Amazone
Lid geworden op: 13/10/2004 - 20:50
Offline
Berichten: 496

en toen....

zondag, 19 juni 2005

En toen.....

[b]had ik het idee dat ik maar best eens een keer moe mag zijn[/b]

Ik en mijn lijf hebben in 5 jaar tijd een hoop mee gemaakt. Wie niet zul je denken, dat denk ik zelf ook wel eens maar daarmee is mijn moeheid niet over of minder.
Ik vind dat ik best eens moe mag zijn. Ik heb in 5 jaar tijd, 3 zwangerschappen, 3 bevallingen een flinke burnout en ook nog kanker doorstaan. Die chemo is een waar bombardement op mijn lijf geweest. En ja mijn geest was ook wel eens van slag door alles.
Maar nu, ik ben wel op het punt dat ik denk en voel, oke ik ben moe, mag het even. Ik ga achterover hangen en wacht tot het over is. Of ik ga iets leuks doen wat ik wel aankan. Die keuze is er dan op dat moment. Dat neemt niet weg dat ik er soms wel van baal, maar het houd me gelukkig niet tegen.
Ik merk dat ik in balans ben wat de keuze betreft en het balen word steeds minder. Ik ben ook blij dat ik bewust een keuze mogelijkheid zie. Dus ik denk dat het dan best wel heel goed met me gaat, acceptatie is een big step, en nu die gezet is volgen die kleine stapjes vanzelf
En de harde maatschappij die niet in mijn tempo wandelt, ach wel ja, die wandelen maar door, en die zie ik dan op een ander punt wel weer (of niet) En momenten of personen die me te na liggen fluit ik wel terug :wink:

En toen.....

[b]had ik ook nog het idee dat ik toch wel een stuk verder ben[/b]

hoe dat dan zo, ik merk het vooral aan hoe ik met milan ben
Dat is de jongste, hij was 5 weken toen de diagnose kwam
Onbewust heb ik me niet aan hem gebonden, als ik het niet zou redden zijn hij mij niet hoeven missen :? en ik hem niet :cry:
Dat je echte moedergevoelens niet kan blokkeren blijkt dus wel, want het is een echt mama's kindje :lol: , terwijl paps de mams uurtjes gemaakt heeft samen met de hulp.
Maar goed, ik heb dus sinds kort het lekkere gevoel dat als ik hem knuffel, hem ook echt knuffel. En het is fantastisch, ik laat hem nu pas toe en ja ik ben helemaal hoteldebotel van hem. Nu wil ik hem niet meer delen :lol: . Als dat geen teken van beterschap is.

Offline
Berichten: 496

en toen...
[b]
ik ben zo happy de peppy met mijn kunstje, de verrijking : [/b]

Ik zie gelukkig, en daar ben ik zo blij mee op allerlei vlak de keuzemogelijkheid die er altijd wel is.

In heel veel dingen kun je een keuze maken
heel snel in gedachte, het is een kunstje wat je je aankan leren

als er iemand anders in de maatschappij iets zegt waar ik het niet mee eens ben kan ik kiezen om er iets terug te zeggen, of ik kan kiezen het als een voorbijgaande auto te zien, daar hoef je ook niks mee. Heel vaak kies ik het laaste, het brengt mij geen meerwaarde om te zien of het een blauw of rode auto was.
(tuurlijk heb ik ook principes en een paar gevoelsdingen waar niet overheengewalst mag worden)

Sommige mensen vinden het een egoitische gedachte gang. Ik ben zelf wel blij met die kuezemogelijkheid. Ik ben van mening en gelukkig voel ik dat ook zo, dat iedereen mag zijn wie die is. Dus ik ook.

En het is geen kwestie van goed of fout. Als ik iets zie, dacht ik vroeger ook wel eens, wat een domme gans, en als het heel erg was, dan zei ik het ook nog. Maar ja, ben ik dan gelukkig , nee niet echt. en word door het plaatsen van een opmerking die gans minder dom, grote kans van not. ieder mens heeft zijn eigen ding, zijn eigen weg en zijn eigen leerproces

Ik ben met mijn kinders aan de wandel, kom een domme taart tegen en wandel lekker verder. Sterker nog, waarschijnlijk hoor of zie ik die domme taart niet eens, ik ben daar met mijn kids , wat is het belangrijkste.
Ik voel en beleef het gelukkig

Na mijn dipje nu zo'n 2 jaar geleden had ik ondervonden dat ik rommel in huis best kon negeren. Dat leverde wat ruimte op en kostte minder energie
Nu na mijn ziekte hoef ik rommel niet te negeren, want ik zie het niet eens
Lekker belangrijk, ik vind het heerlijk. Tuurlijk moet er wel eens gepoets worden maar geloof me, ik ben geen gestresste altijd opruimende en in controle zijnde moeder meer maar een gezelligheids huismusje.

misschien is dit een raar stukje geworden
en toch als ik er soms met mensen over spreek zijn dit toch vaak dingen die naar voren komen
Vrijdag zei een moeder aan school tegen me, ik zie bij jou het intens genieten en ik weet dat ik dat ook kan en dat is wat ik ook graag wil maar het is zo moeilijk om vast te houden.

daar heeft ze gelijk in, dat is soms ook moeilijk
en toch denk ik dat me dat wel gaat lukken

het kom ammel goe war
haha, lezen jullie dit berichtje maar zoals het bedoelt is
het gaat gewoon kei goed met me

Offline
Berichten: 496

en toen

[b]was ik jarig, klaar met herstel en balans, klaar met alles...[/b]

in mijn hoofd zat altijd al deze feestweek als afsluiting
logisch, alle behandelingen zijn klaar. Hertsel en balans is gisteren ook officieel afgesloten. Zo werkt dat kennelijk bij mij. Toch vind ik het fijn dat het ook echt zo uitpakt, alles afsluiten, prctisch en tussen de oortjes en zo snel al :lol:

als persoonlijk woordje kreeg ik het volgende te horen :
Je harde werk is beloond. op alle onderdelen ben je heel goed vooruitgegaan. Met natuurlijk als hoogtepunt je 100 buikspier herhalingen
Verder ben je ook als persoon gegroeid. Er is een groot verschil tussen hoe je binnenkwam en nu, zelfzeker en stralend. je bent een lieve warme persoonlijkheid en je staat voor iedereen klaar. Hopelijk ga je door met sporten want er zit nog meer verbetering in. Loop nog eens langs als je op controle komt.

Ik voel me vandaag een beetje als vroeger. Als klein meisje kreeg ik vaak een rapport rond mijn verjaardag.

Dat het in mijn hoofd nu ook zo rustig zou zijn en zo vrolijk had ik alleen maar kunnen dromen.

Van mijn kinders kreeg ik een heel mooi enkelbandje
Ook mijn gedichtje als verjaardagscadeau
Het hangt nu snel aan de muur hoor. Mijn leven is nu vanaf vandaag leven na borstkanker.

tuurlijk ben ik wel reeel, en weet ik dat ik nog best wel een dipje krijg en angst momenten, maar he, that's live

Vrijdag gaan we het allemaal nog maar eens afsluiten en grandioos inluiden.
concert van anastacia, met mijn beste vrienden
het leven is grandioos :lol:

grxxtjes
mamsan

Offline
Berichten: 496

en toen

[b]was het 8 juli en gaf [color=red]ANASTACIA[/color] haar afsluitingsconcert van haar tour door europa[/b]

Daar zijn we bij geweest. En hoe, het was fantastisch :lol:
maar hoe vaak heb je nu werkelijk een knal avond als je al zo lang verwacht dat het een knalavond word,
Bij zulke hoge verwachtingen valt een uitje soms tegen, deze reis dus duidelijk niet :lol:

Ik heb me tijdens mijn ziekte zo kunnen opladen aan de muziek van anastacia, pittig dametje met ook amazone power :wink:

Tussen de chemo en bestralingen ben ik met mijn mannetje naar haar openings concert geweest in Ahoy. Nu ik klaar was met alle behandelingen/herstel en dus toe was aan een feestje met mijn beste vrienden was het alweer perfect getimed.

we zijn met zijn zessen compleet uit ons dak gegaan.
we hebben soms een beetje puber gedrag vertoond, we waren duidelijk los. we hebben gelachen, gekeet, gehuild, geknuffeld, gezongen, genoten, gestraald, gedanst, en dat met de beste vrienden die ik me kan wensen en mijn eigen mannetje

pff, mamsan word weer blij en emo
zet het cd tje nog maar een keer aan.

summies en oeteltjes bedankt, jullie zijn toppie
dikke kus voor mijn flipje

[size=75]Wel balen dat mijn sms niet op het scherm kwam, miranda en marjolein :cry: [/size]

Offline
Berichten: 496

en toen

[b]kabbel kabbel kabbel...... het kom ammel goe war[/b]

Ik merk gelukkig dat er wat energie voorraad betreft meer goede als slechte dagen zijn. En daar ben ik zo ontzettend blij mee. :lol:
Eindelijk eens een dag op roetsj met de kids zonder instort momenten

Gaandeweg kom ik erachter dat de ziekte ook helemaal niet vaak meer in mijn hoofd zit. Mijn dagen worden bepaald door een vrolijke drukke agenda en lieve mensen om me heen.
Gelukkig kregen we van het CIZ de beoordeling dat thuishulp in de maanden augustus en september nog steeds nodig is. Ook daar ben ik heel blij mee. Dat geeft mij de ruimte om mezelf volledig in balans te brengen en houden, en ondertussen kan ik mega veel leuke dingen doen.

Ik ben volop aan het genieten. Tijdens mijn ziekte wist ik dat ik dit in me heb, gelukkig is het niet verloren gegaan. Daar ben ik dankbaar voor.

Er gebeurt van alles met me. Op het vlak van denken, geloven, werk, hobby's, interresses, vrienden en bekenden. Ik kom nu in een vaarwater dat dingen opnieuw moeten worden ingericht, en als ik dat dan toch moet doen ga ik dat natuurlijk op de voor mij fijnste manier doen.

Ik heb woensdag de APK, de omgeving begint al wat te bibberen, ik voel dat gelukkig echt niet zo. Ik weet gewoon dat het allemaal goed is. Waar ik wel wat door geprikkeld word is het hele Her 2 gebeuren. Dat flist toch vaak door mijn hoofd. Weet niet eens of ik pos. of neg. ben wat HER 2 neu betreft , maar goed. En toch, ik ben er niet echt door van slag. Ik ben blij. En blijf gelukkig, die stoorzenders doe ik er een beetje langsop.
Er zit kennelijk een "knopje" bij mezelf wat ik ook nog eens heel makkelijk kan aan en uit zetten. Ook daar ben ik dankbaar voor.
Zorgen en angsten zouden me anders veel energie kosten terwijl ik dat nu toch echt vind meevallen

Ik heb tegenwoordig iets met wijze spreuken zo lijkt wel :wink:
deze van [i]loesje [/i] ([url]http://www.loesje.nl[/url]) vind ik zelf ook fantastisch :

[i][size=150][color=black]Kijk ik om me heen, sta ik midden in mijn leven.[/color][/size][/i]

Zo voel ik me dus echt op het moment. :lol: :lol:

Offline
Berichten: 496

en toen
[b]
trok mamsan haar stoute (sport) schoenen aan[/b]

En daar ging ik dan, zelfzeker (ahum) en recht op mijn doel af.
Ik ging dus hier naar de sportschool, waar ik altijd van die strakke dames in beauty sportkleding binnen zag gaan. Ik had bedacht dat ik daar poep aan ging hebben en ging gewoon in mijn campingsmoking. Mijn voorgevel heb ik thuis in de kast gelegd want vanavond stond callanetics op het programma, geen idee wat het was.

Voor de les kwam er een dame langs me staan die er nog minder hip uit zag als ik :wink: dus ik moest mijn vooroordeel gelukkig meteen bijstellen. Die dame vertelde me dat ik bij de pasjes beter eerst alleen de benen kon doen en de armen maar laten voor wat het was. Ik knikte wat, die dame had duidelijk nog nooit met mamsan te maken gehad :wink:
De muziek werd loeihard aangezet en een vrolijke jonge juf vroeg wie er nieuw was. Ik zei de gek. Nou zegt ze ik ga niet alle pasjes voordoen. Het kwam er op neer dat ik maar moest zien. het lukte me aardig en mijn armen volgde ook nog in het juiste ritme. Maar na 25 minuten moets ik toch ff wat gas terugnemen. Ik zat tegen overgeven aan, mijn grens was bereikt. Ik moet wel toegeven dat dat huppelen met zijn allen tegelijk voor een grote spiegel met het zweet in je nek op kei karde muziek me kennelijk toch wel ligt.

Ik vond het wel kei leuk, en ach, zo blijf ik lekker opbouwend bezig. Er is duidelijk een grens die dus verlegd moet gaan worden.
Wel is het moeilijk om dingen los te zien van mijn ziekte. Zelf denk ik toch al gauw dat ik het daarom niet volhield, maar na afloop zeiden er toch heel wat dames dat hun dat bij de eerste paar lessen ook hadden.
Een nadeel vind ik wel de vele kracht oefeningen voor de arm spieren. Daar moet ik duidelijk mijn weg nog in vinden.
Mijn haar moet ook nog duidelijk zijn weg vinden
dat gaat raar krullen :shock: van al dat zweten

Al met al avond toch geslaagd, ben met tong op mijn knieen thuis gekomen
maar wel voldaan en heppy de peppy.
:lol:

Offline
Berichten: 496

en toen

[b]hocus pilates pas[/b]

dacht altijd dat pilates een toverspreuk was. Maar het is een sport die ik vanmorgen voor het eerste heb meegedaan. Ik was duidelijk de jongste en het klaag gehalte over pijntjes en ditjes en datjes was erg hoog, net als de gemiddelde leeftijd dus. Lekker belangrijk allemaal dus laat maar waaien. Een grijze muts komt mij ff uitleggen dat hun altijd met een vaste groep zijn en dat sociale contacten heel belangrijk zijn. Tuurlijk vrouwke, ga maar een hert vangen ofzo , ik heb mijn eigen vrienden en ben hier niet om jou te plezieren. Haha, volgens mij was ik dus een ietiepietje een stoorzender. Toch heb ik die mevrouw vriendelijk te woord gestaan (lees wat heem en weer geknikt).

