Lid geworden op: 25/11/2005 - 10:49
Offline
Berichten: 158

De tweede ontmoeting met FEC..................

vrijdag, 10 maart 2006

Mijn tweede ontmoeting met FEC is achter de rug.
En deze keer is het gevecht tussen mij en hem al een stuk milder verlopen.
Wel was er een probleem om een ader te vinden, dus ben ik aangeprikt op de OK.
Daar vertelde ze me ook dat het probleem alleen maar groter zou gaan worden en een PAC de beste optie zou zijn en dit ga ik ook bespreken met mijn oncoloog.
Maar het inlopen ging nu voorspoedig, geen gevecht tussen FEC en mij, alles ging volgens het boekje. Bij de E (het rode goedje), hebben ze nu zoutwater mee laten lopen omdat het dan verdund is en minder schadelijk voor de aders. Ik voel me op dit moment ook veel beter dan de vorige keer. Wel een raar hoofd, maar ik kan nog bij de les blijven en de eerste keer was ik helemaal suf en wilde alleen maar slapen. Wat de komende dagen nog gaat brengen is nu nog koffiedik kijken, maar ik ben nu in ieder geval meer voorbereid, en weet dat het ook weer over gaat. Vandaag was op de chemo kamer een Marokkaanse verpleegkundige, zo’n lieve vrouw. Met trots haar hoofddoek dragend en sprekend over haar cultuur en geloof. We hebben zulke mooie gesprekken gehad. Ik vond het zo bijzonder om van haar te horen hoe in haar cultuur naar kanker gekeken wordt. Hoe eenzaam de vrouwen deze strijd aangaan, omdat het een schande is om erover te praten.
Allerlei geloven zijn de revue gepasseerd, de verschillende manieren van beleven en de angsten voor de dood. Het was zo bijzonder om te ervaren dat we allebei dezelfde manier gevonden hadden om het leven leefbaar te houden, ondanks ziektes, het overlijden van dierbaren, de confrontatie door je werk met de harde kant van het leven. Terwijl we allebei uit een totaal andere cultuur komen, maar wel op dezelfde dag geboren zijn. Zou er dan toch iets in de astrologie verklaarbaar zijn?? Ook hoe ze vertelde over de werking van de chemo, zoveel symboliek, zo duidelijk ook voor mensen die niets weten over kanker en chemo’s.
Mijn ontmoeting van vandaag heeft me weer veel gebracht. Ik heb weer wat bij geleerd, en besef weer wat een voorrecht wij als vrouwen hebben dat we opgevoed zijn in openheid. Wij praten hier met elkaar,vinden hier troost, kunnen samen lachen en schamen ons niet voor onze ziekte. En dan hoor je dat ook hier in ons land vrouwen zich schamen, heel eenzaam zijn, terwijl ze zo hard een schouder nodig hebben. En dan zijn er gelukkig verpleegkundige die beide werelden kennen, en dus voor deze vrouwen een steun kunnen zijn en een luisterend oor in hun eigen taal.Wat een klasse zo'n verpleegkundige, ik heb dan ook uit de grond van mijn hart een enorme pluim gegeven, zo'n vrouw maakt de blunders die je keer op keer meemaakt in de gezondheidszorg, een beetje minder zuur.
De verpleegkundigen die ik tot nu toe heb meegemaakt op de chemo kamer, staan er echt met hart en ziel te werken, en dat doet je als patiënt zo goed, dat stukje begrip en medeleven.
Heel wat anders dan die hypotheek zusters, die ooit aan het beroep zijn begonnen met iets van gevoel, maar gaandeweg het traject alleen nog maar werken omdat het moet, maar niet omdat ze er nog plezier in hebben. De jaren dat ik in de gezondheidszorg werk heb ik me hier altijd al aan geërgerd, maar nu ik zelf aan de andere kant sta, weet ik pas echt hoe kwetsend deze ongeïnteresseerde houding is. Je voelt je al zo machteloos en afhankelijk en als je dan nog zo’n muts krijgt die met van alles bezig is, behalve met jou, geeft je nu niet het gevoel dat je in veilige handen bent.
Mijn tweede chemo is een feit, mijn nichtje zegt iedere keer tegen me: je moet het zien als een hand, de duim is al verdwenen, en na vandaag de wijsvinger lekker ook. Nog drie vingers te gaan, en de vijfde is de pink, mooi klein, dat wordt de FEC van de opluchting, dan ben ik ervan af !!!!!