Lid geworden op: 25/11/2005 - 10:49
Offline
Berichten: 158

De kruising..............

woensdag, 15 maart 2006

Het dieptepunt na de tweede ontmoeting met FEC ligt weer achter me.
Voel me wel een vreselijke zeurkont als ik dat zo opschrijf, want eigenlijk heb ik niks te klagen, tenminste als ik de ervaringen van andere amazones lees.
Ik ben een beetje misselijk, een dag gammel, dan twee dagen helemaal van de wereld en dan krabbel ik al weer op. Vandaag heb ik dus mijn eerste goede dag achter de rug.
Volgens mij heeft FEC de hormoonproductie nog niet om zeep geholpen…….want ik ben meteen als een ouderwetse miepkraak aan het huishaten geslagen. Ja de zon en hormonen, vreemde combinatie. Voor mij geen signaal om lekker te gaan genieten, ik ga als een wilde (niet lekker)mijn huis te poetsen. Nu zit ik hier met handjes als schuurpapier die pijn doen. De chemo heeft natuurlijk zijn uitwerking op je huid, en dat in combinatie met mijn nieuwe wonder schoonmaakmiddel is geen weldaad voor mijn huid geweest. Maar wat deze aanval van poetswoede vooral duidelijk maakt, ik ben nog niet veel wijzer. Weer vlucht ik weg in wat allemaal moet. Zo gauw ik me een beetje beter voel, stort ik me weer volop in de rol van het vooral geen patiënte zijn. Ik jaag mezelf weer van hot naar her, en heb nog steeds niet geleerd dat het leven niet uit alleen maar moeten en rennen bestaat. Als ik me goed voel, voel ik me schuldig dat ik niet werk. En zo zit ik weer in het kringetje waarvan ik dacht dat de diagnose kanker me bevrijd had. Wat is het moeilijk om een patroon te doorbreken, om je leven echt anders in te delen, wat val je als mens weer makkelijk in dezelfde valkuilen. Mijn gedachten over het leven is veranderd, ik zie héél véél dingen anders, waardeer de kleine dingen weer veel meer. De kleuren, de natuur, alles is mooier, alleen hoe ik moet leven in deze nieuw ontdekte wereld is me nog niet duidelijk, het patroon wat ik ontwikkeld heb in die 46 jaar verander ik niet zo maar met de nieuw verworven wijsheden. Dat zal nog zijn tijd nodig hebben, met vallen en op staan, maar wat ik in ieder geval al opgeschoten ben is dat ik het nu herken. Ik kan naar mezelf kijken, mijn hoofd schudden en bedenken daar gaat ze weer……………..Ik sta op een kruising, ik weet dat ik eroverheen moet, dat links of rechts afslaan alleen maar een omweg is. Maar momenteel heb ik van de kruising een rotonde gemaakt, ik draai wat rondjes...... Het navigatie systeem tussen mijn oren wijst me wel de weg, alleen de chauffeur is nog wat onwennig. En zoals we zo vaak hier op de site tegen elkaar vertellen dat je stapje voor stapje moet gaan, zeg ik dat nu nog maar een keer tegen mezelf………….
En ik ben al weer een stapje verder, ik zie mezelf nu bezig, herken het dwangmatige, zie het vluchtgedrag en de ontkenning. Nu nog alleen het eureka moment, en dan valt het puzzeltje op zijn plaats en leeft ze nog lang en gelukkig…………