Maar goed, ik begin vol goede moed en vind het nog geweldig leuk ook.

De les Pilates begint ook nu weer met huppeltjes op muziek. Maar de muziek is een tempo lager net als het volume en dat scheelt wel. Dus ik kan deze les helemaal volbrengen en das pas fijn. Er zijn dan ook nog heel veel oefeningen met een bal en dan krijgen je spieren pas op de donder. Misschien is pilates toch wel een toverspreuk, voor hele erge spierpijn :? , want daar zit ik nu wel mee te kijken :twisted:

De les was klaar en ik was blij, dit is echt wel iets voor mij
Voorlopig, tot ik een nivueatje hoger kan :lol:

Ik ging me omkleden, en jawel hoor, kreeg het kluisje niet meer open met de pinkode. Wist zeker dat de pincode goed was. Had namelijk heel slim mijn bank pincode genomen. Toch maar personeel erbij gehaald na 3 pogingen. Wat bleek in kastje nr. 35 zaten mijn spullen helemaal niet. :shock:
Maar wel in kastje 34 :oops:
Ik heb het maar op mijn haarkleur gegooid, had geen zin in het uitleggen van chemobrains.

Haha, heb een leuke ochtend gehad.
kwam moe maar voldaan en ff vrolijk als altijd weer thuis
:lol:

Offline
Berichten: 496

en toen

[b]PUMPLES, ik blijf lekker rondzoeken op de sportschool[/b]

ja om het rijtje af te maken ben ik vanavond mee gaan doen met een les pumples. Het is waarschijnlijk heel goed voor je lijf , oefeningen met gewichten, het ging me ook wel redelijk goed af, maar ik vond er geen drol aan :? .
Maar goed, ik hoef ook niet alles fantastisch vinden, anders word het straks moeilijk kiezen.
Deze valt dus wat mij betreft helemaal af, ik vind "huppelen" op muziek veel gezelliger. :lol:

grxxtjes
mamsan

ik had trouwesn ff wel een pen bijde hand gehouden om het kast nr op mijn hand te schrijven :wink:
en nee hoor, mijn pincode kon ik wel onthouden :lol:

Offline
Berichten: 496

en toen

[b]ik heb de smaak echt te pakken, ging deze keer SWITCHING uitproberen[/b]

Geen idee wat dit dan weer ging worden. Maar ik ging het wel weer zien.
Ik vind dit trouwens toch ook weer typisch een voorval van elk nadeel heb zijn voordeel. Die sportschool had ik anders toch nooit ontdekt, zag er niks in terwijl mijn man er al jaren komt. :lol:

De les Switching houd in dat er een soort cirque is van fitness apparaten. je bent dan met een groep mensen en je schuift steeds door van apparaat naar apparaat. Er staat een gezellig maar drillerig muziekje op :wink:
Het mooie is dat je steeds 2 kracht toestellen doet 2 minuten en dan een cardio voor 4 minuten. Geweldige cardio apparatuur hebben ze trouwens , een soort loop machine, dus het lijkt of ik aan het hardlopen ben maar dan zonder de harde neerkom dreun die ik normaal van moeder aarde op mijn littekens voel binnen walsen. Echt een verademing.
:lol:

En wat ik helemaal een groot voordeel vind van dit sportuurtje is dat het hele gebueren word begeleid door een fysiotherapeut. Er zaten veel mensen bij met een whiplash, gebleseerd door andere sporten, of what ever.

Deze sport is voor goed om mijn spieren gecontroleerd soepel te houden en flink uit te bouwen, conditioneel word er ook flink gewerkt het lijkt eigenlijk wel erg op herstel en balans alleen dan met vrouwen met een paardestaart, Maar he, ach hun vinden mijn krullen mooi :? :wink:

grxxtjes
mamsan

Offline
Berichten: 496

en toen

[b]ging het kei goed met mamsan[/b]

Dat heb ik deze week gemerkt en gevoeld
Het gaat lekker met de kids en mij, ze zijn weer echt over mij heen aan het walsen :?
En ik voel me zo sterk dat ik het nog aan kan ook.
Onze vertrouwde hulp heeft vakantie, dus dat kost ff extra energie voor mij, en toch gaat het me goed af.
Dus met flipje gaat het ook goed :wink:

Er is heel soms een klein stemmetje in mijn hoofd dat zegt, pak alles zelf op, je kan het best. Hier heb je een schop onder je luie kont, an de gang jij. Maar dan zeg ik tegen dat stemmetje, sssst, stil jij, ik geniet nu, laat me ff.
Ik ben daar blij mee, dat ik dat van mezelf mag, geloof me dit is niks voor de mamsan van voor de ziekte.
Maar nu mag het dus wel en ik weet ook dat dat juist heel goed is en dat als ik een paar weekjes verder ben, genoeg heb van alle aandacht en hulp en ik dus mijn bescherm muurtje zelf wel ff zal slopen.
[b]En dan ben ik alle lieve mensen om heen nog steeds gigantisch dankbaar maar dan doe ik het veel te graag allemaal weer zelf[/b]

Het goede gesprek, dat is ook minder noodzakelijk. Het kan soms wel wachten tot het moment er naar is. Ik kan me nog heel goed herrinneren dat ik er emotioneel erg van afhankelijk was. Gelukkig waren mijn goede gsprekspartners altijd aanwezig en beschikbaar. Ik hoefde er alleen maar om te vragen. Nu ben ik op het punt dat ik het laat gebueren, en als het komt is het fijn. Juist dan gebuert het op onverwachte momenten en dat is dan helemaal geweldig. Het is nu de tijd dat ook de goede gesprekken weer 2 richting verkeer worden.

Daar kwam deze week nog bij dat dee tandarts trost was op mijn smoeltje :shock: , ik was alleen heel erg opgelucht :lol:

Zelf ben ik trots op mijn nieuwe haarkleur, ondanks dat mijn man het niks vind :? en weet je, eigenlijk heb ik daar gewoon poeppie an, ik vind het wel leuk en ik voel me er goed bij
net als de rest van mijn lijf, het is goed zo
wat zeg ik, ik ben er helemaal heppy de peppy mee
Een mens zit raar in elkaar, ik draag meer hempjes als ooit tevoren :lol:
Ik heb van mijn leven nog nooit mijn haar gekleurd :lol:

Ik ben mijn ellende niet vergeten, maar het zit op goed plaatsje nu.

Er waren veel mensen die het me gezegd hebben, het zou wel goed komen met mij, jullie hadden helemaal gelijk,

HET IS HELEMAAL GOED MET MIJ GEKOMEN :lol: :lol:

Offline
Berichten: 496

en toen

[b]liep ook mamsan tegen een betonnen muur omhoog[/b]

De week begon zo goed, ik voelde me al tijden heel erg goed.
Die ochtend moeten we naar de bestralingsarts en het gaat allemaal heel erg goed.

Maar heel langzaam aan maken aanhoudende buikklachten me toch wat onzeker.Juist dat is niks voor mij, ik ken eigenlijk normaal geen echte onrust. Maar nu dus wel, en juist daarvan onstond er nog meer onrust, dus snachts veel wakker, en ja als je dan in het midden van de nacht beneden op de bank ligt met buikpijn is dat niet erg best je zelfvertrouwen. :twisted:

Mijn humeur is ook niet echt gezellig meer. Maar we hebben vakantie, dus we maken het beste ervan. We doen toch gezellig dingen en merk bij me zelf dat juist daardoor ik mijn "klachten" lekker aan het negeren ben.
Tegelijkertijd word er thuis net ff iets te veel over me heen gewalsd, dus mamsan is terug bij af, stapt alleen in de auto en gaat een stuk rijden. :cry: :cry:

Het was ongeloofelijk dom van me om savond alleen zonder telefoon de polder in te wandelen. Ik kreeg te maken met nog een angst, een enge man op een fiets die omdraaide toen ik niks vermoedend op een bankje zat. Toen hij weer omdraaide en me dus weer voorbij was zette ik het op een lopen, hij kwam me achterna en gelukkig kwam om de hoek een paar joggers me tegemoet gelopen, heel ver weg, maar er was iemand. Gelukkig was ik op tijd bij de auto.
Mamsan was het duidelijk ff kwijt, want was ik labiel? was die man echt zo dreigend? tjemig, wat voelde ik me alleen, bang en dom. :? :shock:

De volgende dag werd het er thuis niet beter op, als ik mijn buikklachten net ff vergeten was, dan vroeg mijn man goedebedoeld, heb je nog buikpijn? We liepen dus voor het eerst aan te modderen. allebie onrustig en niet echt kunnen praten. :cry:
Toch maakt hij de enige juiste opmerking, san als je nu eens ff de huisarts belt. Ik zeg , ja mop je heb gelijk.

Bij de huisarts in de wachtkamer denk ik , wat doe ik hier? Maar goed ik ga naar binnen en vertel hem mijn klachten. De huisarts onderzoekt me en kan er niks van maken. Hij weet mij gerust te stellen maar hij zich zelf niet. Hij zegt tegen me, jij bent je onbezorgdheid kwijt, maar ik ook. Dus we hebben samen bedacht hoe we met dit omgaan. Het is namelijk niet de eerste keer die buikklachten. Ik vraag hem nog of het een nasleep van de chemo kan zijn en hij antwoord met, dat vind ik te gemakkelijk, tuurlijk kan dat zo zijn, maar dat lost nu ff niks op. :?
Heel fijn en vertrouwend gesprek dus. Er zijn een aantal onderzoekjes aangevraagd om alles uit te sluiten en hij verteld me dat hij alle uitslagen zal overleggen met mijn internist.
Nou ik ga daar weg met al veel minder buikpijn. :D

De volgende dag staan de jaarlijkse echo en mammo op het programma. Mijn vriendin streepje :wink: gaat mee. Mijn man kan dan ff bij de kids blijven. Dat lijkt ons beter want door de spanning hebben ze nogal last van verlatingsangst.
We komen aan bij de mammo, dat gaat allemaal wel goed. De mevrouw is erg aardig :lol:. En streepje mag zonder tegengas gewoon mee naar binnen.
Dan de echo, daar is dus duidelijk weer een gans aan het werk. :(
Maar goed ganzen moeten ook eten dus toe maar. Ze vind het duidelijk geen goed idee dat mijn vriendin en ik eisen dat we met zijn 2en naar binnen gaan. Nou wij vinden dat het enigste idee, dus het mag.
Als ik dan de kamer van de echo binneloop heb ik altijd ff de gedachte, nee san het is niet voor een zwangerchap, raar gevoel heb ik dan als mijn borsten de gelie toegeprutteld krijgen ipv mijn buik.
Maar goed, die gans ziet de blauwe plek van de schildwachtklier operatie en vraagt wat dat is. Nou ja, ik leg het nog wel een keer uit.
Ze heeft nog wat vragen die vallen in de categorie, hoog ganzen gehalte.
Dan doe ik mijn arm omhoog en zegt ze, o alle lymfeklieren zijn weggehaald.
Ja, en??? is mijn uitdrukking
De echo gaat verder goed en ik ben toch wel opgelucht als het klaar is
Als het klaar gaan we door naar het lab
De huisarts heeft dus een aantal bloedonderzoeken aangevraagd.
We gaan daar heen en ik zeg tegen streepje, nog zo"n hel veeg let op
en ja hoor, tuurlijk zegt die prikdame, tjee wat zijn je aders hard
Ja zeg ik, ik heb chemo gehad
zij :o,ben je erg ziek geweest van de chemo
ik :ja :?
zij: geef je andere arm maar
ik: kan niet lymefeklieren weg,
ik:neem dit kleine adertje maar met een dun naaldje
Dat doet ze gelukkig en dat gaat in 1 keer goed :lol:
Dus de mevrouw heeft een punt gescoord.
Nou na een dikke 2 uur staan streepje en ik weer buiten.
Streepje is erg verbaast hoe het toch allemaal verlopen is en in zijn werk gaat.
Ik zeg, nou dit was nog helemaal niks, het is eigenlijk fantastisch verlopen, geloof me het kan zat erger. Ik ben blij dat streepje is meegegaan. Nu heeft ze ook eens gezien hoe het er allemaal aan toegaat bij wat simpele controlebezoekjes. Ze is een dikke stuen voor me geweest.
Ik bel manlief op en vertel dat het allemaal oke gegaan is, en ik heb nergens niks verontrustends kunnen merken.

En nu, nu is het vrijdag en heb ik mezelf wel weer terug gevonden.
Ben gisteren ook nog bij een lieve amazone wezen beppen. :wink:

Dus we lopen deze ochtend quasi relexed het dorp in :lol: en ja dan zijn er toch weer mensen die vragen hoe het met me gaat, en opmerkingen over mijn haar hebben, en ja ik ben het helemaal zat. Wanneer laten ze me nu eens. Maar ja, ik ben nu wel voortaan een ster in het ergens om heen lullen. :?

