Lid geworden op: 25/11/2005 - 10:49
Offline
Berichten: 158

Een meid van deze tijd..........

maandag, 13 februari 2006

Nu ben ik echt een meid van deze tijd, ik heb een weblog met mijn naam.
Alleen de aanleiding is wat minder flitsend, ik ben één van de één op acht vrouwen die borstkanker krijgt, alhoewel hoort dat ook niet echt bij deze tijd??
Of zou dat alleen maar zo lijken???
Omdat ik het nu zelf heb, op deze site kom, nu overal te horen krijg dat die en die ook borstkanker heeft.
Net zoiets als je een auto koopt van een bepaald merk, zie je ze overal rijden.
Wat het ook mag zijn, ik heb het en wil er heel graag weer vanaf.
Voor mijn gevoel leef ik al maanden in een chaos, in een wereld die niet van mij is.
Onderzoeken, uitslagen, verkeerde uitslagen, de wet van Murphy was ijzersterk aanwezig.
Op dit moment kan ik alleen maar hopen dat Murphy met mij klaar is, gewoon even geen foutjes meer. Want het gaat gebeuren, mijn engste nachtmerrie wordt waarheid, ik krijg chemo.
Nooit kunnen bedenken dat ik hier voor zou gaan kiezen. Als kind werd ik al jong geconfronteerd met kanker, chemo en dood, in mijn gedachten een drie eenheid. Door mijn werk in een ziekenhuis‘meestal’ alleen maar de oneerlijke strijd gezien. Die lijdensweg zou ik aan mijn deur voorbij laten gaan, als het mijn tijd was dan accepteerde ik dat waardig, euthanasie verklaring en op tijd het huidige voor het eeuwige verwisselen.
Rationeel had ik alles keurig op een rijtje, je mankeert niets en gelooft ook niet echt dat je die keus ooit zal moeten maken.
En dan, de diagnose, in je hoofd is het eind al in zicht, ben je van alles aan het regelen.
Ik bedacht wat ik nog allemaal had willen doen, en had het idee dat ik nu haast moest gaan maken. Ik had het druk met denken, was de controle kwijt, wilde begrijpen wat me te wachten stond en hoeveel tijd ik nog had.
Dus ging ik struinen op het internet , als een spons nam ik alle info in me op. De Amazones had ik al voor mijn diagnose ontdekt, had me aangemeld, met de stille wens nooit een Amazone te worden. Maar ik werd een Amazone, en vond op de site een luisterend oor.
Ik las de verhalen, de weblogs, wat me zó opviel was de enorme kracht en vechtlust waarmee de Amazones de strijd aangingen.
Vol bewondering las ik alles en ik leerde dat borstkanker niet het eind hoeft te betekenen, dat je een kans hebt om te overleven. Ik leerde op deze site, vertrouwen te hebben in een andere afloop dan waar ik zo zeker van was. Ik leerde hier weer te hopen op goed nieuws en stapje voor stapje heb ik mijn keuzes gemaakt.
In dit weblog wil ik de komende tijd beschrijven,hoe de relatie tussen FEC en Marjo verloopt.
Hopelijk worden we vrienden voor een maand of 5 en zie ik hem (voelt mannelijk) nooit meer terug.