Lid geworden op: 14/10/2005 - 08:47
Offline
Berichten: 88

Goodbye farewell eierstokken

dinsdag, 10 maart 2009

In de week van 16 t/m 22 februari genoten wij enorm. Mijn ouders hadden een huisje gehuurd in Drente voor 10 personen waar ik met man en kind en mijn broers met partners konden komen wanneer we maar zin hadden. Ik ben 3 dagen gaan werken, manlief 4 dagen naar het ziekenhuis voor het volgen van zijn laatste therapie weken van de 16 weken behandeling depressie. Mijn werk en ons ziekenhuis zijn vlakbij dus dat kwam goed uit.'s avonds weer naar Drente waar we gingen zwemmen met dochterlief of onder de zonnebank doken nadat we hadden gesmuld van het lekkere eten van paps en mams. Zo heerlijk kan het leven zijn...
Woensdag kocht ik 4 taarten in het dorp. Donderdag ging manlief namelijk tracteren, zijn laatste dag therapie! En zo genoten we ook nog 3 hele dagen zonder werk en ziekenhuis. Huurden we een bolderkar, wandelden we in het bos, een ritje op de pony en volop genieten (en mama glom zoniet nog meer) bij de kinderdisco voor 3+.
Ik heb het gevoel dat ik de kanker nu echt achter me laat verzuchte ik aan manlief...
De beste vakantie sinds de zomer van 2005 was dit, toen ik 30 weken zwanger was en een knobbeltje voelde.'
De afgelopen 3,5 jaar en de vakanties daarin trokken even in vogelvlucht voorbij:
[i]De wintersport van 2006 kon niet doorgaan vanwege de chemo.
Augustus 2006 hoorden wij dat een goede vriendin, AnneMiek kanker had.
Vakantie september 2006 kreeg onze dochter, net die week 1 jaar geworden, voor het eerst ernstige epileptische koortsstuipaanvallen.
Vervolgens kreeg ze deze zo om de 4 weken en belanden wij meerdere keren midden in de nacht in het ziekenhuis. Een echo van haar hoofdje wees uiteidenlijk gelukkig uit dat er niets ernstigs aan de hand was.
Januari 2007 overleed onverwachts vriendin Annemieke, wat een grote shock voor ons was.
Wintersport Februari 2007 waren we inmiddels zo dusdanig uitgeput en kreeg dochter weer een aanval dat we bijna vermoeider terug kwamen dan we waren gegaan.
Zomer 2007 ging het al heel slecht met manlief. (Achteraf gezien al een hele tijd depressief) en n het weer was ook aardig depressief, (regen,regen,regen, met een kindje van bijna 2 niet echt ideaaL) maar toch hebben we er nog iets leuks van gemaakt.
Wintersport 2008 kregen we de shock van ons leven toen we van vrienden hoorde dat hun zoontje, net 6 geworden, met de ambulance van het ziekenhuis waar hij ter observatie lag was overgebracht naar een ander ziekenhuis omdat er verdenking was van lymfklierkanker en zijn leven hing aan een zijde draadje.
Het leven van dit jongetje, waar ik nog een periode op heb gepast toen hij 3 jaar was en zijn zusje 1 jaar en hun vader kampte met een depressie, heeft daarna nog een paar keer aan een zijden draadje gehangen. 4 maanden lag hij op IC en daarna nog 2 maanden op meduimcare en lowcare. In april was echt het dieptepunt, De artsen dachten dat hij hersendood was en iedereen heeft afscheid genomen. Het verplegend personeel sprak al in de verleden tijd over hem. Maar gelukkig is hij er nog en inmiddels weer thuis. Al weten ze nog steeds niet wat hij heeft. Het heeft er bij iedereen behoorlijk ingehakt. Laat staan voor het mannetje zelf en zijn ouders en zusje.
In augustus 2008 stortte manlief in, waarna een intensief traject volgde.
Ook overleed onverwachts een collega, Rep, die mij in de zomer van 2007 heeft geholpen met reintegreren toen ik na bijna 2 jaar ziek thuis zitten weer met werken begon op de afdeling archief. Verder trouwde de tweelingzus van vriendin AnneMieke, wat prachtig was maar ook zeer emotioneel. In september, drie dagen voor de 3e verjaardag van onze dochter beviel mijn beste vriendin van een dochter Willemijn (de tweede naam van onze dochter) Ook dat was een prachtig moment, maar vond ik ook best moeilijk, herinneringen aan de periode dat dochter werd geboren kwamen soms erg hard aan, mede ook denk ik omdat steeds duidelijker voor mij werd dast er bij ons nooit meer een kindje geboren zou worden. [/i]
En nu waren we in februari 2009 in Drente beland..
Manlief inmiddels een stuk beter in zijn vel. Ik welliswaar met buikpijnklachten en erge vermoeidheid, maar ook blij dat het zoveel beter gaat met manlief en zo blij met ons leuke dochtertje, mijn werk, fijne mensen om ons heen.
Dus ik voelde ""pretty happy" deze vakantie in het Land van Bartje.
Wordt vervolgd.