Gelukkig hebben we het hier thuis weer gezellig op de rit, en gelukkig heb ik lieve mensen om me heen, maar mag ik er van balen dat het gewoon geen echte vakantie week is. Iedere dag onrust, iederen dag een arts gezien. :twisted:
Wanneer houd het op, wanneer ben ik en de rest er helemaal klaar mee?

Die onrust over die buikklachten vond ik echt niet fijn, dat laat ik me niet meer gebueren.
Ik heb er onbewust zelf voor gekozen om er langer mee rond te lopen en het te laten sudderren, heel dom, niks voor mij.

Maar vanaf nu sta ik er weer hoor, stralend en gewoon weer helemaal 1 met het idee dat ik 93 word. Helemaal 1 met mijzelf en 1 met mijn gezin.

Dus mamsan is weer helemaal heppy de peppy en vind het niet eens een punt dat de uitslag van de echo en mammo pas op 24 augustus komt.

grxxtjes
mamsan

Offline
Berichten: 496

en toen

[b]dip dipper dipst[/b]

ofzo iets, kijk mamsan is wel vrolijk, maar niet in haar hart. Ik ben onrustig, en dat zint me niks. De laatste keer dat ik onrustig was , was in de zomer van 2004.....
Ik wil nu ff zoveel schrijven, en zelfs dat lukt niet :? .
Ik krijg het niet helder. ( mijn man ook niet geloof ik)

Heb wel contact gehad met de assistente over de uitslagen. Alles was binnen en de huisarts belt me morgen zelf terug...
Goh waar heb ik dat meer gehoord. :?
Ik weet met mijn verstand ook wel dat het niks hoeft te betekenen, hij kan immers ook het idee hebben dat hij het zelf wil afhandelen, maar daar hebben mijn tranen nu toch geen boodschap aan. :twisted:

Over de echo en mammo heb ik helemaal geen onrust, maar het feit dat ik me niet lekker voel, buikpijn en minder eetlust, moe en onrustig en slapeloosheid maken toch wel dat ik me best wel zorgen maak
Ik schreef het al eerder, helemaal niks voor mij :cry:

Net belde de mammacare verpleegkundige op
Ik zit gelijk stijf in mijn stoel, denk zie je wel, het is al helemaal rond
maar wel nee, ze ging van baan veranderen en omdat ik een speciaal plekje in haar hart heb wil ze me dat zelf laten weten. :lol: :lol:
de skat,
We praten wat en na 2 vragen ligt mijn muurtje om.... :cry:

En toch ga ik vanavond alles op een rijtje zetten en mijn rust op zoeken
En ik weet dat me dat in stilte op mijn eigen plekje wel gaat lukken....

Dan ga ik morgen met angie een dagje op stap.... ik ga er voor vechten dat ik met gevoel en hart kan genieten morgen. de huisarts gaat me mobiel bellen morgen en die gaat onze dag niet verpesten. o zo. :!:

Offline
Berichten: 496

en toen

[b]Belde de huisarts me zelf al vroeg op voor de afgesproken tijd[/b]

ja dan doet je hart het heel ff niet, schrik, waarom belt hij nu al..
Maar als hij dan zegt dat alles [size=150][b]goed [/b][/size]is gaat je hart weer heel vrolijk kloppen.
Ik heb een super huisarts, hij had gehoord dat ik gebeld had gister dus belt me nu net tijdens zijn drukke spreekuur terug. Hij verteld alles waardes, die weet ik al niet meer, boeien....
Maar zegt hij, je blijft wel komen als er iets is zodat we alles uit kunnen sluiten.....Nu het bloed en alles goed is wil niet zeggen dat je van je klachten af bent. Nou geloof me die zijn al een stuk minder nu..
Hij is echt goed bezig, :lol:

Dus mamsan gaat lekker genieten vandaag
angie, here I come....
(we hebben een hoop te bepraten vanmiddag :wink: )

grxxtjes
mamsan

Offline
Berichten: 496

en toen

[b]was mamsan weer wat rustiger[/b]

omdat gunstige uitslagen dat effect nou eenmaal hebben :lol:
en omdat mijn vriendin streepje me er gelukkig op wees dat ik het emotioneel wat zwaarder heb nu, omdat milan vrijdag 1 jaar word. Daar zit ik tegen in te hikken....
Dan gaat het balletje in mijn gedachte weer rollen, dan is alles een jaar geleden. Schijnbaar moet een mens de ellende nogmaals door om af te sluiten ofzo. Toch, nu ik een "reden" heb voor mijn dip ben toch wat rustiger. Immers dan is de onrust geen signaal dat er iets mis is in mijn lijf, maar gewoon een reactie op wat gaat komen> pff, moeilijk en raar mens ben ik toch, gelukkig zijn er mensen en amazones :wink: (ja dat zijn ook mensen :lol: ) om me heen die me dingen laten inzien als ik het zelf niet zie....

Mijn mannetje had nog wel ff zoiets van, maar nu heb je toch nog steeds buikpijn, Ja schat, maar ik wil het nu eerst zelf ombuigen naar positief zijn
Ook hij is weer rustig..

[b]rust rustig, rustiger.....[/b]

Offline
Berichten: 496

en toen
[b]
werd milan 1 jaar[/b] :lol:

Het was een mooie dag, niet zo heel veel mensen, beetje verdeeld over de hele dag. Milan is een erg simpel mannetje, en al die aandacht is hem soms net te veel. Die cadeautjes en taart is ook niet echt wat hij in gedachte had, nee gewoon zijn flesje bij mams op schoot, das pas feest... :lol:
En dat vind mams eiegnlijk ook wel, want zo gewoon was dat immers niet. :lol: :lol: :lol:

Toch was ik op de dag zelf helemaal niet emotioneel. En dat heeft me savonds en de dag erna erg bezig gehouden. Ik zat echt op slot zo leek het wel. Heb niet eens bij het tijdstip stil gestaan, sterker nog, ben in gedachte helemaal niet bezig geweest met bevallen en het ziekenhuis van een jaar geleden. (dat had ik met die andere 2 duidelijk wel). Ik vond het dus wel een mooie dag, maar heel raar een emo. lege dag..... :cry:

Misschien kwam het doordat ik de hele week al emotioneel en daarmee doende was.
Misschien kwam het doordat ik milan pas kort echt toelaat ..
Misschien kwam het door de lieve mensen om me heen..

Misschien kwam het,,,, ach weet ik veul, ik moet maar eens leren niet
alles helder te hebben. Het is goed zo
We hebben genoten, op naar het volgende feestje....

grxxtjes
mamsan

Offline
Berichten: 496

en toen

[b]zat ik op de wip[/b]

Ik wil wel vooruit en dan gaat het niet
en als het wel gaat wil ik niet
jekkerdejek

Ik ben zo bezig met aftasten hoe ik nu verder wil dat ik soms niet eens weet wat ik wil.
Wat vind ik nu eigenlijk echt leuk.
De kinderen zijn heel leuk, maar na 15 maanden thuis te zijn ben ik toch wel toe aan een andere omgeving.
Vind ik dat mijn werk leuk is , pff, ik weet ook niet, is al die tijd allemaal door gegaan zonder mij en op mijn oude plekje kom ik toch niet meer.
Maar tuurlijk heb ik wel zin om aan de slag te gaan. Maar dan komen ze met zo'n gehandicaptenstatus aan zetten. Op zich niet zo erg, het verandert mijn gezondheid niet, maar ik hou niet van stempels.
En wat moet ik de hele dag op een suf kantoor, heb er niet eens papieren voor.
Over een tijdje gaat de thuishulp weg, dan moet ik het alleen doen.
Van de ene kant sta ik te trappelen, maar van de andere kant, HELUP!!!
En dan al die mensen die me overal te pas en te onpas blijven aanspreken
daar word je toch ook soms zo moedeloos van
Op dagen dat ik het er niet over wil hebben kom ik alleen maar ganzen tegen. Echt je kunt het zo gek niet bedenken, bij elke stap die ik zet in dit dorp is er wel iemand die iets van me wil weten of die iets over me te zeggen heeft.
Soms wil ik gewoon mijn koffer pakken en weg.
Weg van dit dorp, weg van mijn verleden, en weg van alle artsen.
Want ja, die afspraken staan met kleine letters in de agenda maar in hoofdletters in mijn hoofd.
Morgen is het weer zover, uitslag echo en mammo. Het is wel goed, anders hadden ze al lang gebeld. Maar wat doet die bult op mijn litteken onder mijn oksel :shock: . Ik weet en denk dat het vocht is of littekenweefsel. Vorige week was ik daar helemaal zeker van. Vandaag iets minder zeker.
Ik weet dat koffers pakken ook niet veel zal helpen, want ook dan moet ik nog steeds zelf mijn leven leuk inrichten, en zelf gezellig maken.

Dus mamsan gaat de koffer weer wegzetten, en maar doen wat ze op dit moment wel leuk vind. nieuwe meubels uitzoeken :shock: :wink: .
Dus zo is het nu, ik zit op de wip, wel in balans, maar het slaat wel steeds door naar 1 kant
Of ik ben kei blij en niks kan me onderuit halen. Gelukkig is dat meestal het geval.
Of ik ben intens verdrietig en zie het allemaal niet meer zitten
Maar vandaag ben ik dus in het midden van de wip gaan zitten
hij staat stil, en ik kijk rond. In afwachting. niet blij maar ook niet verdrietig.

Grxxtjes
mamsan

Offline
Berichten: 496

en toen...

[b]wilde ik een ander kopje boven aan in mijn weblog hebben [/b] :wink:

Nu ik zo'n goed nieuws gehad heb, ben ik toch eens kritisch aan het nadenken gegaan waar het misging. Wat is er misgegaan dan?
Nou dat ik me een week lang zo angstig heb gevoeld dat ik niet eens meer alle normale lichaamsfuncties had. Eten werd niet verteerd en de inwendige kachel was stuk. Ik kan niet omschrijven hoe erg deze reis mijn angst was. Vorig jaar bij de diagnose was ik wel bang, bang voor kanker, maar wist ik toen werkelijk waar ik bang voor was? Welnee, toen kon ik toch nog vaak wel denken, het komt vast ammel goe. Relativeren is het halve werk. Nou dat kwam het ook wel, maar die chemo heeft me toch wel heel veel gekost. :evil:

En toen na maanden van opkrabbelen, de innerlijke rust terug gevonden te hebben was ik toe aan intens genieten. Ik was net op het punt dat ik alles weer aan het oppakken was. Mijn leven werd opnieuw ingericht. Een drukke agenda met leuke dingen, helemaal in balans. Ik was vol vertrouwen. Wist zeker dat ik geen kanker meer had. :lol:
Toen was daar die knobbel ineens, geboren optimist die ik ben denk ik nog ruim anderhalve week dat het wel losloopt.

Dan op een ochtend is de knobbel aan de buitenkant zichtbaar
Ineens besef ik dat het ook wel eens foute boel kan zijn. :cry:
Dan komt de dag dat we op controle bij de chirurg zijn, we draaien de parkeerplaats op en ik voel het ineens. Ik weet het zeker, het is niet goed die knobbel.
Ik hoop dan eigenlijk toch nog dat hij gaat zeggen dat het littekenweefsel ofzo is.
Samen met door hoe hij mij benaderd en de opties die er zijn, krijg ik het idee dat al vast staat dat het foute boel is. :?

We gaan naar huis, een week vol spanning. Vorig jaar was dat niks in vergelijking bij nu. Nu weet ik wat chemo is, nu weet ik wat het is om kanker te hebben. En als het inderdaad fout is, zou het ook mega fout zijn. Het groeide immers dan dus heel snel, en tja, wie weet tot waar het zit.
Ik heb me die week allerlei scenario’s voorgesteld, en kwam steeds uit bij kwaadaardig, Kijk en dat is doemdenken wat eigenlijk niks voor mij is. Daar ging het dus mis. Want ook mijn partner en omgeving zijn er aan gewend dat ik dingen goed aan voel komen. Dus ook die kregen het helemaal benauwd.

Normaal gesproken denk ik eigenlijk altijd richting, kom ammel goe. Dat zit in mijn systeem.
Maar nu niet, zelfs als ik al kon bedenken dat het toch ook goedaardig zou kunnen zijn, kwam er nog een operatie aan te pas met alle toeters en bellen. En dan in de oksel zonder lymfeklieren, ik werd er niet vrolijk van.

