Lid geworden op: 25/11/2005 - 10:49
Offline
Berichten: 158

FEC en ik gaan kennismaken.............

woensdag, 15 februari 2006

Het is zover……………de eerste date staat vast.
Wat zal ik aan doen??? Hoelang zal het duren voordat ik voor hem in katzwijm val???
Of zal ik hem de eerste ontmoeting kunnen weerstaan??
Blijf ik op de been, op zijn hoogst een beetje misselijk van de dwarrelende vlinders in mijn buik???
Kan ik nog eten, of ben ik zó onder de indruk dat ik niets meer lust??
Zal ik nog slapen, of denk ik alleen maar aan hem en zie ik op tegen of uit naar de volgende ontmoeting??
Laat hij me in mijn waarde, of sloopt hij me meteen, en bouwt me weer op naar een karikatuur van mezelf, vernield door zijn kracht??
Mijn vriendin zei: ‘Het schijnhuwelijk met FEC moet je een verblijfsvergunning opleveren, dus ga er nu maar voor’!! Goed gesproken Doortje [bigsmile] nu maar hopen dat Verdonk geen roet in het eten gooit!

Valt het jullie op hoe makkelijk het is om van de chemo een hij/zij te maken, een ontmoeting met eventuele potenties.
Een date, je moet niet teveel verwachten verteld iedereen je, maar dat is zo moeilijk want het is zo spannend, en je bent zo benieuwd en je hoopt zó dat het gezellig is, dat het klikt!!!
Voor vele van jullie, zal dit misschien in de oren klinken als iets bekends uit een ver verleden.
Lees hier geweldige verhalen van de mannetjes van, vol liefde, trots en geborgenheid.
Maar voor de vrijgezellen Amazones, zal dit verhaal wel meer herkenbaar zijn.
Het verlangen om te ontmoeten, de angst voor het onbekende en wat het allemaal met je zal gaan doen. Je bent er bang voor, geen zin meer om weer een keer op je bek te gaan, maar je wilt ook leven en genieten.
En als het dan niet loopt zoals je graag zou willen, je van je rosse wolk af dondert, de zoveelste teleurstelling een feit is, ga je weer verder. Je zorgt dat het verdriet een plek krijgt, gaat op zoek naar de leermomenten, wat je er mee opgeschoten bent. Tenminste zo probeer ik het, ik wil in mijn leven niet omkijken in wrok, maar overal het nut van in zien. Je ordent je rugzak, rekt je rug, schouders naar achter en je stapt de wijde wereld weer in.

En zo zal de ontmoeting met de chemo ook gaan. Ik ben er zo mee bezig, zo naar toe gegroeid dat ik echt wil beginnen. Op mijn verzoek is het a.s. vrijdag, de geboortedag van mijn moeder die overleden is toen ik acht was. Ik zie daar een symboliek in. Ik ben uit haar geboren, en op haar geboortedag krijg ik mijn eerste kuur, die ervoor moet zorgen dat ik na de diagnose, een kans krijg op een ‘nieuw’ leven. Helemaal nieuw is het natuurlijk niet, ga zo te lezen een soort tijdmachine in, heen en weer, tussen wat ooit was, en wat ooit nog komen gaat. Mijn hoofd en lijf wordt zo kaal als dat van een pasgeboren baby’tje. mijn eierstokken worden tien jaar ouder. Mijn gezicht krijgt hier en daar een zorgen rimpel bij. Mijn rugzak raakt nog voller, weer een herinnering die niet uit te wissen is. Mijn geest wordt in deze periode ouder en wijzer. Maar het totaal pakketje is aan het knokken voor een nieuw begin.
Ja ik ben een “diep denk mens” altijd op zoek naar antwoorden en verklaringen. Genoeg fantasie om van iets negatiefs, iets positiefs te maken. En deze eigenschap komt me nu goed van pas, ik draai alles weer om , maak door veel te analyseren, alles wat donker is weer helder verlicht. Nog een deal met mijn oncoloog gesloten (fijne vent) dat er bij een keer mis prikken een PAC wordt gezet. Weer een zorg minder.

Terwijl ik dit zo na lees, schiet er door mijn hoofd dat ik onderhand het vrouw zijn toch wel moet gaan vervloeken. Bijna alle vrouwelijke symbolen zijn er in en aan mijn lijf alleen maar geweest omdat ik toevallig als vrouw geboren ben. Ik heb nooit last gehad van rammelende eierstokken. Mijn baarmoeder is nooit het huisje van een ongeboren kindje geweest. Mijn borsten hebben geen baby gevoed. En juist al deze kenmerken wat van een mens een vrouw maakt, leveren me nu problemen op. Verkeerde uitstrijkjes en een hormoon gevoelige tumor in mijn borst.
Maar het tegendeel is waar, ik ben nog steeds blij dat ik een vrouw ben. De eigenschappen die een moeder nodig heeft zoals het willen delen, willen troosten, kunnen inleven, mee kunnen huilen of lachen willen zorgen kortom alles wat een vrouw onderscheid, zorgen voor een vechtlust die je keihard nodig hebt als de diagnose kanker valt. En al deze oerkrachten te samen maken weer dat er een site als de Amazones bestaat. Zodat vrouwen die elkaar meestal nog nooit ontmoet hebben, weer alle eigenschappen die van een vrouw een vrouw maken, kunnen gebruiken om elkaar tot steun te zijn. En zo is het kringetje weer rond, mooi is het eigenlijk hè, de programmering van de schepping. Maar net zoals mijnheer Bill Gates van Microsoft, heeft de schepper hier en daar ook een steekje laten vallen. Knap lullig dat wij nu net zijn opgescheept met deze programmeer fout.