Lid geworden op: 06/01/2005 - 10:46
Offline
Berichten: 38

Hoe het allemaal gaat....

maandag, 13 november 2006

Hee hallo Amazonegirls,

Hierbij na lange tijd dan een bericht van mij..

Al zo lang ben ik van plan om dit te doen maar van uitstel komt afstel....

Ja, en waar begin je dan :? :?

Als eerste wil ik diegene bedanken die mij zo vaak gevraagd hebben hoe het met me ging. Dankjulliewel daarvoor.

Ik vind het eerlijk gezegd best erg moeilijk om met de juiste woorden alles een beetje uit te leggen maar ik ga toch mn best doen!!

Zoals de ouwe vertrouwde weten ben ik een aantal maanden geleden bij mijn vriend weggegaan..
Inmiddels ben ik aardig gesetteld in mijn eigen huisje en begin ik me er een beetje thuis te voelen. Het huis word nu langzaam maar zeker een thuis zeg maar..
Daarnaast ben ik al een aantal maanden bezig met een opleiding die mij via het reintegratieproject is aangeboden. Dit gaat erg goed en het is de bedoeling om begin volgend jaar stage te gaan lopen.

Verder ben ik lekker zoet met alle instanties om straks als ik twee jaar verder ben in aanmerking te komen voor de WIA uitkering.

Maar goed, ik ben op het moment dat ik mijn eigen huis kreeg een soort van rouwproces ingegaan.
Zowiezo omdat ik mijn relatie heb beëindigd, maar daarnaast werd ik ook ineens heel erg heftig met de kanker geconfronteerd.
Ik heb dus echt in die periode vreselijk veel gehuild en dacht weleens dat het nooit meer zou ophouden..
Maar vervolgens ben ik een soort van struisvogel geworden, ik wilde niks maar dan ook helemaal niks meer met kanker te maken hebben, een echte ontkenningsfase dus..
Zo makkelijk als ik er in het begin over kon praten, zo moeilijk en eng vind ik het nu.
Vooral eng, want ik ben gewoon hartstikke bang.

Zodoende heb ik de afgelopen tijd alles ontweken wat me maar met die verdomde $%^%^%@ ziekte in contact bracht zeg maar.
En ja, daar horen (hoorden) ook de Amazones bij,
niet dat ik jullie niet gemist heb, want er zijn talloze momenten geweest dat ik heel graag er voor andere wilde zijn, mijn verhaal wilde doen, , bij meetings aanwezig had willen zijn etc..etc..

Maar op de een of andere manier is het in mijn hoofd zo dat de Amazones voor mij voor verdriet, angst, behandelingen etc.. staat.
Alsof ik de chemo door mijn lijf voel stromen als ik naar de site ga.

Het klinkt misschien allemaal ietwat overdreven, maar misschien begrijpen jullie het.
Misschien is ook dit een verwerkingsproces. Ik weet het niet.

Maar wat ik wel weet is dat ik het soms niet meer weet en het hele proces ontzettend moeilijk vind. op het moment dat ik denk dat ik weer stabiel in mijn leven sta, word de grond onder mn voeten vandaan geschopt, en op het moment dat ik alleen maar kan huilen en bang kan zijn komt er weer een enorme kracht en overlevingsdrang naarboven.
Niet alleen de angst, maar alles daaromheen, in sommige dingen sla ik behoorlijk door, wil ik leven en allles eruithalen wat erin zit.
Maar vervolgens word ik weer geconfronteerd met het feit dat mijn lichaam lang niet alles meer aankan.
Er zijn avonden dat wanneer ik het druk heb gehad, savonds om 8 uur het lampje uitgaat.
Daarnaast heb ik lichamelijke kwaaltjes waarbij ik af en toe denk, lekker dan,die kanker overleefd, maar lichamelijk een wrak..

Gelukkig maken zo veel momenten in mn leven dit alles weer zo goed, een lekkere boswandeling, naar het strand, met vrienden aan een wijntje,lekker meebrullen met een goede cd, dat zijn momenten waarop ik weet dat ik me een gelukkig mens voel.

Ja, nou goed, ik weet dus niet zo goed wat ik er mee aanmoet, misschien moet ik maar weer eens een bak koffie halen in het cafe ofzo...

Miranda.