Lid geworden op: 20/07/2005 - 22:18
Offline
Berichten: 0

Hormonen, Humeur & CO

donderdag, 29 december 2005

Mijn eierstokoperatie heb ik goed verteerd. Van de ingreep zelf heb ik geen last gehad. Hoewel ik de laatste dagen voor D-day (= “Dag Eierstokken-Dag”) behoorlijk nerveus werd, ben ik uiteindelijk nog nooit zo rustig en dapper een operatiezaal ingereden. Een heel ander gevoel dan de vorige keren omdat het hier om mijn vrije keuze ging: vechten dus en niet ondergaan, geen angst om wat de uitslag van het weefsel zou brengen. Mijn buikgevoel zei me dat het gewoon goed zat.

Ik was rond 11 uur aan de beurt en ’s avonds lag ik om 7 uur thuis al languit op de bank. Ik had weinig pijn zodat ik de pijnstillers die ik meekreeg bijna niet nodig had. Ik was alleen wat moe en stond nog wat “gammel” op mijn benen van de narcose.
Ik genoot van het “bankhangen”, de bezoekjes, de bloemen, het eten dat voor mij gekookt werd, de strijk die werd gedaan en ik kon er best aan wennen om iedereen te commanderen en om te delegeren. Ik keek samen met mijn dochters naar de DVD-reeks van “Blackadder” die mijn collega’s voor me gekocht hadden (alleen deed het lachen wel pijn aan mijn wondjes… :shock: ) en begon eindelijk de boeken van Harry Potter te lezen (zodat ik me “zwerkbal”, “dreuzels”, “de gouden snaai” en het andere “Potterjargon” heb eigen gemaakt en voortaan dus met verstand van zaken met Pubertjes Buskruit kan meepraten :wink: ).

Na 4 dagen begon mijn navel opeens terug te bloeden en verschrikkelijk te etteren en te stinken (sorry voor de onsmakelijke details :? ) en kreeg ik een grote bloeduitstorting aan één van de wondjes. Ik kreeg een zwaar antibioticum voorgeschreven wat snel deed wat het moest doen zodat het ongemak snel vergeten was.

Ik voelde me beter na de operatie als tevoren. Ik kwam tot de conclusie dat ik bijna geen last meer had van opvliegers en ook het nachtelijk zweten hield op. Maar helaas, te vroeg victorie gekraaid ! Nu, 2 weken later, slaan de overgangsverschijnselen in alle hevigheid toe. De opvliegers zijn verminderd, maar heviger en ik heb vreselijk veel last van ‘moodswings”. Ik barst zonder reden uit in huilbuien en maak me druk voor onbenulligheden.
Ik kom al bij als ik nog maar naar eten kijk en heb bovendien de hele dag zin in snoep (terwijl ik eigenlijk nooit een echte snoeper ben geweest). Ik loop “verdwaasd” rond en ben verstrooid en duizelig. Ik heb het moeilijk om me te concentreren. Als ik dit zit te typen, moet ik echt zoeken naar de letters.

Ik ben gisteren een dagje gaan werken maar na een halve dag was ik al zo hondsmoe dat ik terug naar huis ben gereden.
Ik heb dan maar beslist om nog een weekje langer te “snipperen” om mijn dansende hormonen (of wat er nog van rest…) een kans te geven om te stabiliseren.

Offline
Berichten: 0

Toen mijn tumor onderzocht werd, bleek die destijds 0 % oestrogeengevoelig en 15 % progesterongevoelig. Er werd druk overlegd of ik al dan niet hormoontherapie zou krijgen. De oncoloog besliste in eerste instantie van ja en ik startte dus met Nolvadex.
Na een paar weken stond mijn hele lichaam vol met blauwe plekken, ik had vreselijk veel last van opvliegers maar het ergst van al was dat ik een totaal andere vrouw werd. Aangezien het vóór de Nolvadex nogal meeviel met mijn karakter :wink: en ik in mijn omgeving doorga voor een eerder vrolijk persoon, was de schuldige voor mijn complete persoonsverandering snel gevonden….
Als ik met het pilletje Nolvadex in mijn handen stond, schreeuwde mijn hele lichaam NEE en het leek me onverstandig om daar niet naar te luisteren. Ik ging in discussie met mijn oncologe en besloot te stoppen met Nolvadex. Gezien de lage hormoongevoeligheid wogen voor mij de voordelen niet op tegen de nadelen. Mijn oncologe begreep mijn beslissing maar was het er niet echt mee eens, hoewel ze wel toegaf dat de “overlevingswinst” voor mijn type tumor niet groot was “[i]hoogstens een paar procent[/i]”.

