Lid geworden op: 06/01/2005 - 10:46
Offline
Berichten: 38

Hoe het allemaal gaat, zoveel jaar later zoveel meer gebeurd

dinsdag, 16 juni 2009

Beste Amazones,

Na lange tijd van het toneel geweest te zijn wil ik toch graag mijn verhaal doen hoe het allemaal verder is gegaan..

Bij mijn posting zag ik dat het rond december 2006 is geweest waarin ik voor het laatst heb gepost.

Dat is in de periode waarin mijn vriendin overleed aan de gevolgen van uitgezaaide borstkanker.
Ik heb toen lang mijn kop in het zand gestoken, en wilde nagenoeg niks meer met kanker te maken hebben.

Maar het aan de kant schuiven, in de loop der jaren heb ik geleerd dat je het wel een plekje kan geven, maar never nooit uit je hoofd kan zetten wat er is gebeurd.
Het blijft je achtervolgen. Hoe dan ook.
Nu de 5 jaar verder nadert, komen er weer nieuwe vragen op je pad.

Moet ik bang zijn voor terugkomst?
Moet ik toch nog langer doorgaan met de hormoontherapie (een voorstel van mijn internist)
Moet of beter gezegd Mag ik na gaan denken over mijn kinderwens?
Etc.. Etc..
En zo blijf je wel in het proces zitten..

Maar goed, tegelijkertijd probeer je een zo 'normaal' mogelijk leven te leiden.

Echter, geloof het of niet, ik ben nu opgescheept met een gedeeltelijke dwarsleasie. Wat dermate mijn leven een nieuwe impact geeft.

Hieronder het verhaal hoe het gekomen is........
Ik was weer begonnen met een administratieve opleiding, die ik vorig jaar zo goed als had afgerond.
Ik ging stage lopen, en had mn leven weer behoorlijk op de rails.
Dacht ik, want het lot besliste anders voor mij.

Vorig jaar pasen stopte mijn blaasfunctie er ineens mee.Op de huisartsenpost wisten ze geen raad met de situatie, en met een catheter werd ik naar huis gestuurd. Toen, 2 dagen later zakte ik op een ochtend in elkaar. Ik kon niks meer en was verlamd vanaf mijn middel. Een vriend en vriendin haalde mij op met de auto.
(Ik had hiervoor al enige tijd last van uitstralende pijn in mijn been.
Mijn huisarts weet dit aan een peesontsteking. Later bleek dit om een fikse hernia te gaan.
Maar goed, het had volgens de artsen niets met de hernia te maken.)

Ik ben toen een hele tijd lang opgenomen geweest, en vele nare onderzoeken volgden. Kanker was natuurlijk het eerst wat door de artsen, en mijn hoofd ging.
Na ruim 3 maanden was er een diagnose. Een (incomplete) dwarsleasie door een ontseking aan mijn ruggenmerg (ter hoogte van de paardenstaart) . Jippekijee!!
Omdat de ontsteking langzaam wegtrok kwamen er weer krachtsfuncties terug, en ben ik naar de revalidatie kliniek gegaan. Waar ik opnieuw leerde lopen.
Helaas heeft de ontsteking zijn schades achtergelaten en heb ik er een incomplete dwarsleasie aan overgehouden.
Lopen kan ik wel, maar niet te ver. Blaasfunctie is uitgeschakeld, en ik moet dus catheteriseren. Verder zijn mijn reflexen slecht, en is mijn gevoel op veel plaatsen verdoofd. Men spreekt van het caudra syndroom.

Ondanks de ellende van de hele situatie realiseer ik me ook dat ik me gelukkig mag prijzen met het feit dat ik nagenoeg wel 'alles' weer kan.
Artsen hebben nooit met zekerheid kunnen zeggen dat ik weer zou gaan lopen.
Mede omdat ze geen idee hebben (tot nu toe) waar de ontsteking vandaan is gekomen. Er is gesuggereerd dat de chemotherapie een rol zou kunnen spelen.
Het is gissen, en het zal niet (wie weet ooit) meer duidelijk worden.

Als klap op de vuurpijl bleef de hernia pijn aanhouden, en ben ik uiteindelijk geopereerd om de hernia in mijn rug te verwijderen. In oktober.

Gelukkig heeft alle pijn en verdriet me ook iets heel moois gebracht, namelijk een relatie met een geweldig lieve man.
Ik leerde hem kennen op een forum (jawel via internet!!! nooit in geloofd maar toch ondervonden!!) voor mensen met een beperking.
Zelf is hij jaren geleden getroffen door een auto ongeluk, en heeft daardoor in coma gelegen.
Godzijdank is hij er ondanks dat zeer goed uitgekomen. Hij heeft een (lichte) loopbeperking, en daar blijft het wel bij. Maar hij kent dus ook de klappen van de zweep en het zorgt dat we samen kunnen genieten van hele simpele dingen!! Het leven wordt wat relativer allemaal.
Het gaat goed, en we maken mooie toekomstplannen.

En dan de gedachten over een reconstructie....

Gisteren ben ik dan toch met een plastisch chirurg gaan praten.
Ondanks mijn voornemen dat ik dit niet wilde, ben ik me toch gaan oriënteren op de mogelijkheden.
Mede omdat ik het zo vreselijk beu ben iedere dag weer geconfronteerd te worden met het gapende gat!!!
En vooral omdat ik zo graag weer alles zou willen dragen, zonder rekening te hoeven houden met die neptiet!!!!
Ik kom in aanmerking voor de rugflap methode, waarbij er een siliconen prothese onderhuids wordt aangebracht.

Op dit moment laat ik het allemaal even bezinken, er is zoveel informatie op me afgekomen.

Maar wanneer er mensen zijn die ervaring hebben met deze manier van reconstrueren, dan hoor ik dat wel heel graag.

Ik ga het hier even bij laten!

Maar zal zeker weer vaker mijn verhaal gaan doen de komende tijd....

Liefs Miranda

taniawalters2
afbeelding van taniawalters2

Decorato con un Orologi replica cammeo di bastoni bianchi e blu, la lunetta causa vetro zaffiro conificato Imitazioni Rolex in un vortice di luce. Come il quadrante in madreperla, punteggiata di mani di oro bianco, esso viene tagliato da una flangia con Panerai replica 48 diamanti e 12 tormaline Paraibae. Infine, il braccialetto indossa diamanti, zaffiri e onde in ceramica laccato lucidata.