Daar kwam nog eens bij dat bijna overal waar ik kwam mensen me al opgegeven hadden. Ik was immers die jonge vrouw met kanker en die opnieuw een knobbel had. De indianenverhalen kwamen van stal.
1 +1 =2 , knobbel + knobbel = ze gaat vast dood. :evil: :evil:
Nou en daar kon ik dus weer helemaal niks mee. Want met bijna alle doem scenario’s die er mogelijk waren zag ik mezelf toch nog levend rondlopen na afloop. :lol: (zelfs het afsluiten van een begrafenis verzekering 2 maanden voor mijn diagnose van vorig jaar kan mij niet overhalen om te denken dat het wel mijn tijd is om te gaan)

Bij de diagnose van vorig jaar was ik helemaal lam geslagen, kon niet denken. Nu in de afgelopen week zat de sneltrein in mijn hoofd. Ik heb heel veel energie gestoken in het voor mijzelf helder krijgen van een aantal zaken. Ja want ik kon nu wel dingen bekijken en beslissingen nemen. Dat had ik er dus wel van geleerd, dat een arts niet alleen bepaald.
Met hulp van een aantal amazones had ik dus duidelijk gekregen hoe, wanneer en waarom ik een second opinion wilde bij welke uitslag ook Bedankt nog dames.
Over de scenario’s nadenken bracht een klein beetje rust, en was het enige wat ik kon

Dan is daar de uitslag, :lol: goedaardig :lol: , wij en de arts zitten wat verbaasd rond te gapen. Maar o zo blij.
Voor zover een mens klaar kan zijn voor slecht nieuws waren wij dat wel en dit goede nieuws is dus niet wat wij en hij verwacht hadden. De arts besluit dan toch om de tumor dezelfde dag toch nog te verwijderen. Ik denk dat ik nu pas begin te wennen aan het super optreden van mijn arts, snel en zonder enkel risico. Kreeg ik daar vorige week de kriebels van, nu is het een verademing :lol: . Second opinion is dus ineens helemaal niet meer aan de orde.
Zelfs de opmerking van de arts dat een punctie niet sluitend hoeft te zijn en dat onderzoek van de hele tumor de diagnose pas definitief maakt zit me maar 1 dag dwars…. :shock:

Ik weet en voel het nu weer beter, het kom ammel goe :lol:
En waarom ik dat zo stellig geloof en eigenlijk zeker weet wil ik misschien nog wel eens toelichten… :?:

Voor nu is mamsan blij, blij dat ik mijn agenda weer kan openslaan. Het is een mooi boekje wat weer happy gevuld kan worden. Vorige week dacht ik nog dat ik hem wel weg kon gooien voor dit jaar en op die plaats mijn ponsplaatje met afsprakenkaartje moest komen te liggen… nou mooi not dus. De agenda ligt open en is gevuld met de enige juiste afspraak,
Kijk om je heen en geniet [kiss] en doe het rustig an :wink:

Ik wil dan nog ff jullie amazones, en alle lieve mensen om me heen bedanken voor alle steun. Alleen kom je dit echt niet door. En al die positieve gedachtes hebben dus echt wel heel veel geholpen [dans]

Grxxtjes
mamsan

Offline
Berichten: 496

en toen
[b]
Was het maandag, 4 werkdagen na het weghalen van de bobbels[/b]

Zegt mijn mannetje net: heb je gebeld vandaag?
en ik dus nee, wie moest ik bellen dan?
Nou voor de uitslag. zegt hij
Oops :oops: , vergeten dus :lol: :lol:
Hoe bestaat het, we mochten inderdaad vandaag bellen voor de uitslag en als die er was mochten we weer gelijk komen.
Nou ja, kun je nagaan waar ik mee bezig ben
In elk geval geen angst deze reis
Met de punctie wist ik bijna zeker dat het foute boel was, en nu ben ik dus zo zeker als wat dat het ammel goe komt...
Ik ga er gewoon vanuit dat woensdag de hechtingen eruit gaan en we dan tuurlijk een goede uitslag krijgen en dan case closed :lol: , uitrusten en de stijgende lijn weer oppakken....

grxxtjes
mamsan

Offline
Berichten: 496

en toen..
[b]
was de uitslag definitief oke[/b] :lol: :lol: :lol:

We werden geroepen en de arts stond nog met de klapper open en vertelde met de deurklink nog in zijn handen dat het allemaal goed was
Hij grijnsde van oor tot oor, was zichtbaar opgelucht en wij al helemaal
Hij heeft het nog 3 keer nagelezen en er stond echt heel duidelijk dat het vetweefsel met bindweefsel was
Wij zijn met zijn drieen helemaal blij en opgelucht
Tuurlijk had ik vanmorgen toch wel de kriebels, maar ik "wist" dat het goed was.
Flip wil nog wel wat dingen weten hoe het allemaal kan en zo
Ik wil maar 1 ding , die hechtingen eruit en wegwezen
De arts is erg tevreden over de wond, en ik ook, heb er echt bijna geen last van gehad.
We sprken af met de arts dat we hem pas over een jaar terugzien
Ik krijg de papieren voor echo en mammo alvast mee

Dus boek is dicht
mamsan gaat zo lekker zwemmen met alle kids :lol: :lol:

Offline
Berichten: 496

en toen

[b]voel ik wat ik bedacht had, en bedacht ik wat ik gevoeld had....[/b]

Ik was de laaste weken bezig met de “volgende stap”.
Wat was mijn volgende doel, hoe zal ik mijn leven inrichten, wat zou mijn volgende leermoment worden. Waar kan ik mijn energie veld voor gebruiken? Vragen waar ik druk mee was, in mijn hoofd, nadenken en nog een nadenken :-k , onbewust, want ik dacht dat ik echt aan het genieten was.

Toen kwam daar die verdenking op een uitzaaing :cry: .
Gelukkig liep het goed af, ik mocht mijn agenda weer openslaan en verder leven :lol: .
En toen dacht ik ineens, maar ik hoef helemaal geen volgende stap te nemen.
Ik mag zijn wie ik ben en mijn leven leven zonder nu te groeien.
Ben genoeg gegroeid, in een jaar tijd heb ik geleerd waar ik ook best 10 jaar over had kunnen doen.
Sterker nog, het is wel ff klaar, ik kijk om me heen zie alleen maar mooie dingen. =D>

Ik voelde dat na alle behandelingen ook alwel, maar toch zit het kennelijk in me om verder te willen stomen, terwijl er toch ook wel signalen waren die me vertelde hou je energie bij jezelf....
Maar ik had dus kennelijk toch nog 1 terugwerpmoment nodig om dit vast te houden.
Want nu sinds de goed nieuws dag van vorige week is elke dag een cadeautje, dat beseffen en werkelijk voelen is nu veel intenser als voor die weken. Als de uitslag niet goed was geweest, had ik vandaag niet kunnen zwemmen met milan, etc etc. Dat besef is er.
En tuurlijk zal dat wel weer minder worden als de tijd verder tikt.

Maar toch ga ik nu eens doen wat ik in mijn 32 levensjaren toch veel te weinig gedaan heb. Genieten van alle momenten. Tis zo makkelijk gezegd, maar werkelijk genieten van een moment zonder na te denken over het volgende plan lukt me nu wel. Zelfs boodschappen doen kan toch echt wel leuk zijn, ik maak er zelf maar een feestje van, een ander doet het niet. \:D/

Rust, echt rust.
En als ik toe ben aan grote stappen vooruit merk ik dat gauw genoeg
Voor nu vind ik het prima zo, zie van dag tot dag wat er op mijn pad komt...
Ik zit dus weer op het midden van wip en kijk rond, maar wel met een vette glimlach op mijn snoet... [ok]

[size=75]En ach ik heb deze maand helemaal ook geen tijd om te werken. :oops: :lol:
jaja collegas dat lezen jullie goed :wink:[/size]

grxxtjes
mamsan

Offline
Berichten: 496

en toen

[b]had mamsan opnames voor de documantaire [color=violet]Pink Amazones[/color][/b]

De opzet was dat de hoofdpersoon met lotgenotes een gesprek zou hebben, de zoektocht naar alles wat er op je afkomt en hoe daar mee om te gaan. De hoofdpersoon heeft de diagnose net gehad en is via deze site in contact gekomen met oa mij dus. Het werd dus een soort "vraag maar raak", maar dan in het eggie.

Om elkaar wat beter te leren kennen, gingen we tijdens een etentje al praten en "proefdraaien". Nou heb ik dat :? , pitskont eerste klas en dan gefilm worden. Ik dacht dat gaan ze thuis leuk vinden, nu at ik wel op wat ik niet kende :? . Je gaat je dan ook druk maken om sla die nog aan je tanden plakt enzo, om maar te zwijgen over het eten wat op de placemet lande ipv keurig op het bordje :?
Tja, het is geloof ik niet helemaal mijn ding
Maar goed, ik zat daar niet om mooi te wezen, maar om lotgenotes vooruit te helpen.

Na het eten werd er een cosi opstelling gemaakt met kaarsjes enzo.
Als de camara''s uit stonden kan mamsan heel goed praten
maar als ze draaien ben ik een beetje kort door de bocht zo heb ik het idee. Het is heel moeilijk als je elkaar al vaker gesproken hebt, om dan te vertellen alsof je dat de eerste keer verteld aan diegene. De tweede keer word de versie nog korter...
Het werkt soms ook gigantisch op je lachspieren
Denk dat mara en ik wel 10 minuten aan bloopermateriaal gemaakt hebben.
Ik heb toch wel een aantal dingen vanmezelf er in kunnen brengen

Er is uiteindelijk 5 uur gefilmd, en dat worden uiteindelijk 10 minuten in de docu
Dus ze hebben ons verzekerd dat het ammel goe komt :wink:

Bij thuiskomst was ik best wel heel trost op mezelf
Heb het toch maar mooi gedaan, al bereik ik er maar 1 vrouw mee, dan heb ik het er graag voor over gehad
Ik ben ook dankbaar dat ik er aan mee heb mogen werken.
Het heeft mijzelf ook toch nog een eye-opener gebracht :shock:

Zondag de openingsscene, en dan is het wachten tot de DVD klaar is.

grxxtjes
mamsan

Offline
Berichten: 496

en toen

[b]Was het 22 september 2005 [/b]

Precies een jaar geleden kregen wij te horen dat de tumor in mijn borst kwaadaardig was. Ik heb er veel aangedacht vandaag.
Zag het op voorhand als een mooi "signaal" dat juist vandaag ook de lancering van de Pink ribbon 2005 zou zijn.
Ik heb genoten van de boottocht, van het mooie weer, van alle lieve en krachtige amazones, en van steef [kiss] .

Maar wat is de confrontatie toch moeilijk, had niet verwacht dat het zo veel zou losmaken bij mij. Tja daar sta je dan met kom ammel goe :? .
Toch ben ik er dus nog niet zo klaar mee als ik zelf dacht.
Of waren dit de laaste tranen? Het nummer wat er gezongen werd was misschien ook niet zo heel handig gekozen, of juist wel :?

op naar verder...

Ik ben vrouw/verhaal, nr 99 in het blad, zo mooi
flip en ik zijn getrouwd op 9-9-99, dus tja we hebben echt wel iets met dat getal.

Ikkes en steef, thanks voor de ruimte en de warme woorden.

http://www.engeltjes.net/photos.asp?iCat=46

grxxtjes
mamsan

Offline
Berichten: 496

en toen

[b]had mamsan opnames voor de documantaire [color=violet]Pink Amazones[/color][/b]

Vandaag is de openings-scene opgenomen. Er had zich een groep van 45 vrouwen verzameld in het roze. De dress code was wit spijker en lichtroze. Mamsan was niet de enige amazone. Er waren er plenty :lol:

We stonden met 40 in een park ongedwongen in een kring te kletsen
Het was zo gezellig dat we soms het sein van de regie compleet gemist hebben :?
Er kwam steeds een dame aangekacheld en die moest dan heel enthousiast in de groep worden opgenomen.
haaaaaaaaai :wink:

Daarna gingen we met zijn allen in een grote strakke kring staan
We moesten heel blij omhoog kijken in de camara
op een teken gingen er 40 vrouwen, kei strak :wink: door de knieen
zo bleven er 5 staan.
Heel indrukwekkend,
Uitgebeeld dus de verhouding 1 op de 9 vrouwen krijgt de diagnose.

Het was wel leuk om mee te doen, wel erg vermoeiend.
ben je benieuwd welke amazones er nog meer waren
Foto's staan op onze eigen website, is niet van tijdens de opnames, maar van na afloop, het was een duidelijk kodak moment
(de andere foto's in dat rubriekje zijn van de opnames van het lotgenote -gesprek)

Streepje bedankt dat je met me meeging, het was erg gezellig.

Offline
Berichten: 496

en toen

[b]zocht ik de klaagmuur op en kreeg erg veel vragen[/b]

sorry dus daarvoor, niet zo handig, ff klagen en dan de hort op gaan :wink:

Allereerst had ik dus vanmorgen een gesprek over mijn werk, reintegratie.
Het zou plaatsvinden met 4 mensen, en er kwam er 2 opdraven en daarvan was ik er 1 :? . Ik heb besloten om toch door te zetten, wilde onderhand wel eens weten waar ik aan toe was. Dus daar zat ik dan met met kersverse baas. Mijn oude baas is per 1 oktober van baan veranderd, vandaar.
Dus ja, het voorstel is dus therapuetisch aan de slag, het zal projectmatig documentatie worden. Ik vind het best.
Er word wel gevraagd wat mijn eigen ideeen waren, nou die heb ik bewust niet gemaakt, want dan vallen dingen misschien tegen, ik had bedacht als ik er blanco heen ga, komt het ammel goe.
Dus half oktober ga ik aan de gang is de afspraak en ja ik heb er zin in.

Verder ging ik vandaag ff naar de oncoloog om naar mijn longen te luisteren. Ik ben nu zo'n 4 weekjes beetje kort van adem. Ik zelf denk dat het van de cavia komt die rowan met zijn verjaardag kreeg. Dat klopt namelijk helemaal met de tijd zeg maar dat ik last kreeg. Ik ben nogal allergies van aard dus ik denk dat het ammel goe komt
Wel goed opzich dat de oncoloog een long foto wil maken, maar ja, het wachten is jullie allen bekend.