Na de preventieve verwijdering van mijn eierstokken vorige maand kwam ik definitief in de menopauze terecht. Mijn oncologe stelde voor om nu Arimidex te proberen omdat dat medicijn minder bijwerkingen zou hebben. Zij is van mening dat ik elke kans die mijn prognose verbetert moet aangrijpen en daar kon ik niet veel tegen in brengen.
Het enige probleem was dat ik niet in aanmerking kwam voor terugbetaling door het ziekenfonds. In België kost een maanddosis Arimidex € 125 dus als je dat 5 jaar moet slikken loopt de rekening aardig op :shock: . Maar… er was een oplossing, ik kreeg de Arimidex in “compassionate use”. Dat klonk goed en was het ook. Ik kreeg voor 6 maanden gratis stalen mee van het pharmaceutisch bedrijf dat Arimidex produceert.

Vanmorgen heb ik mijn eerste pilletje genomen.
Wordt vervolgd….

Offline
Berichten: 0

Vol goede moed ging ik vandaag weer aan de slag na mijn eierstokoperatie. Ik voelde me, behoudens aanhoudende duizeligheid en regelmatige hoofdpijn, eigenlijk wel goed. Ik was dinsdag nog op controle in het ziekenhuis geweest en moest pas binnen 3 maanden terugkomen voor de volgende onderzoeken (bloedtesten, botdensitometrie). Ik slaagde erin om het vervelende stemmetje in mijn achterhoofd dat zich afvroeg of die duizeligheid en hoofdpijn geen aanwijzing waren voor andere problemen, het zwijgen op te leggen. Angst en onzekerheid blijven toch echt mijn grootste vijanden :evil: .
Mijn oncologe had mij nogmaals verzekert dat de vrees voor uitzaaiingen voor alle vrouwen de grootste angst is en dat het logisch is dat ik bij aanhoudende pijn(tjes) steeds het ergste denk. Ze geeft me haar telefoonnummer en zegt dat ik haar altijd mag bellen. We zijn quasi leeftijdsgenoten en vanaf dag 1 heb ik me bij haar steeds goed en begrepen gevoeld.

Ik vond dan ook dat ik lang genoeg had thuisgezeten, dus ik vertrok ’s morgens met veel enthousiasme naar Brussel. Bovendien zou de afleiding me goed doen !

Maar na 2 uur rustig werken was ik compleet op: de lettertjes dansten op mijn computerscherm, als collega’s tegen me praatten, was het alsof het geluid van heel ver kwam, ik functioneerde op automatische piloot en had het akelige gevoel dat ik als een robot rondliep. Mijn collega vond dat ik erg bleek zag en vroeg zich af of ik niet beter naar huis zou gaan. Ik besloot die goede raad op te volgen.

In de auto op weg naar huis ging het helemaal verkeerd. Ik voelde me vreselijk duizelig en zag allemaal zwarte vlekken. Mijn benen werden gevoelloos en ook rond mijn mond kreeg ik een tintelend gevoel. Ik weet niet hoe, maar slaagde erin om op de parking van een benzinestation naast de autosnelweg terecht te komen. Daar heb ik, totaal in paniek, Mr. Buskruit gebeld. Voor mijn gevoel was hij onmiddellijk daar, samen met zijn secretaresse die met mijn auto verder reed.
Ik kon alleen maar janken. Mr. Buskruit heeft mijn oncologe opgebeld om te vertellen wat er gebeurd was. Ik moest onmiddellijk naar het ziekenhuis komen. Er werd geluisterd naar mijn symptomen en beslist om dadelijk een MRI van de hersenen te doen. Ik mocht ook wachten op de uitslag. De oncologe gaf aan dat de scan in de eerste plaats werd gemaakt om mij gerust te stellen, maar ook om uit te sluiten dat er geen ander probleem was. Ik hoorde natuurlijk alleen het laatste “[i]ze vertrouwt het zelf ook niet…zij denkt ook dat er meer aan de hand is[/i]”

Onder de MRI flitsten alle doemscenario’s door mijn hoofd “[i]dit kan niet waar zijn… ik kan toch niet zo’n pech hebben… hoe moet het verder met mijn man, mijn kinderen…ik wil mijn leven terug…[/i]”.
Het uur wachten op de uitslag, duurde een eeuwigheid. Mr. Buskruit, die altijd mijn baken van rust en steun is, werd ook zenuwachtig. Ik zag de angst in zijn ogen…ik durfde hem gewoon niet meer aankijken.
Toen mijn oncologe breed glimlachend kwam aanlopen met de resultaten, viel alle druk weg. Alles was OK, geen uitzaaiingen, geen tumoren !!! Conclusie: een paniekaanval.

Waar komen de hoofdpijn en duizeligheid dan wel vandaan ? Onbewuste spanningen en angsten ? De drastische menopauze na de verwijdering van de eierstokken ? De Arimidex die ik nu 2 dagen neem ? We hebben afgesproken het even aan te kijken. Ik ga wat extra vitaminen, aminozuren en magnesium innemen.
Volgende week heb ik een afspraak met mijn Simonton-therapeute. Ik heb duidelijk nog niet al mijn demonen onder controle :? .

Artikelen van Buskruit

Feestdagen...
UPDATE
Papa
Ziekenhuisblues
Eén jaar stilstaan

Webloggers