Offline
Berichten: 88

Omdat ik met een gehoorgangontsteking kamp (wist niet dat het bestond, laat staan dat het zoveel pijn kan doen) lukte het me niet mijn stukje gister af te maken. Vandaag dus deel 2.

Maandag 23 feb ging ik vol goede moed weer aan het werk. Donderdag 26 februari had ik een controle bij de gynaecologe i.v.m. het risico op eierstokkanker (ivm de brca1 genafwijking) Dit was eigenlijk een extra controle omdat ik in mei ook al was geweest (ook een extra controle) wegens buikpijnklachten en eigenlijk heb ik maar 1 keer per jaar controle. In de wachtruimte zit een vrouw van mijn leeftijd met een sjaaltje om haar hoofd, en ze is geen moslima. Ik zit naast haar en draag mijn lange haar los. Ik wil tegen haar zeggen: Kijk, 3 jaar geleden was ik ook kaal en moet je nu zien! Maar ik doe het niet. Later realiseer ik me dat haar haar misschien wel helemaal niet meer zo lang zal kunnen worden.. Wat een gek idee... Haar naam wordt afgeroepen en ik hoor de gynaecologe zeggen: wat ben ik blij dat ik je zie.! Zou ze dat niet meer verwacht hebben? denk ik ) Dan ben ik aan de beurt.
Waarom ben je hier? vraagt de arts, een gynaecologe die ik inmiddels alweer 7 jaar ken en waar ik erg blij mee ben. Ik heb nog steeds die buikpijnklachten zei ik. En ik weet, het kan natuurlijk 1001 redenen hebben, buikpijnklachten, maar het zit me niet lekker.
Zou het stress kunnen zijn vraagt ze? Natuurlijk, aan stress geen gebrek is mijn reactie :wink:
Hebben jullie een keuze gemaakt wat betreft de wens voor een tweede kindje? Ja, zeg ik. Met pijn in mijn hart hebben we besloten het zo te laten. Shit zegt ze, ik had een bak tissues neer moeten zetten.Het is zo weer over zeg ik en ik lach al weer. Je bent bijna 34 zegt ze. Ik vind het wel een goed idee dat ze er nu uit gaan. Hoe voelt dat als ik dat zo zeg (en eerst hebben we het nog over of dat wel kan voorafgaand aan een borstreconstructie vanuit de buik en dat is mogeklijk) Ik zeg dat ik daar wel mee kan leven (msschien wel letterlijk) Ik heb meerdere gesprekken gehad met een medisch maatschapelijk werrkster om tot deze keuze te komen en ze geeft aan dat ze graag even wil checken of ik er echt aan toe ben. "Ik wil je ook niet te snel van je eierstokken beroven"". Ik geef aan dat ik dat een goed idee vind. De wachttijd is 1 tot 3 maanden zegt ze. Ik reken uit dat dat goed uit komt, net voor onze zomervakantie.
Toch nog even onderzoeken nu vraagt ze? Ja graag zeg ik, nou ja graag.. grap ik nog. Voor de geruststeling? Ja beaam ik. En daar lig ik op de tafel voor een inwendige echo. We praten er vrolijk op los. Dat het vast stress zal zijn en dat dat ook best logisch is. ""Deze eierstok ziet er goed uit"" Dat het wel heftig kan worden als mijn eierstokken verwijderd zijn, wat klachten betreft, maar dat "'we"" ons hier ook wel weer doorheen slaan. "Even de volgende bekijken". Dat ik een perfecte buik heb voor een diep (lees lekker veel buik :) waar we erg om moeten lachen. en dan "'hier zie ik toch iets wat wat er niet hoort" Ik houd mijn adem in. Het ziet er wel goedaardig uit.Ik adem weer uit. En dan gaat het snel. Bloedprikken en hopelijk die dag de uitslag van de ca 125 waarde. Maar dat lukt niet die dag en ook de dag erna niet en dan gaan we het weekend in. Ik zoek veel afleiding en overdag gaat het wel maar 's nachts... Maandagavond krijg ik een mailtje nadat ik er zelf een heb gestuurd: de waarde is niet verontrustend. Ik kan weer slapen. Toch moet het er wel uit, incl mijn eierstokken want bij een brca1 genafwijking nemen ze geen risico. Zeker weten dat het goedaardig is doen ze natuurlijk pas als het onderzocht is en wat goedaardig is kan kwaadaardig worden. 23 maart zal de ingreep plaats vinden. Ze gaan het proberen via een kijkoperatie en ik hoop dat dat lukt. De laatste dagen ben ik er vrij rustig over. Ik weet niet of dat komt door een soort berusting en vertrouwen dat het goed is of door de pijn van mijn oor en het high zijn van de pijstillers, ha,ha.

Hoe dan ook. Vandaag ben ik 34 geworden en ik ben er nog!