En dan de hulp, niet zo handig dus.
2 weken geleden heeft mijn man verlenging aangevraagd en telefonsich gekregen. Omdat de schriftelijke bevestiging daarvan nog niet binnen was en de oude zaterdag verloopt , zijn we er maar weer achteraan gegaan. Wat blijkt, het is nog helemal niet zeker , er moet opnieuw een indicatie opgemaakt worden. jekkie, ik was er van uit gegaan dat mijn vaste hulp de hele maand oktober nog hier zou zijn, dus dat ik mijn stijgende lijn van voor de "knobbel" weer ff kon opzoeken en verder bouwen.
Ik krijg nu toch wel een beetje de indruk dat de hulp dus afloopt, en ja, tuurlijk kan ik best moeder zijn voor 3 kids, maar ik ben toch ff aan de wankel. Maandag is erg snel ineens :? :shock: Voel me nog niet zo sterk dat ik die sprong durf te wagen.
Nou ja, als ik dan geduwd word moet ik wel springen en dan zal het ok wel goed komen..

grxxtjes
mamsan

Offline
Berichten: 496

en toen

[b]kregen we toch weer wel verlenging[/b]

Het was een zwaar gesprek vanmorgen, de indicatie mevrouw was duidelijk met de missie weg gestuurd om de uren te verminderen en drastisch ook. Op zich klinkt het ook logisch, het gaat immers best wel heel goed met me.
Maar als je 43 weken :shock: hulp gehad hebt, is het niet zo handig om 4 dagen van te voren te melden dat het stopt. Er is in augustus ook een indicatie geweest en toen hebben we een plan de campagne gemaakt
Die is niet helemaal gehaald vanwege de knobbel, en nu werd het plan dan zomaar van tafel geveegd :shock:

De richtlijnen zijn drastisch veranderd en nu zouden we in aanmerking komen voor 3 uur huishoudelijk en that is it
Jammer dan van die richtlijnen, flip en ik hadden duidelijk een ander idee.
Gelukkig heeft flip na een hoop heen en weer gebeld ondersteund door onze hulp het toch voor elkaar gekregen. Tuurlijk ook met dank aan de indicatie dame want die zal zich behoorlijk hebben ingezet.
De indicatie is gesteld dat ik alleen kan zijn met milan, maar niet met 2 of 3 kids. Nou ja, rare gedachte gang als je bedenkt dat ik juist milan nog moet tillen :? De belasting ligt bij mij "gewoon" met 3 kids in huis de boel draaiende houden zonder al te veel gefoeter..
Al met al kwamen ze dus na een hele dag gepruttel op 3 uur mindering in de week :shock: .
Nou ja, waar hebben we het over...

Maar ik ben blij, nu kan ik me mentaal gaan voorbereiden op de tijd die gaat komen in november dat ik het allemaal weer zelf wil en kan gaan doen. Komende week mijn stijgende lijn weer opzoeken en verder bouwen zodat ik er sta en klaar voor ben in november.
Tuurlijk doe ik het ook nu al het liefste zelf, maar kan ik het helpen dat ik nu door die K knobbel van 3 weken terug ff zo'n gigantische mentale terugslag heb gehad...

In mijn verre omgeving zijn er soms toch signalen zo van kun je het nu nog niet zelf doen.
Ik denk dan maar, nou als het perse zou moeten misschien wel met wat hulp van vriendinnen , maar ik wil en doe het in mijn tempo, en die is langzaam, nou en?

grxxtjes
mamsan

Offline
Berichten: 496

En toen

[b]ging ik arbeidstherapeutisch aan het werk[/b]

nou ja, aan het werk, ik ben vandaag 3 uurtjes aanwezig geweest :wink: . Toen ik bij mijn vertrouwde plekje aankwam hinger er slingers en ballonnen, en er lag een grote puntzak met spekjes :lol: . Ook nog een kadootje. Ik vond het kei-schattig, had het echt niet verwacht.

Ik was het nog niet verleerd, bij het inloggen had ik gelijk al ruzie met de computer. Die verlopen passworden is echt een drama bij ons :evil: . Mijn hele inbox stond ook nog eens giga vol. En de helft was steeds een reminder dat mijn out of office toch wel echt was verlopen. Ik zou immers op 27 oktober 2004 terug keren van zwangerschapsverlof.
Au. :cry:

Het verbaast me hoe snel je alles weer oppikt, telefoonnummers, interne regeltjes etc etc.
na 1,5 jaar was ik alleen de koffie tijd vergeten
das ook dom :-k

Ik heb het naar mijn zin gehad. Het is goed om weer tussen de mensen te zijn, en vooral ff uit de kinderen.

Morgen weer lekker naar mijn werk.
We hebben teamoverleg, jammie jammie :shock: , ben benieuwd hoelang ik dat leuk blijf vinden..... :wink:

grxxtjes
mamsan

Offline
Berichten: 496

en toen

[b]was mamsan nog meer blij en opgelucht[/b]

want heb net bericht gehad dat onze lieve thuishulp nog 6 weken volledig mag blijven.
Dus het afscheidsfeestje gaat morgen niet door :wink:
[dans] [dans] [dans] [dans]

grxxtjes
mamsan

Offline
Berichten: 496

[color=darkblue]en toen

[b]actie reactie gevolg[/b]

pijn en ellende : slapeloze nachten
huilende kinderen : slapeloze nachten

steunpilaren die scheuren : bange nachten
verwachtingen die ik niet waar kan maken : bange nachten

zorgen en angsten : slapeloze nachten
herbeleving : slapeloze nachten

hulp vragen : eenzame nachten
afhankelijk zijn : eenzame nachten

teleurstellingen : onrustige nachten
hormonen : onrustige nachten

verstikkende familiebanden : slapeloze nachten
eenzaamheid : slapeloze nachten

opmerkingen met een weerhaakje : verdrietige nachten
schuldig voelen : klote nachten

moe van lijf en geest, de rek is er uit
mamsan is geknakt, en trekt zich terug

goedbedoelde adviezen, opmerkingen handaanreikingen en oplossingen hebben niet automatisch het gewenste effect.
emoties gaan met me aan de haal, verstand is zoek.
waarom klink ik ondankbaar terwijl ik juist iedereen zo dankbaar heb.....

het komt ammel wel goed, maar mag ik ff vragen wanneer ?

sharon vraagt of we een spelletje doen
das goed meis, zeg ik
ze geeft me een kus, en ik vraag van wie ze dat geleerd heeft
haar stralende antwoord is : van jou mama
[kiss] [/color]

waar zijn de tissiues :cry: :cry:
mamsan

Offline
Berichten: 496

en toen

[b]linksaf, rechstaf, of toch een rondje[/b] :?:

Mensen om me heen hebben mijn ware ik vaak gezien afgelopen jaar
Waarom?, omdat ik een open boek ben, een echte prater.
Een jaar lang, heb ik steeds iedereen om me heen rechtop gezet
Om vervolgens mijn eigen kwetsbaarheid te kunnen laten zien

Langzaam aan merk ik bij sommige mensen dat ze “het” zat zijn
Mijn verstand weet wel dat ik er niks aan kan doen om “het” te zijn
Maar mijn gevoel zegt dat ik 1 ben met “het”
“Het” is namelijk de situatie, de mijne dus, mijn ziekte . Hoe kan ik het los zien. :?
“Het” heeft me gevormd, en “het” is wie ik nu ben.
Dus ja, als mensen roepen dat ze “het” gehad hebben, voel ik me een klein beetje aangevallen :cry: .

Hulp vragen is niet mijn ding,
dingen uithanden geven inmiddels helaas wel
Afhankelijk zijn is niet mijn ding,
dingen uit handen geven inmiddels helaas wel

Diepgaande gesprekken hebben me altijd de goede kant opgeholpen
Maar als ik nu toch niet eens meer zie wat ik werkelijk leuk vind :cry:
Wat heeft een goed gesprek dan nog voor zin

Erg dankbaar ben ik voor mijn mooie gezin, maar een leven van een mooi gezin alleen is niet voldoende voor mij. Ben ik nu te veeleisend ?
Kon ik het maar weer eens gewoon over het weer hebben ………
Was het leven maar weer eens simpel

Het bankhangen wat me nu geen moeite kost is eigenlijk niet mijn ding
Maar als het zo doorgaat word het wel mijn ding :?

Ik snap zelf ook best dat ik er weer sterker uitkom.
Maar ik vond mezelf eigenlijk wel sterk genoeg.
De operatie heeft me gelukkig inderdaad mega veel opluchting gebracht
dus wat is dan het probleem ?
Ik had een dip niet verwacht, en juist daar baal ik dan weer van.
Dat ik een dip heb, en hem niet zag aankomen.

Ik heb helemaal geen zin meer om me kwetsbaar op te stellen
Ik mag toch zijn wie ik ben, en als ik mijn open boek nu eens dichtgooi
Zou dat niet helpen dan ?

Mamsan is het nog steeds ff kwijt, al die tegenstrijdigheden in mijn koppie
Linksaf of rechstaf, geen idee, er komt geen end aan die rontonde :evil:

Toch ben ik al wel verder als dit weekend :lol:
Ik wacht maar geduldig af
Maar ja, das ook al niet mijn ding :cry:

grxxtjes
mamsan

Offline
Berichten: 496

en toen

[b]Hakuna matata[/b]

Heel langzaam an gaat het beter, ik heb het hier in huis wel weer redelijk gezellig met mezelf, en de kids en manlief en de hulp...
Maar die grote boze wereld is me soms toch nog te veel
En dat is nog goed voor nu, laat de wereld maar draaien
laat mamsan maar schuiven, en hetkomammelgoe

Afgelopen zondag zijn we naar de lion king geweest
Ik had er niet echt veel zin in, maar toch gegaan
En het heeft ons toch heel goed gedaan
Ik was mijn humor in elk geval nog niet verloren,

Hakuna matata, vergeet je zorgen
das erg makkelijk gezegd, moeilijk gedaan
maar wel waar.

Ik wacht nog steeds af, er is niemand die mij een schop onder mijn kont hoeft te geven, dat kan ik deze reis prima zelf, op mijn moment.

Grxxtjes
mamsan

Offline
Berichten: 496

en toen

[b]vertrok de man met de hamer weer[/b]

Gelukkig ben ik weer lekker vrolijk :lol:
Maar het gouden randje ontbreekt soms nog wel
Ik blijf een beetje hangen in een stemming van onwetendheid en besluiteloos zijn :? .

Vroeger had ik de illusie te weten welke kant ik op moest
Nu vraag ik me werkelijk af waarheen ?

Bij de Lion King zingt Zazu het trieste crematie lied, waarheen lijd de weg.... :cry:
Hij krijgt van Scar op zijn donder en moet iets vrolijkers zingen [bigsmile]
Zazu kiest voor, heb je even voor mij?

Is het zo makkelijk, die switch
Ja eigenlijk wel :shock:

Want ik krijg toch nooit direct antwoord waarheen, wie wel ?
Enkel door te gaan kan ik zien waarheen
En als ik dan weer aan de wandel ben zal ik vaak vragen heb je even voor mij ?

Omdat ik iets leuks wil doen en iemand meevraag
Omdat ik mijn leven ga inrichten zo ik dat kan en wil
Omdat ik even aandacht nodig heb
Omdat ik voor iemand anders weer eens iets wil betekenen
Omdat ik ongetwijfeld die man met de hamer weer tegekom terwijl ik net zo vrolijk aan het wandelen was.....

[i]Kennelijk heb ik een sterk energie veld.. een vrouw met veel kennis en gevoel zei tegen me, houd de energie bij jezelf, je bent nog niet zover dat je daar iets mee hoeft.[/i]

Ik probeer dit altijd voor ogen te houden, het is goed zo ik nu ben en denk. Ik blijf op dit treetje staan en ga maar eens kijken hoe mijn oude dingen bij mijn nieuwe ikke passen. En wellicht dat er nieuwe dingen komen die uiteindelijk altijd al beter bij mijn oude ik paste. 8)

En dat op het treetje blijven staan is moeilijk, ik wil graag springen, maar durf niet en kan het geheel niet overzien...

[b]Kennelijk had ik de man met de hamer weer nodig om mijn tempo van lichaam, geest en situatie weer in dezelfde versnelling te krijgen...[/b]

Voor mij persoonlijk is dit wat een dip veroorzaakt, een dip betekent, en wat je als "jeukplekje" over houd na een dip.... :?

De dippen in mijn leven maken dat mijn pad de lijn van een hartslag volgt
zonder dippen :cry: zou die lijn dus ook zonder pieken zijn :lol: en dan houd je een kabbel kabbel lijntje over, en das niks voor mamsan
8) :wink:

grxxtjes
mamsan

Offline
Berichten: 496

en toen

[b]zomaar een dag, het kabbelt weer :wink: [/b]

Vandaag zo'n echte fruebel familie dag, waarbij je het zelf leuk kunt maken. En dat lukt me goed moet ik zeggen. Ik merk dat ik met de kids meer geduld heb als flip op het moment. Das voor mij een goed teken, maar voor hem is dat klote natuurlijk. Ik begrijp hem zo goed....

Verder ben ik vandaag weer naar de chirurg gegaan, nadat hij me opbelt waar ik blijf :shock: ([size=75]er stond echt waar een verkeerde tijd op mijn kaartje[/size]). Er is rechts toch weer 75 cc vocht uitgehaald, maar het is dus minder aan het worden [dans]

Verder heb ik met de chirurg op aandringen van flip gesproken over de het pijnlijke plekje links. Echt gek word ik er van. Het voelt alsof er een velletje word geknepen, maar dan wat verder onder de huid, volgen jullie me nog :? . Als ik er op duw word het niet erger ofzo, en ook bewegingen lijken niet van invloed. Ook pijnstillers helpen geen bal. Het duurt meestal een uurtje , ander hafl hooguit en dan is het weer een hele tijd weg. Nou ja, de chirurg kon er ook niet veel mee, nou dan ik al helemaal niet :? . Het is wel precies hetzelfde plekje als waar ik meteen na de operatie al last van had :-k .
strange war :wink: . Nou ja afwachten mar....

