Lid geworden op: 14/10/2005 - 08:47
Offline
Berichten: 88

Ik kan morgen ook onder een auto komen...

zaterdag, 20 januari 2007

Ik kan morgen ook onder een auto komen. Zeggen mensen wel eens als reactie op dat je bang bent voor de toekomst. Ik vind het een vervelende opmerking. Het is wel waar, maar hoe groot is de kans? En bovendien denk je ooit minimaal 1 keer per dag: ik kan morgen onder de auto komen??? Ben je daar bang voor? Ik niet. En ik kan ook onder de auto komen. Voor de kanker ben ik wel bang.

Maar de strekking is natuurlijk dat niemand weet hoe zijn toekomst er uit ziet. En dat werd gister weer eens te pijnlijk duidelijk. 11 maanden nadat ik de diagnose kreeg, belde een vriendin. Ze had slecht nieuws. Een vriendin van ons had een zeer zeldzame vorm van kanker...
Er waren plekjes op de longen en lever aangetroffen. Ze waren bang dat dat uitzaaiingen waren. Onderzoeken en een operatie volgde.
De uitslag kwam. De artsen konden haar en haar ouders en tweelingzus feliciteren: het was een kanker in een lage gradatie, die zich niet uitzaait.
Voor de zekerheid wel bestraling, maar ze konden er wel een borrel op drinken, zeiden de artsen. Ze belde me om het te vertellen, helemaal in de wolken. Ze gingen taartjes eten. 6 weken na de operatie kreeg ze pijn. Meerdere keren ondraagelijke pijn, meerdere keren in het ziekenhuis opgenomen, vocht in haar longen... En elke keer kwam uit alle onderzoeken: geen uitzaaiingen. Complicaties van de operatie, bijwerkingen van de bestralingen. Tot woensdag. inmiddels weer met ondraagelijke pijn opgenomen, werd besloten tot operatie.
Op de operatietafel is ze al 3 keer bijna overleden. De artsen zijn zich rotgeschrokken toen ze haar opereerde. overal uitzaaingen, gister werd dat definitief met de uitslag van de punctie. De artsen zeggen dat ze hebben dit nog nooit meegemaakt. Niets op de scans te zien, niets in het bloed. Ze is aan de beademing gekomen en gaat steeds verder achteruit. Vandaag heb ik afscheid van haar genomen....
Morgen gaan ze de beademing stop zetten.
32 jaar. :cry:
De laatste keer dat ik haar sprak, een paar dagen voor kerst, was ze net een paar dagen pijn vrij. Hopen dat het nu zo blijft zei ze.
Ze ging ook maar herstel en balans doen in het nieuwe jaar.
2007 zou een goed jaar voor ons worden. Allebei klaar met de behandelingen. We zouden we weer helemaal boven op komen. En als we 40 worden, zouden we een groot feest geven, of 2 nog beter. Ze was gek op feestjes :wink:
Ik ben wel eens bang om uitzaaingen te hebben. Toen ik hoorde dat ik ziek was, was ik zo bang mijn dochtertje geen 1 jaar te zien worden.
Met Mieke leek het goed te gaan. Veel pijn, maar geen uitzaaiingen.....'
Een "milde vorm van kanker" Het bleek zo anders... Toen ze naar de OK ging, wist niemand dat ze nooit meer wakker zou worden.
En nu gaat ze morgen dood...
Niet ik, maar zij....
Mieke, love you.
Mieke, rust zacht
Miek, wie had dit ooit gedacht... :cry: :cry: :cry: