Lid geworden op: 14/10/2005 - 08:47
Offline
Berichten: 88

Een gewone maandag

maandag, 21 januari 2008

Een gewone maandag.
7 januari 2008

Normaal neem ik de fiets naar mijn werk. Vandaag brengen manlief en dochter mij met de auto.

Dochter wordt daarna gebracht naar Anna, die vlakbij mijn werk woont.
Anna is een vriendin van ons, van mij al meer dan 15 jaar. Anna heeft veel op dochter gepast tijdens de bestralingen en chemokuren. En later nog tijdens bezoekjes aan het behouden huys (een psycho-sociale instelling voor mensen met kanker en hun naasten) en ziekenhuis. Gelukkig past ze nu ook wel eens op omdat we wat leuks gaan doen. Anna is een engel, alleen weet ze dat zelf helaas niet. Toen ik geopereerd werd, kwam ze langs in het ziekenhuis. Bij de balie vroeg ze informatiefolders. Ze speurt het internet af en leest boeken, over borstkanker en alles daar om heen. Ze leeft zich in en dat vind ik hartverwarmend. Ze kookt soep voor ons omdat we zo moe zijn. Ze verdient een lintje. Die moet ik maar eens voor haar kopen. [kiss]

Vandaag ga niet ik naar het behouden huys, maar manlief….
Hij zit niet goed in zijn vel. Is moe en snel gespannen. Wat moet ik daar dan zeggen? vraagt hij ’s ochtends. Ik heb er helemaal geen zin in. Zeg dat dan, zeg ik. Dat je het helemaal niet leuk vindt om daar te zijn.

Ik ben op mijn werk. Ik loop naar de rode kamer. Daar zitten de collega’s van het archief. Tot afgelopen vrijdag zat ik daar ook. Ik ben daar in juli gekomen om te re-integreren. Ik had niet op een betere plek terecht kunnen komen. Er was begrip en er was geduld, er was begeleiding, maar boven alles er was humor. Wat heb ik het daar fijn gevonden, een warm bad. Toch had ik het gevoel dat het tijd is voor een nieuwe stap.
Vrijdag 4 januari namen we afscheid. Er waren cadeautjes, er was taart en speeches. Er vloeide zelfs een traantje.
Op een kaartje met een vlinder stond dit:
Lieve Alies,
Zoal een vlinder gaat van bloem tot bloem spreid ook jij je vleugels.
Op weg naar een nieuwe bloem. Bedankt voor je hulp en gezelligheid
We zullen je missen. We hopen dat je stap voor stap je weg weer zult vinden.
Wij hebben er in ieder geval alle vertrouwen in!
Liefs Rep, Jaap, Jaap en Janneke
Need i say more?
En dat terwijl ik op dezelfde gang blijf werken, alleen een andere kamer. :)

Collega Janneke is ook op re-integratiebasis bij het archief gekomen. Ik ken haar nog van onze studie.
Zij is net zou oud als ik en heeft MS. Ze verteld over Karin Spaink, die heeft MS en ook borstkanker gehad zegt ze.
Ze “kent” haar van de site waar ze haar ervaringen als ms-patient opschrijft. Ik vertel dat ik haar “ken” van de Amazones, waar ik ook een weblog bij houd. Janneke en ik lezen nu elkaars weblog. Klein wereldje.
Zo mail ik sinds kort ook met een vrouw die ik heb leren kennen op een site voor mensen met 1 kindje, een enigst kindje dus :wink:
Zij kent Amazone Dees weer, van de weg naar zwangerschap…

In de lunchpauze belt man. Hij had een klik met de psych en denkt dat het wel wat voor hem zou kunnen zijn.
Wat hoop ik dat ook.

Het is een fijne werkdag. Ik ben begonnen met een nieuwe functie. Ik lees het een en ander en ben erg enthousiast over het project en over een inspirerende projectleider. Hij is de zoon van een mijnwerker en zijn motto is; We gaan samen naar beneden, en samen weer omhoog.

Ik bel met de bedrijfarts. Maandag wordt je 100% beter gemeld zegt hij. Bij het zeggen van deze woorden maakt mijn hart een sprongetje van vreugde.
100% beter, wat klinkt dat goed.

17.00 uur. Werkdag ten einde. Manlief en dochter halen mij weer op.
We gaan samen naar de Ikea en eten daar een hapje. Ik ben kapot van alle nieuwe indrukken. Maar ik voel me
volmaakt gelukkig.
Zo gewoon is deze maandag niet…