppeld de rem trekken en even terug gaan naar het Nul punt. De zaak proberen te overzien en proberen weer grip op de relatie te krijgen.
Het eerste zou makkelijk zijn, althans als je niet aan de consequenties denkt, van een gezin hebben en een eigen huis en noem maar op. Het laatste is een stuk moeilijker, want dat houdt in dat je een stuk van jezelf prijs moet gaan geven. Ik heb in ieder geval voor dat laatste gekozen. Dan maar met mijn billen bloot.

Wees eerlijk, als je elkaar ontmoet en naar elkaar toe groeit, dan gebeurd dit om bepaalde redenen. Je kunt bijvoorbeeld heel goed met elkaar praten, 1 woord is voldoende om elkaar te begrijpen, daar waar jij steekjes laat vallen worden ze door je partner opgepakt en visa versa, zeg maar Ying en Yang (Jeetje wat ben ik zweverig aan het worden). Maar je weet wat ik bedoel. In een relatie moet evenwicht zitten, het moet van twee kanten komen en je moet elkaar kunnen aanvoelen. (ongeacht met wie je die relatie hebt). Verliefdheid wordt liefde, wordt elkaar accepteren zoals je bent en elkaar vooral respecteren. Zo kun je (in mijn optiek) een goed leven hebben samen. Maar owee als er iets tussen komt, waardoor het evenwicht wordt verstoord, dan begint men zich te veranderen. Neem in dit geval de borstkanker. Een gebeurtenis waar je een lange tijd aan vast zit, door alle kuren en noem maar op. In deze periode verander je allebei en er veranderen een heleboel dingen meer, seksualiteit binnen je relatie of verandering in denken bijvoorbeeld. Mijn vrouw is ook niet meer diegene op wie ik verliefd geworden ben, van wie ik ben gaan houden om samen het huwelijksbootje mee in te stappen en een toekomst mee op te bouwen. Nee, door de ziekte is mijn vrouw ook veranderd. Maar ik moet niet vergeten dat ik ook ben veranderd. Wat voor mij geld, geldt ook voor haar. Ik heb wel eens gedacht van: "Ja, met zo'n vrouw wil ik niet door gaan, ik heb haar niets meer te vertellen". Maar schiet ik daar wat mee op? Ook zij kan wel denken: "Ja, maar met zo'n oude zemelaar wil ik niet oud worden...., of iets dergelijks".

Wat ik wil zeggen is als je merkt dat je zover bent, dan moet je voor jezelf (en samen) een nulmeting doen. Het evenwicht binnen de relatie weer zien te herstellen, want die is duidelijk in onbalans. Kijken naar hetgeen je samen voor de ziekte had, tijdens de ziekte, in welke opzichten jij en je partner veranderd zijn en waardoor, en wat je samen mogelijk nog voor toekomst kunt hebben. Eigenlijk moet je elkaar weer opnieuw ontdekken, de positieve kanten van elkaar weer zien te vinden (want je ziet vaak alleen nog maar de negatieve kanten) en er samen aan werken (Met of zonder professionele hulp).

Makkelijk is het niet, maar vaak loont het wel de moeite, als je bedenkt dat je samen ook de verantwoordelijkheid hebt over een gezin. Of kiezen we voor de, in mijn ogen, makkelijkere weg door de relatie te beëindigen, scheiding en noem maar op. Dan vraag ik me af: Wat betekend de belofte dan nog, die je elkaar doet bij je huwelijk: "In voor en in tegenspoed".

Pas als ik echt alles geprobeerd heb en ik weet dat ik er alles aan gedaan heb om mijn relatie weer te herstellen en moet dan concluderen dat het geen haalbare kaart meer is, dan zal ik het in overweging nemen om te gaan scheiden. Eerder niet en ik heb nog lang niet alles geprobeerd.

Ons gaat het steeds beter.....

Artikelen van Atlas

Gezinsuitbreiding
Atlas - de denker
Papa
Zorgen
Gesprek van de dag
Emoment
Tegenslagen

Pagina's

Webloggers