Ik krijg vandaag ook een mailtje over[size=150][color=violet] PINK AMAZONES[/color][/size]

[quote]We zijn al ver met de film. Ja docu is niet meer het goede woord, want het wordt oprecht een film, die uiteindelijk lekker lang wordt.[/quote]

o hellup :shock: , heb ik dat :? , mara waar zijn we aan begonnen :wink:
in december ligt het werk ff stil maar in januari gaan ze weer verder
haha, tegen die tijd is mijn haar zo lang, niemand die me herkent :wink: 8)

grxxtjes
mamsan

Offline
Berichten: 496

en toen

[b]ging ik op roetsj voor een nieuwe voorgevel[/b]

Vandaag had ik een afspraak in de tietentoko. Ik had bedacht dat ik toch maar dit jaar nog moest gaan, je weet maar nooit met die nieuwe regels allemaal. Dus huppetub, ik daar heen, ik vond en vind mezelf plattieplat ook wel oke, maar ja, eerlijk is eerlijk, met vulling staat toch beter.
Het staat toch niet zo charmant als mijn truitje blijft hangen op mijn BUIK :? :shock:.

Dus ik heb vandaag een rib uit mijn lijf betaald :wink: , maar ja dat zie je niet want daar zitten nu die prachtige nieuwe vriendinnen voor [bigsmile].
Want die inhoud krijg je gelukkig wel vergoed, maar de verpakking (BH) niet.
Ik heb ook nog een mooi badpak uitgezocht. Neptiet en hangaankind proof [bigsmile] :wink:
Tenerife here I come 8)

Ik had wederom niet verwacht dat ik zo snel 1 zo zijn met nep. Maar tis goed zo. Ik ben er helemaal heppy de peppy mee. :lol: :lol:

grxxtjes
mamsan

Offline
Berichten: 496

en toen

[b]Kwam ik toe aan afronden[/b]

Vandaag had ik een afspraak met de mammacare verpleegkundige. Om de status in te zien en zonodig te copieren. Ik kan dit iedereen aanraden die de status wil inzien. Want tuurlijk weten we met zijn allen wel dat je er recht op hebt, maar de arts heeft er toch niet altijd zin in of tijd voor.

Dus de status lag voor mijn nues en daar gingen we. Ze heeft me alles goed uitgelegd en ik moet zeggen er stond gelukkig niet iets heel dramatisch in wat ik nog niet wist.
Er waren echter 3 dingen die me opvielen:

* Ik ben tijdens de chemo zo ziek geweest dat al die opname papieren en lijsten me toch wel weer aangrepen, ik heb die grotendeels terzijde gelegd :cry: , is voor een later tijdstip

* Tijdens de chemo heb ik veel last gehad van mijn slokdarm, echt chemo bijwerkingen dacht ik en de arts. Toch is er toen een stukje weefsel weggenomen voor PA tijdens dat maagslang onderzoek. Dat was nou nooit bij me op gekomen toen niet en nu niet en het doet me goed dat ze dat toch onderzocht hebben op uitzaaingen en niet gelijk aan de chemo hebben toegeschreven ondanks dat dat onderzoek direct al een diagonse opleverde van een maagzweer en onstoken slokdarm. Applaus voor de behandelend arts, hij heeft me er niet mee belast maar wel ergere dingen uitgesloten. =D>

* Als ik nu alles teruglees over de :evil: niet schone snijranden :evil: ben ik alleen maar nog veel meer opgelucht met mijn plattiedeplat voorgeveltje. [dans]

[b]PA : Invasief Carcinoom P- en O- graad III MAI 26,
PT2N2M0, HER 2 nue - [/b]
:cry:

Niet best allemaal dit riedeltje maar ik ben er nog en ben nog steeds van plan en mening dat ik 93 word.
\:D/ :lol: :lol: :lol: :lol: :lol: \:D/

grxxtjes
mamsan

Offline
Berichten: 496

en toen

[b]die 2 werelden[/b]

Ik ben en blijf er een beetje mee rondlopen soms
Het gaat ontzettend goed met me, ik kan heel erg genieten
maar doordat de pieken naar de gunstige kant zo hoog zijn heb ik ook wel eens giga dalen, dan kijk ik hier rond en denk , wat een rot leven, is dit het nou :shock:. Heb ik hier nu zo voor gevochten :? .
Ik denk dat juist door deze dalen het besef van alle mooie dingen zo groot en intens kan zijn. Ik begin er zelf al bijna aan te wennen.

Wat ik merk is dat de mensen om me heen een echte jublestemming hadden toen de knobbel goed bleek te zijn. Mamsan ging toch niet dood en mocht door in dit leven :lol: . De omstanders denken er nu al niet meer aan.
Maar ik zelf wel, het is nog steeds zo dat het besef er is dat het anders het kunnen lopen. En door dat besef is het dan juist dat ik op die dagen dat ik eigenlijk vind dat het leven soms saai is, ik het toch kei gezellig heb :wink:

Daarkomt nog eens bij, dat voor mijn preventieve amputatie werd ik smorgens wakker en voelde ik iedere morgen mijn borsten na :shock: . Want dat deed ik niet savonds , stel je voor dat ik iets voelde dan zat ik er de hele nacht alleen mee [-X . Nee ik voelde smorgens dan kon ik er evntueel gelijk mee naar de dokter als dat nodig was.

Nu word ik smorgens wakker en denk, getver nu al opstaan :shock: [bigsmile] .
Bij de tweede zoom van de wekker denk ik, zo dan, ik lust wel koffie :lol:
Bij de derde zoom denk ik, jippie alweer een nieuwe dag [dans]
(onzekerhied en bezorgdheid is voor laat op de dag, en soms zelf voor de volgende dag)

Een niuewe dag waarin ik verder mag, ik ga het wel beleven, en dat beleven daar zit het hem in.
Het moment, dat begint dan, genietend achter een bakkie, in afwachting wat er komen gaat....

En het tijdstip dat ik aan mijn ziekte denk schuift steeds later op
en het idee dat ik ooit uitzaaingen zal krijgen, dat is een idee wat steeds minder vaak boven komt borrelen. Ik heb ook een klachten lijstje bijgehouden, dat lijstje is nog nooit zo leeg geweest :lol: [dans]

[i]
[b]De mensen om me heen gaan vaak op de automaat aan de slag die dag
en zijn er aan gewend dat ik in dit leven weer verder mag
Hun jubelstemming is niet meer voelbaar
maar mijn vreugdedansje is nog lang niet klaar....[/b][/i]

grxxtjes
mamsan

Offline
Berichten: 496

en toen

[b]verstuurde ik deze Nieuwsbrief-email[/b]

Hallo allemaal

Er is afgelopen jaar veel gebeurd.
Op het einde van het jaar denk je daar allemaal aan terug.
Wij willen iedereen erg bedanken voor alle aandacht en support. Jullie met zijn allen hebben ons erdoor heen gesleept.

Vorig jaar hebben we geen kerstkaarten verstuurd, omdat ik toen veel in het ziekenhuis lag. Dit jaar kiezen wij ervoor om geld over te maken aan een goed doel ipv kerstkaarten versturen.

Ons goede doel en kerstgedachte gaat uit naar de stichting van de Amazones. Het afgelopen jaar zijn daar veel lotgenoten geweest die mij practisch en emotioneel vooruit geholpen hebben. Wij hopen dat met donaties de stichting blijft bestaan zodat ik en ook nieuwe jonge lotgenoten van deze geweldige site gebruik kunnen blijven maken.

Dus via deze weg willen wij iedereen hele gezellige kerstdagen wensen, en een gezond en gelukkig 2006.

Grxxtjes
Mamsan en alle andere engeltjes

Offline
Berichten: 496

en toen

[b]stel je dit eens voor[/b]

Er was een een meisje, van 10 jaar. Zij wilde in het lab gaan werken.
Dat had ze op een open dag gezien, dat was wat ze later het allerliefste wilde gaan doen.
Het lukte haar, na de opleiding en een paar stages en werk in de gezondheidszorg kwam ze terecht bij een bedrijf.

Daar kon ze doen waar ze echt goed in was, aantallen maken, produceren, de kwaliteit waarborgen en dit gecombineerd met het prachtige lab werk. Het meisje was 19 jaar en had het reuze naar haar zin. [dans]
Het meisje werd een jonge vrouw met inmiddels heel wat werkervaring in dit product en bedrijf. Tien jaar lang stond ze aan en in de basis van het productie proces, ervaringsdeskundige dus en lag lekker in de groep. =D>

Deze jonge vrouw werd moeder, en in eerste instantie koos zij voor fulltime moeder. Maar na een tijdje toch weer heel graag terug gekomen op haar oude werkplek. Practisch bezig zijn, handjes uit de mouwtjes, die vrouw was weer in haar nopjes. [dans]

En dan kreeg deze vrouw een derde kindje en ging met zwangerschapsverlof, zij liet haar werkplek achter om na 3 maanden weer verder te gaan. Maar die 3 maanden werden bijna 2 jaar :shock: , omdat daar borstkanker op haar pad kwam :evil:

En wat gebeurde er allemaal in die 2 jaar :-k , die vrouw ging vaak ff koffie drinken, en dan werd er wat geklets, zelden over het werk, wel vroeg iedereen het hempd van haar lijf over haar lijf.... :?

In die 2 jaar blijkt dus dat er nieuwe mensen zijn aangenomen, veel nieuwe mensen die het werk van die vrouw nu doen :cry: . In die 2 jaar zijn er veel collegas naar een ander team gegaan. Dus de groep is niet helemaal meer. In die 2 jaar is er een nieuwe baas gekomen. In die 2 jaar zijn er nieuwe producten bijgekomen en oude processen vervangen of vergeten :cry: . In die 2 jaar is alles anders :shock: :? ...dus ervaringsdeskundige is ze niet meer :cry: . Het lab en productie werk met knellende handschoenen word gezien als risico voor oedeem. :cry:

Toch zijn er een paar dingen niet veranderd in die 2 jaar, de K klussen zijn nog steeds dezelfde :evil: , en kantoorwerk is nog steeds niet haar ding. :cry:
Dat bij elkaar opgeteld stemt de vrouw niet vrolijk of tevreden, en ja een beetje ongeduldig is ze misschien ook wel. #-o

Dus er is weer een nieuwe keuzemogelijkheid.... :-k
Ik ga het maar weer zien als een uitdaging, :lol: (ondanks dat de moed me soms in de schoenen zakt) De meeste collegas hebben echt wel het beste met me voor, maar ze zijn druk en ik voel me een leeghoofd ](*,) .

mamsan kiest en gaat op pad, op pad naar haar oude voldaan gevoel wat zij kreeg van haar werk, mamsan is toch iets meer als spek en bonen dacht ik zo.....ik heb geen invloed gehad op de nieuwe situatie, dat is me overkomen, Ik wil het weer leuk hebben op mijn werk. Dat is het doel, dat is mijn keuze, hoe ? , geen idee, wanneer ? geen idee , maar dat die dag erkomt weet ik zeker, want mijn leven is te kort om tijd te verprusten aan wathever.... [-(

grxxtjes
mamsan

Offline
Berichten: 496

en toen

[b]vroeg ik geen verlenging aan, dus is morgen de laatste dag voor onze HULP[/b]

4 oktober vorig jaar, kwam onze hulp een dagje invallen.
We kregen die dag ervoor te horen dat de schildwachtklier niet schoon was :evil: . Ik maakt me over het feit dat we iedere dag een andere hulp hadden drukker :cry: als over de uitslag. Hoe moest het toch allemaal met onze kinders :shock: .

De hulp was het met mij eens, vond het eigenlijk belachelijk en wist voor elkaar te krijgen dat ze in elk geval mocht blijven tot ik weer thuis was van de tweede operatie :lol: . Die 2 weken werden 1 maand, die 1 maand werden 2 maanden, en die werden uiteindelijk dus 14 maanden [dans] .
In al die maanden was zij 4 dagen bij ons, om voor de kids en het huis te zorgen.

En dat deed ze helemaal super. Ik kon alles aan haar overlaten, kon goed met haar praten, het was gezellig en voor de kinders ging alles maar dan ook echt alles door. Zwemmen, dagjes uit, feestjes, etc etc.
Familie en vrienden, daar loopt ze net zo makkelijk binnen.

We zijn hier trots dat het afgelopen jaar zo goed verlopen is dankzij haar [ok] , het is een dure keuze geweest :wink: , maar absoluut goud waard.

