Lid geworden op: 14/10/2005 - 08:47
Offline
Berichten: 88

Er mee om gaan

vrijdag, 4 mei 2007

Deze week op een mooie zonnige dag kreeg ik een paniekaanval. Ik had haast. De tuin moest af, de fotoalbums moesten af, enz.
Lief was not amused. Wat is er aan de hand? Waarom zo a-relaxed?
Het hoge woord kwam er uit: als ik toch dood ga, dan laat ik alles goed achter. En dan heb ik de tijd die me nog rest om andere dingen te doen. Manlief schrok. Ben je daar zo bang voor?
Nee, maar voor het geval dat...
Eh ja misschien toch , ik voel wel weer pijn in mijn nek, in mijn rug. Mischien zijn dat uitzaaingen...
Ik ben zo moe.
Al weer een paar nachten slecht geslapen omdat dochter slecht slaapt.
Ik moet onzettend huilen.
Ik weet het niet. Ik weet het niet.
De dag erna stond al een afspraak met de psych.
Ze vind mijn gedrag niet echt "normaal" en zeker niet helpend, voor wie dan ook.
Maar...
Ze begrijpt het wel. Gelukkig maar...
Manlief zegt dat hij het ook wel begrijpt. Dat vind ik fijn.
Wat zit er achter mijn haast?

Ik wil controle.
Die heb ik niet.
Ik ben zo bang.
Ik wil het niet zijn,
ik wil niet dat de kanker mijn leven beheerst
en ik wil de controle terug (die ik dacht te hebben)

Shit, ik ben bang. :(

Offline
Berichten: 88

Als ik iets wil loslaten, zal ik het eerst onder ogen moesten zien en accepteren dat het zo is. Dat heb ik zojuist gedaan door het typen van dit stukje.
Ok, ik ben bang.
Zo, dat lucht op. :wink:
Bedankt dat ik dit kan delen.
Liefs Roosmarijn