Lid geworden op: 25/11/2005 - 10:49
Offline
Berichten: 158

En toen was er nog maar één.................

woensdag, 26 april 2006

Het begint in mijn hoofd op het verhaal van de tien kleine negertjes te lijken..............alleen zijn het er gelukkig geen tien, maar vijf.
En ik heb er gelukkig nog maar één te gaan !!!!

Afgelopen periode heb ik als erg zwaar ervaren.
Door het slechte nieuws van mede Amazones viel mijn gekleurde bril van mijn neus en besefte ik meer en meer wat voor een verraderlijk monster kanker is. Je kan voor je gevoel alles weer aan het opbouwen zijn, en zo wordt je weer achterhaald door uitzaaiingen. Moet je weer de keus maken of je het gevecht nog een keer aan zal gaan. Je probeert het naast je neer te leggen, want zoals zo vaak hier tegen elkaar verteld wordt, ieder heeft zijn eigen scenario.
Geen één Amazone is gelijk, een ieder maakt zijn eigen geschiedenis. Maar de aanloop naar mijn vierde kuur was niet vol optimisme. Het heeft me deze keer heel veel moeite gekost om positief te blijven, om niet weg te zakken in een spiraal van zelfmedelijden en angst voor wat er nog allemaal komen gaat. Daarbij kwam ook nog het nieuws dat de FEC verhoogd moest worden omdat ik tot nu toe 4 kg ben aangekomen. Dit bezorgde me meteen weer de angst dat ik dan nu vast wel heel ziek zou worden. Kortom, tegen deze vierde ontmoeting zag ik op als een berg en wat ik ook probeerde, de positivo therapie sloeg deze keer niet echt aan.

Als klap op de vuurpijl begon de ochtend van mijn vierde ontmoeting met FEC ook nog niet zo relaxed als wenselijk. Lekker fris gebadderd zat ik me geestelijk nog wat voor te bereiden en te wachten op Rian, mijn Buddy voor de vierde tour. Zittend op de bank drong er een scherpe brandlucht mijn neus binnen, als roker is die geur het seintje om alle prullenbakken in huis te inspecteren. Maar dat leverde geen resultaat op, de balkon deur stond open, dus maar even gekeken of het van buiten kwam. En daar werd al snel duidelijk dat er brand was bij de buurtjes. Twee oudjes waarvan de vrouw blind is en de man net geopereerd. Snel naar ze toe gegaan en de chaos was compleet. Gelukkig was hun dochter gekomen en die had het ontdekt, zelf hadden ze niets in de gaten gehad. In de keuken was op een ijzeraanrechtblad de brand ontstaan, door een theelichtje waarvan de hitte in de kastjes geslagen was. De dochter was de keuken al aan het slopen want er was geen vuur alleen maar rook, dus je kon ook niet zien of het uit was. De buurtjes wilde niet dat de brandweer gebeld werd, maar toen ik het voorstelde gingen ze er gelukkig wel mee akkoord. We wonen in een flat en het is natuurlijk hartstikke link als het smeult. We kregen het advies het huis meteen te verlaten, en te wachten op de brandweer. Ondertussen kwam mijn chemo afspraak steeds dichter bij, maar na een telefoontje mocht ik komen wanneer de rust was weder gekeerd echt hartstikke meelevend en geen gezeur over de klok. De buurtjes bij mij in mijn huis aan de koffie om wat te kalmeren, en het wachten was op de brandweer. Samen met de politie waren die er heel snel net zoals allerlei buurtbewoners met een bakkie………….sensatie !!! Bij de aankomst
van de brandweer veranderde dit horor verhaal meteen in een coca cola light break reclame.
HollyMolly daar liepen tussen het 13 in dozijn gehalten toch bijzonder aantrekkelijke exemplaren tussen…………..wist niet dat die ook nog bestonden. De brand bleek al uit te zijn. De verklaring van de brandweer voor de brand was, dat er tussen het ijzer en het hout waarop het ijzer is bevestigd een lijm laag zit en wanneer die langdurig verwarmd wordt komen er gassen vrij die spontaan ontbranden. Niet te geloven toch, voordat ik mijn keuken verbouwde, had ik eenzelfde blad en heb daar nooit bij nagedacht, gooide er ook zo een aangebrande pan op.

Al met al was ik dik een uur te laat voor mijn kuur, maar door al het gedoe wel weer een stuk rustiger. Ik had geen tijd gehad om mezelf nog meer zorgen te maken, en dat bleek goed te zijn. Nu de vijfde dag na de kuur kan ik zeggen dat ik deze keer helemaal niet misselijk geweest ben. Beetje duf in mijn hoofd, veel opvliegers maar niet ziek. Wel doet mijn arm erg zeer en is hij ook verkleurd, dus ik ben bang dat ik een ontsteking heb. Nog een te gaan en wat zal ik blij zijn als dit traject achter me ligt. Ook al zijn er heel veel lieve mensen om me heen, heb ik aan aandacht niet te klagen ervaar ik deze periode als de meest eenzaamste uit mijn leven. Het lotgenoten contact zorgt voor herkenning en het verbaasd me iedere keer weer hoe de verwerking en emoties patronen laat zien. Maar wat er echt in mij omgaat kan ik niemand vertellen. Iedereen is van mening dat positief denken de remedie tegen kanker is.
Zolang het je maar lukt om de realiteit naast je neer te leggen, rond te lopen alsof er niets aan de hand is doe je het goed, zijn de mensen om je heen weer gerust gesteld. En de meeste tijd voel ik me zelf ook goed in deze rol. Maar er zijn momenten dat het me allemaal aanvliegt, dat ik doodsbang ben voor de toekomst en me afvraag in hoeverre er nog een toekomst is.
De keerzijde van de medaille van het lotgenoten contact, hoe hard je ook knokt om alles van de positieve kant te bekijken, het leven door een gekleurde bril te zien, de realiteit komt binnen als er weer een Amazone onderuit gehaald wordt door slecht nieuws. Maar het laat ook meteen weer de kracht zien van vrouwen, ze worden onderuit geslagen, staan op en gaan het gevecht weer aan. En tussen al dit nieuws raak ik soms het spoor bijster, kost het me iedere keer weer meer moeite om de balans te vinden. Als het leven een sprookje was dan liep ik heel hard van mezelf en dit leven weg en liet mijn rugzak achter. Maar het leven is geen sprookje, het bestaat uit de realiteit van het hier en nu. En daar zal ik mee moeten leren omgaan, en ik zie steeds meer in dat ik dat in mijn eentje niet zal redden. Dus ik ga me maar eens aanmelden voor herstel en balans, ik kan wel een route beschrijving gebruiken.