Ik hoef niemand uit te leggen dat we haar gigantisch gaan missen
ik, mijn mannetje en de kids al helemaal
Vandaar ook een beetje het vakantie cadeau 8) uitdankbaarheid =D> en gauwweerzien :wink:

Dus gemengde gevoelens voor mij, ja ik zal ze echt heel erg missen :cry: , maar ben toch ook blij dat ik eindelijk op het punt ben aangekomen er alle vertrouwen in te hebben dat ik het gezin alleen kan draaien. 8)

Dankjewel lieve HULP [kiss]
morgen is het feest voor jou
tot gauw, enne , sorry :oops: je mag milan toch niet meenemen :wink: [bigsmile]

grxxtjes
mamsan en de andere engeltjes

Offline
Berichten: 496

en toen

[b]was ze echt weg[/b]

onze lieve hulp rijd hier net weg :cry:
ik zit met een kater gevoel :shock: 14 maanden , ik denk er aan terug
wat hebben we samen veel meegemaakt

als de kids nu ook maar niet de hele dag om haar gaan roepen
weet niet of ik het dan droog houd en sterk zal zijn :cry: :wink:

lieve vrienden en familie, bedankt dat jullie onze hulp vandaag zo verwend hebben, ik denk dat ze het een leuk feestje vond vandaag
[ok]

Gelukkig zien we die lieve gouden hulp gauw weer [dans]
grxxtjes
mamsan

Offline
Berichten: 496

[quote="mamsan"]
Verder heb ik met de chirurg op aandringen van flip gesproken over de het pijnlijke plekje links. Echt gek word ik er van. Het voelt alsof er een velletje word geknepen, maar dan wat verder onder de huid, volgen jullie me nog :? . Als ik er op duw word het niet erger ofzo, en ook bewegingen lijken niet van invloed. Ook pijnstillers helpen geen bal. Het duurt meestal een uurtje , ander hafl hooguit en dan is het weer een hele tijd weg. Nou ja, de chirurg kon er ook niet veel mee, nou dan ik al helemaal niet :? . Het is wel precies hetzelfde plekje als waar ik meteen na de operatie al last van had :-k .
strange war :wink: . Nou ja afwachten mar....
[/quote]

en toen ...

[b]was dit plekje er nog steeds.... [/b]:?

en het litteken gaat op die plek wat breed worden, dat zullen veel mensen herkennen. Maar precies op het punt waar de pijn altijd zit, is het litteken op zijn breedst en zit er een diepe rode punt :shock: terwijl de rest van de "streep" mooi roze is
heb ik dat, wat is dit nu weer ?????

grxxtjes
mamsan

Offline
Berichten: 496

en toen

[b]was ik lekker klaar bij meneer de dokter :lol: [/b]

Hij vroeg eerst waar ik al die weken was geweest :? :oops: moest het vocht niet afgezogen worden
wel nee, was mijn antwoord
hahahahahahaha
0 zei hij :wink:

het plekje is een nieuwe onderhuidse bloeduitstorting precies in het litteken, je hebt je behoorlijk gestoten zegt hij :shock: :shock:
hahaha, nou dat zal dan wel weer een stuiterend kind zijn geweest want ik weet van niks :oops:

anyway, we hebben een nieuwe date gemaakt voor in juni 2006
:lol: 8) :lol: 8) :lol: 8) :lol: 8) :lol: 8)

grxxtjes
mamsan

Offline
Berichten: 496

en toen

[b]een nieuw jaar, hoe voelt dat, toen en nu[/b]

Vorig jaar kwam ik op oudjaarsavond thuis uit het ziekenhuis na mijn 2 de chemo. Toen voelde ik me lichamelijk klote :evil: , maar tussen mijn oortjes was een een overwinningsgevoel. In het jaar wat voor mij lag, zou er een einde komen aan die K chemo en ik zou de ziekte gaan overwinnen. [-o< Dat wist ik bijna wel zeker. :lol:
Het zou in 2005 alleen maar beter worden dan waar we in 2004 mee geeindigd waren. Dat werd het dus gelukkig ook [ok] [dans] .

Dit jaar, ben ik zover ik weet lichamelijk helemaal tip top :lol: . Emotioneel klopt het ook allemaal 8) . Vanacht ging 2005 over in 2006. Dan moet ik vandaag helaas bekennen dat het allesmakend verwachtende geluksgevoel van het afsluiten van het klote jaar ontbreekt :shock:

Gevoelsmatig denk ik dat ik in 2006 meer "kans" heb om ziek te worden :? . Als de chemo zijn werk niet goed heeft gedaan dan komt dat dit jaar wellicht naar boven..... :cry: :? :shock:
Ik probeer er niet in mee te gaan , zo ben ik niet, ik zit hier ook gewoon heppy de peppy te wezen en heb het gruwelijk naar mijn zin, maar als mensen vragen hoe voel je je nu, heb je er vertrouwen in. Dan is mijn antwoord dus wel ja, maar toch wel minder "zeker"als vorig jaar en daar kijkt men van op. Ik niet, ik ben reeel en bewust van de mooie tijd die ik in mijn schootje krijg toegeworpen, ik pak de kans, ik geniet echt waar, maar toch zal ik eerlijk gezegd blij zijn als ik 2006 [size=75](en 2007) [/size]gehad heb, en gezond door gekomen ben.

Ondertussen ga ik daar niet op zitten wachten natuurlijk, maar mijn ding doen, en niet zomaar gewoon, maar extreem gelukkig en dankbaar zijn. \:D/

grxxtjes
mamsan

Offline
Berichten: 496

en toen

[b]gingen we 8 dagen op vakantie naar tenerife[/b]

Midden in de nacht ging onze vlucht vanaf schiphol :? . Best wel spannend met de kids. Maar het ging best redelijk. Rowan en Sharon vonden het vet, alleen milan snapte er geen bal van en jengelde wel eens wat al hangende in het gangpad. Milan moest met landen en opstijgen opschoot in de riemen, en ja dan gaat de grote trucendoos wel open, maar die is ook zo leeg :shock: :wink: .

We kwamen op tenerife aan in de winterkleren en gelukkig hadden we zomerkleren eronder. Het was nog vroeg, maar wel kei lekker weer. 8) We keken onze ogen uit bij het hotel :shock: . Zo mooi, en zo groot, de receptie alleen al, joh zoiets hadden wij nog nooit gezien. Onze eerste verwachtingen kwamen allemaal uit want ook het eten was super goed, en veel en lekker. [dans]

De volgende ochtend stond ik met milan in de lift en er stond een ouder echtpaar bij. We maakten een praatje en ik vertelde dat we de ochtend ervoor aan waren gekomen, hun antwoord was, dat weten wij, wij zaten bij jullie in het vliegtuig. OOPS. Ik dacht, oja, nu zijn wij zo'n gezin met stuiterende irritante kids in het vliegtuig geweest waarvan sommige mensen gedacht hebben... heb ik dat :evil: . Nou ja, wij vonden dat het goed gegaan was in het vliegtuig, en ook al herkende ze ons dus en wij niemand, boeien, wij waren waar we wezen wilde en hun ook :wink:

Het Resort was ook super schoon, ik had helemaal niet de neiging om eerst de badkamer te soppen voor ik er gebruik van ging maken, maar ach misschien is mijn poets oog wel vertroebeld [bigsmile] ..... Nee hoor, grapje, je kon overal van de vloer eten en dat heeft milan dan ook vaak gedaan 8) Er was een heel groot buffet restaurant, met een kinderbuffet een dieeten buffet, en nog te bakken vlees buffet, en ga zo maar door. Op het resort ook nog drie alla carte restaurant en we hebben maar voor 1 tje tijd gehad, hahahahahaha. Dit klinkt alsof we toch nog terug moeten. de kids zijn het met mams eens :wink:

Er was vaak veel dikke bewolking maar die bleef op veilige afstand tegen de bergen hangen waardoor we dicht aan zee in een heerlijk zonnetje zaten. De kinderen vertelden ons wel drie dagen lang ongevraagd hoe geweldig ze het hier vonden. [kiss] Wij waren het met hun eens.

Het zwembad was zo geweldig dat het hele animatie team aan onze kids voorbij ging. Pas op de een na laatste avond ontdekte we de kinderdisco [bigsmile].
Het resort had een beetje zo'n sfeertje van dirty dancing, het lag
tegen een berg aan, en iedere dag om 12 uur en 5 uur het hotel lied met bijpassend dansje.... sharon vraagt, mam wat doe je [bigsmile] :wink:
ole ole ole le le le, bahia principe. Dit deuntje ken ik nog als ik 93 word, :-w het dansje zal dan wel een iets andere uitvoering zijn... [dans] :wink:
Er zit iedere avond music, iedere ochtend aerobics aan het zwembad, ik was 1 keer op tijd :oops: [bigsmile]
Door al het lekker eten en de gezelligheid aan het zwembad zijn we ook niet veel verder geweest, de fitness en al de massages en weet ik wat allemaal nog meer hebben we dankbaar overgeslagen, ook een uur duikles stond niet in ons prioriteiten lijstje :wink:

Deze vakantie heb ik aan veel mensen gedacht,
[kiss] , jammer dat ze dit paradijsje niet zagen,
een paar amazones zitten wat dieper in gedachte, en een lijntje is zo gemaakt.... [troost]

Toch heb ik echt genoten, wel in diepe dankbaarheid. Op een ochtend liep ik qausi relaxd ff naar het winkeltje , op de terugweg keek ik in het rond, vond het zo mooi allemaal, in de verte zag ik flip met de kids bij het zwembad liggen, en de tranen kwamen. Hier had ik het allemaal voor gedaan. Dit is mijn leven. Het was voor het eerst dat ik echt vanuit al mijn vezels kon zeggen, het is het waard geweest.
Deze stemming heb ik de hele vakantie wel gehad.
Intens gelukkig :lol: , en dankbaar. O:)

De kids waren ook blij dat mama weer wild kon doen. [size=75](die lage rugpijn heb ik gelukkig vaak kunnen negeren :oops: )[/size]
En papa genoot van de rust die hem dat soms opleverde, en de hulp is geen hulp meer :wink: maar een fijne vriendin. Zij stond aan de rand van het zwembad naar ons vijfjes te kijken en zei dat het een mooi gezicht was.
Ik voelde zelf het geluk met elk water spatje ook wel in de ronte vliegen 8) :lol: 8) :lol: 8) :lol: 8) :lol:

De terug reis was op een gunstigere tijd, maar dat maakt voor het geluid wat milan kan maken niet zo veel uit :oops: :wink: Wel typisch, we landen op schiphol, en op de monitors in het vliegtuig draait een muziek zender. Jullie raden het al : ANASTACIA :lol: :-w

Chauffeurs , bedankt voor het webrengen en halen. [kiss]
Joske bedankt voor de gezelligheid en dat extra handje soms :wink: [kiss]

Flip en de kids, we stappen en gaan verder nu. Gelukkig, dankbaar in eenvoud, we zien wel wat dit jaar osn brengt, nu is nu, en nu is super goed.
Het leven van alle dag, zoals dat hoort na de vakantie, de wasmachine draait, de viviste is onderweg. De kids maken weer ruzie [bigsmile]

grxxtjes
mamsan

foto's volgen nog op onze eigen website, als flip tijd en zin heeft :wink:

Offline
Berichten: 496

en toen stond er een gedeelte van de vakantie foto's online op onze eigen website, let wel op 8) , je krijgt spontaan zin in tenerife :wink:

grxxtjes
mamsan

Offline
Berichten: 496

en toen

[b]is het bijna als vanouds[/b] :lol: 8) :lol:

Ik voel me goed, het gaat goed, en het is goed in Huize engels
Ik ben het mopperen op de kids nog niet verleerd. :oops: :wink:
Flip en ik kletsen meer dan we praten en das ok goed
Diepzinnige gesprekken zijn niet meer noodzakelijk en lekker in de ronte kletsen is ook een vorm van communiceren. [kiss]

Op mijn werk wil ik harder vooruit als op dit moment mogelijk is.
Voor de uren heb ik groen licht en ik zit flink op de helling. \:D/
De werkzaamheden is nog een punt van discussie, maar ik heb toch ook wel het idee dat het de goede kant op gaat. Ben van een project
kartrekker :shock: :wink: geworden en het ligt wel in mijn straatje. Het voelt in elk geval niet als spek en bonen.... :lol:

De enigste die het hier zwaar heeft in huis is milan, de jongste, hij is zijn kunst mama de hele dag kwijt :cry: (onze lieve hulp die hij 4 dagen in de week zag vanaf dat hij 8 weekjes oud was) en tot overmaat van ramp gaat zijn zus ook naar school ineens :evil: , en mama naar het werk :cry: , en dan moet hij tussen andere vreemde snottebellen gaan zitten spelen, en daar heeft hij flink de pee in.

Ik heb veel leuke dingen in mijn agenda staan en borstkanker zit niet meer uurlijks in mijn hoofd, De laatste operatie heeft mij meer dan goed gedaan , ik heb mijn lijf en leven terug. Nou ja, mijn lijf is natuurlijk nog nooit zo vreemd en oud geweest, maar ik doe het er graag mee.

En dat maakt de berichten van louise en suusje zo verdomde klote
wat zou ik graag willen dat het voor hen ook zo was...
voor jullie :
Marja, ook jij zit vaak in mijn gedachte.
Kaatje, jij zit de hele dag op mijn schoudertje mee te kijken. :wink:

Mijn lieve amazone vriendinnen, ik ben zoekende....
ik kan en wil jullie niet missen....

grxxtjes
mamsan

Offline
Berichten: 496

en toen
[b]
ging ik ook aan de kinderen toch wel wat merken[/b]

Het gaat goed, er is ruimte om toe te geven aan emoties en gedachtes bij de kids :?

Sharon gaat al net 1 hele week :shock: naar school. Gisteren ging ik ze uit school halen en de juf vertelde dat sharon erg veel wil knuffelen en er dan bij zegt : Maar mijn mama die is nu echt beter hoor....

