Lid geworden op: 25/11/2005 - 10:49
Offline
Berichten: 158

Even slikken.............en weer doorgaan.

woensdag, 12 juli 2006

Mijn laatste ontmoeting met FEC is bijna zes weken terug en in die weken is best veel gebeurt. Een week na de chemo is het klusteam aan de gang gegaan en is mijn huisje onderhanden genomen. Alles is weer stralend wit of met een kleurtje maar…………het is mij nog niet gelukt om van de stinkstokken af te blijven, dus de combi missie van verven en stoppen met roken is helaas mislukt. De laatste week van Juni zijn we een weekje naar Zeeland geweest en daar heb ik het stoere besluit genomen om mijn weelderige pruik aan de wilgen te hangen. Ik vond het best wel eng, maar ik ben nu helemaal opgelucht dat ik de stap heb gezet. De combinatie van de hele dag mega opvliegers en een bontmuts is geen succes.
Het verbaast me hoe makkelijk ik er nu mee om kan gaan. Als voor de diagnose mijn haar verknipt was kon ik er helemaal van over de zeik zijn en nu loop ik vol zelfvertrouwen met een kale kop rond. Echt kaal is het niet meer, je ziet het groeien, maar een model kan je het nog niet noemen. De tweede stap heb ik ook in Zeeland gezet, voor het eerst in bikini aan het strand, ook weer zo’n stap waar je enorm tegenop ziet, maar die eigenlijk reuze meevalt.
Al met al heb ik de veranderingen aan mijn lichaam een plaats kunnen geven, het enigste wat me echt stoort is dat ik dikker ben geworden. De zwembanden, hier zo vaak omschreven als “ouwe wijven figuur” vind ik echt erg. Daarom heb ik ook besloten om toch aan herstel en balans te beginnen. Ik hoop daar vooral de zin in sporten op te bouwen, en de juiste oefeningen voor mijn linkerarm te leren. Sporten is nooit een hobby van me geweest, maar wil ik er nu nog wat model in houden zal ik wel moeten en misschien krijg ik bij herstel en balans de smaak te pakken. Sinds twee weken ben ik ook weer aan het werk, om de dag drie uurtjes. Dit gaat eigenlijk best wel goed, maar het is niet normaal hoeveel ik vergeten ben, alles moet ik weer vragen.

Het leven na kanker valt me reuze mee.
Ik merk wel dat ik ingeleverd heb, vooral met fietsen na een stukje ben ik helemaal gesloopt.
Ik heb ook veel minder kracht en uithoudingsvermogen.
Met mijn lymfe arm doe ik eigenlijk alles weer, in het begin was ik panisch om die arm verkeerd te gebruiken. Maar ik ben links en automatisch gebruik je die arm dan toch meer en of de duvel er mee speelt, nog nooit heb ik me zo vaak gesneden of verbrand als nu ik voorzichtig moet zijn. Dus die arm heeft al de nodige vuurdopen gehad en tot nu toe heb ik er geen last van gehad.
Wat ik echt het meest vervelende vind aan de lichamelijke rest verschijnselen zijn de opvliegers, stapelgek word ik daarvan. De hele dag en nacht gutst om de haverklap het zweet van mijn kop. Drie weken heb ik clonidine gebruikt, maar na een week hielp dat ook niet meer. Wat ik vooral erg vind is dat je hierdoor zo slecht slaapt en ik ben bang dat ik dadelijk van vermoeidheid labiel wordt en het dan geestelijk ook veel zwaarder zal gaan krijgen. Ik hoop dat ik hiervoor nog een middel zal vinden en wil dan ook naar een homeopaat toe.
Geestelijk lukt het me ook aardig om alles op een rijtje te houden, ik ben mijn angsten de baas. Zoals ik hier al vaak gelezen heb, ervaar ik ook dat je onbevangenheid weg is, ieder pijntje valt op en wat vroeger gewoon een verrekte spier was is nu misschien wel een uitzaaiing. Zo gauw ik die gedachtes heb, roep ik keihard STOP tussen mijn oren, want ik wil niet dat de angst regeert in mijn leven. Zoals ik al vaker heb gezegd geloof ik in het lot en ik zie wel wat het voor me in petto heeft. Al met al ben ik redelijk in evenwicht maar het is wel wankel. Mijn vader heeft een paar weken terug weer een hartstilstand gehad en dan kan je me opvegen, ik kan er dus weinig bij hebben. Maar het gaat weer goed met hem en ik wandel weer verder op mijn koord. Ik hoop dat het met het verstrijken van de tijd stabieler zal worden.
Van alle verworven inzichten in het begin van kanker traject toen ik dacht een eureka gevoel te hebben en dat ik alles anders zou gaan doen, is niet veel van terecht gekomen.
Ik ben gewoon weer in alle valkuilen gestapt waar ik al heel mijn leven in donder, patronen zijn moeilijk te doorbreken. Er is een verschil, ik herken ze nu wel en probeer er dan toch anders mee om te gaan en het in ieder geval aan te geven en bespreekbaar te maken.

Dit klinkt bijna alsof ik nu roep dat deze hele lijdensweg me niets heeft opgeleverd, maar dat is zeker niet zo. Ik ben veel blijer met mijn leven, kan weer meer genieten en lekker geld uitgeven, minder met mijn oude dag bezig zijn. Ik ben ook heel dankbaar dat ik op een makkelijke manier door het hele traject gekomen ben en daardoor ook weer eenvoudiger mijn leven op kan pakken. Ik ben me er terdege van bewust dat ik daar heel veel geluk mee heb gehad en dat het helaas ook heel anders kan gaan. Ondanks dat mijn lichaam me een onaangename verrassing heeft bezorgd, heb ik geleerd dat ik toch een oersterk mens ben en dat geeft weer vertrouwen voor de toekomst.