Lid geworden op: 14/10/2005 - 08:47
Offline
Berichten: 88

En nu

vrijdag, 25 juli 2008

Na een periode van crises gaat het nu weer een klein beetje beter met manlief, mij en ons.
Dit dankzij dat wij beiden langs onze bedrijfsmaatschappelijk werkster zijn gegaan en wij aanstaande vrijdag beginnen met een reeks gesprekken met de medisch maatschappelijk werkster in het ziekenhuis. Er is zoveel gebeurd en staat nog zoveel te gebeuren. Het zijn tropenjaren, maar dan in het kwadraat… Dat kan onze relatie niet bijbenen.
Morgen hebben we 10 jaar een relatie. Gehaald tot zover, met de hakken over de sloot?
Dochter wordt al bijna 3 jaar en dus is het bijna 3 jaar na diagnose. A.s. zondag 3 jaar geleden ging ik voor het eerst naar de huisarts met een knobbel ter grote van een pingpongbal in mijn borst. (Dat was achteraf nog “klein” want werd uiteindelijk een meloen…)
“Waarschijnlijk niets aan de hand” waren de letterlijke woorden van de vervangende huisarts. Maar vanwege brca 1 afwijking, stuur ik je toch maar door.
30 weken zwanger was ik toen.
Alles komt nu weer boven, net als 1 jaar na dato en 2 jaar na dato.
Mijn beste vriendin is nu 30 weken zwanger, precies 3 jaar later.
Ook wel gek…

Ik sluit nu af met een tekst die ik vandaag las ik in de hapinezz:
en die mij troost bood omdat ik het (h)erkende:

(Kristien Hemmerechts)
“ In de erkenning dat het niet anders hoeft te zijn, schuilt bevrijding. Er wordt ons wijs gemaakt dat we leven in Disneyland. Ik kan makkelijk leven met het feit dat dit niet zo is, als dat tenminste erkend wordt. Ik heb de indruk dat er een taboe ontstaat op verdriet en pijn.
Dat in deze zogenaamde open tijden andere mechanismen van censuur werkzaam zijn”

Offline
Berichten: 88

Als een golfbeweging, zo voelt het.
Ik krijg pijn op mijn borst, zo benauwd.
Net als een jaar geleden, toen ik zo bang was voor uitzaaiingen in mijn longen.
Toen ik God smeekte; geef mij nog een jaartje. Alstublieft. Dan is dochter 3, kan ik het misschien uitleggen.
Als je er van overtuigd bent dat je snel dood zult gaan, vind je een jaar blijkbaar al voldoende.
Maar nu precies een jaar later precies dezelfde klachten.
Geen hyperventilatie denk ik want dat heb ik vroeger een keer gehad en dat was heel anders.
De huisarts wil niet weer foto's laten maken. Ik ook niet. Ten eerste denk ik dat het geen uitzaaiingen zijn en ten tweede wil ik dat helemaal niet weten want dan is er toch niets meer aan te doen. Veel mensen weten dat niet. Uitzaaiingen (op afstand) bij borstkanker is je doodsvonnis.
Misschien een longembolie oppert de huisarts. Maar even prikken. Even prikken...
Ik ben niet makkelijk te prikken en het kan maar in 1 arm vanwege de lymfoedeem problemen. Maar ik heb geluk. Een nieuwe prikster doet extra haar best, haar beste vriendin heeft het zelfde probleem vertelt ze, en ze prikt in een keer raak. Hoezee, je kunt mij snel blij maken!
Het blijkt gelukkig geen longembolie te zijn.
Is het de tijd van de diagnose vraagt mijn Fysio? Neu, zeg ik.
Ik ben even stil...
Het is de tijd van de ontdekking van de knobbel! Nu 3 jaar geleden.
De knobbel die eerst een cyste leek, toen al zo groot was als een pingpongbal en binnen 3 maanden zou hij zo groot worden als een meloen.
Zou dat het zijn?
De pijn op mijn borst, de kortademigheid?
Je lichaam herinnert zich alles zegt ze. De geur van deze tijd van het jaar, de school(vakantie) periode, het licht van de lucht van deze tijd van het jaar.
Ik denk dat het klopt.
En ik denk dat mijn lief er ook last van heeft.
Hij ging precies een jaar geleden door zijn rug en dit jaar weer.
Als een golfbeweging, zo voelt het.