Sharon vraagt aan iedere dame of die borsten wel echt zijn.... :shock:

Rowan heeft het volgens de juf een paar maandjes druk gehad in zijn hoofd, hij kon weinig nieuwe stof opnemen met als gevolg dat hij wat achterop geraakt is, dat is op zich niet zo erg, maar dat samen met dat hij een augustus kindje is en dus erg jong doet ons denken aan een jaartje extra kleuteren. Waarom zouden we een situatie creeren dat hij op zijn teentjes moet lopen.. [-X
Mams is ook nog helemaal niet toe aan middenbouw :-w :shock: :wink:
Lekker nog een jaartje spelen en lekker nog een jaartje opbouwen.
Hij kan nog zo lang groot zijn... 8)

Rowan knuffelt ook veel in de klas, want rowan zijn mama is nu beter, die staat wel elke dag op het schoolplein en komt ook nog eens naar de viering kijken.. stoere jongspraat... :wink:

Rowan vertelt aan sharon dat er soms ook wel een kindjes ziek in het ziekenhuis liggen, maar ze hoeft niet bang te zijn, wij worden toch wel beter he mam [kiss]

Rowan en sharon beseffen soms meer dan ik verwacht had :cry: ,
en toch doen ze het kei goed :lol:
en milan ? milan die baalt, en jankt er nog maar een keer op los
:shock: [bigsmile]
waar is de tijd gebleven dat mams de hele dag op de bank ter beschikking zat :? :shock:

[b]Die tijd is voorbij[/b] [dans]
mams, is blij, onderweg, prettig druk en in balans,
alhoewel, gister bij het weggaan zegt rowan tegen me
mama doe us nie zo druk [bigsmile] [bigsmile]

grxxtjes
mamsan

Offline
Berichten: 496

en toen,

[b]in balans zijn is een moment van stabiel zijn in een wankele situatie[/b]

[b]~januari 2005~[/b]
flip en ik staan in de lift op weg naar de chemokamer. Er staat ook een heel jong stelletje in de lift , het vrouwtje heeft een mutsje op, zij is ook kaal. Op de chemokamer krijg ze een bed apart, haar vriend is een schat. Het meisje ziet het allemaal niet zo zitten, laat letterlijk haar hoofd hangen. Ze spelen een spelletje scrabble samen.
Later hoor ik van de verpleegster dat het vrouwtje uitzaaiingen heeft in de longen :evil: ...

[b]~27 januari 2005~[/b]
de oma van flip is jarig en geeft een etentje :lol: . Het is weer mijn laatste avondmaal :cry: , de dag erna ontvang ik chemo nr 4 :evil: .
[b]
~maart 2005~[/b]
In de wachtkamer van het bestralingsinstituut zie ik het vrouwtje weer zitten, samen met haar vriend. Ik ga er even heen om gedag te zeggen.
Hun vertellen mij dat de chemo niet is aangeslagen :cry: en dat er nieuwe uitzaaiingen zijn :evil: . Ze hopen op een mooie zomer samen, gelukkig hebben ze geen kinderen zegt ze. Ik jank met hun mee [troost] , wat een k*tzooi....
[b]
~zomer 2005~[/b]
ik denk vaak aan het vrouwtje, als het slecht weer is heb ik in gedachte met hun te doen [troost] , als de zon schijnt hoop ik dat ze samen lekker buiten kunnen zijn.... [kiss]

[b]~27 januari 2006~[/b]
de oma van flip geeft weer een etentje [dans] , ik ga me lekker volproppen. :lol:
Als we weer in datzelfde restaurantje zitten denk ik wel aan het gevoel wat ik een jaar geleden had :cry: , maar ben vooral dankbaar en gelukkig, hier en nu 8) . Het is erg gezellig en ik sta op standje lang leve dit leven [dans] .
De kinders zijn ook mee, maar na een hele week school , en tijdstip half 10 is genoeg reden om alvast met hen naar huis te gaan. Flip blijft nog ff lekker gezellig hangen :lol: .

Ik trek mijn jas aan en sta in de garderobe. De ober komt naar me toe en vraagt of die iets aan me mag vragen en als ik dat vervelend of confronterend vind moet ik het maar zeggen :shock: , ik hakkel iets van dat hij me alles mag vragen :? , hij zal toch wel snappen dat de rekening door de achterblijvers betaald zal worden 8) .

Hoe gaat het nou met je, vraagt hij.
oeps :? , slik :shock: , nou goed hoor zeg ik
Met een blik waarschijnlijk van, jee hoe weet hij dat nou #-o
en dan meteen zie ik het, het is het vriendje van...
en ik kijk in zijn ogen en weet genoeg :cry:
het vrouwtje is niet meer.........juli 2005 heeft ze haar ogen dicht gedaan verteld hij
:cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry:
Ik sta daar maar wat te hakkelen, hij ook
we weten ons geen raad
toch is ons oogcontact genoeg
hij is heel blij voor mij, dat het goed gaat maar...
hij schiet de keuken in,
ik ga naar huis
:evil: :cry: :cry: :evil:
allebei in tranen

grxxtjes
mamsan

Offline
Berichten: 496

en toen

[b]wilde ik zo graag verder, waar een wil is is een weg, maar die weg is voor mij verboden terrein :cry: [/b]

ik wil uit de ziektewet, en waarom dan wel
omdat ik vind dat ik beter ben. punt
Zo simpel zou het moeten zijn, waar een wil is is een weg.
Mijn uren kan ik best maken, als ze wat meer verspreid worden , dat is het punt niet. (het kost wel ontzettend veel geregel, geld en energie om het met drie kids rond te krijgen maar ja)

Het probleem is en blijft dus de handschoenen die afknellen. :evil:
Een laborante die geen handschoenen aan mag :shock: ik snap best dat men niet weet wat ze met me aanmoeten, dat ze geen risico kunnen nemen, maar mag ik er even gruwelijk van balen :evil: .

Ik ben zelf van mening dat ik mijn tijd best heel nuttig kan vullen met andere zaken, maar helaas is dat dus niet genoeg om beter gemeld te worden. Mijn hoofdtaak is laborante en vooralsnog krijg ik geen groen licht daarvoor. Het voelt als van kastje naar de muur, en dan doe ik de mensen die er aan werken tekort hoor, Zij werken er hard aan.
Ook mijn baas zet zich goed in, maar toch ben ik verdrietig, en teleurgesteld....

Ik heb zo gevochten om te komen waar ik nu ben
jammer, heel jammer dat dit nu op mijn pad komt

ik voel me zo goed, het gaat zo lekker,
maar juist door me op mijn werk zo alleen te voelen
ga ik emotioneel onderuit. Ik kan er toch ook niks aan doen dat een okselkliertoilet dit met zich meebrengt....

Ik weet ook wel dat problemen op het werk luxe problemen zijn tov de sores waar we vorig jaar inzaten, maar toch kan ik niet anders als willen dat ik verder mag, thuis en op het werk.
ben ik nou zo veel eisend ?
ben ik nu zo'n emo muts ?

Ik heb wel hoop dat het een keer goed komt
maar een keer, dat klintk nu erg traag, en teleurstellend en maakt me boos en emotioneel

Voor alle meelezende collegas, maandag ben ik er weer :wink:
en ik blijf goede hoop houden dat er toch snel een ei word gelegd
ik weet dat jullie het me wel gunnen
[kiss]
grxxtjes
mamsan

Offline
Berichten: 496

en toen

[b]Kwam ik net van de fysio, en dat heeft me goed gedaan[/b]

toen ik vorig jaar net klaar was met de chemo had ik vaak pijn op allebei mijn scheenbenen. Ik was er niet ongerust over, wat het zat op twee benen op precies dezelfde plek, dat zou pas knap zijn van een uitzaaiing :? :wink: De oncoloog had het over de aanhechtings-pezen, die zijn door de chemo wat "aangevreten" :shock:. Nou oke dan
Nu heb ik daar alleen nog last van bij koud weer.

Maar ondertussen heb ik op wel steeds meer plekken in mijn lijf van die vage spierpijn achtige plekken. Meestal kan ik het negeren en gewoon mijn ding doen, maar soms ben ik opstandig en ben ik het zat.
Ik wil helemaal geen pijntjes die bij iedere wilde beweging de kop op steken. Mijn schouder blad en heup schieten gauw van zijn plek.
De kinderen zijn al gewend aan al dat "geknoep"

Sinds 2 weken heb ik een lichte tinteling erbij in mijn onderbenen
Das niet fijn. een tinteling :shock: gevolg van een afknelling :shock: :shock: nou ja, vul in de rest :cry:

Maar het gaat verder zo goed met me, heb veel energie, ben vrolijk, slaap goed, dus ik steek lekker mijn kop in het zand tot dat ik op controle moet. [-(

Nou vandaag was ik toch bij de fysio , en we kregen het erover.
Ze vroeg of ik door die tinteling bang was voor een uitzaaiing? Nou niet echt :? zei ik. Ze stelde me gelukkig wel gerust.
Want de tinteling is alleen bij het opstaan.
En volgens haar is een afknelling door bv :evil: een tumor :evil: veel meer continue.
Oke dan, mamsan blij.
:lol:
Maar wat dan wel :shock:
ze voelt de spieren na, en ze kijkt mij aan en zegt, nou wat is dat belachelijk knoerd hard allemaal :?
met veel pijn en moeite is nu 1 onderbeen redelijk oke, op die knoop na
Volgens de fysio zitten mijn spieren vol knopen, en dat kan komen door die aanhechtingspezen die een tik gehad hebben, daardoor moeten de spieren harder werken en krijg je een soort kramp
Die omschrijving klopt wel bij hoe ik me voel...
Dus ik ben blij als het gewoon alweer een after chemo kwaal is, en dan is blij niet helemaal het goede woord.... want natuurlijk baal ik er toch van.

En dan komt nu de hamvraag voor de amazones :wink:
herkent iemand die pijntjes
als het van de chemo komt zijn er vast meer dames die dit zo ervaren...
toch ?

[size=75]eind feb ga ik op controle in ziekenhuis en zal het tuurlijk wel ff noemen hoor :wink: maar komtammelgoewar [/size]

grxxtjes
mamsan

Offline
Berichten: 496

en toen

[b]was het Valentijsdag[/b]

Ik zat vandaag weer suffig te wezen op het kantoor wat dus naar horen zeggen mijn "werkplek" is. tsssssssssss

Krijg ik ineens een e-card, kei anoniem met de volgende tekst :

[color=red][i]Een roos speciaal voor jou, omdat ik van je hou.
Liefde geven is speciaal, maar liefde van jou ontvangen het mooist van allemaal.[/i][/color]
[i]
Lieve Valentijn,
Vanavond ben je van mij.
Om 18.00 uur staat een tafel klaar, bij de bourgondier aldaar.
De kids vinden het oke, en gaan dus niet mee.
Wees fris en fruitig present , dan ontmoet je een leuke vent.[/i]

ik krijg natuurlijk een hoofd met kleurtje tomaat
wie zou toch mijn valentijn zijn [bigsmile]

ik heb de hele dag veel lol gehad, met heen en weer gemail en sms
[size=75](lang verhaal, dacht eerst nog heel ff dat een collega een geintje had uitgehaald)[/size]

En dan alsof dat allemaal nog niet genoeg is voor 1 dag
[color=red][size=150]IK HEB GOEDKEURING OM MIJN OUDE WERK WEER TE DOEN[/size][/color]
[dans] \:D/ [champie] [dans] \:D/ [champie]

dus ik heb de rest van de dag lekker gewerkt op het lab, suffig ben ik niet meer geweest :wink: , maar wel helemaal heppy de peppy,

en nu moet ik rennen, anders mis ik mijn date
[bigsmile]

tot laters
mamsan

Offline
Berichten: 496

en toen

[b]was het eind feb en ging ik ff mijn apk ophalen[/b]

bloed was inderdaad goed [dans] .
Ik had een aantal mensen waaronder mezelf beloofd eerlijk mijn klachten van die pijntjes te zullen vertellen.
Maar bij de klacht "tinteling" in mijn linkerbeen nam het gesprek een ander wending als ik gehoopt had.

De oncoloog pakt een verwijsbrief en loopt met me mee naar het hokje van de neurologie. De boodschap is, deze mevrouw moet op zeer korte termijn gezien worden door een neuroloog :shock: :shock: :shock:
Waarom heb ik dat toch elke keer, kutzooi.Daar sta je dan weer, alleen, met mijn komammelgoe, pfffffff

Ik ging toch vandaag van die oncoloog horen net als van de fysio dat het ammel wel meeviel en niks is , en goed komt....
Nou als ze zo beginnen zijn de tranen van mamsan niet te stoppen
Met mijn verstand weet ik ook wel dat het voor de zekerheid is, maar in mijn hoofd zitten ook andere gedachtelijntjes :cry: :cry: :cry: :cry:

ben ik zo naief , ik blijf maar roepen, denken en voelen dat het ammel goe komt, maar als ik dan op controle ben, en het zit ff tegen sla ik door naar de andere kant. Kom ik net thuis ligt de dela op de mat, ook lekker dan. :evil: En wat ik me nu ook afvraag, die "hotspot"op de botscan van november 2004, was dat wel een left over van een zware bevalling :? :? )
grrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr bah bah bah

woensdag 1 maart moet ik aantreden bij meneer de neuroloog, en tot die tijd ga ik maar weer proberen stommetje te spelen.... misschien moet ik maar erg veel gaan carnavallen. :?

grxxtjes
mamsan

Pagina's

Artikelen van mamsan

nog een cirkeltje
de cirkel is rond
reconstructie?
Bambie
ik denk aan
dian
we denken aan nana
mini engeltje

Pagina's

Webloggers